Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:CONC.20260507.REUN.1 (2026-05-07)
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
C.24.0160.N
Conclusie van advocaat-generaal Frederic VROMAN:
Het cassatieberoep van de eiseres is gericht tegen het arrest van de Raad van State van 28 maart
2024.1
I.
Situering
Aan de basis van de zaak ligt een administratieve geldboete die op 28 juli 2022 aan de eiseres
werd opgelegd naar aanleiding van de vaststelling van inbreuken op de wetgeving inzake de
verwerking van meststoffen. Tegen deze administratieve geldboete werd op 31 augustus 2022
door de eiseres een gemotiveerd verzoek tot kwijtschelding ingediend dat op 10 november
2022 werd verworpen. Op 22 december 2022 heeft de leidend ambtenaar van de Mestbank een
dwangbevel tot betaling van de administratieve geldboete geviseerd en betekend aan de eiseres.
De eiseres heeft op 13 januari 2023 een beroep tot nietigverklaring ingediend bij de Raad van
State tegen de voormelde beslissing van 10 november 2022 van het afdelingshoofd van de
Mestbank waarbij het bezwaar tegen de administratieve geldboete ongegrond werd verklaard.
Op 20 januari 2023 deed eiseres verzet bij de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg te
Brussel tegen het dwangbevel.
In het bestreden arrest nr. 259.303 van de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
van 28 maart 2024 oordeelt de Raad niet over de vereiste rechtsmacht te beschikken om het
beroep tot nietigverklaring te beoordelen omdat aan de verzoekende partij een dwangbevel
werd betekend voor de invordering van de administratieve geldboete die het voorwerp uitmaakt
van het bestreden besluit en werd het verworpen met verwijzing van eiseres in de kosten.
II.
Enig middel
Eiseres verwijt de VIIde kamer van de Raad van State in het bestreden arrest de artikelen 10,
11, 33, 36, 39, 42, 144 en 145 Grondwet, artikel 6.1 EVRM, artikelen 14, 28, 33 en 36 Wet
Raad van State, artikelen 63, 64, 66, 67, 68, 69, Mestdecreet 2006 en het algemeen
rechtsbeginsel houdende de scheiding der machten te hebben geschonden door:
na te laten te antwoorden op het door eiseres aangevoerde middel in haar verzoek
tot nietigverklaring onder randnummer 23 tot en met 26 dat er geen gelijke
bescherming wordt geboden door de procedure voor de burgerlijke rechter als door
de procedure voor de Raad van State, die een ruimere bescherming biedt, waardoor
de Raad van State ook bevoegd is om ten gronde een uitspraak te doen (eerste grief
– schending artikelen 28 en 33 Wet Raad van State);
te beslissen niet over de vereiste rechtsmacht te beschikken om het beroep tot
nietigverklaring te beoordelen omdat aan de verzoekende partij een dwangbevel
werd betekend voor de invordering van de administratieve boete die het voorwerp
1
RvS 28 maart 2024, 259.303, ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.303; TMR 2024/5, 532. De Raad van State velde
gelijkaardige arresten in de zaken: RvS 7 oktober 2024, 260.937, ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.937; RvS
21 mei 2024, 269.801, ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.801; RvS 21 mei 2024, 259.799,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.799; RvS 24 mei 2024, 259.798, ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.798; RvS
21 mei 2024, 259.795, ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.795; RvS 28 maart 2024, 259.305,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.305; RvS 28 maart 2024, 259.304, ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.304; RvS
28 maart 2024, 259.302, ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.302; RvS 28 maart 2024, 259.301,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.301.
