Cour constitutionnelle de Belgique — Grondwettelijk Hof — ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101 (2026-09-17)
Sommaire (FR) :
Rejet du recours
Samenvatting (NL) :
Verwerping van het beroep
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
Grondwettelijk Hof
Arrest nr. 101/2026
van 17 september 2026
Rolnummer : 8535
In zake : het beroep tot vernietiging van de artikelen 2, 15°, en 3, § 2, 2°, van het decreet
van het Vlaamse Gewest van 21 februari 2025 « over emissiemonitoring van wegvoertuigen »,
ingesteld door de Ministerraad.
Het Grondwettelijk Hof,
samengesteld uit de voorzitters Joséphine Moerman en Pierre Nihoul, en de rechters
Michel Pâques, Emmanuelle Bribosia, Willem Verrijdt, Kattrin Jadin en Frank Fleerackers,
bijgestaan door griffier Nicolas Dupont, onder voorzitterschap van voorzitster
Joséphine Moerman,
wijst na beraad het volgende arrest :
I. Onderwerp van het beroep en rechtspleging
Bij verzoekschrift dat aan het Hof is toegezonden bij op 19 september 2025 ter post
aangetekende brief en ter griffie is ingekomen op 23 september 2025, heeft de Ministerraad,
bijgestaan en vertegenwoordigd door mr. Patrik De Maeyer, mr. Daisy Daniels en
mr. Agnès Piessevaux, advocaten bij de balie te Brussel, beroep tot vernietiging ingesteld van
de artikelen 2, 15°, en 3, § 2, 2°, van het decreet van het Vlaamse Gewest van 21 februari 2025
« over emissiemonitoring van wegvoertuigen » (bekendgemaakt in het Belgisch Staatsblad van
19 maart 2025).
De Vlaamse Regering, bijgestaan en vertegenwoordigd door mr. Jürgen Vanpraet,
advocaat bij de balie van West-Vlaanderen, heeft een memorie ingediend, de verzoekende partij
heeft een memorie van antwoord ingediend en de Vlaamse Regering heeft ook een memorie
van wederantwoord ingediend.
Bij beschikking van 17 juni 2026 heeft het Hof, na de rechters-verslaggevers
Frank Fleerackers en Emmanuelle Bribosia te hebben gehoord, beslist dat de zaak in staat van
wijzen was, dat geen terechtzitting zou worden gehouden, tenzij een partij binnen zeven dagen
na ontvangst van de kennisgeving van die beschikking een verzoek om te worden gehoord, zou
ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101
2
hebben ingediend, en dat, behoudens zulk een verzoek, de debatten na die termijn zouden
worden gesloten en de zaak in beraad zou worden genomen.
Aangezien geen enkel verzoek tot terechtzitting werd ingediend, is de zaak in beraad
genomen.
De bepalingen van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Grondwettelijk Hof met
betrekking tot de rechtspleging en het gebruik van de talen werden toegepast.
