Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2015:ARR.232.899 (2015-11-13)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 232.899 van 13 november 2015 Overheidsopdrachten en openbare
werken - Onteigeningen Beslissing : heropening debatten Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
Xe KAMER
ARREST
nr. 232.899 van 13 november 2015
in de zaken A. 211.928/X-15.756
A. 213.836/X-15.961.
In zake :
- Marc VANDENDIJK
- Louis DELILE
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Frank Coel
kantoor houdend te 2800 Mechelen
Kardinaal Mercierplein 8
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Sven Vernaillen
kantoor houdend te 2018 Antwerpen
Mechelsesteenweg 27
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 14 maart 2014, strekt tot de
nietigverklaring van het besluit van de Vlaamse minister van Mobiliteit en
Openbare Werken van 13 december 2013 om de op een bijgaand plan in het geel
ingekleurde onroerende goederen op het grondgebied van de stad Tongeren
onmiddellijk in bezit te nemen en ze te onteigenen overeenkomstig de bepalingen
van de wet van 26 juli 1962 ‘betreffende de rechtspleging bij hoogdringende
omstandigheden inzake onteigening ten algemenen nutte’. (zaak sub I).
De vordering, ingesteld op 27 september 2014, strekt tot de
schorsing van de tenuitvoerlegging van hetzelfde besluit van de Vlaamse minister
van Mobiliteit en Openbare Werken van 13 december 2013, “minstens” tot het
bevel “aan de verwerende partij en haar aangestelden de werken te staken onder
X-15.756-15.961-1/13
verbeurte van een dwangsom van 10.000 euro per dag vertraging te rekenen
vanaf de datum van het tussen te komen arrest”. (zaak sub II)
II. Verloop van de rechtspleging
Bij arrest nr. 227.838 van 24 juni 2014 is de vordering tot
schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing verworpen in de
zaak A. 211.928/X-15.756.
Bij arrest nr. 229.538 van 12 december 2014 is de vordering tot
schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing en de vordering
tot het opleggen van voorlopige maatregelen verworpen in de zaak
A. 213.836/X-15.961.
De verzoekende partijen hebben een verzoekschrift tot
voortzetting van de rechtspleging ingediend in de zaak sub I.
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en de verzoekende partijen hebben een memorie van wederantwoord
ingediend in de zaak sub I.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Ann Van Mingeroet heeft een
verslag opgesteld in beide zaken.
In de zaak sub I heeft de verwerende partij een verzoek tot
voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend en hebben de
verzoekende partijen een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 16 oktober 2015.
Staatsraad Stephan De Taeye heeft verslag uitgebracht.
X-15.756-15.961-2/13
Advocaat Frank Coel, die verschijnt voor de verzoekende
partijen, en advocaten Katrien Dams en Annelies Geerts, die loco advocaat Sven
Vernaillen verschijnen voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Ann Van Mingeroet heeft een
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Wat de uiteenzetting van de feiten betreft, wordt vooreerst
verwezen naar ’s Raads arrest nr. 227.838 van 24 juni 2014.
3.2.
Het bestreden besluit luidt:
“Gelet op de wet van 26 juli 1962 betreffende de rechtspleging bij
hoogdringende omstandigheden inzake de onteigeningen ten algemenen
nutte;
Gelet op het decreet van 13 april 1988 tot bepaling van de gevallen en
modaliteiten waarbij de Vlaamse regering kan overgaan tot onteigeningen
ten algemenen nutte inzake de gewestelijke aangelegenheden;
Gelet op het besluit van de Vlaamse regering van 13 juli 2009 tot
bepaling van de bevoegdheden van de leden van de Vlaamse regering;
Gelet op de start- en projectnota Tour Camp Luikersteenweg die op de
vergadering van de Provinciale Auditcommissie van 29 mei 2012 werd
voorgelegd;
Gelet op het feit dat deze start-en projectnota door de Provinciale
Auditcommissie conform werd verklaard zodat een verdere
projectontwikkeling tot stand kon komen.
