Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2014:ARR.228.517 (2014-09-25)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 228.517 van 25 september 2014 Openbaar ambt - Plaatselijk openbaar
ambt - Aanwerving en loopbaan Beslissing : Vernietiging Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIIe KAMER
ARREST
nr. 228.517 van 25 september 2014
in de zaken A. 209.296/XII-7403
en A. 209.297/XII-7404
In zake:
Sylvie MICHIELS
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Jef Robbroeckx
kantoor houdend te 2610 Wilrijk
Jules Moretuslei 374-376
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de STAD ANTWERPEN
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Thomas De Donder en Sofie Bontinck
kantoor houdend te 2018 Antwerpen
Lange Lozanastraat 270
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de beroepen
1.
Het beroep, ingesteld op 28 juni 2013, strekt tot de
nietigverklaring van “de beslissing van de stadssecretaris van de stad Antwerpen
van 14.05.2013 […] om met ingang van 16.05.2013 een einde te maken aan de
arbeidsovereenkomst
van
[Sylvie
Michiels]
met
de
stad
Antwerpen”
(zaak A. 209.296/XII-7403).
Het beroep, ingesteld op 28 juni 2013, strekt tot de
nietigverklaring van “de beslissing van de stadssecretaris van de stad Antwerpen
van 30.04.2013 […] om, naar aanleiding van de interne beroepscommissie tegen
de ongunstige waardering die [Sylvie Michiels] kreeg, de ongunstige waardering
XII-7403-1/15
te behouden, om geen tweede verbetertermijn op te starten, en om de definitieve
beroepsongeschiktheid vast te stellen” (zaak A. 209.297/XII-7404).
II. Verloop van de rechtspleging
2.
Bij arrest nr. 225.096 van 15 oktober 2013 is de vordering tot
schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing in de zaak
A. 209.296 ingewilligd.
De
verwerende
partij
heeft
in
voormelde
zaak
een
verzoekschrift tot voortzetting van de rechtspleging ingediend.
De verwerende partij heeft in beide zaken een memorie van
antwoord ingediend en de verzoekende partij heeft in beide zaken een memorie
van wederantwoord ingediend.
Auditeur Jurgen Neuts heeft voor beide zaken een verslag
opgesteld.
De verzoekende partij en de verwerende partij hebben in de
beide zaken een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 10 juni 2014.
Staatsraad Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Karine Turkry, die loco advocaat Jef Robbroeckx
verschijnt voor de verzoekende partij, en advocaat Mattias Van Schel, die
verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
XII-7403-2/15
Auditeur Jurgen Neuts heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoekster is statutair ambtenaar bij de verwerende partij.
Sinds 1 juni 2011 is zij als ploegbaas werkzaam in het museum “Vleeshuis”.
3.2.
Op 9 mei 2012 krijgt verzoekster van haar chef-waardeerder
[W.D.] een onvoldoende basiswaardering voor de periode van 1 september 2011
tot 31 augustus 2012. Zij tekent tegen deze waardering beroep aan.
Op 30 augustus 2012 beslist de stadssecretaris, op basis van het
advies van de beroepscommissie, de onvoldoende waardering van 9 mei 2012 te
behouden. Hij geeft opdracht om voor verzoekster een verbetertermijn met
begeleidingstraject op te starten op de eigen werkplek en gelast de chefwaardeerder met de opdracht verzoekster opnieuw te waarderen na afloop van de
verbetertermijn.
3.3.
Op 6 februari 2013 wordt verzoekster door de chef-waardeerder
[W.D.] voor de periode van 24 mei 2012 tot en met 23 november 2012 ongunstig
gewaardeerd.
Verzoekster tekent beroep aan tegen dit waarderingsresultaat.
In haar beroepschrift (“motivatie medewerker voor beroep tegen negatieve
waardering” geheten) van 10 april 2013 stelt zij, op de vraag waarom ze beroep
aantekent, dat zij “[haar] ongunstige waardering niet [kan] aanvaarden, omdat
[zij] kan aantonen op basis van feiten en documenten dat [haar] chef waardeerder
XII-7403-3/15
[W.D.] niet correct en onpartijdig heeft gehandeld ten opzichte van [haar]”,
hetgeen zij op de volgende vierenhalve pagina’s op omstandige wijze uiteenzet,
daarbij verwijzend naar talloze bijlagen. Verzoekster besluit in haar beroepschrift
als antwoord op de vraag of er zaken zijn die ze mist in haar waardering, dat ze
wenst “gelijk behandeld te worden zoals [haar] collega’s en niet gewaardeerd te
worden op basis van roddels maar op feiten”.
