Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-05-28, ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260528.1N.6

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260528.1N.6 (2026-05-28)

Samenvatting (NL) : De toepassing van artikel 219, zevende lid, WIB92 vereist dat binnen een termijn van twee jaar en zes maanden, te rekenen vanaf 1 januari van het aanslagjaar uit de gegevens die de fiscale administratie ter beschikking staan, blijkt dat aan een ondubbelzinnig geïdentificeerde genieter een voordeel in de zin van artikel 32 WIB92 werd toegekend; daaruit volgt dat moet vaststaan dat het toegekende bedrag daadwerkelijk kwalificeert als een voordeel van alle aard.

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- 28 MEI 2026

F.23.0113.N/1

Hof van Cassatie van België

Arrest

Nr. F.23.0113.N V.M. H. bv, eiseres, vertegenwoordigd door mr. Bruno Maes, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 1170 Brussel, Terhulpensesteenweg 177/7, waar de eiseres woonplaats kiest, tegen BELGISCHE STAAT, Federale Overheidsdienst Financiën, vertegenwoordigd door de minister van Financiën, met kabinet te 1000 Brussel, Wetstraat 12, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0308.357.159, vertegenwoordigd door de adviseur-generaal, directeur KMO Centrum Aalst, met kantoor te 9300 Aalst, Andre Sierensstraat 16 B1, verweerder.

28 MEI 2026 I.

F.23.0113.N/2

RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest van het hof van beroep te Gent van 13 juni 2023. Advocaat-generaal Stijn Ravyse heeft op 29 april 2026 een schriftelijke conclusie neergelegd. Raadsheer Myriam Ghyselen heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Stijn Ravyse heeft geconcludeerd.

II.

CASSATIEMIDDEL

De eiseres voert in haar verzoekschrift dat aan dit arrest is gehecht, een middel aan.

III.

BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling (…) Tweede onderdeel Eerste subonderdeel 2.

Krachtens artikel 219, eerste lid, WIB92 wordt een afzonderlijke aanslag

gevestigd op de kosten als bedoeld in artikel 57 en op voordelen van alle aard als bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, die niet worden verantwoord door individuele fiches en een samenvattende opgave alsmede op de verdoken meerwinsten die niet onder de bestanddelen van het vermogen van de vennootschap worden teruggevonden en op de in artikel 53, 24°, bedoelde financiële voordelen of voordelen van alle aard. Krachtens artikel 219, zevende lid, WIB92, zoals van toepassing, wordt deze aanslag, wanneer het bedrag van de kosten bedoeld in artikel 57 of van de

F.23.0113.N/3

28 MEI 2026

voordelen van alle aard bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, niet is opgenomen in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte, in hoofde van de belastingplichtige niet toegepast indien de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het betreffend aanslagjaar. 3.

De toepassing van voormeld artikel 219, zevende lid, WIB92 vereist dat

binnen een termijn van twee jaar en zes maanden, te rekenen vanaf 1 januari van het aanslagjaar uit de gegevens die de fiscale administratie ter beschikking staan, blijkt dat aan een ondubbelzinnig geïdentificeerde genieter een voordeel in de zin van artikel 32 WIB92 werd toegekend. Het subonderdeel dat aanvoert dat niet moet vaststaan dat het toegekende bedrag daadwerkelijk kwalificeert als een voordeel van alle aard, gaat uit van een onjuiste rechtsopvatting en faalt bijgevolg naar recht. (…) Dictum Het Hof, Verwerpt het cassatieberoep. Veroordeelt de eiseres tot de kosten. Bepaalt te kosten voor de eiseres op 284,24 euro. Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, eerste kamer, samengesteld uit sectievoorzitter Geert Jocqué, als voorzitter, sectievoorzitter Bart Wylleman, en de raadsheren Myriam Ghyselen, Ann De Wolf en Eva Van Hoorde, en in openbare rechtszitting van 28 mei 2026 uitgesproken door sectievoorzitter

Geert

Jocqué,

in

aanwezigheid

van

Stijn Ravyse, met bijstand van griffier Elien Van Isterdael.

advocaat-generaal

28 MEI 2026

F.23.0113.N/4

E. Van Isterdael

E. Van Hoorde

A. De Wolf

M. Ghyselen

B. Wylleman

G. Jocqué

VERZOEKSCHRIFT/1

VERZOEKSCHRIFT TOT CASSATIE

VOOR :

de BVBA V.M. H. (in het bestreden arrest vermeld als bvba V. M.),

Eiseres tot cassatie,

Vertegenwoordigd en bijgestaan door Meester Bruno MAES, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor in 1170 Brussel, Terhulpensesteenweg 177 bus 7, bruno.maes@lmbd.be, bij wie keuze van woonplaats wordt gedaan;

TEGEN : de

BELGISCHE STAAT/FEDERALE OVERHEIDSDIENST

FINANCIËN, vertegenwoordigd door de Minister van Financiën, met kabinet te 1000 Brussel, Wetstraat 12, vertegenwoordigd door de Adviseur-generaal, Directeur KMO Centrum Aalst, met kantoren te 9300 Aalst, Andre Sierensstraat 16 B1,

Verweerder in cassatie.

VERZOEKSCHRIFT/2

Aan Mevrouw de Eerste Voorzitter en de Heer Voorzitter van het Hof van Cassatie,

Aan de Dames en Heren Raadsheren in het Hof van Cassatie,

Hooggeachte Dames en Heren,

Eiseres tekent hierbij cassatieberoep aan tegen het arrest van 13 juni 2023 van de vijfde kamer van het Hof van beroep Gent, gewezen in de zaak met rolnummer 2022/AR/190.

VERZOEKSCHRIFT/3

FEITEN EN VOORGAANDEN

Deze zaak betreft onder meer een aanslag in de vennootschapsbelasting

voor wat betreft het aanslagjaar 2015 en met name de toepassing van de afzonderlijke aanslag van 100% van artikel 219 WIB 1992 (hierna de “aanslag geheime commissielonen”) op een creditnota ‘VF 145’ van EUR 60.000,00 (exclusief btw) die was uitgeschreven door eiseres ten voordele van H. V.M., haar zaakvoerder (hierna “de creditnota”).

Deze creditnota werd opgesteld in navolging van een btw-correctieopgave van 21 november 2014, die zonder voorbehoud voor akkoord werd ondertekend door eiseres. De btw-correctieopgave betrof een navordering van btw op in 2011 aangekochte goederen die volledig of gedeeltelijk bestemd waren voor privédoeleinden. Omdat een deel van deze kosten al waren doorgefactureerd aan H. V.M., was er sprake van dubbele btw-heffing in hoofde van eiseres. Middels de creditnota werd deze dubbele btw-heffing ongedaan gemaakt. Deze handelswijze werd aanvaard in het kader van een btw-controle van het Centrum KMO te Aalst in 2016 over de jaren 2013 en 2014.