1/7
Courdecassation.be
uitmaakt van het bestreden besluit terwijl enerzijds wanneer de Raad van State tot
het besluit komt dat de beslissing tot het opleggen van de administratieve geldboete
onwettig of onevenredig is, overgaat tot de vernietiging ervan waarna de bevoegde
ambtenaar een nieuwe beslissing moet nemen en die boete om loutere reden van
opportuniteit kan kwijtschelden of verminderen en anderzijds wanneer de rechtbank
van eerste aanleg tot het besluit komt dat de beslissing tot het opleggen van de
administratieve geldboete onwettig of onevenredig is, zij niet kan overgaan tot de
vernietiging ervan maar zelf uitspraak moet doen en hierbij die boete niet om loutere
redenen van opportuniteit kan kwijtschelden of verminderen en de Raad van State
dus toepassing maakt van wettelijke bepalingen die een verschil in behandeling
invoeren zonder dat hiervoor een redelijke verantwoording bestaat (tweede grief –
schending van de artikelen 10 en 11 Grondwet, de artikelen 63, 64, 66, 67, 68 en
69, §2, Mestdecreet 2006, artikelen 14 en 36 Wet Raad van State en artikel 6.1
EVRM);
Eiseres verzoekt het Hof omtrent de tweede grief volgende prejudiciële vraag aan
het Grondwettelijk Hof te stellen:
"Schenden de artikelen 63 tot 69 van het Decreet van 22 december 2006
houdende de bescherming van water tegen de verontreiniging door nitraten uit
agrarische bronnen (hierna het Mestdecreet genoemd), samengenomen met de
artikelen 14, §§1 en 3 en 36 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State,
artikel 6.1 EVRM en het algemeen rechtsbeginsel houdende de scheiding der
machten, de artikelen 10 en 11 van de Grondwet in zoverre zij een ongelijke
behandeling inhouden, zonder dat hiervoor enige redelijke verantwoording
bestaat,
- van de partij aan wie een boete werd opgelegd overeenkomstig artikel 63 van
het Mestdecreet en aan wie nog geen dwangbevel werd betekend, en die tegen
de beslissing tot het (verwerpen van het bestuurlijk beroep tegen de beslissing
tot het) opleggen van de geldboete kan opkomen bij de Raad van State die na
vaststelling van de onwettigheid of onevenredigheid ervan de beslissing zal
vernietigen, waarop de bevoegde ambtenaar een nieuwe beslissing dient te
nemen en de boete om loutere redenen van opportuniteit kan kwijtschelden,
- en van de partij aan wie een boete werd opgelegd overeenkomstig artikel 63
van het Mestdecreet en aan wie wel reeds een dwangbevel werd betekend, die
tegen deze beslissingen betreffende de boete en de kwijtschelding ervan moet
opkomen voor de rechtbank van eerste aanleg die na vaststelling van de
onwettigheid of onevenredigheid van de geldboete de beslissing niet kan
vernietigen, maar enkel een eigen beslissing in de plaats kan stellen van die van
de bevoegde ambtenaar, zonder evenwel de boete om loutere redenen van
opportuniteit te kunnen kwijtschelden?"
III.
in zoverre te oordelen dat de rechtbank van eerste aanleg wel om loutere redenen
van opportuniteit de administratieve geldboete zou kunnen kwijtschelden (derde
grief – schending van de artikelen 66, 67, 69, §2, Mestdecreet 2006 en het algemeen
rechtsbeginsel houdende de scheiding der machten).
Bespreking
2/7
Courdecassation.be
III.1 Eerste grief
Artikel 28, eerste lid, van de Wet Raad van State bepaalt dat elk arrest met redenen omkleed
is; het wordt uitgesproken in openbare terechtzitting.
Artikel 33, eerste lid, Wet Raad van State bepaalt dat bij het Hof van Cassatie aanhangig kunnen
worden gemaakt, de arresten en de beschikkingen bedoeld in artikel 20, § 3 waarbij de afdeling
bestuursrechtspraak beslist van de eis geen kennis te kunnen nemen op grond dat die
kennisneming binnen de bevoegdheid der rechterlijke overheden valt, alsmede de arresten en
de beschikkingen bedoeld in artikel 20, §3 waarbij de afdeling afwijzend beschikt op een
declinatoire exceptie gesteund op de grond dat de eis tot de bevoegdheid van die overheden
behoort. Het cassatieberoep wordt ingevolge het tweede lid van dit wetsartikel bij request der
belanghebbende partij en overeenkomstig het Gerechtelijk Wetboek ingediend. Een koninklijk
besluit bepaalt de vormen en de termijnen van rechtspleging.2 Het Hof doet uitspraak in
verenigde kamers.
Artikel 609, 2°, Gerechtelijk Wetboek bepaalt dat het Hof van Cassatie uitspraak doet over de
voorziening in cassatie tegen de arresten waarbij de afdeling "administratie" van de Raad van
State beslist van de vordering geen kennis te kunnen nemen, daar deze tot de bevoegdheid van
de rechterlijke overheid behoort, en tegen de arresten waarbij de genoemde afdeling afwijzend
beschikt op een exceptie van onbevoegdheid, gegrond op de overweging dat de vordering tot
de bevoegdheid van deze overheid behoort.
