Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-09-29, ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260929.2N.12

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260929.2N.12 (2026-09-29)

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- 29 SEPTEMBER 2026

P.26.0725.N/1

Hof van Cassatie van België

Arrest

Nr. P.26.0725.N PROCUREUR DES KONINGS BIJ DE RECHTBANK VAN EERSTE AANLEG LIMBURG, eiser, tegen E. D. B., persoon tegen wie een confiscatiebevel is uitgevaardigd, verweerster.

I.

RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het vonnis van de correctionele rechtbank Limburg, afdeling Tongeren-Borgloon, van 10 maart 2026. De eiser voert in een memorie die aan dit arrest is gehecht, twee middelen aan. Op 8 september 2026 heeft advocaat-generaal Dirk Schoeters een schriftelijke conclusie neergelegd ter griffie van het Hof.

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0725.N/2

De verweerster heeft op 18 september 2026 ter griffie van het Hof een noot neergelegd zoals bepaald in artikel 1107, tweede lid, Gerechtelijk Wetboek. Op de rechtszitting van 29 september 2026 heeft sectievoorzitter Erwin Francis verslag uitgebracht en heeft de voormelde advocaat-generaal geconcludeerd.

II.

BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling Middelen 1.

Het eerste middel voert schending aan van de artikelen 18.1 en 19.1 van de

verordening (EU) 2018/1805 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 inzake de wederzijdse erkenning van bevriezingsbevelen en confiscatiebevelen (hierna Verordening 2018/1805) en artikel 2, § 2, van de wet van 5 augustus 2006 inzake de toepassing van het beginsel van de wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen in strafzaken tussen de lidstaten van de Europese Unie (hierna Wet Wederzijdse Erkenning): het vonnis weigert de tenuitvoerlegging van het Italiaanse confiscatiebevel op grond van artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning, namelijk omdat er ernstige redenen zijn om aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van de verweerster zoals vastgelegd in artikel 6 EVRM; Verordening 2018/1805 is echter rechtstreeks van toepassing in de Belgische rechtsorde, zonder dat daarvoor een Belgische omzettingswet is vereist; aldus kan het vonnis hier geen toepassing maken van artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning, waarnaar artikel 2, § 2, van die wet ook niet verwijst, maar zijn de artikelen 18 en 19 Verordening 2018/1805 toepasselijk, die een hogere drempel voor de weigering van de tenuitvoerlegging van een confiscatiebevel bepalen. Het tweede middel voert schending aan van artikel 19.2 Verordening 2018/1805: de rechtbank neemt de beweringen van de verweerster zonder meer voor waar aan en oordeelt dat uit de voorliggende procedurestukken niet blijkt dat de verweerster op de hoogte werd gebracht van de beslissing tot confiscatie en van de eventuele rechtsmiddelen ertegen; de rechtbank verzuimt echter de uitvaardigende autoriteit

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0725.N/3

hierover om verduidelijking te vragen en ontneemt die autoriteit zodoende de mogelijkheid om haar standpunt kenbaar te maken; indien de uitvoerende autoriteit, wat de rechtbank hier is, overweegt een facultatieve weigeringsgrond in te roepen, dient zij overleg te plegen met de uitvaardigende autoriteit; de rechtbank had bijgevolg, wanneer zij overwoog toepassing te maken van een weigeringsgrond zoals vervat in artikel 19.1 Verordening 2018/1805, het openbaar ministerie de opdracht moeten geven om nadere informatie in te winnen bij de uitvaardigende autoriteit op basis van de concrete vragen, verwoord in een tussenvonnis; anders oordelen maakt het onmogelijk een debat op tegenspraak te voeren over de toepassing van een facultatieve weigeringsgrond. 2.

Artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning bepaalt dat de

tenuitvoerlegging van de beslissing tot verbeurdverklaring kan worden geweigerd indien ernstige redenen bestaan om aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van de beslissing afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van de betrokken persoon, zoals vastgelegd in artikel 6 VEU. 3.