Gelet op het feit dat langs de Luikersteenweg ten zuiden van het centrum
een winkelcentrum in opbouw is;
Gelet op het feit dat er een veilige ontsluiting nodig is ter hoogte van de
kleinhandelszone;
Gelet op het feit dat het projectgebied langs een bovenlokale fietsroute
ligt en er extra aandacht moet besteed worden aan de fietsvoorzieningen;
Gelet op het feit dat bij het fietsroutenetwerk veel gemeentelijke wegen
behoren waarbij de menging van gemotoriseerd verkeer en fietsers op een
veilige manier dient geregeld te worden;
X-15.756-15.961-3/13
Gelet op het feit dat er ook rekening dient gehouden te worden met het
openbaar vervoernetwerk;
Gelet op de ongevallencijfers van de lokale Politiezone TongerenHerstappe waarbij er 1 dodelijk slachtoffer, enkele zwaar- en licht
gewonden vielen te betreuren;
Overwegende dat de herinrichting noodzakelijk is om een vlotte en
veilige afwikkeling van het verkeer van en naar het winkelcentrum
mogelijk te maken;
Overwegende dat deze ingrepen worden gerealiseerd via het afsluiten
van een module 14;
Overwegende dat er afslagstroken dienen aangebracht te worden ter
hoogte van de inrit;
Overwegende dat er verkeerslichten dienen geplaatst te worden aan de
uitrit:
Overwegende dat langsheen de projectzone veilige vrijliggende
fietspaden worden voorzien en vrijliggende bushavens met de nodige halteaccommodatie:
Overwegende dat de onteigening van enkele voortuinstroken
noodzakelijk is om de oostelijke bushalte rijrichting Tongeren te realiseren;
Overwegende dat de onteigeningen zo minimaal mogelijk werden
gehouden en maximaal afgestemd op de plaatselijke situatie;
Overwegende dat door de voorgestelde ingrepen enerzijds de
verkeersveiligheid voor de weggebruikers verbeterd wordt en dat anderzijds
conflictsituaties vermeden worden;
Overwegende dat de onteigeningen volgens het plan 1M3D8G G 031117
00 nodig zijn voor het herinrichten van de N20 voor de toegang naar de
kleinhandelszone Luikersteenweg te Tongeren;
BESLUIT:
Enig artikel. In het algemeen belang moeten de onroerende goederen op
het grondgebied van de stad Tongeren onmiddellijk in bezit worden
genomen. Op het bijgaande plan 1M3D8G G 031117 00, dat de Vlaamse
minister van Mobiliteit en Openbare Werken heeft geviseerd, zijn de
onroerende goederen geel ingekleurd.
De onroerende goederen, aangeduid op het plan, worden onteigend
overeenkomstig de bepalingen van de wet van 26 juli 1962 betreffende de
rechtspleging bij hoogdringende omstandigheden inzake de onteigeningen
van algemene nutte.”
IV. Samenvoeging
De zaak A. 213.836/X-15.961 betreft een, inmiddels bij
tussenarrest nr. 229.538 van 12 december 2014 verworpen, schorsingsvordering,
die een accessorium is van het annulatieberoep in de zaak A. 211.928/X-15.756.
Het past de beide zaken samen te voegen.
X-15.756-15.961-4/13
V. Ontvankelijkheid van het beroep (zaak A. 211.928/X-15.756)
Standpunt van de partijen
5.1.
De eerste en de tweede verzoeker stellen in hun verzoekschrift,
wat hun belang betreft, dat hun percelen door het bestreden besluit voor
respectievelijk 9 m² en 84 m² worden onteigend. De beide percelen liggen in de
integrale projectzone en zij zullen een onmiddellijk gevolg ondervinden van de
eventuele aanleg van de bushalte met haltehaven en perron en de heraanleg van
de weg voor hun eigendom indien het onteigeningsplan wordt uitgevoerd.
5.2.
De verwerende partij werpt in haar memorie van antwoord op
dat de verzoekers geen persoonlijk en rechtstreeks belang aannemelijk maken bij
de vernietiging van alle in het bestreden besluit vermelde innemingen.
5.3.
De verzoekers stellen hun memorie van wederantwoord dat zij
belang hebben bij hun beroep.
Bespreking
6.1.