De feiten van het geschil voor het appelgerecht kunnen als volgt worden

samengevat.

2.1. Eiseres diende voor het aanslagjaar 2015 (inkomstenjaar 2014) een tijdige en regelmatige aangifte in de vennootschapsbelasting in.

In navolging van een fiscale controle van het Centrum KMO te Aalst die plaatsvond in januari 2017 en (onder meer) betrekking had op het aanslagjaar 2015, stuurde de administratie op 17 maart 2017 een ontwerp van een

VERZOEKSCHRIFT/4

akkoordverklaring aan eiseres. In dit ontwerp werd te kennen gegeven dat het bedrag van de creditnota zou worden onderworpen aan de aanslag geheime commissielonen, op grond van de volgende reden: “145 V.M. H. => cn niet aanvaard”.

Op 10 augustus 2017 volgde een bericht van wijziging, waarin (onder meer) werd aangekondigd dat het bedrag van de creditnota (EUR 60.000,00) zou worden onderworpen aan de aanslag geheime commissielonen, op grond van de volgende redenen: “VF 145 = Creditnota V.M. H. => niet aangetoond welke facturen worden tegengeboekt”.

Eiseres verklaarde zich (onder meer) niet akkoord met de voorgenomen wijziging bij brief van 12 september 2017. Wat betreft de aanslag geheime commissielonen in verband met de creditnota verwees eiseres naar het feit dat de creditnota werd “aanvaard” in het kader van de “btw problematiek”.

In een kennisgeving van beslissing tot taxatie van 28 november 2017 liet de administratie (onder meer) weten dat ze zich niet kon vinden in het antwoord geformuleerd door eiseres aangaande de creditnota en dat de aanslag geheime commissielonen ter zake behouden werd. De administratie stelde dat er in 2016 geen controle had plaatsgevonden inzake inkomstenbelastingen. Daarnaast stelde ze dat eiseres, door de opmaak van de creditnota in verband met privékosten die oorspronkelijk aan haar zaakvoerder H. V.M. werden gefactureerd, aan deze laatste een voordeel van alle aard (hierna “VAA”) had verleend. Omdat dit VAA niet op een fiche werd opgenomen en dit VAA evenmin werd aangegeven in de aangifte in de personenbelasting van H. V.M., onderwierp de administratie dit bedrag aan de aanslag geheime commissielonen. Bovendien oordeelde de administratie dat de periode van 2,5 jaar tijdens dewelke de administratie zelf een aanslag in de personenbelasting kon vestigen in hoofde van H. V.M., reeds was verstreken.

VERZOEKSCHRIFT/5

2.2. Een supplementaire aanslag in de vennootschapsbelasting voor het aanslagjaar 2015 werd in hoofde van eiseres gevestigd op 11 december 2017 (kohierartikel 874428371).

Eiseres diende bezwaar in tegen de gevestigde aanslag bij brief van 3 januari 2018.

Bij beslissing van de Adviseur-Generaal van 29 oktober 2018 werd (onder meer) de aanslag geheime commissielonen voor het aanslagjaar 2015 ter zake van de creditnota behouden.

2.3. Middels verzoekschrift neergelegd op 1 februari 2019 stelde eiseres een vordering in voor de rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent.

Bij tussenvonnis van 30 juni 2020 oordeelde deze rechtbank (onder meer) dat eiseres geen rechten kon putten uit een akkoord dat zij sloot met de btwadministratie.

De rechtbank verklaarde bij eindvonnis van 28 september 2021 met rolnummer 19/358/A de vordering van eiseres ontvankelijk en deels gegrond. De eerste rechter oordeelde (onder meer) dat de aanslag in de vennootschapsbelasting voor het aanslagjaar 2015 (kohierartikel 874428371) ontheven moest worden, (onder meer) in de mate dat de afzonderlijke aanslag geheime commissielonen werd toegepast op een bedrag van EUR 60.000,00 via een creditnota toegekend aan de zaakvoerder. De eerste rechter oordeelde dat de creditnota gekwalificeerd moest worden als een VAA, vermits eiseres geenszins bewees dat de creditnota een andere oorzaak zou kunnen hebben dan het toekennen van een voordeel aan haar

VERZOEKSCHRIFT/6

bedrijfsleider. Daarnaast oordeelde de eerste rechter evenwel dat, niettegenstaande de aanslag geheime commissielonen principieel kon worden toegepast omdat het VAA niet op een individuele fiche werd vermeld, de uitsluiting van artikel 219, lid 7 WIB 1992 toepassing kon vinden. De rechtbank leidde uit de stukken van het dossier af dat de administratie op 17 maart 2017 wist dat er sprake was van een creditnota ten voordele van H. V.M.. Zodoende was de verkrijger van het VAA binnen een periode van 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het aanslagjaar (die verstreek op 30 juni 2017) op ondubbelzinnige wijze geïdentificeerd. Dat er voor die datum discussie bestond over de kwalificatie van het aan H. V.M. toegekende bedrag van EUR 60.000,00, deed volgens de eerste rechter geen afbreuk aan de toepassing van de uitzondering op de aanslag geheime commissielonen.

2.4. Eiseres stelde om andere redenen dan het oordeel van de eerste rechter over de toepassing van de aanslag geheime commissielonen op de creditnota, bij verzoekschrift neergelegd op 28 februari 2022 hoger beroep in tegen het voormelde vonnis. De Belgische Staat tekende (beperkt) incidenteel hoger beroep aan voor wat betreft het standpunt van de rechtbank dat de aanslag geheime commissielonen niet kon worden toegepast inzake de creditnota uitgeschreven ten voordele van H. V.M..

Eiseres verzocht het appelgerecht het incidenteel hoger beroep af te wijzen als ongegrond op grond van de volgende argumenten:

• De rechtsgeldigheid van de creditnota werd in het verleden al beoordeeld en goedgekeurd door de administratie, enerzijds in het kader van een btwcontrole en anderzijds in het kader van de behandeling van het bezwaar tegen de aanslag in de vennootschapsbelasting over het aanslagjaar 2015, zodat niet meer voorgehouden kan worden dat de creditnota niet rechtmatig is en een VAA zou uitmaken.

VERZOEKSCHRIFT/7

• De Belgische Staat was al voor 30 juni 2017 op de hoogte van het feit dat de creditnota van EUR 60.000,00 ten voordele van H. V.M. werd opgesteld, zodat de beweerde verkrijger van het voordeel tijdig op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd en de aanslag geheime commissielonen op grond van de uitzondering van artikel 219, lid 7 WIB 1992 niet kan worden toegepast.