Uit artikel 2, § 2, Wet Wederzijdse Erkenning, zoals gewijzigd door artikel

71 van de wet van 18 januari 2024 om justitie menselijker, sneller en straffer te maken III, gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad op 26 januari 2024 en in werking getreden op 5 februari 2024, alsook uit de wijziging van 30, § 6, vierde lid, Wet Wederzijdse Erkenning bij artikel 70 van de wet van 8 februari 2026, gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 16 februari 2026 en in werking getreden op 26 februari 2026, blijkt dat artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning niet van toepassing is in de relaties van België met andere lidstaten van de Europese Unie, zoals Italië, die gebonden zijn door Verordening 2018/1805. 4.

Overeenkomstig artikel 288, tweede lid, VWEU heeft een verordening een

algemene strekking, is zij verbindend in al haar onderdelen en is zij rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Wanneer aldus een lidstaat van de Europese Unie, die eveneens gebonden is door Verordening 2018/1805, aan de Belgische autoriteiten vraagt om een confiscatiebevel ten uitvoer te leggen, dan mogen die autoriteiten enkel de in die verordening bepaalde weigeringsgronden toepassen. 5.

De omstandigheid dat het vonnis een onjuiste bepaling toepast, kan derhalve

slechts tot cassatie leiden in zoverre het Verordening 2018/1805 onjuist toepast.

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0725.N/4

In zoverre het eerste middel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar recht. 6.

Overeenkomstig artikel 17.2 en 17.3 Verordening 2018/1805 aanvaardt

België confiscatiecertificaten opgesteld of vertaald in een van zijn officiële talen en in het Engels. 7.

Artikel 19 Verordening 2018/1805 bepaalt:

“1. De uitvoerende autoriteit mag slechts besluiten een confiscatiebevel niet te erkennen of niet ten uitvoer te leggen indien: (…) g) de persoon tegen wie het confiscatiebevel is uitgevaardigd, volgens het confiscatiecertificaat niet persoonlijk is verschenen op de terechtzitting die heeft geleid tot een confiscatiebevel dat verband houdt met een definitieve veroordeling, tenzij wanneer op het confiscatiecertificaat is vermeld dat de persoon, overeenkomstig nadere in het recht van de uitvaardigende staat bepaalde procedurevoorschriften: i) tijdig persoonlijk gedagvaard is en daarbij op de hoogte is gebracht van de voorgenomen dag en plaats van de terechtzitting die tot het confiscatiebevel heeft geleid, of anderszins daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van de geplande dag en plaats van die terechtzitting, zodat op ondubbelzinnige wijze vaststaat dat die persoon, indien hij niet op de terechtzitting verscheen, op de hoogte was van de voorgenomen terechtzitting en tijdig ervan in kennis was gesteld dat een confiscatiebevel kon worden uitgevaardigd; ii) op de hoogte was van de geplande terechtzitting, een zelfgekozen of door de staat toegewezen advocaat heeft gemachtigd zijn verdediging op het proces te voeren, en op het proces ook werkelijk door die advocaat is verdedigd; of iii) nadat het confiscatiebevel aan hem was betekend en de persoon uitdrukkelijk was geïnformeerd over zijn recht op een nieuwe proces of een procedure in hoger beroep waarbij de persoon het recht zou hebben aanwezig te zijn, waarbij de zaak opnieuw ten gronde behandeld kan worden, met inbegrip van nieuw bewijsmateriaal, en het oorspronkelijke confiscatiebevel herzien kan worden, uitdrukkelijk te kennen heeft gegeven dat hij het confiscatiebevel niet betwist, of niet binnen de voorgeschreven termijn om een nieuwe proces heeft verzocht of hoger beroep heeft aangetekend;

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0725.N/5

h) er, in uitzonderlijke situaties, gegronde redenen zijn om op basis van specifieke en objectieve gegevens aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel in de bijzondere omstandigheden van het geval zou leiden tot een manifeste schending van een relevant, in het Handvest vervat grondrecht, met name het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, het recht op een onpartijdig gerecht en de rechten van verdediging. 2. In alle in lid 1 bedoelde gevallen overlegt de uitvoerende autoriteit, alvorens te besluiten dat zij een confiscatiebevel, geheel of gedeeltelijk, niet erkent of niet ten uitvoer legt, op passende wijze met de uitvaardigende autoriteit en verzoekt zij indien nodig de uitvaardigende autoriteit onverwijld alle benodigde gegevens te verstrekken. (…)” 8.

