Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-10-09, ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20261009.1N.1

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20261009.1N.1 (2026-10-09)

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- 9 OKTOBER 2026

C.25.0122.N/1

Hof van Cassatie van België

Arrest

Nr. C.25.0122.N OMNIPLEX nv, met zetel te 8530 Harelbeke, Damweg 9, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0455.957.408, eiseres, vertegenwoordigd door mr. Johan Verbist, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 2000 Antwerpen, Amerikalei 187/302, waar de eiseres woonplaats kiest, tegen MAERSK LINE BELGIUM nv, met zetel te 2600 Antwerpen (Berchem), Roderveldlaan 2 bus 5, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0421.619.408, verweerster, vertegenwoordigd door mr. Paul Lefebvre, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 1050 Brussel, Louizalaan 251/10, waar de verweerster woonplaats kiest,

9 OKTOBER 2026

C.25.0122.N/2

mede inzake B. K., tot gemeenverklaring van arrest opgeroepen partij.

I.

RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest van het hof van beroep te Antwerpen van 6 februari 2025. Advocaat-generaal Stijn Ravyse heeft op 13 mei 2026 een schriftelijke conclusie neergelegd. Sectievoorzitter Geert Jocqué heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Stijn Ravyse heeft geconcludeerd.

II.

CASSATIEMIDDEL

De eiseres voert in haar verzoekschrift dat aan dit arrest is gehecht, een middel aan.

III.

BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling 1.

Krachtens artikel 85, eerste lid, van het Boek II van het Wetboek van

Koophandel, hierna Zeewet, zoals van toepassing, moet het cognossement de aard en de hoeveelheid van de te vervoeren goederen opgeven. Artikel 91, A, § 3, 3°, b), Zeewet, zoals van toepassing, bepaalt dat de vervoerder of de kapitein of vertegenwoordiger van de vervoerder, na de goederen ontvangen en aangenomen te hebben, op verlangen van de afzender aan deze een cognossement moet afgeven dat onder meer het aantal colli’s of stuktal der goederen of de hoeveelheid of het gewicht, al naar het geval, zoals zulks door de afzender schriftelijk is opgegeven, vermeldt.

C.25.0122.N/3

9 OKTOBER 2026

Krachtens artikel 91, A, § 3, 5°, Zeewet, zoals van toepassing, wordt de afzender geacht ten behoeve van de vervoerder in te staan voor de juistheid op het ogenblik van de inontvangstneming van de door hem opgegeven merken, getal, hoeveelheid en gewicht, en zal de afzender de vervoerder schadeloosstellen, voor alle verlies, schade en kosten, ontstaan ten gevolge van onjuistheden in de opgave van deze bijzonderheden. Krachtens

artikel

269

Zeewet,

zoals

van

toepassing,

verjaren

alle

rechtsvorderingen, ontstaan uit een charterpartij of, onder voorbehoud van het bepaalde in artikel 266, uit een cognossement door verloop van drie jaar ingaande de dag dat de reis eindigt. Artikel 270 Zeewet, zoals van toepassing, bepaalt dat rechtsvorderingen tot betaling van vracht een jaar na het eindigen van de reis verjaren. 2.

Uit deze bepalingen volgt dat, wanneer de afzender bij de opgave van de

gewichten aan de zeevervoerder aanzienlijk lagere volumes of gewichten heeft meegedeeld dan de werkelijk verscheepte volumes, de zeevervoerder als gevolg van deze schending van de informatieverplichting schade heeft geleden door het vervoer van grotere volumes en de zeevervoerder deze schade raamt op het bedrag van de gederfde vrachtgelden, op de rechtsvordering die strekt tot herstel van deze schade ontstaan uit de vervoersovereenkomst onder cognossement, de verjaringstermijn bepaald bij voormeld artikel 269 Zeewet van toepassing is. In zoverre het middel van een andere rechtsopvatting uitgaat, faalt het naar recht. 3.