• De kosten die oorspronkelijk werden doorgerekend aan H. V.M. en die nadien ten laste werden genomen door eiseres hadden betrekking op investeringen die voor de vennootschap verricht waren in het kader van een recht van vruchtgebruik. H. V.M., blote eigenaar, betaalde jaarlijks huur aan eiseres, die het vruchtgebruik had op dit onroerend goed. Derhalve kan het bedrag van EUR 60.000,00 niet beschouwd worden als een VAA.

Ondergeschikt verzocht eiseres het appelgerecht te oordelen dat, indien het incidenteel beroep met betrekking tot de aanslag geheime commissielonen ten belope van EUR 60.000,00 ontvankelijk en gegrond zou worden verklaard, dit bedrag een bedrijfsleidersbezoldiging uitmaakt en in mindering gebracht kon worden van de belastbare grondslag.

2.5. Het appelgerecht verklaarde in het thans bestreden arrest van 13 juni 2023 het (beperkt) incidenteel beroep namens de Belgische Staat ontvankelijk en gegrond en hervormde de beslissing van de rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent, op basis van de volgende overwegingen:

• Het feit dat de creditnota terecht werd bevonden in een btw-controle verhindert niet dat het bedrag van de creditnota als een VAA kwalificeert in hoofde van de zaakvoerder van eiseres.

VERZOEKSCHRIFT/8

• Het blijft zo dat eiseres privékosten van de zaakvoerder heeft gedragen. Door de facturatie aan haar zaakvoerder werden deze kosten oorspronkelijk ten laste gelegd van deze laatste, doch door de creditnota werd deze facturatie ongedaan gemaakt en kwamen deze kosten opnieuw ten laste van eiseres. Dit bedrag kwalificeert als een VAA toegekend door de vennootschap aan haar zaakvoerder. Dit voordeel werd niet opgenomen op een fiche of loonstaat, en werd evenmin aangegeven door de zaakvoerder in zijn aangifte in de personenbelasting.

• De administratie trekt terecht de verantwoording van de creditnota gegeven door eiseres in twijfel. Bij gebrek aan geloofwaardige verantwoording voor deze creditnota, concludeert de administratie terecht dat een bedrag van 60.000,00 euro aan de zaakvoerder van de appellante werd toegekend.

• Opdat de uitsluitingsgrond van artikel 219, lid 7 WIB 1992 van toepassing zou kunnen zijn, moet het ook duidelijk zijn dat het gaat om een VAA en dat het bedrag valt binnen het toepassingsgebied van artikel 219 WIB 1992. Uit het dossier blijkt dat de appellante voorafgaand aan 30 juni 2017 noch de creditnota zelf noch de oorspronkelijke (gecrediteerde) factuur/facturen heeft overgelegd; enkel de boekingslijn zelf lag voor. Op basis van een vermelding in de boekhouding alleen kon de administratie niet vaststellen dat het om een VAA ging, zodat geen toepassing kon worden gemaakt van de uitsluitingsgrond van artikel 219, lid 7 WIB 1992.

• Dat de administratie naderhand het bedrag van de creditnota effectief belastbaar

achtte

als

VAA

bij

gebrek

aan

overlegging

van

verantwoordingsstukken, doet geen afbreuk aan het feit dat het op 30 juni 2017 niet duidelijk was dat het ging om een VAA en dat het bedrag aldus viel binnen het toepassingsgebied van artikel 219 WIB 1992.

VERZOEKSCHRIFT/9

Het appelgerecht wees bovendien de vordering van eiseres om het bedrag van EUR 60.000,00 in mindering te brengen van haar belastbaar resultaat af als ongegrond. Het appelgerecht oordeelde dat dit reeds was gebeurd aangezien de creditnota werd geboekt op de debetzijde van de rekening omzet. Het appelgerecht voegde daaraan toe dat het toegekende VAA niet als beroepskost aftrekbaar is, aangezien niet voldaan is aan de voorwaarden van artikel 57 WIB 1992.

Tegen dit arrest van 13 juni 2023 van het hof van beroep Gent wenst eiseres

volgend cassatiemiddel aan te voeren.

ENIG MIDDEL TOT CASSATIE

Geschonden wetsbepalingen

– de artikelen

• 31, tweede lid, 2°, in de versie van toepassing vóór de wijziging ervan door de wet van 26 april 2022,
• 32, tweede lid, 2°,
• 219, eerste lid, zoals gewijzigd door de wet van 19 december 2014 en vóór de wijziging ervan door de wet van 27 juni 2021,
• en 219, (oorspronkelijk) zevende lid, zoals gewijzigd door de wet van 19 december 2014, van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, gecoördineerd bij koninklijk besluit van 10 april 1992 en bekrachtigd bij wet van 12 juni 1992;

VERZOEKSCHRIFT/10

– artikel 204, enig lid, 3°, b), van het koninklijk besluit van 27 augustus 1993 tot uitvoering van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, in de versie van toepassing vóór de wijziging ervan door het koninklijk besluit van 19 april 2018; – artikel 170, § 1, van de gecoördineerde Grondwet; – voor zover als nodig: o

de artikelen 555, 578 en 599, tweede lid van het Oud Burgerlijk Wetboek, in de versie van toepassing vóór de opheffing ervan door de wet van 4 februari 2020, en het algemeen rechtsbeginsel inzake de vermogensverschuiving zonder oorzaak, dat steun vindt in voormeld artikel 555 van het Oud Burgerlijk Wetboek en in de theorie van de kostenleer;

o

het beginsel van de eenheid en ondeelbaarheid van de Belgische Staat, zoals onder meer bevestigd in artikel 705 van het Gerechtelijk Wetboek;

o

de artikelen 3, in de versie van toepassing vóór de wijziging ervan door het koninklijk besluit van 6 september 2018, en 5 van het koninklijk besluit van 19 juli 2013 tot vaststelling van het organiek reglement van de Federale Overheidsdienst Financiën en van de bijzondere bepalingen die van toepassing zijn op het statutair personeel;

o

de artikelen 1, in de versie van toepassing vóór de wijziging ervan door het koninklijk besluit van 6 september 2018, en 2, 1° en 2°, van het koninklijk besluit van 3 december 2009 van het koninklijk besluit van 3 december 2009 houdende regeling van de operationele diensten van de Federale Overheidsdienst Financiën;

o

artikel 335 van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992.

