Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2008:ARR.187.987 (2008-11-17)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 187.987 van 17 november 2008 Ruimtelijke ordening, stedenbouw,
leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde
vergunningen Beslissing : Verwerping Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK.
ARREST
nr. 187.987 van 17 november 2008
in de zaken A. 72.795/X-7170 (I)
A. 144.949/X-11.666 (II).
I. In zake :
- Joanna LAURENS - KOCH,
- Marie-Josée LAURENS - MICHEL,
- Godelieve KOCH - COSTERMANS,
die woonplaats kiezen bij
advocaat P. JONGBLOET,
kantoor houdende te 1000 BRUSSEL,
Jan Jacobsplein 5
tegen :
het Vlaamse gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering,
dat woonplaats kiest bij
advocaat J. CLAES,
kantoor houdende te 2550 KONTICH,
Mechelsesteenweg 160.
II. In zake :
- Marie-Josée LAURENS - MICHEL,
- Godelieve KOCH - COSTERMANS,
- David COSTERMANS,
- Stefan COSTERMANS,
die woonplaats kiezen bij
advocaat P. JONGBLOET,
kantoor houdende te 1000 BRUSSEL,
Jan Jacobsplein 5
tegen :
het Vlaamse gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering,
dat woonplaats kiest bij
advocaat J. CLAES,
kantoor houdende te 2550 KONTICH,
Mechelsesteenweg 160.
D E R A A D V A N S T A T E, Xe K A M E R,
Gezien het verzoekschrift dat Joanna LAURENS-KOCH, MarieJosée LAURENS-MICHEL en Godelieve KOCH-COSTERMANS op 9 januari
1997 hebben ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het besluit van
22 oktober 1996 van de Vlaamse minister van Openbare Werken, Vervoer en
Ruimtelijke Ordening houdende niet inwilliging van hun beroep tegen het besluit
van 1 februari 1996 van de bestendige deputatie van de provincieraad van
Antwerpen waarbij de vergunning wordt geweigerd voor het verkavelen van
X-7170/11.666-1/12
gronden gelegen te Stabroek (Hoevenen), tussen de Krekelberg en de Pauwelsdreef,
kadastraal bekend sectie I, nrs. 542/c, 543/b, 544, 545/a en delen van 539/a, 541/b,
541/c, 542/e en 543/a (A. 72.795);
Gezien het verzoekschrift dat Marie-Josée LAURENS-MICHEL,
Godelieve COSTERMANS, David COSTERMANS en Stefan COSTERMANS op
5 december 2003 hebben ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het
besluit van 30 september 2003 van de Vlaamse minister van Financiën en
Begroting, Ruimtelijke Ordening, Wetenschappen en Technologische Innovatie
houdende niet inwilliging van hun beroep tegen het besluit van 1 februari 1996 van
de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen waarbij de vergunning
wordt geweigerd voor het verkavelen van gronden gelegen te Stabroek (Hoevenen),
tussen de Krekelberg en de Pauwelsdreef, kadastraal bekend sectie I, nrs. 542/c,
543/b, 544, 545/a en delen van 539/a, 541/b, 541/c, 542/e en 543/a (A.144.949);
Gezien de memories van antwoord en van wederantwoord in beide
zaken;
Gezien het verslag opgemaakt door auditeur A. EYLENBOSCH
in de zaak A. 72.795;
Gezien het verslag opgemaakt
A. VAN MINGEROET in de zaak A. 144.949;
door
auditeur
Gelet op de beschikking van 31 januari 2002 die de neerlegging
ter griffie van het verslag en van het dossier gelast in de zaak A. 72.795;
Gelet op de beschikking van 19 december 2006 die de
neerlegging ter griffie van het verslag en van het dossier gelast in de zaak
A. 144.949;
Gelet op de kennisgeving van het verslag aan partijen en gezien
de laatste memorie van de verwerende partij in de zaak A. 72.795;
Gelet op de kennisgeving van het verslag aan partijen en gezien
de laatste memories in de zaak A. 144.949;
X-7170/11.666-2/12
Gelet op de beschikkingen van 15 januari 2008 waarbij de
terechtzitting bepaald wordt op 8 februari 2008;
Gehoord het verslag van kamervoorzitter R. STEVENS;
Gehoord de opmerkingen van advocaat P. JONGBLOET, die
verschijnt voor de verzoekende partijen in beide zaken, en van advocaat J. CLAES,
die verschijnt voor de verwerende partij in beide zaken;
Gehoord het eensluidend
A. VAN MINGEROET in beide zaken;
advies
van
auditeur
Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van
State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
OVERWEEGT WAT VOLGT :
- De rechtspleging
De twee beroepen zijn dermate verknocht dat het in het raam van
een goede rechtsbedeling past de twee zaken samen te voegen.