II. In rechte
-AA.1.1. De Ministerraad leidt een eerste middel af uit de schending, door artikel 3, § 2, 2°, van het decreet
van het Vlaamse Gewest van 21 februari 2025 « over emissiemonitoring van wegvoertuigen » (hierna : het decreet
van 21 februari 2025), van de artikelen 6, § 1, VI, vierde lid, 2°, en XII, 4°, van de bijzondere wet van
8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen (hierna : de bijzondere wet van 8 augustus 1980), van artikel 143,
§ 1, van de Grondwet en van het federaal loyauteitsbeginsel. De federale overheid is bevoegd om de algemene
regels vast te stellen inzake de bescherming van de verbruiker. De bevoegdheid inzake consumentenbescherming
omvat eveneens het markttoezicht. De gewesten zijn bevoegd voor het toezicht op de naleving van de federale
technische voorschriften voor voertuigen, maar de federale overheid is principieel bevoegd om de technische
voorschriften inzake verkeers- en vervoersmiddelen te bepalen. Doordat artikel 3, § 2, 2°, van het decreet van
21 februari 2025 erin voorziet dat de emissiemonitoring kan worden ingezet voor het toezicht op de naleving van
emissiegerelateerde eisen door de fabrikanten, valt die bepaling niet onder de gewestelijke bevoegdheid, maar
onder de federale bevoegdheid inzake consumentenbescherming. De Ministerraad verwijst naar het advies van de
afdeling wetgeving van de Raad van State, waaruit blijkt dat de controle in het kader van het markttoezicht wel
degelijk een federale bevoegdheid is en dat de bestreden bepaling niet kan worden beschouwd als een controle in
het kader van de goedkeuring die betrekking heeft op de inverkeerstelling van voertuigen. Dat blijkt eveneens uit
de toepasselijke Europese regelgeving. Uit de parlementaire voorbereiding blijkt eveneens dat de
emissiemonitoring ook bedoeld is om het markttoezicht te faciliteren. Bijgevolg is er sprake van een
bevoegdheidsoverschrijding.
In zijn memorie van antwoord stelt de Ministerraad dat de bestreden bepaling de federale loyauteit schendt,
doordat de uitoefening van het federale markttoezicht afhankelijk wordt van gegevens die door het Vlaamse
Gewest worden verzameld en verwerkt, zonder dat daartoe een samenwerkingsakkoord werd gesloten. Het decreet
regelt ook de wijze waarop de federale markttoezichtautoriteit de ontvangen gegevens mag verwerken en doet
onzekerheid ontstaan over de rolverdeling tussen de verschillende betrokken instanties. Tot slot bemoeilijkt het
decreet de mogelijkheid voor het instellen van een federaal emissiemonitoringsysteem.
A.1.2. De Vlaamse Regering betwist de ontvankelijkheid van het eerste middel in zoverre het betrekking
heeft op een schending van artikel 143, § 1, van de Grondwet en van het federale loyauteitsbeginsel, bij gebrek
aan uiteenzetting. De uiteenzetting in de memorie van antwoord kan bovendien niet worden gevolgd.
Ten gronde valt artikel 3, § 2, 2°, van het decreet van 21 februari 2025 volgens de Vlaamse Regering niet
onder de federale bevoegdheid inzake markttoezicht, zelfs niet gedeeltelijk. De emissiemonitoring, ook ten aanzien
van de fabrikanten, kadert in de gewestbevoegdheid inzake de bescherming van het leefmilieu, meer specifiek de
bestrijding van luchtverontreiniging. Het bestreden decreet beoogt immers een rechtsbasis te verlenen aan de
gegevensverwerking bij emissiemonitoring, voor milieurelevant onderzoek en evaluatie van het beleid. Aangezien
de Vlaamse overheid bevoegd is om emissiemonitoring op te zetten, volgt daaruit ook de bevoegdheid om de
doelstellingen van de gegevensverwerking in het kader van die monitoring te bepalen. Het standpunt van de
afdeling wetgeving van de Raad van State dat de doelstellingen van de emissiemonitoring mee bepalend zijn voor
de draagwijdte ervan, kan dus niet worden gevolgd. De emissiemonitoring en de daaraan verbonden
gegevensbewaring en -uitwisseling vallen bovendien eveneens onder de gewestbevoegdheid voor
wetenschappelijk onderzoek binnen het kader van de milieubevoegdheid, alsook onder de accessoire bevoegdheid
om in het kader van de eigen bevoegdheden infrastructuur uit te bouwen. Op grond van al die bevoegdheden komt
ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101
3
het de Vlaamse overheid dan ook toe om de essentiële elementen van de gegevensverwerking die gebeurt in het
kader van de uitoefening van haar bevoegdheden, vast te stellen, inclusief de doelstellingen van die
gegevensverwerking. Het loutere feit dat die gegevens ook nuttig kunnen zijn voor de uitoefening van federale
bevoegdheden, doet daaraan geen afbreuk.