Aangevochten beslissingen en motivering

VERZOEKSCHRIFT/11

In het bestreden arrest verwerpt het hof van beroep eiseres’ hoger beroep en verklaart het hof het incidenteel beroep van de Belgische Staat (Federale Overheidsdienst Financiën) (hierna ook “FOD Financiën”) ontvankelijk en als volgt gegrond: het bestreden vonnis wordt bevestigd, met uitzondering van de ontheffing verleend van de aanslag in de vennootschapsbelasting gevestigd in hoofde van de eiseres tot cassatie voor het aanslagjaar 2015 onder kohierartikel 874428371 in de mate dat “de afzonderlijke aanslag voorzien in artikel 219 WIB92 werd toegepast op het bedrag van 60.000,00 euro via een creditnota toegekend aan de zaakvoerder”. Het hof van beroep doet opnieuw recht over voormeld punt en wijst de vordering van de eiseres tot cassatie op dit punt af als ongegrond.

Het hof van beroep neemt die beslissingen op grond van in het bijzonder de volgende motieven (arrest p. 11, midden, tot en met p. 13, tweede alinea):

“4.2.8. Wat ten slotte de creditnota VF 145 ten belope van 60.000,00 euro uitgeschreven door de (eiseres tot cassatie) aan H. V.M. betreft, heeft de Belgische Staat incidenteel beroep aangetekend tegen de beslissing van de eerste rechter tot ontheffing.

Uit het dossier blijkt dat inzake de btw op 21 november 2014 een correctieopgave werd opgemaakt die zonder voorbehoud voor akkoord werd ondertekend door de (eiseres tot cassatie). Het betrof in hoofdzaak inbreuken op de aftrekregeling ten aanzien van goederen die volledig of gedeeltelijk waren bestemd voor privédoeleinden, m.n. een reeks aankoopfacturen uit 2011 in verband met de aanleg van een zwembad en heraanleg tuin, de aanschaf van een poolhouse-saunaligzetels-zonnepanelen. De (eiseres tot cassatie) stelt dat een deel van deze privékosten door de (eiseres tot cassatie) al gefactureerd was aan haar zaakvoerder, H. V.M., middels een aantal verkoopfacturen als gevolg waarvan er sprake was van dubbel ingevorderde btw. Om hieraan te verhelpen, stelt de (eiseres tot cassatie) ervoor te hebben gekozen om een creditnota op te maken in

VERZOEKSCHRIFT/12

het voordeel van H. V.M.. De administratie stelt dat door de opmaak van de creditnota de (eiseres tot cassatie) aan haar zaakvoerder een voordeel van alle aard heeft verleend, aangezien het gaat om privékosten die uiteindelijk door de (eiseres tot cassatie) worden gedragen. Aangezien voor dit voordeel geen fiche of loonstaat werd opgemaakt en dit voordeel evenmin werd aangegeven in de aangifte in de personenbelasting van de zaakvoerder, heeft de administratie dit bedrag onderworpen aan de afzonderlijke aanslag geheime commissielonen.

De (verweerder in cassatie, lees: eiseres tot cassatie) betwist enerzijds dat er sprake is van een voordeel van alle aard en stelt anderzijds dat de identiteit van de genieter tijdig gekend was zodat er toepassing dient te worden gemaakt van artikel 219, lid 7 WIB92.

Opdat toepassing kan worden gemaakt van de afzonderlijke aanslag geheime commissielonen moet er vooreerst sprake zijn van kosten als bedoeld in artikel 57 of voordelen van alle aard als bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, die niet worden verantwoord door individuele fiches en een samenvattende opgave (artikel 219, eerste lid WIB92). Dat de creditnota terecht werd bevonden in de btw-controle, zoals de (eiseres tot cassatie) stelt, verhindert niet dat het bedrag opgenomen op deze creditnota als een voordeel van alle aard kwalificeert in hoofde van de zaakvoerder van de (eiseres tot cassatie). Immers, zelfs indien de verantwoording van de creditnota die wordt gegeven door de (eiseres tot cassatie) wordt aanvaard, blijft het zo dat de (eiseres tot cassatie) privékosten van de zaakvoerder heeft gedragen. Door de facturatie door de (eiseres tot cassatie) aan haar zaakvoerder werden deze kosten ten laste gelegd van de zaakvoerder, doch door de creditnota werd deze facturatie ongedaan gemaakt en kwamen deze kosten opnieuw ten laste van de (eiseres tot cassatie). De (eiseres tot cassatie) heeft aldus door de uitreiking van de creditnota een voordeel toegekend aan haar zaakvoerder, m.n. het niet hoeven dragen van kosten die in zijn voordeel werden gemaakt. Dit bedrag kwalificeert ontegensprekelijk als een voordeel van alle aard toegekend door de (eiseres tot cassatie) aan haar zaakvoerder. Dit voordeel werd niet opgenomen op een fiche of loonstaat, en

VERZOEKSCHRIFT/13

werd evenmin aangegeven door de zaakvoerder in zijn aangifte in de personenbelasting. De administratie trekt bovendien terecht de verantwoording van de creditnota gegeven door de (eiseres tot cassatie) in twijfel. Het gegoochel met verschillende verantwoordingsstukken, die, ondanks aandringen van de administratie, pas tijdens de gerechtelijke procedure werden bijgebracht, die qua lay-out verschillen van de boekhoudstukken van de (eiseres tot cassatie) en die niet overeenstemmen met de nummering van de stukken in de aan de administratie in 2017 verstrekte boekhouding en er zelfs niet in konden worden teruggevonden, doen de administratie terecht twijfelen aan het waarheidsgetrouw karakter van deze stukken. De uitleg die de (eiseres tot cassatie) aan deze inconsistenties geeft (nl. 'interne boekhoudstukken'), is niet geloofwaardig. Bij gebrek aan geloofwaardige

verantwoording

voor

deze

creditnota,

concludeert

de

administratie terecht dat een bedrag van 60.000,00 euro aan de zaakvoerder van de (eiseres tot cassatie) werd toegekend. Dit bedrag kwalificeert als een voordeel van alle aard in hoofde van de zaakvoerder.