Die bepalingen dienen te worden samen gelezen met onder meer:

• de overweging 34 van de preambule bij Verordening 2018/1805, die bepaalt: “Een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht binnen de Unie is gebaseerd op onderling vertrouwen en de veronderstelling dat alle lidstaten zich aan het recht van de Unie houden, met name de grondrechten. In uitzonderlijke situaties, wanneer er gegronde redenen zijn om op basis van specifieke en objectieve gegevens aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van een bevriezingsbevel of confiscatiebevel in de bijzondere omstandigheden van het geval zou leiden tot een manifeste schending van een relevant, in het Handvest vervat grondrecht, moet de uitvoerende autoriteit kunnen besluiten het betreffende bevel niet te erkennen en ten uitvoer te leggen. De in dit verband relevante grondrechten zijn met name het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, het recht op een onpartijdig gerecht en de rechten van verdediging. (…).”
• de overweging 35 van die preambule, die bepaalt: “Voordat zij beslist een bevriezingsbevel of een confiscatiebevel niet te erkennen of ten uitvoer te leggen op basis van een grond voor niet-erkenning of niet-tenuitvoerlegging, moet de uitvoerende autoriteit overleg plegen met de uitvaardigende autoriteit om eventueel noodzakelijke aanvullende informatie te verkrijgen.”

Bij arrest van 17 maart 2026 in de zaak C-8/24 heeft het Hof van Justitie van

de Europese Unie, in verband met in het bijzonder artikel 19.1.h) en 19.2 Verordening 2018/1805, in essentie geoordeeld als volgt:

P.26.0725.N/6

29 SEPTEMBER 2026

• Verordening 2018/1805 steunt op het beginsel van wederzijdse erkenning tussen de lidstaten van de Europese Unie. Een lidstaat moet in beginsel een buitenlands confiscatiebevel erkennen en ten uitvoer leggen alsof het een nationaal bevel betreft, behoudens de uitdrukkelijk voorziene weigeringsgronden, die strikt moeten worden uitgelegd;
• de weigeringsgrond inzake de niet-eerbiediging van grondrechten (artikel 19.1.h)) is een uitzondering en geldt enkel in uitzonderlijke situaties waarin, op basis van specifieke en objectieve gegevens, een manifeste miskenning van een door het Handvest Grondrechten EU gewaarborgd grondrecht dreigt. Deze beoordeling moet concreet en casuïstisch gebeuren;
• tot die grondrechten behoren in het bijzonder het in artikel 47 Handvest Grondrechten EU neergelegde recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht, in het bijzonder het recht van verdediging, het beginsel van de wapengelijkheid, het recht op toegang tot de rechter en het recht om zich te laten adviseren, verdedigen en vertegenwoordigen;
• de

eerbiediging

van

de

grondrechten

is

in

de

eerste

plaats

de

verantwoordelijkheid van de uitvaardigende lidstaat. Een betrokkene die daar geen gebruik heeft gemaakt van beschikbare rechtsmiddelen, kan zich in beginsel niet beroepen op de weigeringsgrond van artikel 19.1.h) Verordening 2018/1805, tenzij bijzondere omstandigheden het gebruik ervan onmogelijk of ineffectief maakten;

• de eerbiediging van het recht op effectieve rechterlijke bescherming vereist niet alleen dat wordt gewaarborgd dat beslissingen daadwerkelijk en snel worden ontvangen, dat wil zeggen ter kennis worden gebracht van degenen tot wie zij zijn gericht, maar ook dat een dergelijke kennisgeving hen in staat stelt nauwkeurig kennis te nemen van de gronden waarop de jegens hen genomen beslissing is gebaseerd, alsook van de rechtsmiddelen die tegen een dergelijke beslissing openstaan en de daartoe gestelde termijn, zodat zij in staat zijn hun rechten op doeltreffende wijze te verdedigen en met volledige kennis van zaken te beslissen of het zinvol is deze beslissing in rechte aan te vechten;
• de

uitvoerende

autoriteit

mag

in

de

regel

vertrouwen

op

het

confiscatiecertificaat. Indien er toch gegronde twijfel bestaat over de

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0725.N/7

eerbiediging van grondrechten of de betekening, moet zij eerst overleg plegen met de uitvaardigende autoriteit en aanvullende informatie vragen alvorens eventueel de tenuitvoerlegging van het confiscatiecertificaat te weigeren;

• de erkenning en tenuitvoerlegging kan bijgevolg niet worden geweigerd op grond van een vermeende miskenning van grondrechten wanneer de betrokkene, na behoorlijke kennisgeving in een begrijpelijke taal, geen gebruik heeft gemaakt van de beschikbare rechtsmiddelen in de uitvaardigende lidstaat.