3.4.
Op 23 april 2013 vindt de vergadering van de beroeps-
commissie plaats. Het verslag ervan is in extenso opgenomen in de beslissing van
de stadssecretaris van 30 april 2013 en stelt inzonderheid het volgende:
“Beraadslaging:
De commissie is van oordeel om de ongunstige waardering na een eerste
verbetertermijn te behouden omwille van volgende argumenten:
• De medewerker heeft geen zelfinzicht. Uit het dossier blijkt dat de
medewerker de voorbije zes maanden op geen enkele manier gewerkt
heeft aan haar verbeterpunten. Sterker nog ze erkent niet dat er
verbeterpunten zijn. Tijdens de commissie hebben de leden meermaals
gevraagd wat ze zelf kan verbeteren. De medewerker kon hier geen
antwoord op geven.
• De medewerker heeft alle kansen gekregen om haar leidinggevende
competenties te ontwikkelen. Ze gaf samen met een andere ploegleider,
leiding aan een groep van acht medewerkers. Dit creëert voldoende ruimte
en tijd om leiding te geven. Uit het dossier blijkt dat de medewerker wel
regelmatig zegt dat ze iets gaat doen maar dat de effectieve uitvoering
achterwege blijft.
• De medewerker heeft geen vertrouwen in de organisatie. De medewerker
kent de kanalen en de wegen die ze kan bewandelen om hulp te krijgen.
Het vertrouwen in deze kanalen is er echter niet. Wanneer ze haar spullen
niet vindt, gaat ze naar de politie in plaats van de interne procedures te
volgen.
Door het feit dat de medewerker niet openstaat voor verbetering en de
punten van verbetering zelfs niet aanvaardt, is de commissie van oordeel
dat het opstarten van een tweede verbetertermijn niet zinvol is. Ze
adviseren de stadssecretaris om de definitieve beroepsongeschiktheid na
een ongunstige waardering in te roepen en over te gaan tot ontslag van de
medewerker.
Om Sylvie Michiels te ondersteunen in de zoektocht naar een geschikte
functie buiten de stad, adviseert de commissie om aan betrokkene
outplacement aan te bieden.’
XII-7403-4/15
3.5.
De stadssecretaris neemt kennis van het advies van de
beroepscommissie en besluit op 30 april 2013:
“Artikel 2
De stadssecretaris beslist om op basis van de bovenstaande argumentering
de ongunstige waardering na verbetertermijn op datum van 6 februari
2013 van Sylvie Michiels (v), ploegbaas, 1-6312031-26/033527 bij de
bedrijfseenheid cultuur, sport en jeugd te behouden.
Artikel 3
De stadssecretaris beslist op basis van het verslag van de
beroepscommissie en op basis van bovenstaande argumenten dat Sylvie
Michiels (v), ploegbaas, 1-6312031-26/033527 onvoldoende verbetering
heeft getoond om een tweede verbetertermijn op te starten.
Artikel 4
Het niet opstarten van een tweede verbetertermijn impliceert dat de
stadssecretaris de beroepsongeschiktheid van Sylvie Michiels (v),
ploegbaas definitief vaststelt. De definitieve beroepsongeschiktheid kan
een ontslag inhouden.
Gezien het ontslag een ernstige maatregel is voor betrokkene medewerker,
zal de medewerker uitgenodigd worden door de personeelsdienst om
gehoord te worden in het kader van haar ontslag.
Op de volgende zitting stadssecretaris zal een beslissing worden genomen
over de gevolgen van de ongunstige waardering na verbetertermijn”.
Deze beslissing bevat, naast de weergave van het volledige
verslag van de beroepscommissie, het volgende:
“De stadssecretaris overweegt op basis van het verslag en het advies van
de commissie om de ongunstige waardering na verbetertermijn te
behouden. Hij betreurt het dat betrokkene geen leerpunten bij zichzelf
ziet. Dit is een essentiële stap in het doen slagen van een verbetertermijn.