De vraag stelt zich vervolgens of de verkrijger van het voordeel ondubbelzinnig tijdig was geïdentificeerd, als gevolg waarvan de uitsluitingsgrond opgenomen in het zevende lid van artikel 219 WIB92 van toepassing is. De administratie wijst er in dit verband terecht op dat, opdat de uitsluitingsgrond van het zevende lid van artikel 219 WIB92 van toepassing kan zijn, het ook duidelijk moet zijn dat het gaat om een voordeel van alle aard en dat het bedrag aldus valt binnen het toepassingsgebied van artikel 219 WIB92. Uit het dossier blijkt dat de (eiseres tot cassatie) voorafgaand aan 30 juni 2017 nooit enig verantwoordingsstuk heeft voorgelegd die de boeking onder VF145 op enige wijze ondersteunde. Noch de creditnota zelf noch de oorspronkelijke (gecrediteerde) factuur/facturen werden overgelegd; enkel de boekingslijn zelf (nl. 20014/201400145) lag voor. Pas op 15 oktober 2020 werd een creditnota overgemaakt. Op basis van een vermelding in de boekhouding alleen kon de administratie niet vaststellen dat het om een voordeel van alle aard ging, zelfs al kon zij uit deze boekingslijn desgevallend afleiden dat het ging om een betaling aan H. V.M.. Aangezien het voorafgaand aan 30 juni 2017 niet duidelijk was dat het ging om een voordeel van alle aard en dat het bedrag aldus viel binnen het toepassingsgebied van artikel 219 WIB92,

VERZOEKSCHRIFT/14

kon geen toepassing worden gemaakt van de uitsluitingsgrond van artikel 219, zevende lid WIB92. Dat de administratie naderhand dit bedrag effectief belastbaar achtte als voordeel van alle aard bij gebrek aan overlegging van verantwoordingsstukken door de [eiseres tot cassatie], doet geen afbreuk aan het feit dat het, omwille van de houding van de (eiseres tot cassatie) die geen onderliggende stukken voorlegde, op 30 juni 2017 niet duidelijk was dat het ging om een voordeel van alle aard en dat het bedrag aldus viel binnen het toepassingsgebied

van

artikel

219

WIB92.

In

dergelijke

onduidelijke

omstandigheden kan geen toepassing worden gemaakt van de uitsluitingsgrond voorzien in het zevende lid van artikel 219 WIB92.

De administratie is in die omstandigheden terecht overgegaan tot toepassing van artikel 219 WIB92 op voormeld bedrag. Het incidenteel beroep is gegrond. Het bestreden vonnis wordt op dit punt hervormd.”

Grieven

Eerste onderdeel (schending van de artikelen 32, tweede lid, 2°, 31, tweede lid, 2°, en 219, eerste lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, artikel 204, enig lid 3°, b) van het koninklijk besluit van 27 augustus 1993 tot uitvoering van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 in de versie van toepassing vóór de wijziging ervan door het koninklijk besluit van 19 april 2018 en, voor zover als nodig, de artikelen 555, 578 en 599, tweede lid van het Oud Burgerlijk Wetboek en het algemeen rechtsbeginsel inzake de vermogensverschuiving zonder oorzaak, dat steun vindt in voormeld artikel 555 van het Oud Burgerlijk Wetboek en in de theorie van de kostenleer)

VERZOEKSCHRIFT/15

1. Artikel 32, tweede lid, 2°, van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, luidt als volgt:

“Bezoldigingen van bedrijfsleiders zijn alle beloningen verleend of toegekend aan een natuurlijk persoon die:

1° een opdracht als bestuurder, zaakvoerder, vereffenaar of gelijksoortige functies uitoefent;

2° in de vennootschap een leidende functie of een leidende werkzaamheid van dagelijks bestuur, van commerciële, financiële of technische aard, uitoefent buiten een arbeidsovereenkomst.

Daartoe behoren inzonderheid: (…)

2° voordelen, vergoedingen en bezoldigingen die in wezen gelijkaardig zijn aan die vermeld in artikel 31, tweede lid, 2° tot 5°”.

Artikel 31, tweede lid, 2°, van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen

1992, in de versie van toepassing vóór de wijziging ervan door de wet van 26 april 2022, luidde als volgt:

“Bezoldigingen van werknemers zijn alle beloningen die voor de werknemer de opbrengst zijn van arbeid in dienst van een werkgever.

Daartoe behoren inzonderheid:

VERZOEKSCHRIFT/16

(…)

2° voordelen van alle aard verkregen uit hoofde of naar aanleiding van het uitoefenen van de beroepswerkzaamheid”.

Artikel 204, enig lid, 3°, b) van het koninklijk besluit van 27 augustus 1993

tot uitvoering van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, in de versie van toepassing vóór de wijziging ervan door het koninklijk besluit van 19 april 2018, luidde als volgt:

“Inkomsten van het in de artikelen 199 tot 203 vermelde belastbare tijdperk zijn: (…) 3° beroepsinkomsten, bestaande uit:

tijdens dat tijdperk aan de belastingplichtige betaalde of toegekende bezoldigingen”.

Uit het geheel van deze bepalingen volgt dat het voordeel van alle aard dat aan een bedrijfsleider wordt toegekend uit hoofde of naar aanleiding van het uitoefenen van de beroepswerkzaamheid belastbaar is in het belastbare tijdperk waarin hem dat voordeel wordt toegekend.

Artikel 578 van het Oud Burgerlijk Wetboek, in de versie van toepassing

vóór de opheffing ervan door de wet van 4 februari 2020, bepaalt als volgt:

VERZOEKSCHRIFT/17

“Vruchtgebruik is het recht om van een zaak waarvan een ander de eigendom heeft, het genot te hebben, zoals de eigenaar zelf, maar onder verplichting om de zaak zelf in stand te houden”.

Binnen de beperkingen van zijn bevoegdheden mag een vruchtgebruiker (ver)bouw(ings)werken verrichten met betrekking tot het bezwaarde onroerend goed.

De blote eigenaar is desgevallend een vergoeding verschuldigd aan de vruchtgebruiker voor deze uitgevoerde werken op het einde van het vruchtgebruik:

– Indien deze werken kwalificeren als verbetering(swerk)en, is de blote eigenaar

geen

vergoeding

verschuldigd

op

het

einde

van

het

vruchtgebruik, al mocht de waarde van de zaak hierdoor zijn vermeerderd. Artikel 599, tweede lid van het Oud Burgerlijk Wetboek, in de versie van toepassing vóór de opheffing ervan door de wet van 4 februari 2020, bepaalt immers als volgt: “Zijnerzijds kan de vruchtgebruiker, bij het eindigen van het vruchtgebruik, geen vergoeding vorderen voor verbeteringen die hij zou beweren te hebben aangebracht, al mocht de waarde van de zaak hierdoor zijn vermeerderd.”

• Indien deze werken niet kwalificeren als verbetering(swerk)en in de zin van de voormelde bepaling, komen ze in aanmerking voor een vergoeding voor zover ze zijn opgericht binnen de grenzen van het vruchtgebruik op grond van artikel 555 van het Oud Burgerlijk Wetboek, in de versie van toepassing vóór de opheffing ervan door de wet van 4 februari 2020, indien ze vatbaar zijn voor wegruiming, of op grond van het algemeen rechtsbeginsel inzake de vermogensverschuiving zonder oorzaak, dat steun vindt in voormeld artikel 555 van het Oud Burgerlijk Wetboek en in de theorie van de kostenleer indien ze niet vatbaar zijn voor wegruiming.