Artikel 613, 4°, Gerechtelijk Wetboek bepaalt dat het Hof van Cassatie uitspraak doet over de
conflicten van attributie, ter uitvoering van artikel 158 van de Grondwet. Artikel 134
Gerechtelijk Wetboek bepaalt dat het Hof van Cassatie uitspraak doet in verenigede kamers
over conflicten van attributie.
Advocaat-generaal BRESSELEERS wees reeds terecht op het volgende: “Het cassatieberoep
dat ingesteld wordt tegen een arrest van de Raad van State wordt gedeeltelijk beheerst door
specifieke regels. De arresten gewezen door de afdeling administratie van de Raad zijn in
beginsel soeverein en kunnen aldus niet aan uw toezicht (Het Hof) worden onderworpen.
Slechts zodra er een conflict van bevoegdheid zou kunnen ontstaan of is ontstaan tussen de
Raad en de rechterlijke overheden is het Hof bevoegd om dit conflict te beslechten.”3 Het
betreft dus alle situaties waarbij de Raad van State en een rechter van de rechterlijke orde zich
beiden bevoegd of onbevoegd achten om een bepaald geschil te beslechten en om alle situaties
waarin een dergelijke probleem zou kunnen ontstaan omdat ofwel de Raad van State ofwel een
rechter van de rechtelijke orde zich nog niet heeft uitgesproken over zijn bevoegdheid.
Het Hof oordeelde reeds dat het slechts een beperkte toetsingsbevoegdheid heeft in het kader
van artikel 33 Wet Raad van State en dat bijgevolg het middel dat een arrest van de Raad van
State verwijt onregelmatig te zijn gemotiveerd niet ontvankelijk is indien artikel 33 Wet Raad
van State niet is vermeld als geschonden wettelijke bepaling.4 In dit dossier duidde de eiseres
wel degelijk ook artikel 33 Wet Raad van State aan als geschonden.
2
nl. het Besluit van de Regent van 23 augustus 1948 tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State.
3
BRESSELEERS, G., “Conclusie bij Cass. (ver.k.) 10 juni 2005, AR C.04.0278.N, AC 2005, nr. 331,
ECLI:BE:CASS:2005:ARR.20050610.15”.
4
Cass. (ver.k.) 10 juni 2005, AR C.04.0278.N, AC 2005, nr. 331, ECLI:BE:CASS:2005:ARR.20050610.15;
CDPK 2006, afl. 2, 420, noot VERDEYEN, V.
3/7
Courdecassation.be
Het Hof besliste reeds in verband zijn controle op de beantwoording door de Raad van State
van de declinatoire exceptie bedoeld in artikel 33, eerste lid, Wet Raad van State dat:
“Wanneer het Hof op grond van de artikelen 33 van de Wet Raad van State en 609, 2°,
van het Gerechtelijk Wetboek kennisneemt van de voorziening tegen een arrest waarbij
de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State afwijzend beschikt op een
exceptie van onbevoegdheid, oefent het toezicht uit op de redenen waarom de Raad van
State op die exceptie afwijzend heeft beschikt of geweigerd heeft kennis ervan te
nemen. De motivering van de Raad van State moet aldus het Hof in staat stellen het bij
voornoemd artikel 33 aan het Hof opgedragen toezicht uit te oefenen.”5
Deze regel geldt volgens mij ook wanneer het Hof op grond van dezelfde voormelde
bepalingen, kennisneemt van de voorziening gericht tegen een arrest van de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin deze de declinatoire exceptie aanneemt en
dus beslist van de vordering geen kennis te kunnen nemen daar deze tot de bevoegdheid van
de rechterlijke overheid behoort. Ook in dit geval moet het Hof toezicht kunnen uitoefenen op
de redenen waarom de Raad van State heeft beslist dat er geen kennis kan worden genomen
van de vordering en moet de motivering het Hof in staat stellen het bij voormeld artikel 33 aan
het Hof opgedragen toezicht uit te oefenen.