Er zijn tekortkomingen vastgesteld in het functioneren van Sylvie in haar
functie van ploegbaas en het is belangrijk dat betrokkene erbij stilstaat wat
haar eigen aandeel hierin is. Gezien er de laatste 6 maanden geen
verbetering is vastgesteld in het functioneren, ondanks begeleiding, volgt
de stadssecretaris het advies van de commissie om geen tweede
verbetertermijn op te starten.”
Dit is de bestreden beslissing in de zaak A.209.297/XII-7404,
hierna aangegeven als “bestreden beslissing van 30 april 2013”.
XII-7403-5/15
3.6.
Verzoekster maakt op 13 mei 2013 gebruik van haar schriftelijk
hoorrecht.
3.7.
Op 14 mei 2013 “neemt [de stadssecretaris] kennis van het
uitgeoefende hoorrecht van [verzoekster]” en beslist verzoekster “met ingang van
16 mei 2013 te ontslaan mits uitbetaling van een verbrekingsvergoeding” en
“outplacement (aan te bieden) voor de duur van 1 jaar”.
Dit is de bestreden beslissing in de zaak A. 209.296/XII-7403,
hierna aangegeven als “bestreden beslissing van 14 mei 2013”.
IV. Samenvoeging
4.
Het beroep in de zaak G/A. 209.297/XII-7404 is gericht tegen
de beslissing van de stadssecretaris van 30 april 2013 waarin die beslist tot het
behouden van de ongunstige waardering van verzoekster en tot haar definitieve
beroepsongeschiktheid. Het beroep in de zaak G/A. 209.296/XII-7403 is gericht
tegen de daarop volgende ontslagbeslissing. Deze laatste steunt volledig op de
eerstgenoemde bestreden beslissing van 30 april 2013. Verzoekster voert ook in
beide zaken kritiek op de voormelde beslissing van 30 april 2013. De
vaststellingen gedaan inzake de bestreden beslissing van 30 april 2013 in de zaak
A. 209.297/XII-7404, hebben bijgevolg een onmiskenbare weerslag op de andere
zaak. Er bestaat derhalve grond om door eenzelfde arrest uitspraak te doen over
beide zaken.
5.
De beroepen G/A. 209.296/XII-7403 en G/A. A.209.297/XII-
7404 worden samengevoegd.
XII-7403-6/15
V. Onderzoek van het tweede middel in beide zaken
Standpunt van de partijen
6.
In beide beroepen voert verzoekster in het tweede middel op
bijna gelijkluidende wijze de schending aan van de “motiveringsplicht”.
In het beroep tegen de bestreden beslissing van 30 april 2013
(A. 209.297/XII-7404) stelt verzoekster dat de verwerende partij een administratieve overheid is op wie de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de
uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna: wet van 29 juli
1991) van toepassing is, hetgeen impliceert dat elke administratieve rechtshandeling moet worden gedragen door deugdelijke motieven. Dit is volgens
verzoekster te dezen niet het geval, waarbij zij aanvoert dat op haar argumenten
“m.b.t. foutief weerhouden feiten (weergegeven o.m. op pagina 3) […] niet
[wordt] geantwoord”, meer nog dat “[o]p geen enkel argument van verzoekster
werd geantwoord, laat staan op een concrete manier”. Zij noemt de
“beschouwingen […] alle ontwijkend” en voldoen niet aan wat de wet beschouwt
onder “duidelijk, concreet, nauwkeurig, draagkrachtig, waarheidsgetrouw, en
gestaafd door stukken van het administratief dossier”. Zij stelt voorts dat “al de
zgn. ‘motieven’ om tot de bestreden beslissing te komen, […] afdoende [werden]
weerlegd in de motivatienota van verzoekster die zij invulde n.a.v. het beroep
tegen de negatieve waardering”.