VERZOEKSCHRIFT/18

Het is derhalve slechts op het einde van het vruchtgebruik dat kan worden vastgesteld of een voordeel van alle aard wordt toegekend door de vruchtgebruiker aan de blote eigenaar, met name in de mate dat deze vergoeding ontbreekt.

1. Artikel 219, eerste lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, zoals gewijzigd door de wet van 19 december 2014 en vóór de wijziging ervan door de wet van 27 juni 2021, luidde als volgt:

“Een afzonderlijke aanslag wordt gevestigd op kosten als bedoeld in artikel 57 en op voordelen van alle aard als bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, die niet worden verantwoord door individuele fiches en een samenvattende opgave alsmede op de verdoken meerwinsten die niet onder de bestanddelen van het vermogen van de vennootschap worden teruggevonden en op de in artikel 53, 24°, bedoelde financiële voordelen of voordelen van alle aard.”

In het geval van (beweerde) toekenningen van een voordeel van alle aard, kan de bijzondere aanslag (geheime commissielonen) van artikel 219, eerste lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 dus enkel worden toegepast in het belastbaar tijdperk waarin het voordeel van alle aard (dat niet werd verantwoord door individuele fiches en een samenvattende opgave) daadwerkelijk werd toegekend.

1. In de door eiseres tot cassatie regelmatig ter griffie van het hof van beroep neergelegde syntheseconclusie werd aangevoerd dat de kosten die de eiseres tot cassatie middels de creditnota ten laste neemt, betrekking

VERZOEKSCHRIFT/19

hebben op werken die door eiseres tot cassatie als vruchtgebruiker werden verricht en geen aanleiding kunnen geven tot de bijzondere aanslag geheime commissielonen van artikel 219, eerste lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 vermits de kosten “terecht voor de vennootschap (waren) in het kader van het vruchtgebruik” (zie p. 28 van de “Syntheseconclusie” van de eiseres tot cassatie van 30 november 2022).

1. Het hof van beroep heeft nagelaten te onderzoeken of er tijdens het aanslagjaar 2015 daadwerkelijk een voordeel van alle aard werd toegekend aan de zaakvoerder van eiseres, H. V.M., en heeft met andere woorden nagelaten vast te stellen dat het vruchtgebruik beëindigd was en eiseres gedeeltelijk of geheel heeft afgezien van een aanspraak op een vergoeding die op dat moment verschuldigd zou zijn door de zaakvoerder, H. V.M., voor de uitgevoerde (ver)bouw(ings)werken.

De beslissing van het hof van beroep is derhalve niet naar recht verantwoord (schending van de voormelde artikelen 31, tweede lid, 2°, 32, tweede lid, 2°, en 219, eerste lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 en artikel 204, enig lid, 3°, b) van het koninklijk besluit van 27 augustus 1993 tot uitvoering van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 en, voor zover als nodig, de artikelen 555, 578 en 599, tweede lid, van het Oud Burgerlijk Wetboek en de het algemeen rechtsbeginsel inzake de vermogensverschuiving zonder oorzaak, dat steun vindt in voormeld artikel 555 van het Oud Burgerlijk wetboek en in de theorie van de kostenleer.

Tweede onderdeel

VERZOEKSCHRIFT/20

Eerste subonderdeel (schending van artikel 219, (oorspronkelijk) zevende lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 zoals gewijzigd door de wet van 19 december 2014, en artikel 170, § 1 van de gecoördineerde Grondwet)

1. Artikel 170 van de gecoördineerde Grondwet bepaalt :

“§ 1 Geen belasting ten behoeve van de Staat kan worden ingevoerd dan door een wet. (…)”

Uit deze Grondwetsbepaling en het erin vervatte legaliteitsbeginsel volgt dat de fiscale wet restrictief dient geïnterpreteerd te worden en dat de rechter aan een fiscale wetsbepaling, geen voorwaarde mag toevoegen die deze fiscale bepaling niet bevat.

1. Artikel 219, oorspronkelijk zevende lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, zoals gewijzigd door de wet van 19 december 2014 luidde als volgt:

“Wanneer het bedrag van de kosten bedoeld in artikel 57 of van de voordelen van alle aard bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, niet is opgenomen in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte, wordt deze aanslag in hoofde van de belastingplichtige niet toegepast indien de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het betreffend aanslagjaar.”

VERZOEKSCHRIFT/21

Deze bepaling vereist dat de identiteit van de verkrijger duidelijk en voldoende gedetailleerd kenbaar moet zijn, gebeurlijk via de overlegging door de belastingplichtige aan de fiscale administratie van een eenzijdig opgesteld stuk, zodat de fiscale administratie de mogelijkheid heeft om, eventueel na het inwinnen van de nodige inlichtingen, binnen de toepasselijke termijnen een aanslag te vestigen in hoofde van de verkrijger. Deze bepaling vereist niet dat de aard van voordeel van alle aard ondubbelzinnig moet vaststaan.

1. Het hof van beroep oordeelde als volgt (p. 13 van het bestreden arrest):

“De administratie wijst er in dit verband terecht op dat, opdat de uitsluitingsgrond van het zevende lid van artikel 219 WIB92 van toepassing kan zijn, het ook duidelijk moet zijn dat het gaat om een voordeel van alle aard en dat het bedrag aldus valt binnen het toepassingsgebied van artikel 219 WIB92. Uit het dossier blijkt dat de (eiseres tot cassatie) voorafgaand aan 30 juni 2017 nooit enig verantwoordingsstuk heeft voorgelegd die de boeking onder VF145 op enige wijze ondersteunde. Noch de creditnota zelf noch de oorspronkelijke (gecrediteerde) factuur/facturen werden overgelegd; enkel de boekingslijn zelf (nl. 20014/201400145) lag voor. Pas op 15 oktober 2020 werd een creditnota overgemaakt. Op basis van een vermelding in de boekhouding alleen kon de administratie niet vaststellen dat het om een voordeel van alle aard ging, zelfs al kon zij uit deze boekingslijn desgevallend afleiden dat het ging om een betaling aan H. V.M.. Aangezien het voorafgaand aan 30 juni 2017 niet duidelijk was dat het ging om een voordeel van alle aard en dat het bedrag aldus viel binnen het toepassingsgebied van artikel 219 WIB92, kon geen toepassing worden gemaakt van de uitsluitingsgrond van artikel 219, zevende lid WIB92. Dat de administratie naderhand dit bedrag effectief belastbaar achtte als voordeel van alle aard bij gebrek aan overlegging van verantwoordingsstukken door de (eiseres tot cassatie), doet geen afbreuk aan het feit dat het, omwille van de houding van de (eiseres tot cassatie) die geen onderliggende stukken voorlegde, op 30 juni 2017

VERZOEKSCHRIFT/22

niet duidelijk was dat het ging om een voordeel van alle aard en dat het bedrag aldus viel binnen het toepassingsgebied van artikel 219 WIB92. In dergelijke onduidelijke omstandigheden kan geen toepassing worden gemaakt van de uitsluitingsgrond voorzien in het zevende lid van artikel 219 WIB92.”