- De feiten
2.1.
De betrokken gronden zijn overeenkomstig de
bestemmingsvoorschriften van het bij koninklijk besluit van 3 oktober 1979
vastgestelde gewestplan Antwerpen gelegen, deels in gebied voor dagrecreatie en
deels in agrarisch gebied.
2.2.
Het bij ministerieel besluit van 26 oktober 1976 vastgesteld
ontwerpgewestplan Antwerpen had die gronden opgenomen in een zone voor sport
en spel.
De rechtsvoorgangers van de verzoekende partijen dienden op
2 mei 1977 een bezwaarschrift in “met verzoek in de bouwzone te klasseren”, “een
strook palende aan de Krekelberg” en “wederzijds de (door te trekken) Pauwelsdreef
gelijkaardige stroken”.
X-7170/11.666-3/12
Op 30 juni 1978 adviseerde de regionale commissie van advies
voor de streek Antwerpen onder punt 196 van haar advies dat “de gronden te
Stabroek ten zuiden van de Krekelberg moeten aangeduid worden als
recreatiegebied met uitzondering van de percelen, aan weerszijden van de straat, tot
aan het sportcentrum die tot woongebied met landelijk karakter bestemd worden”.
2.3.
De volgens het gewestplan binnen het gebied voor dagrecreatie
gelegen gronden, maken bovendien deel uit van het gebied bestreken door het bij
ministerieel besluit van 17 januari 1989 goedgekeurde bijzonder plan van aanleg
nr. 5 deel 10-049-7, genaamd “Pauwelsdreef-Akkerstraat” van de gemeente
Stabroek, dat de bestemming agrarisch gebied voorziet :
“STEDENBOUWKUNDIGE VOORSCHRIFTEN
De algemene bestemmingen van het plan houden een wijziging in van het
gewestplan Antwerpen, goedgekeurd bij KB van 09/10/79. Het BPA heeft
voorrang op het gewestplan.
De bepalingen van dit plan zullen nooit mogen toegepast worden ten nadele
van de wettelijke erfdienstbaarheden van openbaar nut, gesproten uit bijzondere
reglementeringen.
ARTIKEL 1
1.01 De op plan aangeduide zone wordt vastgelegd in een zone voor
agrarisch gebied.
1.02 In het agrarisch gebied worden geen intensieve bedrijven toegestaan.
Voor zover geen konstrukties nodig zijn wordt akkerbouw en weiland
toegestaan.
1.03 Voor dit agrarisch gebied wordt een absoluut bouwverbod opgelegd”.
2.4.1.
Op 19 december 1994 (datum van het ontvangstbewijs) dienen de
verzoeksters in de zaak A. 72.795 en de eerste twee verzoeksters in de zaak
A. 144.949 bij het college van burgemeester en schepenen van de gemeente
Stabroek een aanvraag in voor het verkavelen van de betrokken gronden in 77 loten,
in grootte variërend van 765 m² tot 1455 m², waarvan de ontsluiting wordt voorzien
door de aanleg van nieuwe wegenis, nl. de doortrekking van de Pauwelsdreef bijna
tot aan de Krekelberg met op het einde een 16 m draaizone en verbonden met de
Krekelberg door een voet-en fietsweg van 4 m breed en 50,5 m lang en de aanleg
van een zijstraat parallel met de doorgetrokken Pauwelsdreef met op het eind van
deze parallelstraat eveneens een 16 m brede draaizone en onmiddellijk vóór deze
draaizone met de doorgetrokken Pauwelsdreef verbonden door een voet-en fietsweg
van 5 m breed en 74 m lang en waarbij een zone voor openbaar nut wordt voorzien
van 3860 m².
X-7170/11.666-4/12
2.4.2.