In het beroep tegen de ontslagbeslissing van 14 mei 2013
(A. 209.296/XII-7403) stelt verzoekster in vrijwel gelijkluidende bewoordingen
als in de eerstgenoemde zaak, dat de verwerende partij een administratieve
overheid is op wie de wet van 29 juli 1991 van toepassing is, hetgeen impliceert
dat elke administratieve rechtshandeling moet worden gedragen door deugdelijke
motieven. Dit is volgens verzoekster te dezen niet het geval, waarbij zij aanvoert
dat de betekening van het ontslag geen enkele motivering bevat, noch enige
verwijzing naar een verslag, advies of besluit waarin de motivering te lezen zou
XII-7403-7/15
zijn. Verzoekster voert aan dat, “voor zover ervan uitgegaan kan worden dat de
onderliggende motivering te lezen valt in het verslag van de beroepscommissie,
zoals opgenomen in de beslissing van de stadssecretaris van 30.04.2013”, onder
meer op haar argumenten “m.b.t. foutief weerhouden feiten (weergegeven o.m.
op pagina 3) […] in het verslag niet [wordt] geantwoord” en dat “het volstaat
daarvoor het verslag van de zitting van de beroepscommissie en de motivatienota
van verzoekster naast elkaar te leggen”.
7.
In de memorie van antwoord in de zaak gericht tegen de
bestreden beslissing van 30 april 2013 (A. 209.297/XII-7404) repliceert de
verwerende partij op de kritiek van verzoekster dat zij nooit enig antwoord kreeg
op haar bezwaren tegen het waarderingsformulier, “opgenomen in de aanhef van
het proces-verbaal”, dat er in het onderdeel ‘Beraadslaging’ [van het verslag van
de beroepscommissie] mogelijks niet expliciet wordt teruggekomen op deze
bezwaren, maar [dat] er wel degelijk geantwoord wordt doorheen de zitting van
de beroepscommissie”. De antwoorden zijn volgens de verwerende partij “dan
ook opgenomen in het proces-verbaal dat in zijn geheel werd opgenomen in de
bestreden beslissing [van 30 april 2013] en zodoende tot motivering ervan dient”.
Dit illustreert de verwerende partij vervolgens aan de hand van citaten uit dit
proces-verbaal van de beroepscommissie. Volgens haar kan de motivering van de
waardering niet worden beperkt tot de passages die de conclusies van de
beroepscommissie/stadssecretaris
bevatten.
Deze
conclusies
zijn
immers
gebaseerd op de zittingen van de beroepscommissie, “maar bovenal op het
volledige, 300 blz tellende evaluatiedossier”. En in dit dossier worden meermaals
concrete elementen aangehaald, waarop de verzoekende partij in haar verweer
niet – afdoende – antwoordt, hetgeen de verwerende partij andermaal illustreert.
Zij besluit dat de verzoekende partij er niet in slaagt aan te tonen dat de motieven
waarop de beslissing steunt, onbestaand dan wel gebaseerd zijn op lasterlijke
geruchten.
XII-7403-8/15
In de memorie van antwoord in de zaak gericht tegen de
bestreden beslissing van 14 mei 2013 (A. 209.296/XII-7403) repliceert de
verwerende partij dat verzoekster voorbijgaat aan het feit dat de beslissing van de
zitting van 30 april 2013, alsook van de zitting van 14 mei 2013 haar werden
bezorgd. In de bestreden beslissing van 14 mei 2013 is er wel degelijk een
motivering waarin uitdrukkelijk naar andere waarderingsverslagen en interne
beroepsprocedures wordt gewezen, hetgeen “perfect legaal” is. Zo wordt er meer
bepaald uitdrukkelijk verwezen naar de bestreden beslissing van de stadssecretaris van 30 april 2013 waarin het gehele transcript van de zitting van
23 april 2013 van de beroepscommissie is opgenomen. Uit dit verslag blijkt
volgens de verwerende partij onder meer dat er tijdens de begeleidingsgesprekken
van verzoekster veel aandacht is besteed aan duidelijke afspraken over de
verwachtingen en dat verzoekster geen enkele verbetering heeft getoond tijdens
haar verbetertraject van zes maanden, alsook dat verzoekster aangaf dat een
terugzetting in graad geen optie was. Volgens de verwerende partij gaat de Raad
van State in het tussengekomen schorsingsarrest voorbij aan het feit dat – de
raadsman van – verzoekster bij de start van de hoorzitting haar bezwaren tegen
het waarderingsformulier nogmaals heeft samengevat, zoals dit ook is opgenomen in de aanhef van het proces-verbaal van de zitting van de beroepscommissie.