De eiseres voert aan dat het tegenstrijdig is te oordelen dat, enerzijds, de

vordering van de verweerster geen vordering is tot betaling van vracht maar een aansprakelijkheidsvordering wegens het verschaffen van verkeerde informatie over het gewicht van de te vervoeren goederen die wordt beheerst door artikel 269 Zeewet zodat die vordering verjaart door verloop van drie jaar ingaande op de dag dat de reis eindigt, en, anderzijds, de buitencontractuele vordering van de verweerster niet kan worden toegekend aangezien niet het geringste bewijs voorligt van een andere schade dan de contractuele schade die de verweerder ingevolge de opgave van te lage gewichten had geleden en de door de verweerster geleden contractuele schade bestaat uit de som van de gederfde vrachtgelden van 19.537,51 euro.

9 OKTOBER 2026

C.25.0122.N/4

Dit betreft een juridische tegenstrijdigheid waarop artikel 149 Grondwet niet van toepassing is. In zoverre is het middel niet ontvankelijk. 4.

Voor het overige is het voormeld oordeel niet tegenstrijdig en mist het

onderdeel dat schending van artikel 1138, 4°, Gerechtelijk Wetboek aanvoert, feitelijke grondslag. Vordering tot gemeenverklaring 5.

De verwerping van het cassatieberoep ontneemt elk belang aan de vordering

tot gemeenverklaring. Dictum Het Hof, Verwerpt het cassatieberoep en de vordering tot gemeenverklaring. Veroordeelt de eiseres tot de kosten. Bepaalt de kosten voor de eiseres op 1.316,90 euro en op 650 euro rolrecht verschuldigd aan de Belgische Staat. Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, eerste kamer, samengesteld uit sectievoorzitter Geert Jocqué, als voorzitter, en de raadsheren Sven Mosselmans, Myriam Ghyselen, Michael Traest en Ann De Wolf, en in openbare rechtszitting van 9 oktober 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Geert Jocqué, in aanwezigheid van advocaat-generaal Stijn Ravyse, met bijstand van griffier Elien Van Isterdael.

E. Van Isterdael

A. De Wolf

M. Traest

M. Ghyselen

S. Mosselmans

G. Jocqué

VERZOEKSCHRIFT/1

Verzoekschrift

VOORZIENING IN CASSATIE

VOOR:

OMNIPLEX NV, met ondernemingsnummer 0455.957.408, met zetel

te 8530 Harelbeke, Damweg 9,

eiseres tot cassatie,

bijgestaan en vertegenwoordigd door ondergetekende advocaat bij het Hof van Cassatie Johan Verbist, kantoor houdend te 2000 ANTWERPEN, Amerikalei 187/302, alwaar keuze van woonst wordt gedaan,

TEGEN:

MAERSK LINE BELGIUM NV, met ondernemingsnummer

0421.619.408, met zetel te 2600 Berchem, Roderveldlaan 2/5,

verweerster in cassatie,

MEDE INZAKE: K. B.,

VERZOEKSCHRIFT/2

in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij,

Aan de Heren Eerste Voorzitter en Voorzitter van het Hof van Cassatie,

Aan de Dames en Heren Raadsheren in het Hof van Cassatie,

Hooggeachte Heren en Dames,

Eiseres heeft de eer een arrest aan uw beoordeling voor te leggen dat op 6 februari 2025 op tegenspraak tussen de partijen werd gewezen door de B4M kamer van het hof van beroep te Antwerpen (2023/AR/1369).

FEITEN EN PROCEDUREVOORGAANDEN

Eiseres heeft in de periode augustus-september 2011 een aantal partijen hout ingevoerd vanuit Kameroen. Dit gebeurde onder FOB-voorwaarden, waarbij de verkoper instond voor het transport tot aan de kade en de opmaak van de lijsten.