Daarnaast, en zoals bevestigd door de Ministerraad, kadert de bepaling eveneens in de bevoegdheid inzake
het toezicht op de naleving van de technische voorschriften. De homologatie heeft betrekking op het toezicht op
de naleving van de technische eisen van voertuigen door de fabrikant. Het is die fabrikant die de typegoedkeuring
aanvraagt en die het certificaat van overeenstemming afgeeft.
Tot slot doet de bestreden bepaling geen afbreuk aan de federale bevoegdheid inzake de bescherming van de
verbruiker. Ten aanzien van die bevoegdheid wordt enkel een rechtsbasis gecreëerd die het mogelijk maakt de
verzamelde gegevens te delen met de federale markttoezichtautoriteit.
A.2.1. De Ministerraad leidt een tweede middel af uit de schending, door artikel 2, 15°, van het decreet van
21 februari 2025, van artikel 6, § 1, XII, 4°, en § 4, 3°, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980, van artikel 143,
§ 1, van de Grondwet en van het federaal loyauteitsbeginsel. De bestreden bepaling definieert een
probleemvoertuig als een voertuig dat significant meer uitstoot dan een gewoon voertuig van dezelfde categorie
en vergelijkbare klasse. De Vlaamse decreetgever is echter niet bevoegd om strengere normen te bepalen dan de
door de federale overheid bepaalde emissienormen. De kwalificatie als probleemvoertuig zal immers
onvermijdelijk een invloed uitoefenen op de mogelijkheid voor dat voertuig om naar aanleiding van de
gedeeltelijke keuring een groen keuringsbewijs te ontvangen.
A.2.2. Volgens de Vlaamse Regering berust het middel op een verkeerd uitgangspunt. De bestreden bepaling
bevat geen technische voorschriften, a fortiori geen strengere technische voorschriften. Er wordt enkel een
criterium bepaald dat toelaat om voertuigen te detecteren waarvan uit de emissiemonitoring blijkt dat zij mogelijk
niet conform het certificaat van overeenstemming zijn, met het oog op een gedeeltelijke keuring. De Vlaamse
Regering verwijst daarnaast naar de uiteenzetting in het kader van het eerste middel, waaruit de bevoegdheid blijkt
om de emissiemonitoring te regelen. In zoverre de Ministerraad in zijn memorie van antwoord opwerpt dat de
federale bevoegdheid om de technische eisen vast te stellen, ook de bevoegdheid zou inhouden om de criteria te
bepalen op grond waarvan wordt nagegaan of voertuigen aan die eisen voldoen, geeft hij een nieuwe wending aan
het middel, die bijgevolg niet ontvankelijk is. Bovendien is de bevoegdheid om een beleid te voeren inzake het
toezicht op de technische voorschriften, onderdeel van de gewestbevoegdheid inzake dat toezicht.
In ondergeschikte orde, indien het Hof zou oordelen dat er toch technische eisen worden vastgesteld, voert
de Vlaamse Regering aan dat het Vlaamse Gewest hoe dan ook bevoegd is om in het kader van de uitoefening van
zijn bevoegdheden bijzondere technische eisen te bepalen die gelden naast en in aanvulling van de federale
technische eisen. Dit volgt uit de vaste rechtspraak van de Raad van State. Ten aanzien van de aangevoerde
schending van de federale loyauteit, werpt de Vlaamse Regering op dat ook in dit middel niet wordt uiteengezet
hoe dat beginsel geschonden zou zijn.