Vervolgens voert de verwerende partij wat de motivering door de beroepscommissie betreft, een inhoudelijk identiek verweer als in de voornoemde zaak
A. 209.297/XII-7404.
8.
In de laatste memorie in beide zaken herneemt de verwerende
partij haar verweer en laat opmerken dat voorbij wordt gegaan aan het feit dat de
raadsman van verzoekster bij de start van de hoorzitting verzoeksters bezwaren
tegen het waarderingsformulier nogmaals heeft samengevat, zoals dit is opgenomen in de aanhef van het proces-verbaal van de zitting van de beroepscommissie.
XII-7403-9/15
Beoordeling
9.
Verzoekster voert in beide zaken onder meer de schending aan
van de “formele motiveringsplicht”. Het navolgende onderzoek is beperkt tot het
onderzoek van deze grief.
10.
De
bestreden
ontslagbeslissing
van
14
mei
2013
(A. 209.296/XII-7403) bevat geen eigen formele motivering, maar verwijst naar
en steunt volledig op de bestreden beslissing van 30 april 2013 (A. 209.297/XII7404) waarin is beslist tot de definitieve beroepsongeschiktheid van verzoekster.
De kritiek van verzoekster die zij uit in het middel tegen de
bestreden ontslagbeslissing van 14 mei 2013 is wezenlijk terug te brengen tot
haar kritiek op de formele motivering van de beslissing van 30 april 2013 over
haar ongunstige waardering.
In de bestreden beslissing van 30 april 2013 overweegt de
stadssecretaris
“op
basis
van
het
verslag
en
het
advies
van
de
[beroeps]commissie” dat hij in extenso in zijn beslissing aanhaalt, het advies van
de beroepscommissie “om de ongunstige waardering na verbetertermijn te
behouden”. Aldus zullen de beide bestreden beslissingen alleen dan afdoende
formeel gemotiveerd zijn, voor zoveel dat de beslissing van 30 april 2013 en het
erin opgenomen advies van de beroepscommissie dit is. Het is derhalve gepast
eerst de wettigheid te onderzoeken van de bestreden beslissing van 30 april 2013.
11.
De artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 verplichten de
overheid in de akte de juridische en feitelijke overwegingen op te nemen die aan
de beslissing ten grondslag liggen, en dat op “afdoende” wijze.
Het afdoend karakter van de motivering betekent dat de
motivering pertinent moet zijn, dit wil zeggen dat ze duidelijk met de beslissing
te maken moet hebben, en dat ze draagkrachtig moet zijn, dit wil zeggen dat de
XII-7403-10/15
aangehaalde redenen moeten volstaan om de beslissing te dragen. De
belangrijkste bestaansreden van de motiveringsplicht, zoals die wordt opgelegd
door de wet van 29 juli 1991, bestaat erin dat de betrokkene in de hem
aanbelangende beslissing zelf de motieven moet kunnen aantreffen op grond
waarvan ze werd genomen, derwijze dat blijkt, of minstens kan worden nagegaan
of de overheid is uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens, of zij die correct
heeft beoordeeld en of zij op grond daarvan binnen de perken van de redelijkheid
tot haar beslissing is gekomen, opdat de betrokkene met kennis van zaken zou
kunnen uitmaken of het aangewezen is de beslissing met een annulatieberoep te
bestrijden.
12.
De bestreden beslissing van 30 april 2013 is de eindbeslissing
gewezen in het raam van het door verzoekster ingesteld administratief beroep,
zoals dit is geregeld in titel 4.3. van de rechtspositieregeling van de stad
Antwerpen. Artikel 2 van deze titel schrijft voor dat dit beroep schriftelijk moet
worden ingediend. Luidens artikel 4 van de voormelde titel 4.3 kan het
personeelslid dat beroep aantekende schriftelijke conclusies of nota’s ter
verdediging voorleggen.