De innemingen 3 en 4 betreffen verzoekers’ eigendommen,
zodat zij over het vereiste belang beschikken in zoverre het bestreden besluit op
deze innemingen betrekking heeft.
Het blijkt evenwel niet welk belang de verzoekers hebben bij
het bestrijden van de inneming van percelen waarvan zij geen eigenaars zijn. Het
betoog in hun verzoekschrift dat hun beider percelen “in de integrale projectzone
[liggen]” en dat zij een “onmiddellijk gevolg [zullen] ondervinden van de
eventuele aanleg van de bushalte met haltehaven en perron en de heraanleg van
de weg voor hun eigendom indien het onteigeningsplan wordt uitgevoerd”,
overtuigt daartoe niet, nu deze “aanleg” en “heraanleg” als dusdanig niet het
voorwerp van het bestreden besluit uitmaken. De verzoekers gaan overigens noch
X-15.756-15.961-5/13
in hun memorie van wederantwoord, noch in hun laatste memorie, concreet op
verweersters exceptie in.
6.2.
De exceptie is gegrond. Het beroep is enkel ontvankelijk in
zoverre dit betrekking heeft op eerste verzoekers eigendom, gelegen aan de
Luikersteenweg 166 te Tongeren en aldaar kadastraal bekend als Afdeling 8,
Sectie B, nr. 782P, met een totale oppervlakte van 4 a en 67 ca (inneming 4), en
tweede verzoekers eigendom, gelegen aan de Luikersteenweg 164 te Tongeren en
aldaar kadastraal bekend als Afdeling 8, Sectie B, nr. 782Y met een oppervlakte
van 34 a en 6 ca (inneming 3).
VI. Onderzoek van het tweede onderdeel van het eerste middel
Standpunt van de partijen
7.1.
De verzoekers voeren in een eerste middel aan “dat [d]e
bestreden beslissing werd genomen in strijd met de Grondwet alsook in strijd met
de Wet van 26 juli 1962 betreffende de onteigening ten algemene nutte en de
concessies voor de bouw van autosnelwegen die zelf de Grondwet schendt”.
In een eerste subonderdeel van het tweede middelonderdeel
betogen zij dat “[e]r geen sprake is van hoogdringendheid” en dat “de Vlaamse
minister ten onrechte voorhoudt dat er sprake zou zijn van hoogdringendheid
waarvoor de verwerving van de percelen onontbeerlijk zou zijn”. Ter adstructie
van dit standpunt stellen zij:
“Overwegende dat blijkens het administratief dossier het openbaar
onderzoek werd gevoerd op basis van het ontwerpplan fase 2 (plan 1/2)
aangaande de herinrichting van de N20 (Luikersteenweg winkelcentrum te
Tongeren) houdende ontsluiting van de kleinhandelszone (KHZ)
Luikersteenweg N20 plan gekend onder het nummer 1M3D8G A;
Overwegende dat vervolgens bij schijnbaar en zelf gecreëerde
hoogdringendheid de Vlaamse minister overgaat na openbaar onderzoek tot
onteigening binnen het kader van wat zogenaamd zou zijn plan nummer
1M3D8G G de dato 10 juli 2013;
Overwegende dat duidelijk aan de bestreden beslissing dewelke
aangetekend met ontvangstbewijs werd ter kennis gebracht op 14 januari
X-15.756-15.961-6/13
2014 niet alleen het Ministerieel Besluit werd gehecht houdende verwijzing
naar plan nr. 1M3D8G G 031117 maar bovendien een deel van dit plan
werd mede betekend waarop plots een haltehaven met perron en fietspad
worden gevoegd zonder dat voorafgaandelijk hier dit plan werd
onderworpen aan een openbaar onderzoek;
Overwegende dat onbetwistbaar het onteigeningsplan kon worden
gevoegd bij het openbaar onderzoek daar waar het onteigeningsplan dateert
van 10 juli 2013 maar dat de onteigenende overheid, thans de verwerende
partij verkoos gebruik te maken van een ontwerpplan fase 2 om de
bevolking haar plannen voor te stellen;
Dat duidelijk door gebruik te maken van de procedure bij
hoogdringendheid de verwerende partij tracht een ander plan te laten