-BTen aanzien van het voorwerp van het beroep
B.1.1. Het beroep tot vernietiging heeft betrekking op het decreet van het Vlaamse Gewest
van 21 februari 2025 « over emissiemonitoring van wegvoertuigen » (hierna : het decreet van
21 februari 2025). Dat decreet organiseert een systeem van emissiemonitoring en regelt de
gegevensuitwisseling die daarmee gepaard gaat (Parl. St., Vlaams Parlement, 2024-2025,
nr. 166/1, p. 3). Emissiemonitoring is « de controle van de emissies van een motorvoertuig
ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101
4
tijdens gebruik aan de hand van al dan niet automatische metingen » (artikel 2, 1°, van het
decreet van 21 februari 2025) en kadert in de doelstelling van de decreetgever om het leefmilieu
te beschermen door de luchtkwaliteit in Vlaanderen te verbeteren :
« Deze regeling kadert binnen de bevoegdheid van het Vlaamse Gewest inzake de
bescherming van het leefmilieu, onder meer die van de lucht tegen verontreiniging en aantasting
(artikel 6, § 1, II, 1°, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen
(BWHI)) en de bevoegdheid inzake verkeersveiligheid, meer bepaald het toezicht op de
naleving van de technische federale voorschriften voor voertuigen met het oog op hun
inverkeerstelling en de technische keuring van voertuigen die op de weg rijden in toepassing
van de federale normen, (artikel 6, § 1, XII, 4°, van de bijzondere wet tot hervorming der
instellingen) » (Parl. St., Vlaams Parlement, 2024-2025, nr. 166/1, p. 3).
B.1.2. Het beroep is enkel gericht tegen de artikelen 2, 15°, (tweede middel) en 3, § 2, 2°,
(eerste middel) van het decreet van 21 februari 2025.
Ten gronde
Wat betreft het eerste middel
B.2.1. Het eerste middel is afgeleid uit de schending, door artikel 3, § 2, 2°, van het decreet
van 21 februari 2025, van artikel 6, § 1, VI, vierde lid, 2°, en XII, 4°, van de bijzondere wet van
8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen (hierna : de bijzondere wet van
8 augustus 1980), van artikel 143, § 1, van de Grondwet en van het beginsel van de federale
loyauteit.
B.2.2. Artikel 3, § 2, 2°, van het decreet van 21 februari 2025 bepaalt :
« Emissiemonitoring wordt ingezet voor een of meer van de volgende doeleinden :
[…]
2° toezicht op en handhaving van de naleving van emissiegerelateerde eisen door
fabrikanten van motorvoertuigen ».
B.2.3. Uit de uiteenzetting van het middel kan worden afgeleid dat de Ministerraad niet
betwist dat het Vlaamse Gewest een systeem van emissiemonitoring kan organiseren in het
ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101
5
kader van de gewestbevoegdheden inzake de bescherming van het leefmilieu, onder meer van
de lucht, tegen verontreiniging en aantasting (artikel 6, § 1, II, eerste lid, 1°, van de bijzondere
wet van 8 augustus 1980) en, wat het verkeersveiligheidsbeleid betreft, inzake het toezicht op
de naleving van de technische federale voorschriften voor voertuigen met het oog op hun
inverkeerstelling en de technische keuring van voertuigen die op de weg rijden met toepassing
van de federale normen (artikel 6, § 1, XII, 4°, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980). Het
voorwerp van het middel is beperkt tot artikel 3, § 2, 2°, van het decreet van 21 februari 2025
in zoverre het eveneens zou toelaten dat de emissiemonitoring wordt ingezet voor het
markttoezicht in de zin van de verordening (EU) 2018/858 van het Europees Parlement en de
Raad van 30 mei 2018 « betreffende de goedkeuring van en het markttoezicht op
motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en systemen, onderdelen en technische eenheden
die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd, tot wijziging van Verordeningen (EG)
nr. 715/2007 en (EG) nr. 595/2009 en tot intrekking van Richtlijn 2007/46/EG ».