Op 23 februari 1995 weigert het college van burgemeester en
schepenen van de gemeente Stabroek de gevraagde verkavelingsvergunning. Dit
besluit bevat de volgende overwegingen :
“Overwegende dat de gronden waarvan de verkaveling wordt gevraagd
voorheen gelegen waren in een gebied overeenkomstig het Gewestplan
Antwerpen van 3 oktober 1979 bestemd voor dagrecreatie (1);
Overwegende dat ze thans overeenkomstig het voormelde Bijzonder Plan
van Aanleg Pauwelsdreef-Akkerstraat, gelegen zijn in een landbouwgebied (2);
Overwegende dat geen van beide zones in aanmerking komt voor
verkaveling van woningbouw (3);
Overwegende dat om in aanmerking te komen voor verkaveling, de gronden
niet alleen dienen gelegen te zijn in woonzone, doch bovendien principieel
dienen ontsluitbaar te zijn, d.w.z. aansluitbaar op alle bestaande
nutsvoorzieningen; dat ze niet in woonzone liggen; Overwegende dat in de
aanvraag nieuwe verkeerswegen zijn voorzien, tracéwijzigingen en verbreding
evenals verlegging van bestaande gemeentelijke buurtwegen; dat alsdan een
openbaar onderzoek dient te worden georganiseerd en de gemeenteraad een
besluit ‘over de zaak van de wegen’ moet nemen alvorens het college van
burgemeester en schepenen over de vergunningsaanvraag beslist, zo het college
van burgemeester en schepenen van zijnentwege bevindt dat de vergunning kan
worden verleend; dat het college van burgemeester en schepenen evenwel om
de voormelde overwegingen (1), (2) en (3) bevindt dat geen vergunning kan
worden verleend;
Overwegende dat niet aan de voorwaarden is voldaan om in aanmerking te
komen voor verkaveling ten behoeve van woningbouw”.
2.4.3.
Op 20 maart 1995 tekenen de voormelde verzoeksters beroep aan
tegen het voormelde weigeringsbesluit bij de bestendige deputatie van de
provincieraad van Antwerpen.
Op 1 februari 1996 beslist de bestendige deputatie het beroep van
die verzoeksters niet in te willigen om de volgende redenen :
“Overwegende dat het terrein volgens het gewestplan Antwerpen,
vastgesteld bij koninklijk besluit van 3 oktober 1977, deels in agrarisch gebied
en deels in gebied voor dagrecreatie gelegen is;
Overwegende dat het terrein gelegen is aan de op 6 m breedte bitumineus
verharde gemeenteweg Pauwelsdreef en Krekelenberg;
Overwegende dat het terrein tevens deel uitmaakt van het B.P.A. nr. 5/deel
‘Pauwelsdreef-Akkerstraat’, goedgekeurd bij besluit van de
gemeenschapsminister van 17 januari 1989; dat het voormeld B.P.A. de
bestemming dagrecreatie (volgens het gewestplan) wijzigt in agrarisch gebied;
Overwegende dat artikel 11 van het koninklijk besluit van 28 december 1972
betreffende de inrichting en de toepassing van de ontwerp-gewestplannen en de
gewestplannen bepaalt dat de agrarische gebieden bestemd zijn voor de
landbouw in de ruime zin; dat deze gebieden enkel die voor het bedrijf
noodzakelijke gebouwen, de woning van de exploitanten, benevens
verblijfsgelegenheid voor zover deze een integrerend deel van een leefbaar
bedrijf uitmaakt, en eveneens para-agrarische bedrijven, mag bevatten;
X-7170/11.666-5/12
Overwegende dat in agrarisch gebied geen verkaveling voor woningbouw
is toegelaten;
Overwegende dat het ontwerp strijdig is met het gewestplan en met de
stede(n)bouwkundige voorschriften van het B.P.A. nr. 5/deel
‘Pauwelsdreef-Akkerstraat’;
Overwegende dat het college van burgemeester en schepenen op 11 mei
1995 ongunstig advies over het beroep heeft uitgebracht”.
2.4.4.
Op 10 maart 1996 tekenen dezelfde verzoeksters beroep aan bij
de Vlaamse regering.
Bij besluit van 22 oktober 1996 verwerpt de Vlaamse minister van
Openbare Werken, Vervoer en Ruimtelijke Ordening het beroep.
Dit is het bestreden besluit in de zaak A. 72.795.
2.4.5.