VERZOEKSCHRIFT/3

Eiseres stond in voor het verdere vervoer; zij heeft voor het zeevervoer beroep gedaan op verweerster.

Naar aanleiding van een douaneonderzoek door de Belgische autoriteiten werd verweerster in kennis gesteld van discrepanties tussen de hoeveelheden die op de documenten stonden vermeld, en wat er in werkelijkheid was vervoerd.

Verweerster heeft zich daarop tegen eiseres gericht, in betaling van wat zij te weinig had aangerekend voor het zeevervoer.

Op 18 december 2013 heeft verweerster eiseres gedagvaard voor de rechtbank van koophandel te Antwerpen.

Op 12 juni 2015 heeft eiseres de Kameroense verkoper (in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij) gedagvaard in tussenkomst en vrijwaring. Verweerster heeft zich vervolgens ook rechtstreeks tegen de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij gericht.

Bij beschikking van 30 mei 2016 werd de zaak verzonden naar de afdeling Mechelen.

Bij vonnis van 7 juli 2023 werd eiseres samen met de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij in solidum veroordeeld tot betaling aan verweerster van 19.537,51 euro meer interesten vanaf het vonnis. De vrijwaringsvordering van eiseres tegen de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij werd ongegrond verklaard; de vrijwaringsvordering van de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij tegen eiseres werd gegrond verklaard. Eiseres werd verwezen in de kosten van het geding.

VERZOEKSCHRIFT/4

Op 29 augustus 2023 heeft eiseres hoger beroep ingesteld. De overige partijen hebben incidenteel beroep ingesteld.

In het bestreden arrest worden de hogere beroepen deels gegrond verklaard. De veroordeling van eiseres tot betaling van 19.537,51 euro wordt bevestigd, doch met toekenning van interesten vanaf 18 december 2013. De vordering van verweerster tegen de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij wordt afgewezen,

evenals

de

vrijwaringsvordering

van

eiseres

tegen

de

in

gemeenverklaring van arrest gedaagde partij. De vrijwaringsvordering van de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij tegen eiseres wordt zonder voorwerp verklaard. Eiseres wordt bijkomend in de kosten van het hoger beroep verwezen. Tegen dit arrest wenst eiseres op te komen met het volgende middel tot cassatie.

ENIG MIDDEL TOT CASSATIE

Geschonden wetsbepalingen

−

De artikelen 269, 2° en 270 van het Wetboek van bepaalde voorrechten op zeeschepen en diverse bepalingen (‘Zeewet’), telkens zoals van toepassing vóór hun opheffing bij Wet van 8 mei 2019;

−

Artikel 1138, 4° van het Gerechtelijk Wetboek;

−

Artikel 149 van de Grondwet.

Aangevochten beslissing

VERZOEKSCHRIFT/5

De appelrechters oordelen dat de vordering van verweerster tegen eiseres niet verjaard is, dat deze vordering ongegrond is in zoverre gesteund op een buitencontractuele fout, en gegrond ten belope van 19.537,51 euro in hoofdsom in zoverre gesteund op een contractuele fout, op grond van volgende motieven:

“16. In dagvaarding die aan [eiseres] werd betekend op 18.12.2013, werd de betaling gevorderd van een vergoeding overeenkomstig de te weinig aangerekende vrachtprijs voor verschepingen onder cognossement van Douala naar Antwerpen tussen augustus en september 2011, vermeerderd met de rente overeenkomstig de wet van 2.8.2002 op de betalingsachterstand. [Verweerster] argumenteerde dat zij door de AADA in kennis was gesteld van het feit dat de opgegeven hoeveelheden niet overeenstemden met het werkelijk volume ingescheepte goederen en dat [eiseres] te weinig m3 of gewicht had opgegeven. In conclusie, ter griffie van de rechtbank neergelegd op 15.10.2015, werd verduidelijkt dat [eiseres] als partij bij de vervoerovereenkomst moest aangemerkt worden en dat zij bedrog (of een als bedrog te kwalificeren misdrijf) zou hebben gepleegd.