Hoewel
de
formelemotiveringsplicht
de
administratieve
beroepsinstantie er niet toe verplicht uitdrukkelijk te antwoorden op alle in het
beroepschrift verwoorde argumenten, moet uit haar beslissing wel kunnen
worden opgemaakt dat de argumentatie van de betrokkene daadwerkelijk in de
besluitvorming is betrokken. Hieruit volgt dat het bestuur niet uitvoerig moet
antwoorden op elk van de in het beroepschrift verwoorde argumenten. Wel moet
impliciet of expliciet blijken dat de argumentatie van de betrokkene in de
besluitvorming werd betrokken en moet hieruit minstens impliciet kunnen
worden afgeleid waarom de argumenten in het algemeen niet werden aanvaard.
13.
Uit de gegevens van het dossier blijkt dat verzoekster in beroep
opkomt tegen de ongunstige waardering door haar “chef-waardeerder” op
6 februari 2013. In haar beroepschrift (“motivatie medewerker voor beroep tegen
XII-7403-11/15
negatieve waardering” geheten) van 10 april 2013 stelt zij, op de vraag waarom
zij beroep aantekent, dat zij “[haar] ongunstige waardering niet [kan] aanvaarden,
omdat [zij] kan aantonen op basis van feiten en documenten dat [haar] chef
waardeerder [W.D.] niet correct en onpartijdig heeft gehandeld ten opzichte van
[haar]”, hetgeen zij in de volgende vierenhalve pagina’s op omstandige wijze
uiteenzet, daarbij verwijzend naar talloze bijlagen. Verzoekster besluit in haar
beroepschrift als antwoord op de vraag of er zaken zijn die zij mist in haar
waardering, dat zij wenst “gelijk behandeld te worden zoals [haar] collega’s en
niet gewaardeerd te worden op basis van roddels maar op feiten”. De kern van
verzoeksters betoog in het beroepsschrift is derhalve de moeizame werkrelatie
met de chef-waardeerder en de directie van het museum.
Het verslag van de beroepscommissie zoals in extenso
weergegeven in de bestreden beslissing van 30 april 2013, bevat een rubriek
“Beraadslaging” waarin het advies van deze commissie wordt geformuleerd. De
formele motivering hiervan is hiervoor reeds weergegeven (supra, punt 3.4). Uit
deze motivering kan niet worden opgemaakt dat de argumentatie van verzoekster
zoals uiteengezet in haar beroepschrift, daadwerkelijk in de besluitvorming is
betrokken. Expliciet noch impliciet blijkt immers dat de kritiek van verzoekster,
in het bijzonder wat de volgens haar moeizame werkrelatie met haar “chefwaardeerder” betreft, werd betrokken in de besluitvorming, noch kan uit de
gegeven formele motivering van de beroepscommissie, waarbij de stadssecretaris
zich heeft aangesloten, minstens impliciet worden afgeleid waarom de
argumenten van verzoekster in het algemeen niet werden aanvaard. De
motivering in de rubriek “Beraadslaging” van het verslag van de beroepscommissie is derhalve niet afdoende.
14.
De verwerende partij betwist niet dat in het onderdeel
“beraadslaging” van het verslag van de beroepscommissie, “mogelijks niet
expliciet wordt teruggekomen op die bezwaren”, doch zij meent dat die wel
werden beantwoord “doorheen de zitting van de beroepscommissie”, zodat het
“verslag” in zijn geheel zodoende tot motivering dient.
XII-7403-12/15
Dit standpunt kan niet worden bijgevallen. Het “verslag” van
de vergadering van de beroepscommissie waarnaar de verwerende partij verwijst,
notuleert eenzijdig het verloop van de hoorzitting en hetgeen daar werd gezegd
door de aanwezigen, met inbegrip van verzoekster en haar raadsman overigens.