Met het oordeel op pagina’s 6 tot en met 8 (onder randnummers 7, 8 en 9), heeft de Raad van
State het verweer van de eiseres zoals bedoeld in de eerste grief van de voorziening volgens
mij wel degelijk beantwoord en verworpen. Het Hof is ook in staat zijn toezicht uit te oefenen.
Het middel mist in zoverre feitelijke grondslag.
III.2 Tweede grief
Zoals hoger reeds vermeld heeft het Hof slechts een beperkte toetsingsbevoegdheid wanneer
het kennisneemt van een voorziening op grond van artikel 33 (en 34) Wet Raad van State. Dit
vindt zijn oorsprong in het zogenaamde jurisdictioneel dualisme dat voortvloeit uit de artikelen
144 en 145 van de Grondwet6 en waarbij het Hof door artikel 158 Grondwet is aangeduid als
attributierechter.
Het Hof oordeelde reeds:
“Het Hof van Cassatie moet als enige in de Belgische rechtsorde beslissen over
conflicten van attributie. Die grondwettelijke opdracht houdt in dat het een regulerende
opdracht heeft in verband met de respectieve opdrachten van de rechterlijke orde en van
de Raad van State.
Beslissingen waarin de Raad van State uitspraak doet over de grenzen van zijn
bevoegdheid ten aanzien van de bevoegdheid van de rechtscolleges van de rechterlijke
5
Cass. 20 maart 2014, AR C.13.0178.N, AC 2014, nr. 219, ECLI:BE:CASS:2014:ARR.20140320.19, met concl.
van advocaat-generaal VANDEWAL, ECLI:BE:CASS:2014:CONC.20140320.19; Cass. 24 juni 2004, AR
C.02.0361.F, AC 2004, nr. 353, ECLI:BE:CASS:2004:ARR.20040624.9.
6
Zie bijv. VERBIEST, D., “Jurisdictionele rechtsbescherming: monistische droom en dualistische realiteit”, TBP
2009/5, 278-303.
4/7
Courdecassation.be
orde, moeten in de regel door het Hof van Cassatie op dat vlak kunnen worden
getoetst.”7
Het Hof van Cassatie beslecht slechts de attributieconflicten doch treedt niet op als
cassatierechter ten aanzien van de overige aspecten van de arresten van de Raad van State. 8
Wanneer het een attributieconflict beslecht, spreekt het zich wel uit over de grond van de zaak
en in deze zin vormt artikel 158 Grondwet een uitzondering op de in artikel 147 Grondwet
opgenomen regel dat het Hof niet in de beoordeling van de zaken zelf treedt.9
Ook de mogelijkheid van het stellen van prejudiciële vragen door het Hof is volgens mij
hierdoor beperkter dan in het “normale” civiele cassatiecontentieux. Enkel opgeworpen
ongrondwettelijkheden die betrekking hebben op het conflict van attributie dat aan het Hof
worden voorgelegd, kunnen aanleiding geven tot het stellen van een prejudiciële vraag aan het
Grondwettelijk Hof. De rechtsmacht van het Hof is immers beperkt tot de beslechting van het
attributieconflict.
In zoverre eiseres met de gesuggereerde prejudiciële vragen zou nastreven dat zowel de Raad
van State als de rechterlijke orde tezelfdertijd bevoegd zouden moeten zijn om kennis te nemen
van het beroep tegen de beslissing tot het opleggen van een administratieve boete, vloeit het
bekritiseerde onderscheid voort uit de grondwettelijke bevoegdheidsverdeling tussen de Raad
van State en de rechterlijke orde en is er geen aanleiding om de prejudiciële vragen te stellen
omdat het een toetsing van de artikelen 10 en 11 Grondwet met de artikelen 144 en 145
Grondwet veronderstelt, een toetsing waarvoor het Grondwettelijk Hof overeenkomstig artikel
142 Grondwet niet voor bevoegd is.10
Overeenkomstig de aanhef van artikel 14, §1, Wet Raad van State neemt de Raad van State
geen kennis van het beroep tot nietigverklaring wanneer het geschil door de wet aan een ander
rechtscollege werd toegekend. Als een procedure met gelijkwaardige waarborgen als degene
die gelden in het kader van de Wet Raad van State is georganiseerd voor de gewone rechter,
mag de Raad van State zich niet meer uitspreken over het beroep tot nietigverklaring.11
7
Cass. 15 oktober 2009, AR C.09.0019.N, AC 2009, nr. 594, ECLI:BE:CASS:2009:ARR.20091015.1; JT 2009,
afl. 6374, 777 met noot -; NjW 2009, afl. 211, 816, met noot LAVRYSEN, L.; RABG 2013, afl. 17, 1175 met noot
BOULLART, S.