Uit het geheel van die redenen, samen gelezen met de voorheen aangehaalde

bepalingen van artikel 19 Verordening 2018/1805, volgt dat het begrip rechtsmiddel hier in de ruime zin dient te worden begrepen. Het betreft niet enkel de mogelijkheid voor een betrokken partij om aan een onafhankelijke rechter in de uitvaardigende lidstaat te vragen om een reeds genomen confiscatiebevel te hervormen, maar ook de mogelijkheid voor een dergelijke partij om zijn recht van verdediging uit te oefenen door middel van zijn deelname aan de procedure die leidt tot de beslissing over het nemen van een confiscatiebevel. 11.

Daaruit volgt dat het, in het licht van de weigeringsgronden bepaald in artikel

19.1.g) en 19.1.h), Verordening 2018/1805, in hun onderling verband gelezen, niet zonder meer vereist is dat een partij die in de uitvaardigende lidstaat reeds heeft deelgenomen aan de procedure voorafgaand aan het nemen van het confiscatiebevel en die in deze hoedanigheid derhalve kennis heeft kunnen nemen van die procedure en de in het kader ervan genomen beslissing, bij afzonderlijk bericht nogmaals uitdrukkelijk in kennis wordt gesteld van die beslissing, met inbegrip van de precieze aard en termijnen van de rechtsmiddelen die daartegen eventueel nog openstaan in de uitvaardigende lidstaat. 12.

De overeenkomstig artikel 30, § 6, tweede lid, Wet Wederzijdse Erkenning

aangezochte rechter oordeelt onaantastbaar of voldaan is aan een of meerdere van de in artikel 19.1 Verordening 2018/1805 bepaalde weigeringsgronden, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie van de Europese Unie, alsook of de beoordeling van de aangevoerde weigeringsgrond nog overleg vereist zoals bepaald in artikel 19.2 van die verordening. 13.

Opdat die rechter een in artikel 19.1 Verordening 2018/1805 bepaalde

weigeringsgrond kan toepassen, mag er over het bestaan van de aan deze

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0725.N/8

weigeringsgrond ten grondslag liggende feitelijke of juridische omstandigheden evenwel geen onduidelijkheid meer bestaan die kan worden opgehelderd met door de gerechtelijke overheden van de uitvaardigende lidstaat te verstrekken gegevens of verduidelijkingen. Is dat het geval dan moet die rechter, alvorens definitief te beslissen, eerst die gegevens of verduidelijkingen bij die overheden laten inwinnen, zoals bepaald in artikel 19.2 Verordening 2018/1805. 14.

Het Hof gaat na of die rechter uit zijn vaststellingen geen niet te

verantwoorden gevolgen afleidt. 15.

De beslissing van de rechter voor inleidende onderzoeken bij de rechtbank

van Torre Annunziata (Italië) van 27 maart 2025, zoals vertaald, die aan het confiscatiecertificaat ten grondslag ligt (certificaat, deel B.1), vermeldt onder meer wat volgt:

• de procedure betreft een bevel tot seponering met betrekking tot R.D., verdacht van het zich onrechtmatig toe-eigenen en uitvoeren naar België van een Romeins archeologisch artefact, gestolen uit Pompeï in 1975;
• de feiten zijn bewezen, maar de strafvordering is vervallen wegens het overlijden van R.D.;
• het schriftelijke verweer van de verweerster, als latere koper van het huis waarin het artefact was verwerkt, dat zij een derde te goeder trouw is, wordt op grond van de in de beschikking beschreven omstandigheden verworpen;
• illegaal uitgevoerde cultuurgoederen, die toebehoren aan de Staat, moeten verplicht worden verbeurdverklaard, zelfs zonder veroordeling.