In conclusie, ter griffie van de rechtbank neergelegd op 22.12.2015, werd door [verweerster] ook een tussenvordering ingesteld tegen [de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij].

[Eiseres] en [de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij] werpen op dat de rechtsvordering tot betaling van de vrachtprijs een jaar na beëindiging van de betrokken reizen verjaard zou zijn bij toepassing van art. 270 van de temporeel nog toepasselijke Zeewet.

[Verweerster] doelde in de akten van de rechtspleging van 18.12.2013, 15.10.2015 en 22.12.2015 op een vordering tot vergoeding van de schade overeenstemmend met de ingevolge verkeerde informatie gemiste vrachtgelden,

VERZOEKSCHRIFT/6

minstens op grond van een buitencontractuele aansprakelijkheid in de zin van art. 2262bis, §1, tweede lid oud BW, die ook als een burgerlijke rechtsvordering voortvloeiend uit een misdrijf in de zin van art. 26 VT Sv zou kunnen worden aangemerkt. Het hof stelt vast dat de genoemde vorderingen tot betaling van zulk een schadevergoeding intrinsiek in de toen gestelde rechtsvorderingen begrepen waren. [Het gegeven dat [verweerster] in haar syntheseconclusie onder randnr. 36 in het kader van haar aanspraak op intresten in kennelijk ondergeschikte orde ("In zover ...") de kwalificatie van haar vordering als een vordering tot betaling van een niet louter met een schadevergoeding te vereenzelvigen waardeschuld nastreefde, doet hieraan geen afbreuk].

Art. 270, lid 4 Zeewet wordt beperkend geïnterpreteerd. De door die bepaling genoemde vordering tot betaling van vracht doelt enkel op de vordering tot betaling van de voor het vervoer bedongen vrachtprijs, die in casu overigens ook betaald werd, maar niet op vorderingen tot het bekomen van een schadevergoeding, zoals de vergoeding van de wegens opgave van verkeerde tonnages gederfde omzet en gedane meeruitgaven (vgl. ook C. Smeesters en G. Winkelmolen, Droit maritime et droit fluvial, Tome III, 1938, blz. 494-495, nr. 1290).

De

verjaring

van

een

rechtsvordering

die

neerkomt

op

een

aansprakelijkheidsvordering wegens het verschaffen van verkeerde informatie over het gewicht van de te vervoeren goederen, wordt beheerst door art. 269 Zeewet zodat die vordering verjaart door verloop van 3 jaar ingaande de dag dat de reis (reizen) eindigde(n).

Hieruit vloeit voort dat de vordering van [verweerster] tegen [eiseres] zoals in syntheseconclusie

gehandhaafd,

strekkende

schadevergoeding, hoe dan ook niet verjaard is.

[…]

tot

betaling

van

zulk

een

VERZOEKSCHRIFT/7

In zoverre [verweerster] een buitencontractuele vordering instelt die gesteund is op een buitencontractuele fout die niet tegelijk een misdrijf inhoudt, stelt het hof vast dat ook die vordering niet kan worden toegewezen.

De verkoop van het hout waarover het huidige geding gaat was een FOBverkoop, wat impliceert dat de koper ([eiseres]) voor eigen rekening een overeenkomst moest afsluiten voor het vervoer van de goederen vanuit de overeengekomen haven van verscheping (Douala) naar de bestemmingshaven (Antwerpen). Indien de koper daarom gevraagd zou hebben of er een handelsgebruik in die zin zou geweest zijn en er geen strijdige instructies gegeven zouden zijn, zou de verkoper [de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij] het zeevervoer geboekt kunnen hebben, maar in dat geval dan hoe dan ook voor rekening van zijn koper [eiseres].