Op 30 september 2003 spreekt de Vlaamse Minister van Financiën
en Begroting, Ruimtelijke Ordening, Wetenschappen en Technologische Innovatie
zich opnieuw uit over het beroep zoals dat door de voormelde verzoeksters werd
ingesteld tegen het besluit van 1 februari 1996 van de bestendige deputatie van de
provincieraad van Antwerpen.
In dit besluit leest men onder meer :
“Gelet op het ministerieel besluit van 22 oktober 1996 in deze zaak, waarbij
het hogere beroep van de particulier verworpen wordt, om de redenen in
betreffende besluit vermeld;
Overwegende dat de aanvragers bij de Raad van State de vernietiging van
dit ministerieel besluit hebben gevraagd; dat het auditoraatsverslag van 23
januari 2002 de vernietiging van dit ministerieel besluit voorstelt, zodat het
aangewezen is de aanvraag opnieuw te onderzoeken, de gegeven weigering in
te trekken en een nieuwe beslissing te nemen die het resultaat is van hernieuwd
grondig onderzoek dat een antwoord biedt op de middelen die zijn opgeworpen
in het verzoekschrift bij de Raad van State;
Overwegende dat het ontwerp de vorming van 77 loten voorstelt, ontsloten
door nieuw aan te leggen wegenis vertrekkend van de Pauwelsdreef; dat
vrijstaande residentiële bebouwing wordt opgevat;
Overwegende dat de weigeringsgrond in de ministeriële beslissing steunde
op de onverenigbaarheid van de aanvraag zowel met de
bestemmingsvoorschriften van het gewestplan Antwerpen als met de
stedenbouwkundige voorschriften van het bijzonder plan van aanleg nr. 5 deel
‘Pauwelsdreef-Akkerstraat’; dat met name het gewestplan Antwerpen voor de
plaats deels agrarisch gebied, deels dagrecreatiegebied voorziet, waar geen
residentiële bebouwing toelaatbaar is; dat het vermeld bijzonder plan van
aanleg agrarisch gebied voorziet, waar woningbouw evenmin kan toegelaten
worden;
Overwegende dat de particulier tegen dit besluit bij de Raad van State stelde
dat het gewestplan voor betrokken percelen onwettig tot stand is gekomen,
zodat noch in het gewestplan, noch in het daarop gebaseerde gemeentelijk plan
van aanleg wettige weigeringsgronden konden gevonden worden; dat in het
vermelde verslag de auditeur bij de Raad van State de aanvragers hierin
bijtreedt”.
X-7170/11.666-6/12
Vervolgens weigert de verwerende partij de aanvraag opnieuw,
ditmaal op grond van de volgende overwegingen:
“Overwegende ten gronde dat het gaat om een verkaveling met nieuwe
wegenaanleg die een ontegensprekelijk openbaar karakter zal krijgen en die
specifiek voor de strikt omschreven verkaveling wordt opgevat; dat in
dergelijke aangelegenheden van gemeentelijk belang de gemeenteraad op grond
van de artikelen 117 en 135 van de nieuwe gemeentewet over een volheid van
bevoegdheid beschikt, meer bepaald is de gemeenteraad als enige bevoegd om
te beslissen over de opening van nieuwe wegen of over de wijziging van
bestaande;
Overwegende dat het decreet van 18 mei 1999 houdende de organisatie van
de ruimtelijke ordening, zoals later gewijzigd, een specifiek artikel 133 omvat,
dat stelt :
Ԥ1 Indien een verkavelingsaanvraag de aanleg van nieuwe verkeerswegen,
de tracéwijziging, verbreding of opheffing van bestaande gemeentelijke
verkeerswegen omvat en het college van burgemeester en schepenen meent dat
de vergunning kan worden verleend, dan neemt de gemeenteraad een besluit
over de wegen alvorens het college van burgemeester en schepenen over de
vergunningsaanvraag beslist binnen de termijn bepaald in artikel 113 ’.
Overwegende dat in eerste instantie het college van burgemeester en
schepenen de verkavelingsvergunning reeds had geweigerd op 23 februari
1995; dat na het auditoraatsverslag opnieuw het standpunt van de gemeente
werd gevraagd; dat het collegebesluit in zitting van 6 juni 2002 beslist bij zijn
oorspronkelijke weigering te blijven;
Overwegende dat het duidelijk is dat het schepencollege meent dat de
verkavelingsvergunning niet kan worden verleend; dat de gemeenteraad het
nieuwe wegentracé niet heeft goedgekeurd; dat geen enkele andere instantie
daartoe bevoegd is, ook niet de minister die in hoger beroep over de
verkavelingsaanvraag beslist;
Overwegende dat bijgevolg geen wettelijke mogelijkheid tot afgifte van de
verkavelingsvergunning bestaat; dat het beroep van de particulier dient
verworpen”.