Het confiscatiecertificaat van 9 september 2025, zoals vertaald, bevat verder

de volgende vermeldingen:

• Identiteit van de persoon tegen wie het confiscatiebevel is uitgevaardigd, of de persoon die eigenaar is van het voorwerp waarop het confiscatiebevel betrekking heeft: R.D. en de verweerster (Deel C, 1, i);
• Derden wier rechten met betrekking tot het voorwerp waarop het confiscatiebevel betrekking heeft rechtstreeks door het bevel worden geschaad: de verweerster, die aanvoerde dat zij het recht had om het eigendom te behouden

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0725.N/9

omdat het deel uitmaakte van het appartement dat eigendom was van R.D. en dat zij vervolgens gekocht had (Deel C, 3);

• de voorwerpen zijn bevroren op grond van een op 29 december 2023 aan de Belgische overheid, via Eurojust, toegezonden bevriezingsbevel (Delen E en F.1);
• “Voorafgaand aan de beslissing tot confiscatie heeft de rechter [R.D.], inmiddels overleden, opgeroepen voor de zitting over dezelfde beslissing, die een Italiaanse raadsman heeft aangewezen, die naar behoren is opgeroepen en die zijn verweermiddelen heeft toegelicht, en [de verweerster], die een memorie heeft ingediend waarin zij aanspraak maakt op goede trouw bij de aankoop van het appartement waar de marmeren plaat werd bewaard, kort voordat deze door de deskundigen van het museum in Tongeren als een voorwerp afkomstig uit diefstal werd aangemerkt. In de beslissing tot inbeslagname worden de verweren van beide in de procedure betrokken partijen geanalyseerd” (Deel F.1).
• “Nee, de betrokken persoon is niet persoonlijk verschenen op de terechtzitting” (Deel H.2) en “de betrokken persoon is persoonlijk gedagvaard op ... (dag/maand/jaar; en daardoor op de hoogte gebracht van het tijdstip en de plaats van de terechtzitting die tot het confiscatiebevel heeft geleid, en ervan in kennis gesteld dat een confiscatiebevel kan worden gegeven wanneer hij niet op de terechtzitting verschijnt” (Deel H.4.1.a).

Bij brief van 5 december 2025 heeft de vertegenwoordiger van Italië bij

Eurojust, op vraag van het openbaar ministerie bij de correctionele rechtbank Limburg, de volgende bijkomende toelichting (in vertaling) verschaft: “[R.D.] kon de hoorzittingen niet bijwonen omdat hij op 11 februari 2024 is overleden. Dus vóór hun viering. In dergelijke gevallen neemt een ingehuurde of ambtshalve toegewezen advocaat deel aan de procedure. Vandaar de vermelding in het confiscatiebesluit. Zijn zoon [G.D.] met zijn ambtshalve toegewezen advocaat Giuseppe Cesarano, [de verweerster], die beweerde de rechtmatige eigenaar van het marmer te zijn, en zijn advocaat Cristophe Glas hebben allemaal de kennisgeving van de hoorzitting ontvangen.

P.26.0725.N/10

29 SEPTEMBER 2026

[G.D.] ontving de kennisgeving per gewone post op 22.08.2024 (zie pagina 7 van de bijlage). De raadsman van [de verweerster] ontving deze op 16.01.2025 (zie pagina 20 van de bijlage). Aangezien de zaak zonder vervolging werd gesloten (overlijden van de verdachte en verjaring), werd de beslissing genomen bij een beschikking van de onderzoeksrechter. Tegen dergelijke beschikkingen kan geen beroep worden ingesteld, omdat daarin wordt gesteld dat er geen vervolging kan worden ingesteld. Maar in ons stelsel kunnen zowel niet op een veroordeling gebaseerde confiscaties als confiscaties die in strafrechtelijke procedures zijn uitgesproken, op elk moment worden herzien op basis van nieuwe feitelijke omstandigheden, op verzoek van de personen die al bij dezelfde procedure betrokken zijn of andere personen die aanspraak maken op eigendomsrechten op dezelfde activa. Deze bepaling is vastgelegd in artikel 666 van ons wetboek van strafvordering. De belanghebbende dient een verzoek in, de rechter stelt de andere betrokken partijen in kennis, stelt een zitting vast en neemt aan het einde van de zitting een beslissing.” 18.

Uit de stukken waarop het Hof voor het overige vermag acht te slaan, blijkt

dat de verweerster heeft verklaard dat zij stukken in het Italiaans, alsook gebrekkige Franse vertalingen heeft ontvangen. 19.