B.2.4. In haar advies bij het voorontwerp van decreet heeft de afdeling wetgeving van de
Raad van State eveneens opgemerkt dat, in zoverre artikel 3, § 2, 2°, van het decreet van
21 februari 2025 zo zou moeten worden geïnterpreteerd dat het verwijst naar het in B.2.3
vermelde markttoezicht, die bepaling niet past binnen de gewestbevoegdheden. Uit de
parlementaire voorbereiding blijkt dat de decreetgever, in navolging van het voormelde advies,
heeft verduidelijkt dat artikel 3, § 2, 2°, van het decreet van 21 februari 2025 betrekking heeft
op het toezicht in het kader van de homologatie, dat wel onder de gewestbevoegdheden valt, en
de verwijzing naar het markttoezicht heeft geschrapt uit de memorie van toelichting :
« Artikel 3, § 2, 2°, van het voorontwerp laat toe dat emissiemonitoring wordt ingezet voor
het toezicht op en de handhaving van de naleving van emissiegerelateerde eisen door
fabrikanten van motorvoertuigen. De Raad van State geeft in [zijn] advies aan dat
emissiemonitoring inzetten voor toezicht op en handhaving van de naleving van
emissiegerelateerde eisen door fabrikanten van voertuigen niet past binnen de
gewestbevoegdheden in zoverre hiermee het markttoezicht wordt beoogd waarvoor de federale
regelgevers bevoegd zijn en stelt voor om artikel 3, § 2, 2°, uit het voorontwerp weg te laten.
Deze aanpassing zou niet uitsluiten dat uit de gegevens die door het Vlaamse Gewest in het
kader van de emissiemonitoring voor andere, toegelaten, doeleinden werden verzameld,
gegevens kunnen worden gedistilleerd die relevant kunnen zijn voor de federale overheid.
Hiertoe zal een samenwerkingsakkoord moeten worden gesloten.
Naast het delen van de relevante informatie met de federale overheid bevoegd voor
markttoezicht duidt de doelstelling rond toezicht op en handhaving van de naleving van
emissiegerelateerde eisen door fabrikanten van motorvoertuigen echter ook op de homologatie
van voertuigen waarvoor het Vlaamse Gewest wel bevoegd is. Op grond van artikel 6, § 1, XII,
ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101
6
4°, van de BWHI zijn, wat het verkeersveiligheidsbeleid betreft, de gewesten bevoegd inzake
het toezicht op de naleving van de technische federale voorschriften voor voertuigen met het
oog op hun inverkeerstelling. Artikel 3, § 2, 2°, wordt daarom niet geschrapt. In de memorie
werd wel de verwijzing naar markttoezicht geschrapt » (Parl. St., Vlaams Parlement, 20242025, nr. 166/1, p. 11).
Het eerste middel steunt op een verkeerd uitgangspunt en is dus niet gegrond. Er is
bijgevolg geen aanleiding om de exceptie met betrekking tot de ontvankelijkheid te
onderzoeken.
Wat betreft het tweede middel
B.3. Het tweede middel is afgeleid uit de schending, door artikel 2, 15°, van het decreet
van 21 februari 2025, van artikel 6, § 1, XII, 4°, en § 4, 3°, van de bijzondere wet van
8 augustus 1980, van artikel 143, § 1, van de Grondwet en van het beginsel van de federale
loyauteit, doordat de definitie van het begrip « probleemvoertuig » in de praktijk een bijkomend
technisch voorschrift oplegt.
B.4.1. Om te voldoen aan de vereisten van artikel 6 van de bijzondere wet van
6 januari 1989 op het Grondwettelijk Hof, moeten de middelen van het verzoekschrift te kennen
geven welke van de regels waarvan het Hof de naleving waarborgt, zouden zijn geschonden,
alsook welke de bepalingen zijn die deze regels zouden schenden, en uiteenzetten in welk
opzicht die regels door de bedoelde bepalingen zouden zijn geschonden.
B.4.2. De Ministerraad zet in zijn verzoekschrift niet uiteen in welk opzicht de bestreden
bepaling afbreuk zou doen aan artikel 143 van de Grondwet of aan het beginsel van de federale
loyauteit.