1. Voor zover het hof van beroep aldus oordeelt dat, naast de identiteit van de verkrijger, ook moet vaststaan dat het toegekende bedrag daadwerkelijk kwalificeert als een voordeel van alle aard, voegt het hof van beroep een voorwaarde toe aan artikel 219, (oorspronkelijk) zevende lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen, zoals gewijzigd door de wet van 19 december 2014 en miskent het hof van beroep derhalve deze bepaling, die geen ondubbelzinnige identificatie van de aard van het voordeel van alle aard vereist, maar een ondubbelzinnige identificatie van de genieter, alsmede artikel 170, § 1 van de gecoördineerde Grondwet.

Tweede subonderdeel (schending van artikel 219, (oorspronkelijk) zevende lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 zoals gewijzigd door de wet van 19 december 2014 en, voor zover als nodig, het beginsel van de eenheid en ondeelbaarheid van de Belgische Staat, de artikelen 3 en 5 van het koninklijk besluit van 19 juli 2013 tot vaststelling van het organiek reglement van de Federale Overheidsdienst Financiën en van de bijzondere bepalingen die van toepassing zijn op het statutair personeel, de artikelen 1 en 2, 1° en 2°, van het koninklijk besluit van 3 december 2009 houdende regeling van de operationele diensten van de Federale Overheidsdienst

Financiën en artikel

Inkomstenbelastingen 1992)

335 van het

Wetboek van de

VERZOEKSCHRIFT/23

1. Artikel 219, oorspronkelijk zevende lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, zoals gewijzigd door de wet van 19 december 2014, luidde als volgt:

“Wanneer het bedrag van de kosten bedoeld in artikel 57 of van de voordelen van alle aard bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, niet is opgenomen in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte, wordt deze aanslag in hoofde van de belastingplichtige niet toegepast indien de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het betreffend aanslagjaar.”

1. Het principe van de eenheid en ondeelbaarheid van de Belgische Staat, zoals onder meer bevestigd in artikel 705 van het Gerechtelijk Wetboek, houdt onder meer in dat de verschillende ministeriële departementen geen aparte rechtspersoonlijkheid hebben en hun handelingen derhalve toerekenbaar zijn aan de Belgische Staat. Dit geldt a fortiori voor de verschillende administraties binnen één en hetzelfde ministerieel departement.

2. De Federale Overheidsdienst Financiën is luidens artikel 3 van het koninklijk besluit van 19 juli 2013 tot vaststelling van het organiek reglement van de Federale Overheidsdienst Financiën en van de bijzondere bepalingen die van toepassing zijn op het statutair personeel, in de versie vóór de wijziging ervan door het koninklijk besluit van 6 september 2018, en artikel 1 van het koninklijk besluit van 3 december 2009 houdende regeling van de operationele diensten van de Federale Overheidsdienst Financiën, in de versie vóór de wijziging ervan door het

VERZOEKSCHRIFT/24

koninklijk besluit van 6 september 2018, opgedeeld in meerdere operationele administraties.

Eén van deze operationele administraties is de Algemene Administratie van de Fiscaliteit (hierna: “AAFisc”). Naar luid van artikel 2, 1° en 2°, van het koninklijk besluit van 3 december 2009 houdende regeling van de operationele diensten van de Federale Overheidsdienst Financiën staat de AAFisc onder meer in voor uitvoering van de federale wetgeving inzake inkomstenbelasting en inzake de btw.

Luidens artikel 5 van het koninklijk besluit van 19 juli 2013 tot vaststelling van het organiek reglement van de Federale Overheidsdienst Financiën en van de bijzondere bepalingen die van toepassing zijn op het statutair personeel bevat de AAFisc drie administraties, waaronder de Administratie Kleine en Middelgrote Ondernemingen (hierna: “Administratie KMO’s”).

1. Uit het principe van de eenheid en ondeelbaarheid van de Belgische Staat zoals onder meer bevestigd in artikel 705 van het Gerechtelijk Wetboek, en de artikelen 3 en 5 van het koninklijk besluit van 19 juli 2013 tot vaststelling van het organiek reglement van de Federale Overheidsdienst Financiën en van de bijzondere bepalingen die van toepassing zijn op het statutair personeel en de artikelen 1 en 2, 1° en 2°, van het koninklijk besluit van 3 december 2009 houdende regeling van de operationele diensten van de Federale Overheidsdienst Financiën, volgt dat stukken die beschikbaar en feiten die bekend zijn voor bepaalde personen binnen de Administratie KMO’s, minstens geacht moeten worden beschikbaar en bekend te zijn binnen de gehele Administratie KMO’s.

2. Artikel 335 van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 bepaalt :

VERZOEKSCHRIFT/25

“Alle administraties die ressorteren onder de Federale Overheidsdienst Financiën zijn gehouden alle in hun bezit zijnde toereikende, ter zake dienende en niet overmatige inlichtingen ter beschikking te stellen aan alle ambtenaren van deze Overheidsdienst, voorzover die ambtenaren regelmatig belast zijn met de vestiging of de invordering van de belastingen, en voorzover die gegevens bijdragen tot de vervulling van de opdracht van die ambtenaren tot de vestiging of de invordering van eender welke door de Staat geheven belasting.

Elke ambtenaar van de Federale Overheidsdienst Financiën, die regelmatig werd belast met een controle- of onderzoeksopdracht, is van rechtswege gemachtigd alle toereikende, ter zake dienende en niet overmatige inlichtingen te vragen, op te zoeken of in te zamelen die bijdragen tot de vestiging of de invordering van eender welke, andere, door de Staat geheven belasting.”

Uit deze bepaling volgt (i) dat de btw-administratie onder de verplichting staat om alle in haar bezit zijnde gegevens die nuttig zijn voor de vestiging van de inkomstenbelastingen over te maken aan de bevoegde administratie en (ii) dat de administratie van de inkomstenbelastingen alle gegevens kan opvragen of opzoeken die door de btw-administratie werden vergaard.

1. Eiseres tot cassatie voerde in haar regelmatig ter griffie van het hof van beroep

neergelegde

conclusies

(p.