Nu het om een FOB-verkoop tussen [eiseres] en [de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij] ging, spreekt het voor zich dat de overeenkomst tot zeevervoer werd gesloten tussen [verweerster] en [eiseres], zelfs indien [de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij] enig initiatief m.b.t. het contacteren van een scheepsagent of een expediteur met het oog op de boeking van het zeevervoer voor rekening van [eiseres] zou genomen hebben.

Dat er een contractuele rechtsband was tussen [verweerster] en [eiseres], kan ook afgeleid worden uit het feit dat de vrachtprijs ook door [verweerster] gefactureerd werd aan [eiseres] die die facturen aanvaard en betaald heeft. Geen enkele vermelding op één van de cognossementen is in strijd met de vaststelling dat [eiseres], die de cognossementen aan order in de bestemmingshaven aan [verweerster] heeft aangeboden met het oog op de afgifte van de goederen, ook zelf de opdrachtgever tot het zeevervoer was.

Het gegeven dat [verweerster] er in een eerdere fase van de procedure ten onrechte van lijkt te zijn uitgegaan dat het [de in gemeenverklaring van arrest

VERZOEKSCHRIFT/8

gedaagde partij] was die de transporten voor eigen rekening had geboekt, doet geen afbreuk aan de vaststelling dat [eiseres] de partij was bij de overeenkomst tot zeevervoer.

De opgave van het gewicht of volume van de te vervoeren goederen was een uit art. 1134, lid 3 oud BW voortvloeiende verbintenis van de opdrachtgever tot het vervoer. Tegelijk betrof het een bij wet bepaalde verplichting van de afzender (infra).

Wanneer een contractuele wanprestatie werd begaan kan men onder het in casu nog toepasselijke oude aansprakelijkheidsrecht, voor de bij de uitvoering van een overeenkomst begane fout enkel buitencontractueel aansprakelijk gesteld worden indien de ten laste gelegde fout niet enkel een tekortkoming aan de contractuele verbintenis maar ook aan de algemene zorgvuldigheidsplicht uitmaakt, en indien die fout andere dan aan de slechte uitvoering van de overeenkomst te wijten schade heeft veroorzaakt. Omdat in casu niet het geringste bewijs voorligt van een andere schade dan de contractuele schade die [verweerster] ingevolge opgave van te lage gewichten had geleden, kunnen ook de niet op een delict gesteunde buitencontractuele vorderingen van [verweerster] niet worden toegekend.

VERZOEKSCHRIFT/9

De opgave van de gewichten aan de zeevervoerder is voorgeschreven door artt. 85 en 91, A,§3, 3° b van de temporeel nog toepasselijke Zeewet en valt onder de aansprakelijkheid van de afzender. Uit de stukken blijkt ontegensprekelijk dat de afzender bij opgave van de gewichten handelde conform de instructies van [eiseres].

[Eiseres] is als opdrachtgever tot het vervoer voor die verkeerde gewichtsopgave contractueel aansprakelijk ten opzichte van de zeevervoerder [verweerster], wat uitdrukkelijk bevestigd werd in artt. 14.3, 15.1, 15.2 en 16.1 van de cognossementsvoorwaarden die [eiseres] als partij bij de overeenkomst tot zeevervoer binden. Deze bedingen zijn geldig, zodat [eiseres] hoe dan ook ten opzichte van [verweerster] aansprakelijk is voor die verkeerde gewichtsopgave.