Dit is het bestreden besluit in de zaak A. 144.949.
3. Onderzoek van het beroep A. 144.949
3.1. Eerste middel
3.1.1.
In hun verzoekschrift zetten de verzoekende partijen het eerste
middel als volgt uiteen:
“Eerste middel, genomen uit de schending van het non bis in idem-beginsel,
uit de schending van het rechtszekerheids- en het zorgvuldigheidsbeginsel als
algemene beginselen van behoorlijk bestuur, en wegens het ontbreken van de
rechtens vereiste grondslag.
Doordat de minister bij wege van het bestreden besluit het door beroepers
ingestelde administratief beroep tegen een beslissing dd. 1 februari 1996 van
X-7170/11.666-7/12
de Bestendige Deputatie van de provincie Antwerpen verwerpt en zodoende de
verkavelingsvergunning weigert.
Terwijl de minister in een ministerieel besluit dd. 22 oktober 1996 zich al
eerder over dit administratief beroep had uitgesproken en de administratieve
beroepsprocedure zodoende reeds was uitgeput.
En terwijl ten bewijze hiervan kan worden aangevoerd dat het ministerieel
besluit dd. 22 oktober 1996 reeds het voorwerp uitmaakt van een beroep tot
nietigverklaring bij de Raad van State.
En terwijl echter tot op heden beroepers geen enkel intrekkingsbesluit van
voormelde ministeriële beslissing bekend is, noch zulk intrekkingsbesluit aan
hen werd genotificeerd, zodat het bestreden besluit enkel kan worden
beschouwd als een uitspraak over een administratief beroep waarover de
minister reeds uitspraak had gedaan, zodat dit administratief beroep aan de
beslissingsmacht van de minister is onttrokken.
En terwijl het bestreden besluit dan ook manifest onwettig is in de mate dat
het noch zelf besluit tot de intrekking van het ministerieel besluit dd. 22 oktober
1996, noch werd voorafgegaan door een afzonderlijk ministerieel besluit
houdende intrekking van de beslissing van 22 oktober 1996.
En terwijl de minister zodoende niet alleen een beslissing heeft genomen
over een beroep waarover hij geen beslissingsbevoegdheid meer had, maar
eveneens het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden door een beslissing in
het rechtsverkeer te brengen die onmogelijk enige materiële rechtskracht kan
bezitten.
En terwijl zodoende alleen reeds omwille van de rechtszekerheid dit
manifest onwettige besluit onmiddellijk uit het rechtsverkeer moet worden
genomen”.
3.1.2.
Het bestreden besluit vermeldt uitdrukkelijk in het overwegend
gedeelte “dat het auditoraatsverslag van 23 januari 2002 de vernietiging van dit
ministerieel besluit voorstelt, zodat het aangewezen is de aanvraag opnieuw te
onderzoeken, de gegeven weigering in te trekken en een nieuwe beslissing te nemen
die het resultaat is van hernieuwd grondig onderzoek en een antwoord biedt op de
middelen die zijn opgeworpen in het verzoekschrift bij de Raad van State”.
Vervolgens wordt het administratief beroep opnieuw onderzocht.
Het staat aldus op ondubbelzinnige wijze vast dat het besluit van
22 oktober 1996 werd ingetrokken en dat het hier niet gaat om, zoals de
verzoekende partijen in hun memorie van wederantwoord stellen, een
“intentieverklaring”.
3.1.3.
Het eerste middel is niet gegrond.
3.2. Tweede middel en ontvankelijkheid van het beroep
3.2.1.1.
De verzoekende partijen zetten het tweede middel als volgt uiteen:
X-7170/11.666-8/12
“Tweede middel, genomen uit de schending van artikel 133 §1, 3e lid van
het decreet van 18 mei 1999 houdende de organisatie van de ruimtelijke
ordening (DRO), uit de schending van artikel 53 §3, 1e lid van het
Coördinatiedecreet van 22 oktober 1996, uit de schending van de artikelen 2 en
3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motiveringsplicht
der bestuurshandelingen, en uit de schending van het zorgvuldigheidsbeginsel
als algemeen beginsel van behoorlijk bestuur.