8
VAN BRUSTEM, E., “Du caractère réglementaire (ou non) de la circulaire administrative fiscale, de son incidence
ou non sur les droits subjectifs des contribuables et des limites au conflit d’attribution selon la Cour de cassation”
(noot onder Cass. 31 oktober 2024, AR C.23.0134.F, ECLI:BE:CASS:2024:ARR.20241031.REUN.1), JLMB
2025/30-31, 1356, nr. 34; VELAERS, J., De Grondwet. Een artikelsgewijze commentaar. Deel III - De
rechtsbescherming, de ondergeschikte besturen, de buitenlandse betrekkingen, financiën, de gewapende macht,
algemene bepalingen, die Keure, 2019, 254, nr. 15; Zie bijvoorbeeld: Cass. 27 november 2020, AR C.17.0010.N,
ECLI:BE:CASS:2020:ARR.20201127.REUN.1, met concl. van eerste advocaat-generaal R. MORTIER,
ECLI:BE:CASS:2020:CONC.20201127.REUN.1; NjW 2022, afl. 462, 415, noot COPPENS, A.; Cass. 26 maart
2015, AR C.14.0023.N, AC 2015, nr. 222, ECLI:BE:CASS:2015:ARR.20150326.6, met concl. van advocaatgeneraal C. VANDEWAL, ECLI:BE:CASS:2015:CONC.20150326.6; RW 2016-2017/40,1583 met noot
THEUNIS, J.
9
VAN SCHEL, S. en VERHEYDEN, R., “Les compétences de la Cour de cassation”, in MAES, B., MOURLAN
BEERNAERT, F. en SONCK, S. (eds.), Les pourvois en cassation, Larcier-intersentia, 2024, (35) 55, nr. 33.
10
Zie vb. VELAERS, J., De Grondwet – Een artikelsgewijze commentaar. Deel III – De rechtsbescherming, de
ondergeschikte besturen, de buitenlandse betrekkingen, financiën, de gewapende macht, algemene bepalingen,
die Keure, 2019, 31, nr. 64.
11
BANNEUX, N., “La Cour d’arbitrage : juge de l’attribution des litiges ?”, Rev.Dr.ULiège 2006/3, 372; vb. GwH
14 juli 1992, nr. 57/92, ECLI:BE:GHCC:1992:ARR.057; GwH 23 december 1992, nr. 80/92,
ECLI:BE:GHCC:1992:ARR.080; GwH 27 oktober 1993, nr. 75/83, ECLI:BE:GHCC:1993:ARR.075; GwH
5/7
Courdecassation.be
De door de eiseres voorgehouden ongelijke behandeling vloeit enerzijds voort uit het
jurisdictioneel dualisme zoals dit volgt uit de rechtsmachtverdeling zoals opgenomen in de
Grondwet tussen de gewone hoven rechtbanken/Hof van Cassatie en de Raad van State en de
administratieve rechtbanken, en anderzijds uit de omstandigheid dat de procedureregels voor
de Raad van State enerzijds en de gewone hoven en rechtbanken anderzijds niet dezelfde zijn
en niet zoals de eiseres voorhoudt uit de procedure zoals die is bepaald in artikel 63 tot en met
69 van het Mestdecreet 2006.