Het tweede middel is onontvankelijk in zoverre het is afgeleid uit de schending van
artikel 143 van de Grondwet en van het beginsel van de federale loyauteit.
B.5. Artikel 2, 15°, van het decreet van 21 februari 2025 bevat de definitie van het begrip
« probleemvoertuig », die luidt :
ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101
7
« een motorvoertuig dat niet langer conform is aan zijn certificaat van overeenstemming of
dat significant meer uitstoot dan een gewoon voertuig van dezelfde categorie en vergelijkbare
klasse; ».
Die definitie kadert in twee van de doelstellingen van de emissiemonitoring, die erin
bestaan titularissen van aldus gedefinieerde « probleemvoertuigen » op te sporen en vervolgens
op te roepen met het oog op de uitvoering van een gedeeltelijke keuring (artikel 3, § 2, 4° en
5°). Artikel 5, § 6, van het decreet van 21 februari 2025 voorziet daarbij in een machtiging aan
de Vlaamse Regering om het significantiekader te bepalen opdat er sprake is van een
probleemvoertuig.
B.6. De Ministerraad voert aan dat de decreetgever, door in de definitie van
« probleemvoertuig » eveneens te verwijzen naar voertuigen die significant meer uitstoten dan
een gewoon voertuig van dezelfde categorie, inbreuk heeft gemaakt op de bevoegdheid van de
federale overheid om de technische voorschriften vast te stellen waaraan voertuigen moeten
voldoen.
B.7.1. De gewesten zijn volgens artikel 6, § 1, II, eerste lid, 1°, van de bijzondere wet van
8 augustus 1980, dat werd aangenomen ter uitvoering van artikel 39 van de Grondwet, bevoegd
inzake « de bescherming van het leefmilieu, onder meer die van de bodem, de ondergrond, het
water en de lucht tegen verontreiniging en aantasting, alsmede de strijd tegen de
geluidshinder ».
B.7.2. Het Vlaamse Gewest is bijgevolg bevoegd voor de bescherming van het leefmilieu
tegen luchtverontreiniging.
B.7.3. Voor zover zij er niet anders over hebben beschikt, moeten de Grondwetgever en
de bijzondere wetgever worden geacht aan de gemeenschappen en de gewesten de volledige
bevoegdheid te hebben toegekend tot het uitvaardigen van regels die eigen zijn aan de aan hen
toegewezen aangelegenheden.
B.7.4. Zoals niet wordt betwist door de Ministerraad, kadert de bestreden definitie in
maatregelen om de strijd aan te binden tegen luchtverontreiniging en valt artikel 2, 15°, van het
decreet van 21 februari 2025 in die zin onder de bevoegdheid van de gewesten inzake leefmilieu
bedoeld in artikel 6, § 1, II, eerste lid, 1°, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980.
ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101
8
B.8.1. Het Hof moet voorts nagaan of de decreetgever geen inbreuk heeft gemaakt op de
bevoegdheid van de federale overheid inzake de technische voorschriften die van toepassing
zijn op de voertuigen met het oog op de inverkeerstelling ervan of op de voertuigen die reeds
in het verkeer zijn.
B.8.2. De federale overheid is bevoegd voor de algemene politie en de reglementering
betreffende het verkeer en het vervoer en voor de technische voorschriften inzake verkeers- en
vervoersmiddelen, ook al moeten de gewestregeringen bij het ontwerpen van de regels ervan
worden betrokken (artikel 6, § 4, 3°, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980).
Luidens artikel 6, § 1, XII, 4°, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 zijn de gewesten
bevoegd voor « het toezicht op de naleving van de technische federale voorschriften voor
voertuigen met het oog op hun inverkeerstelling en de technische keuring van voertuigen die
op de weg rijden in toepassing van de federale normen ».