Doordat de minister zich in het bestreden besluit baseert op de bepalingen
van artikel 133 §1 DRO en het ontbreken van een beslissing van de
gemeenteraad van de gemeente Stabroek omtrent het wegentracé om te
besluiten dat ‘geen wettelijke mogelijkheid tot afgifte van de
verkavelingsvergunning bestaat’.
Terwijl uit de lezing van artikel 133 §1 en de rechtspraak van de Raad van
State inderdaad volgt dat de gemeenteraad een gunstige beslissing dient te
nemen over de zaak van de wegen, vooraleer het College van Burgemeester en
Schepenen, en bij uitbreiding de Bestendige Deputatie of de minister als
beroepsinstantie, de verkavelingsvergunning kunnen verlenen.
En terwijl het tevens zo is dat bij gebreke aan een beslissing van de
gemeenteraad over de zaak van de wegen het voor de beroepsinstanties als de
Bestendige Deputatie en de minister niet mogelijk is om in graad van beroep
uitspraak te doen over de verkavelingsaanvraag.
En terwijl echter tevens uit het bestreden besluit blijkt dat de minister bij het
nemen van zijn beslissing artikel 133 §1, 3e lid DRO over het hoofd heeft
gezien dat voor de Bestendige Deputatie (en vroeger onder werking van
artikel 56 §2, 2e lid Coördinatiedecreet tevens voor de minister) de
mogelijkheid voorziet om door de gouverneur de gemeenteraad te laten
samenroepen, waarna deze laatste binnen een termijn van 90 dagen vanaf de
samenroeping door de gouverneur een besluit moet nemen over de zaak van de
wegen.
En terwijl voornoemde bepaling zodoende de Bestendige Deputatie (en de
minister) de mogelijkheid biedt om de gemeenteraad te dwingen een beslissing
te nemen, evenwel zonder in de besluitvorming van de gemeenteraad tussen te
komen.
En terwijl de minister in casu, door louter te verwijzen naar het ontbreken
van een beslissing van de gemeenteraad over het wegentracé, zonder gebruik
te maken van de procedure die is voorzien in artikel 133 §1, 3e lid DRO en
zodoende een beslissing van de gemeenteraad uit te lokken omtrent het
ontworpen tracé van de wegenis, is tekort gekomen in zijn
zorgvuldigheidsplicht.
En terwijl dit des te meer prangt, nu de minister bij wege van het bestreden
besluit, zonder evenwel een eerder besluit van 22 oktober 1996 in te trekken,
oordeelt over een administratief beroep dat werd ingesteld op 11 maart 1996.
En terwijl, had de minister de moeite genomen om binnen een redelijke
termijn een beslissing te nemen, op het ogenblik van zijn beslissing ofwel
artikel 57bis van de Stedenbouwwet van 29 maart 1962, ofwel artikel 56 §2, 2e
lid Coördinatiedecreet, dat voornoemd artikel heeft hernomen, nog van kracht
waren geweest.
En terwijl deze bepalingen, in tegenstelling tot het huidig artikel 133 DRO,
en sinds de opheffing van artikel 56 Coördinatiedecreet door artikel 38 van het
decreet van 26 april 2000 houdende wijziging van het DRO en het
Coördinatiedecreet, uitdrukkelijk ook de mogelijkheid voor de minister
voorzagen om via de gouverneur de gemeenteraad te dwingen tot een beslissing
omtrent het wegentracé.
En terwijl de minister zodoende, rekening houdend met de lange tijd die hij
heeft laten verstrijken sinds de indiening van het administratief beroep,
minstens de moeite had moeten nemen om de gemeenteraad te laten
X-7170/11.666-9/12
samenroepen door de gouverneur, om zodoende een beslissing te kunnen
nemen over de grond van de zaak, i.p.v. zich te verschuilen achter de
‘wettelijke onmogelijkheid tot afgifte van de verkavelingsvergunning’”.
3.2.1.2.