Voor de 6 eerste verschepingen die voorwerp van het geschil uitmaken werden op blz. 166/197 van het door [verweerster] voorgelegde uittreksel uit het strafdossier de verschillen opgesomd tussen de aangegeven kubieke meters hout en de effectief vastgestelde hoeveelheden die vervoerd waren. Aangegeven werden 106.190 m3, 41.041 m3, 54.087 m3, 70.386 m3, 22.850 m3, respectievelijk 13.200 m3, terwijl de vastgestelde hoeveelheden 229.908, m3, 73.237 m3, 111.425 m3, 148.510 m3, 43.660 m3, respectievelijk 21.301 m3 bedroegen. Het spreekt voor zich dat het vervoer van die beduidend grotere volumes dan opgegeven o.m. heeft geleid tot een inkomstenderving, omzetverlies en een meeruitgave aan brandstoffen om die grotere volumes te kunnen vervoeren. [Verweerster] begroot de schade overeenkomstig de som van de gederfde vrachtgelden van 19.537,51 EUR en het hof willigt dit onderdeel van de vordering in. Dat de aldus begrote schade ook effectief werd geleden staat immers vast.

Voor wat de drie andere verschepingen betreft, staat niet ter betwisting dat deze geen uitstaans hadden met verkopen vanwege [de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij], zodat niet kan aangenomen worden dat die andere verkoper eveneens in opdracht van [eiseres] lagere volumes zou hebben opgegeven dan

VERZOEKSCHRIFT/10

werkelijk voor vervoer werden aangeboden. Bovendien is het niet opportuun om gelet op het tijdsverloop (bijna anderhalf decennium) thans nog een onderzoeksmaatregel te bevelen m.b.t. stukken waarvan de bewaringsplicht al lang verstreken is en waarvan niet aangenomen kan worden dat ze nog zouden bestaan.

De vordering m.b.t. de drie laatste verschepingen dient hoe dan ook minstens bij toepassing van art. 8.4, lid 4 BW te worden afgewezen” (bestreden arrest p. 8-12)

VERZOEKSCHRIFT/11

Grieven

Krachtens artikel 269, 2° van de Zeewet verjaren alle rechtsvorderingen, ontstaan uit een bodemerijcontract, uit een charterpartij of, onder voorbehoud van het bepaalde in artikel 266, uit een cognossement, door verloop van drie jaar, ingaande de dag dat de reis eindigt, indien het een charterpartij of een cognossement betreft.

Krachtens artikel 270 van de Zeewet verjaren de rechtsvorderingen tot betaling van vracht en van loon van de officieren, matrozen en andere schepelingen, een jaar na het eindigen van de reis.

Een vordering die strekt tot betaling van gemiste vrachtgelden ten gevolge van foutief (te laag) opgegeven hoeveelheden verscheepte goederen, is een vordering tot betaling van vracht in de zin van artikel 270 van de Zeewet.

Uit de vaststellingen van de appelrechters blijkt dat verweerster meent dat voor zes transporten “maar liefst 19.537,51 EUR te weinig vrachtprijs gefactureerd geweest [zou] zijn” en dat verweerster voor drie andere transporten gewag maakt van “een bijkomend tekort aan vrachtgelden van 5.085,73 EUR” (bestreden arrest p. 3, eigen nadruk), reden waarom zij eiseres en de in gemeenverklaring van arrest gedaagde partij aanspreekt.

Voorts blijkt dat de vordering van verweerster, zoals gesteld in haar dagvaarding lastens eiseres d.d. 18 december 2013, strekte tot “betaling […] van een vergoeding overeenkomstig de te weinig aangerekende vrachtprijs voor verschepingen onder cognossement van Douala naar Antwerpen tussen augustus en september 2011, vermeerderd met de rente overeenkomstig de wet van 2.8.2002” (bestreden arrest p. 8, eigen nadruk). In de dagvaarding, waarop Uw Hof vermag acht slaan, wordt op geen enkel moment gewag gemaakt van schade of een schadevergoeding.

VERZOEKSCHRIFT/12

De appelrechters overwegen niettemin dat verweerster doelt “op een vordering tot vergoeding van de schade overeenstemmend met de ingevolge verkeerde informatie gemiste vrachtgelden” (bestreden arrest p. 8, eigen nadruk).