Een dergelijke notulering van de standpunten of uitlatingen van een of meerdere
leden van de beroepscommissie, kan op zich niet worden beschouwd als een
eigen weerlegging of beredenering door de beroepscommissie of door de
stadssecretaris, tenzij de beroepscommissie daar tijdens haar “beraadslaging” of
de stadssecretaris in zijn beslissing, aansluiting bij zou hebben gezocht, eventueel
door een precieze verwijzing naar het in de loop van het horen geuite standpunt
dat wordt onderschreven. Dit is niet het geval. Een algemene overweging “op
basis van het verslag” door de stadssecretaris in zijn beslissing van 30 april 2013
voldoet hier niet aan. Evenmin volstaat de algemene verwijzing in het
beraadslagend gedeelte van het verslag van de beroepscommissie naar “het
dossier” ter ondersteuning van haar argumenten, nu verzoekster juist op concrete
manier dat “dossier” bekritiseert en inzonderheid onder meer argumenteert dat,
gelet op de door haar beschreven moeizame werkrelatie met haar chefwaardeerder, deze niet onpartijdig was. Te dezen kon de beroepscommissie zich
er niet toe beperken in het algemeen te verwijzen naar het dossier. Zij was ertoe
gehouden de elementen weer te geven die volgens haar aantonen wat haar ertoe
heeft gebracht om tot haar advies te komen, spijts de kritiek die verzoekster heeft
geformuleerd tegen het behoud van de ongunstige evaluatie.
15.
Hiervoor is gesteld dat de rechtspositieregeling uitdrukkelijk
een schriftelijk verweer toelaat (supra, punt 12), hetgeen verzoekster op
omstandige wijze heeft gedaan. In dit gereglementeerd kader kan een mondelinge
toelichting op de vergadering, de beroepscommissie niet ervan ontslaan dit
schriftelijk verweer in haar besluitvorming te betrekken. In de mate dat de
verwerende partij de mening is toegedaan dat het kwestieuze advies een antwoord
zou bieden op de algemene opmerkingen – van verzoeksters raadsman – op de
hoorzitting en die zijn opgenomen in de aanhef van het proces-verbaal, kunnen
deze “algemene opmerkingen” niet worden geacht samen te vallen met de
XII-7403-13/15
schriftelijke argumentatie omstandig uitgewerkt in het beroepsschrift. Uit het
“verslag” van de beroepscommissie blijkt trouwens dat de raadsman van
verzoekster in eerste instantie, vooraleer hij die algemene opmerkingen maakt,
uitdrukkelijk verwijst naar “de motivatie van de medewerker zoals opgenomen in
het beroepsdossier”. Los van de vraag of het “verslag” deze mondelinge
argumenten wel zou formeel beantwoorden, maakt de verwerende partij niet
aannemelijk dat zij aldus het beroepschrift in haar geheel mede in haar
besluitvorming heeft betrokken.
16.
Tot slot mag met voor het eerst in de processtukken uitgedrukte
motieven geen rekening worden gehouden.
17.
Uit wat voorafgaat volgt dat in de aan verzoekster ter kennis
gebrachte inhoud van het advies van de beroepscommissie – noch in het integrale
verslag van de zitting ervan – niet valt te achterhalen of en hoe de omstandige
argumenten van verzoekster in de beoordeling zijn betrokken door de
beroepscommissie en op grond van welke motieven de beroepscommissie tot haar
oordeel is gekomen dat die argumenten niet konden overtuigen. De motivering
door verwijzing naar het advies en verslag van de beroepscommissie is derhalve
niet afdoende.
Uit wat voorafgaat volgt dat de stadssecretaris zich er derhalve
niet kon toe beperken zich in beide beslissingen aan te sluiten bij dergelijk
gebrekkig advies – en verslag – waardoor ook zijn beslissingen niet afdoende
formeel gemotiveerd zijn.
18.
Het tweede middel in de beide zaken is in de aangegeven mate
gegrond.
XII-7403-14/15
BESLISSING
- De zaken A. 209.296/XII-7403 en 209.297/XII-7404 worden gevoegd.
- De Raad van State vernietigt (1) de beslissing van de stadssecretaris van
de stad Antwerpen van 14 mei 2013 om met ingang van 16 mei 2013 een
einde te maken aan de arbeidsovereenkomst van Sylvie Michiels met de stad
Antwerpen alsook (2) de beslissing van de stadssecretaris van de stad
Antwerpen van 30 april 2013 tot het vaststellen van de definitieve
beroepsongeschiktheid van Sylvie Michiels.
- De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van de vordering tot
schorsing en de beroepen tot nietigverklaring, begroot op 525 euro.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van 25 september
2014, door de Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Dierk Verbiest,
kamervoorzitter,
Geert Debersaques,
kamervoorzitter,
Pierre Barra,
staatsraad,
bijgestaan door
Frank Bontinck,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Frank Bontinck
Dierk Verbiest
XII-7403-15/15