B.8.3. Door in de definitie van « probleemvoertuig » niet alleen voertuigen op te nemen
die niet langer conform hun certificaat van overeenstemming zijn, maar ook voertuigen die,
zelfs indien ze conform zouden zijn, significant meer uitstoten dan een gewoon voertuig van
dezelfde categorie en vergelijkbare klasse, heeft de decreetgever zich niet gemengd in de
federale bevoegdheid inzake technische voorschriften waaraan de voertuigen in het verkeer
moeten voldoen.
Zoals is vermeld in B.7.4, kadert de bestreden bepaling in een maatregel ter bestrijding van
luchtverontreinigende stoffen.
In tegenstelling tot wat de Ministerraad aanvoert, kan de betwiste definitie niet worden
gelijkgesteld met de invoering van een geval van extra technisch gebrek boven op de gevallen
die kunnen worden vastgesteld tijdens de technische controle van de voertuigen. Zoals blijkt
uit de parlementaire voorbereiding, wordt enkel een objectief criterium gedefinieerd dat toelaat
om de voertuigen te identificeren die, gelet op hun uitstoot, in bepaalde omstandigheden
mogelijk niet voldoen aan de federale technische voorschriften, met als doel voor die voertuigen
een gedeeltelijke keuring te verplichten :
ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101
9
« Artikel 2, 15°, van het voorontwerp definieert een probleemvoertuig als ‘ een
motorvoertuig dat niet langer conform is aan zijn certificaat van overeenstemming of dat
significant meer uitstoot dan een gewoon voertuig van dezelfde categorie en vergelijkbare
klasse ’. Artikel 5, § 6, geeft aan dat de Vlaamse Regering het significantiekader bepaalt opdat
er sprake is van een probleemvoertuig. De Raad van State suggereert het tweede deel van de
definitie te schrappen tenzij de delegatie in artikel 5 er toe strekt om de Vlaamse Regering toe
te laten om een meetkader te formuleren dat toelaat om te bepalen welke gemeten
emissiewaarden gelet op de meetomstandigheden (weersomstandigheden, locatie, meettoestel,
meetopstelling enzovoort) aanleiding moeten geven tot verdere actie. Dit is het geval. De
regelgeving wijzigt niets aan het certificaat van overeenstemming en wijzigt evenmin de
toepasselijke technische voorschriften. De Raad van State suggereert in dat geval de bepaling
te behouden, maar de draagwijdte beter tot uiting te laten komen. De toelichting bij artikel 5 in
de memorie werd hiertoe verduidelijkt » (Parl. St., Vlaamse Parlement, 2024-2025, nr. 166/1,
pp. 10-11).
« De Vlaamse Regering wordt eveneens gemachtigd om te bepalen wanneer er sprake is
van een probleemvoertuig. Hiermee kan de Vlaamse Regering een meetkader formuleren dat
toelaat om te bepalen welke gemeten emissiewaarden gelet op de meetomstandigheden
(weersomstandigheden, locatie, meettoestel, meetopstelling enzovoort) aanleiding moeten
geven tot verdere actie. Het significantiekader bevat een set aan criteria die bepalen wanneer
op basis van emissiemetingen een voertuig abnormaal hoge praktijkemissies vertoont en
wanneer het daardoor in aanmerking kan komen voor opvolging en eventueel controle. Het laat
met andere woorden toe om op basis van de emissiemonitoring een selectie te maken uit de
grote hoeveelheid voertuigen die gemeten worden om verdere controles te kunnen uitvoeren »
(ibid., p. 19).
B.9. Het tweede middel is niet gegrond.
ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101
10
Om die redenen,
het Hof
verwerpt het beroep.
Aldus gewezen in het Nederlands, het Frans en het Duits, overeenkomstig artikel 65 van
de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Grondwettelijk Hof, op 17 september 2026.
De griffier,
Nicolas Dupont
ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.101
De voorzitster,
Joséphine Moerman