Artikel 133, §1, eerste en derde lid DRO bepaalt wat volgt:
“Indien een verkavelingsaanvraag de aanleg van nieuwe verkeerswegen, de
tracé wijziging, verbreding of opheffing van bestaande gemeentelijke
verkeerswegen omvat en het college van burgemeester en schepenen meent dat
de vergunning kan worden verleend, dan neemt de gemeenteraad een besluit
over de wegen alvorens het college van burgemeester en schepenen over de
vergunningsaanvraag beslist binnen de termijn bepaald in artikel 113.
(...)
Heeft de gemeenteraad over de wegen geen beslissing moeten nemen of zich
van beslissing over de zaak van de wegen onthouden en is beroep ingesteld
tegen de verkavelingsvergunning, dan roept de gouverneur van de provincie de
gemeenteraad samen op verzoek van de bestendige deputatie. De gemeenteraad
moet dan over de wegen een besluit nemen en dit meedelen binnen een termijn
van 60 dagen, te rekenen vanaf de samenroeping door de gouverneur”.
3.2.1.3.
Het middel is in essentie gesteund op de vaststelling dat de
minister artikel 133, § 1, derde lid DRO “over het hoofd heeft gezien”, terwijl die
bepaling de minister “de mogelijkheid biedt om de gemeenteraad te dwingen een
beslissing te nemen, evenwel zonder in de besluitvorming van de gemeenteraad
tussen te komen”.
De genoemde decreetsbepaling heeft echter uitsluitend betrekking
op het geval waarin “beroep (is) ingesteld tegen de verkavelingsvergunning”. De
voorliggende zaak betreft een beroep tegen de weigering van een vergunning.
Het middel vertrekt derhalve van een foutieve premisse.
De nieuwe grondslag en wending die aan het middel wordt
gegeven in de memorie van wederantwoord en de laatste memorie is laattijdig en
derhalve niet ontvankelijk, zodat ook de in de laatste memorie gesuggereerde
prejudiciële vraag niet aan het Grondwettelijk Hof dient te worden voorgelegd.
3.2.1.4.
Het tweede middel is niet gegrond.
3.2.2.
Het valt niet te betwisten, en er wordt overigens ook niet betwist,
dat de gemeenteraad de uitsluitende bevoegdheid heeft om te oordelen over de
aanleg van nieuwe verkeerswegen, de tracéwijziging en over de verbreding of
opheffing van de bestaande gemeentelijke verkeerswegen.
X-7170/11.666-10/12
Uit het voorgaande volgt dat de minister, na gebeurlijke
vernietiging, bij gebrek aan een beslissing van de gemeenteraad over de zaak der
wegen, het administratief beroep alleen maar kan verwerpen.
Het derde middel, dat in essentie is afgeleid uit de schending van
de devolutieve kracht van het administratief beroep, vermag aan deze vaststelling
geen afbreuk te doen.
De mogelijkheid dat op het ogenblik van het nemen van de nieuwe
beslissing de regelgeving kan gewijzigd zijn, is al te hypothetisch om het belang te
staven.
3.2.3.
Het beroep is dan ook bij gebrek aan belang onontvankelijk.
- Het beroep A. 72.795
Uit het voorgaande volgt dat dit beroep doelloos is geworden,
vermits het erin bestreden besluit is ingetrokken, en bijgevolg dient te worden
verworpen. Gelet op de omstandigheden van de zaak past het evenwel de kosten ten
laste van de verwerende partij te leggen.
OM DIE REDENEN
BESLIST DE RAAD VAN STATE :
Artikel 1.
De zaken A. 72.795 en A. 144.949 worden gevoegd.
Artikel 2.
De beroepen worden verworpen.
Artikel 3.
De kosten van het beroep in de zaak A. 72.795, bepaald op
297,48 euro, komen ten laste van de verwerende partij.
De kosten van het beroep in de zaak A. 144.949, bepaald op
700 euro, komen ten laste van de verzoekende partijen, elk voor een vierde.
X-7170/11.666-11/12
Aldus te Brussel uitgesproken in openbare terechtzitting, op
zeventien november 2008, door de Xe kamer, die was samengesteld uit :
de HH.
Mevr.
R. STEVENS,
J. BOVIN,
P. LEFRANC,
S. DE CLERCQ,
kamervoorzitter,
staatsraad,
staatsraad,
griffier.
De griffier,
De voorzitter,
S. DE CLERCQ.
R. STEVENS.
X-7170/11.666-12/12