Het is vaste rechtspraak van het Grondwettelijk Hof dat het verschil in behandeling tussen
bepaalde categorieën van personen dat voortvloeit uit de toepassing van verschillende
procedureregels in verschillende omstandigheden op zich geen discriminatie inhoudt. Van
discriminatie kan volgens het Grondwettelijk Hof slechts sprake zijn indien het verschil in
behandeling dat voortvloeit uit de toepassing van die procedureregels een onevenredige
beperking van de rechten van de daarbij betrokken personen met zich zou meebrengen.12
Het Grondwettelijk Hof oordeelde reeds dat, in zoverre de wettigheidstoetsing die aan de
burger wordt geboden gelijkwaardig is bij toepassing van de verschillende procedureregels, er
geen sprake is van een schending van het gelijkheidsbeginsel.13 Dit is ook het geval wanneer
bepaalde geschillen door de wetgever worden toevertrouwd aan een administratief
rechtscollege en andere aan de gewone hoven en rechtbanken, zelfs indien de ene rechter in de
loop van de procedure zijn bevoegdheid ten voordele van een andere rechter verliest.14
De Raad van State oordeelt, op pagina 8, onder randnummer 9 van het bestreden arrest, dat de
wettigheidscontrole die de Raad van State uitoefent niet verschilt van de wettigheidscontrole
die de rechtbank van eerste aanleg uitoefent wanneer zij kennis neemt van een verzet op grond
van artikel 69, §2, Mestdecreet 2006. De eiseres bekritiseert deze stelling betreffende de
geboden wettigheidstoetsing niet.
Ook om deze redenen is er volgens mij dan ook geen grond tot het stellen van de door de eiseres
gesuggereerde prejudiciële vraag.
III.3 Derde grief
22 juni 1995, nr. 51/95, ECLI:BE:GHCC:1995:ARR.051; GwH 28 september 1995, nr. 66/96,
ECLI:BE:GHCC:1995:ARR.066; Gwh 26 november 2020, nr. 157/2020, ECLI:BE:GHCC:2020:ARR.157.
12
GwH 20 februari 2025, nr. 28/2025, ECLI:BE:GHCC:2025:ARR.028, overweg. B.6; GwH 29 september 2022,
nr. 119/2022, ECLI:BE:GHCC:2022:ARR.119, overweg. B.2.1; GwH 8 mei 2019, nr. 55/2019,
ECLI:BE:GHCC:2019:ARR.055, overweg. B.14.1; GwH 21 december 2017, nr. 148/2017,
ECLI:BE:GHCC:2017:ARR.148,
overweg.
B.37;
GwH
28
januari
2015,
nr.
10/2015,
ECLI:BE:GHCC:2015:ARR.010,
overweg.
B.4;
GwH
4
februari
2010,
nr.
9/2010,
ECLI:BE:GHCC:2010:ARR.009, B.4; GwH 28 februari 2008, nr. 28/2008, ECLI:BE:GHCC:2008:ARR.028,
overweg. B.4; GwH 12 juli 2007, nr. 99/2007, ECLI:BE:GHCC:2007:ARR.099, overweg. B.6; VAN PUTTEN, M.,
“Interferentie tussen het tuchtprocesrecht en het civiel en strafprocesrecht m.b.t. het tuchtrecht van vrije beroepen
en magistraten”, in: X., Efficiënt procederen voor een goede rechtsbedeling, Wolters Kluwer, 2016, 286,
BREWAEYS, E. “Aparte regeling voor verzet in straf- en burgerlijke zaken mag”, Juristenkrant 2008/161, 4;
LUST, S., “Discriminatie tussen administratieve en strafrechtelijke sanctie”, NjW 2008, afl. 183, 439.
13
GwH 26 november 2020, nr. 157/2020, ECLI:BE:GHCC:2020:ARR.157; GwH 28 september 1995, nr. 66/95,
ECLI:BE:GHCC:1995:ARR.066; GwH 27 oktober 1993, nr. 75/93, ECLI:BE:GHCC:1993:ARR.075; GwH 23
december 1992, nr. 80/92, ECLI:BE:GHCC:1992:ARR.080; GwH 14 juli 1992, nr. 57/92,
ECLI:BE:GHCC:1992:ARR.057.
14
GwH 26 november 2020, nr. 157/2020, ECLI:BE:GHCC:2020:ARR.157; GwH 22 juni 1995, nr. 51/95,
ECLI:BE:GHCC:1995:ARR.051.
6/7
Courdecassation.be
In zoverre de eiseres in het middel opwerpt dat de Raad van State heeft geoordeeld dat de
rechtbank van eerste aanleg evenzeer kan overgaan tot kwijtschelding van de administratieve
geldboete om opportuniteitsredenen, berust het op een onjuiste lezing van het arrest en mist het
feitelijke grondslag gelet op de motivering in voorlaatste alinea op pagina 7 van het bestreden
arrest.
Voor het overige is het middel volgens mij afgeleid en derhalve niet ontvankelijk.
Conclusie: verwerping
7/7
Courdecassation.be