Voorts blijkt uit de vaststellingen in het bestreden arrest dat:

sprake is van een “contractuele wanprestatie” waarbij volgens de appelrechters “niet het geringste bewijs voorligt van een andere schade dan de contractuele schade die [verweerster] ingevolge opgave van te lage gewichten had geleden”, reden waarom de vordering op buitencontractuele grondslag wordt afgewezen (bestreden arrest p. 11);

de door verweerster geleden schade door verweerster wordt begroot “overeenkomstig de som van de gederfde vrachtgelden van 19.537,51 EUR en het hof willigt dit onderdeel van de vordering in. Dat de aldus begrote schade ook effectief werd geleden staat immers vast” (bestreden arrest p. 11-12);

verweerster naast de ‘gederfde vrachtgelden’ ook aanspraak maakte “op een bijkomende schadevergoeding van 10% overeenstemmend met het schadebeding op de facturen, en op de intresten conform art. 5 Wet 2.8.2002 vanaf de vervaldag van de betrokken facturen” (bestreden arrest p. 12); deze vordering wordt afgewezen op grond van de strijdigheid van deze facturen met de Taalwet.

In het licht van al deze vaststellingen konden de appelrechters niet wettig oordelen dat de vordering van verweerster géén vordering is tot betaling van vracht in de zin van artikel 270 van de Zeewet maar “een aansprakelijkheidsvordering wegens het verschaffen van verkeerde informatie over het gewicht van de te vervoeren goederen [die] wordt beheerst door art. 269 Zeewet zodat die vordering verjaart door verloop van 3 jaar ingaande de dag dat de reis (reizen) eindigde(n)” (bestreden arrest p. 8). Door zo te oordelen, terwijl uit voormelde vaststellingen

VERZOEKSCHRIFT/13

blijkt dat eiseres met haar vordering zonder meer de betaling nastreefde van de vracht die zij had vervoerd (“tekort aan vrachtgelden”, “te weinig vrachtprijs gefactureerd”, “som van de gederfde vrachtgelden”, …), schenden de appelrechters de artikelen 269, 2° en 270 van de Zeewet.

Door bovendien te oordelen, enerzijds, dat de vordering van verweerster geen vordering is tot betaling van vracht maar “een aansprakelijkheidsvordering wegens het verschaffen van verkeerde informatie over het gewicht van de te vervoeren goederen [die] wordt beheerst door art. 269 Zeewet zodat die vordering verjaart door verloop van 3 jaar ingaande de dag dat de reis (reizen) eindigde(n)” (bestreden arrest p. 8), en anderzijds, dat de buitencontractuele vordering van verweerster niet kan worden toegekend nu “niet het geringste bewijs voorligt van een andere schade dan de contractuele schade die [verweerster] ingevolge opgave van te lage gewichten had geleden” én dat de door verweerster geleden (contractuele) schade bestaat uit “de som van de gederfde vrachtgelden van 19.537,51 EUR”, zodat tegelijkertijd gewag wordt gemaakt van een vordering die géén betrekking heeft op de betaling van vracht (vrachtgelden) en die wél betrekking heeft op de betaling van vracht (vrachtgelden), bevat het arrest tegenstrijdige beschikkingen (schending van artikel 1138, 4° van het Gerechtelijk Wetboek), minstens is het aangetast door een tegenstrijdigheid in de motieven (schending van artikel 149 van de Grondwet).

VERZOEKSCHRIFT/14

Op deze gronden en overwegingen besluit ondergetekende advocaat bij het Hof van Cassatie voor eiseres dat het U, Hooggeachte Dames en Heren, moge behagen het bestreden arrest te vernietigen, de zaak en de partijen te verwijzen naar een ander hof van beroep en uitspraak te doen over de kosten als naar recht.

Antwerpen, 27 maart 2025

Johan Verbist

VERZOEKSCHRIFT/15

Bij de indiening ter griffie wordt bij deze voorziening het exploot van betekening van deze voorziening aan de verwerende en in gemeenverklaring van arrest gedaagde partijen gevoegd.