Het vonnis stelt vast dat de verweerster zich beroept op de facultatieve

weigeringsgrond bepaald in onder meer artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning. Het oordeelt verder als volgt: “3.

Inzake

de

door

[de

verweerster]

eerste

ingeroepen

facultatieve

weigeringsgrond: [De

verweerster]

stelt

dat

zij

op

de

hoogte

werd

gebracht

van

procedures/beslissingen in een taal die zij niet machtig is en dat zij niet op de hoogte werd gebracht van het recht op een beroepsprocedure of enige mogelijkheid tot aanwenden van een rechtsmiddel, hetgeen een afbreuk zou doen aan haar fundamentele rechten zoals bepaald in artikel 6 EVRM en de artikelen 17 en 47 Handvest van 12 december 2007 van de grondrechten van de Europese Unie.

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0725.N/11

Uit de voorliggende gegevens/procedurestukken blijkt niet dat [de verweerster] op de hoogte werd gebracht dat de uitgesproken confiscatie op elk moment kan worden herzien op basis van nieuwe feitelijke omstandigheden, op verzoek van de personen die al bij dezelfde procedure betrokken zijn of andere personen die aanspraak maken op eigendomsrechten op dezelfde activa. Hoewel de ontvankelijkheid van een rechtsmiddel onderworpen kan worden aan impliciet aanvaarde beperkingen, mogen die beperkingen de aan een rechtzoekende verleende toegang niet zodanig of zozeer inperken dat zijn recht op een rechtbank in de kern ervan wordt aangetast. De vermelding van het bestaan van rechtsmiddelen en beroepstermijnen in de kennisgeving van de beslissing in een taal die de betrokkene begrijpt, is een essentieel element van behoorlijke rechtsbedeling en van het recht op toegang tot de rechter. Er bestaan dan ook ernstige redenen om aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel van 27 maart 2025 uitgaande van de Rechter voor inleidende onderzoeken bij de Rechtbank van Torre Annunziata, afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van verzoekster zoals vastgelegd in artikel 6 EVRM. In die omstandigheden weigert de rechtbank, gelet op de facultatieve weigeringsgrond zoals voorzien in artikel 7, § 1, 3° van voormelde wet van 5 augustus 2006, de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel van 27 maart 2025. 4. Gelet op voorgaande beslissing, is een verdere beoordeling van de andere door verzoekster ingeroepen facultatieve weigeringsgronden niet noodzakelijk zodat de rechtbank hier niet toe over gaat.” 20.

Op grond van die redenen kan het vonnis, gelet op de aan de rechter

voorgelegde procedurestukken, samen genomen met het uitzonderlijke karakter en de strikte uitlegging van de weigeringsgronden van artikel 19.1 Verordening 2018/1805, niet, minstens niet zonder in overleg te treden met de Italiaanse gerechtelijke autoriteiten en aan die autoriteiten verdere toelichting te vragen, zoals bepaald in artikel 19.2 Verordening 2018/1805, de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel weigeren wegens het bestaan van ernstige redenen om aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van de beslissing afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van de verweerster zoals bepaald in artikel 6 VEU.

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0725.N/12

In zoverre is het tweede middel gegrond. Dictum Het Hof, Vernietigt het bestreden vonnis, behoudens in zoverre dat het verzoekschrift van de verweerster, neergelegd overeenkomstig artikel 30, § 6, Wet Wederzijdse Erkenning, ontvankelijk verklaart. Beveelt dat van dit arrest melding zal worden gemaakt op de kant van het gedeeltelijk vernietigde vonnis. Laat een tiende van de kosten ten laste van de Staat. Houdt de beslissing over de overige kosten aan en laat ze over aan de rechter op verwijzing. Verwijst de zaak naar de correctionele rechtbank Limburg, anders samengesteld. Bepaalt de kosten op 123,09 euro. Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, tweede kamer, samengesteld uit sectievoorzitter Erwin Francis, als voorzitter, de raadsheren Peter Hoet, Ilse Couwenberg, Eric Van Dooren en Bruno Lietaert, en in openbare rechtszitting van 29 september 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Erwin Francis, in aanwezigheid van advocaat-generaal Dirk Schoeters, met bijstand van griffier Kristel Vanden Bossche.

K. Vanden Bossche

B. Lietaert

E. Van Dooren

I. Couwenberg

P. Hoet

E. Francis