23

en

volgende,

van

de

“Syntheseconclusie” van de eiseres tot cassatie van 30 november 2022) aan dat de btw-administratie op 8 juni 2016 (randnummer 63 van deze conclusie, waarin verwezen wordt naar en geciteerd wordt uit de beslissing op bezwaar van 29 oktober 2018, die melding maakt van een controle op 8 juni 2016 aangaande de creditnota ter vermijding van het ‘dubbel gebruik’ inzake btw) en alleszins op 17 maart 2017 (randnummers 67 en 69 van dezelfde conclusie) op de hoogte was van de creditnota en dat deze

VERZOEKSCHRIFT/26

betrekking had op een btw-naheffing wegens het in aftrek brengen van btw op kosten die door de btw-administratie als geheel of gedeeltelijk bestemd voor privédoeleinden werden beschouwd.

Gelet op het beginsel van de eenheid en ondeelbaarheid van de Belgische Staat, de voormelde artikelen 3 en 5 van het koninklijk besluit van 19 juli 2013 tot vaststelling van het organiek reglement van de Federale Overheidsdienst Financiën en van de bijzondere bepalingen die van toepassing zijn op het statutair personeel, de voormelde artikelen 1 en 2, 1° en 2°, van het koninklijk besluit van 3 december 2009 houdende regeling van de operationele diensten van de Federale Overheidsdienst

Financiën en artikel

335 van het

Wetboek van de

Inkomstenbelastingen 1992, moet de administratie inzake inkomstenbelastingen geacht worden op de hoogte te zijn van voormelde gegevens.

1. Zelfs indien niet alleen de identiteit van de verkrijger ondubbelzinnig moet vaststaan binnen een periode van 2 jaar en 6 maanden na het betrokken aanslagjaar, maar ook dat het gaat om een voordeel van alle aard, kon het hof van beroep niet wettig vaststellen dat er sprake was van een aan de bijzondere aanslag geheime commissielonen onderworpen voordeel van alle aard, zonder artikel 219, oorspronkelijk zevende lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, zoals gewijzigd door de wet van 19 december 2014, voor zover als nodig samen gelezen met de bepalingen aangehaald in het vorige randnummer, te schenden.

TOELICHTING

VERZOEKSCHRIFT/27

Toelichting bij het eerste onderdeel van het enig middel

1. In het arrest van uw Hof van 16 juni 2023 (F.22.0001.N) werd geoordeeld dat uit de artikelen 31, tweede lid, 2° en 32, tweede lid, 2° van het Wetboek van de Inkomsten en artikel 204, 3°, b), van het koninklijk besluit van 27 augustus 1993 tot uitvoering van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 volgt dat het voordeel van alle aard dat aan een bedrijfsleider wordt toegekend uit hoofde of naar aanleiding van het uitoefenen van de beroepswerkzaamheid belastbaar is in het belastbare tijdperk waarin hem dat voordeel wordt toegekend.

2. Uit hetzelfde arrest van uw Hof volgt dat, in het geval van een opstalrecht, de natrekking van eventuele opstallen in principe slechts intreedt bij de beëindiging van het opstalrecht, en dat het dus slechts op dat ogenblik is dat de blote eigenaar-bedrijfsleider desgevallend een gunstige natrekking geniet en hem derhalve een voordeel van alle aard wordt toegekend, met name in de mate dat deze vergoeding ontbreekt.

Toelichting bij het eerste subonderdeel van het tweede onderdeel van het enig middel

1. Artikel 219, zevende lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, zoals gewijzigd door de wet van 19 december 2014, vereist dat de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het betreffend aanslagjaar.

VERZOEKSCHRIFT/28

1. Uit het arrest van uw Hof van 21 mei 2021 (F.19.0157.N) volgt dat de verkrijger op ondubbelzinnige wijze wordt geïdentificeerd wanneer de belastingplichtige de fiscale administratie de identiteit van de verkrijger duidelijk en voldoende gedetailleerd heeft meegedeeld, zodat de fiscale administratie de mogelijkheid heeft binnen de toepasselijke aanslagtermijn een aanslag in hoofde van de verkrijger te vestigen.

In de conclusie van A.-G. VAN DER FRAENEN in deze zaak werd gesteld dat een door de belastingplichtige eenzijdig opgesteld stuk, zoals een creditnota, waarin de identiteit van de verkrijger duidelijk wordt vermeld, de fiscus in staat stelt de nodige inlichtingen in te winnen bij hetzij de belastingplichtige, hetzij de geïdentificeerde verkrijger, om uiteindelijk tijdig tot aanslag van de verkrijger te kunnen overgaan.

1. In hetzelfde arrest van uw Hof werd daarnaast geoordeeld dat een ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger niet vereist dat binnen de termijn van 2 jaar en 6 maanden zonder twijfel wordt vastgesteld dat het bedrag van de uitgaven dat door de vennootschap die de voordelen of vergoedingen

heeft

toegekend,

als

beroepskost

is

opgenomen,

overeenstemt met het bedrag dat aan de verkrijger is betaald.

In de conclusie van A.-G. VAN DER FRAENEN in deze zaak werd opgemerkt dat een strikte lezing van artikel 219, zevende lid van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 noopt tot het besluit dat enkel de identiteit van de verkrijger ondubbelzinnig moet vaststaan, en niet het bedrag van de voordelen van alle aard.

Toelichting bij het tweede subonderdeel van het tweede onderdeel van het enig middel

VERZOEKSCHRIFT/29

Artikel 335 van het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 is bedoeld

om alle hinderpalen die een nauwere samenwerking tussen de administraties van de FOD Financiën in de weg zouden staan uit de weg te ruimen en te voorzien dat alle gegevens binnen de FOD Financiën deel uitmaken van een gegevensbank die gemeenschappelijk is aan alle administraties binnen de FOD Financiën en die kan aangewend worden voor elke belasting waarvan de FOD Financiën de vestiging en/of de invordering garandeert (Parl.St. Kamer 2009-10, nr. 52-2278/001, 84).

Inzake het beginsel van de eenheid en ondeelbaarheid van de Belgische

Staat verwijst eiseres naar het arrest van Uw Hof van 15 maart 2012 (beoordeling van het eerste onderdeel), met voorafgaande conclusie van toenmalig advocaatgeneraal D. Thijs (Arr. Cass. 2012, 668 e.v.).

OM DEZE REDENEN

Besluit ondergetekende advocaat bij het Hof van Cassatie, voor eiseres, dat het Uw Hof behage het bestreden arrest te vernietigen en de zaak te verwijzen naar een ander hof van beroep, kosten als naar recht.

Brussel, 29 november 2023

Voor eiseres tot cassatie, haar raadsman Bruno Maes