goedkeuren dan dat wat openbaar ter inzage lag bij het gemeentebestuur
van de stad Tongeren;
Dat het één en het ander duidelijk mag blijken daar waar wanneer
tweede verzoeker vraagt om kopij te krijgen van het integrale plan hem niet
alleen tijdens het openbaar onderzoek van september tot oktober 2013 […]
plan nr. 1M3D8G A wordt getoond maar bovenal schriftelijk op datum van
23 januari 2014 met kenmerk nr. 1M3D8G G wel degelijk wordt verwezen
naar Tongeren N20 herinrichting toegang naar kleinhandelszone
Lui[k]ersteenweg ontwerpplan fase 2 met als nummer 1M3D8G A ... ;
Overwegende dat derhalve de onteigenende overheid manifest het
onteigeningsplan 1M3D8G G achterhield en nooit heeft onderworpen aan
een openbaar onderzoek wat leidt tot de nietigheid van het
onteigeningsbesluit waarover infra meer;
Overwegende dat al dan niet bewust misbruik wordt gemaakt van de
procedure bij hoogdringendheid teneinde iedere controle zowel tijdens het
openbaar onderzoek als voor [de] Raad van State onmogelijk te maken;
Dat vertogers kunnen aannemen dat destijds de aanleg van de grote
infrastructuurwerken waaronder de snelwegen, op- en afritten en
verkeerswisselaars er daadwerkelijke sprake was van hoogdringendheid en
een individu moeilijk een volledig tracé van een autosnelweg kon of mocht
blokkeren maar dat hier de situatie totaal niet vergelijkbaar is;
Dat er van enige hoogdringendheid geen sprake kan zijn anders dan het
onderschuiven van een ander plan dat openbaar onderzoek werd voorgelegd
aan de bevolking en naar alle waarschijnlijkheid ook werd voorgelegd aan
de minister zelve [sic].”
7.2.1.
De verwerende partij repliceert in haar memorie van antwoord
dat de schending van de wet wordt aangevoerd, zonder concrete toelichting van
het daarbij geschonden geachte artikel. Uit de lezing van het middel meent zij
evenwel te kunnen afleiden dat de schending van artikel 1 van de wet van 26 juli
1962 ‘betreffende de rechtspleging bij hoogdringende omstandigheden inzake
onteigening ten algemenen nutte’ (hierna: de wet van 26 juli 1962) wordt
X-15.756-15.961-7/13
aangevoerd. Zij stelt dat het middel door haar zo wordt begrepen, beantwoord en
weerlegd.
7.2.2.
Ten gronde stelt de verwerende partij dat de bestreden
beslissing een motivering betreffende de hoogdringendheid bevat. De
hoogdringendheid zit verweven in de verhoging van de verkeersveiligheid die uit
haar aard steeds hoogdringend is. Het bestreden besluit maakt daarvan melding.
Uit die motivering blijkt bijgevolg dat de betrokken onteigening erop gericht is
om de verkeersveiligheid voor de weggebruikers te verbeteren en conflictsituaties
te vermijden. Het is net dit doel van de onteigening dat de hoogdringendheid
wettigt. Het is niet nodig om deze hoogdringendheid afzonderlijk in het bestreden
besluit omstandig en uitgebreid te motiveren wanneer de hoogdringendheid uit de
aard zelf van het doel alsook uit de stukken van het administratief dossier blijkt.
7.2.3.
Volgens de verwerende partij is het herinrichten van een
gevaarlijke weg ter bevordering van de verkeersveiligheid van weggebruikers
ontegensprekelijk hoogdringend. De hoogdringendheid van de onteigening wordt
dan ook gemotiveerd in functie van deze verkeersveiligheid. In het gehele
projectgebied ontbreekt momenteel een veilige ontsluiting die nochtans nodig is
ter hoogte van de kleinhandelszone. Voorts moet er extra aandacht besteed
worden aan de fietsvoorzieningen en moet er ook rekening worden gehouden met
het openbaarvervoernetwerk. Ook blijkt uit het bestreden besluit dat recente
ongevallencijfers van de politie uitwijzen dat het alvast te betreuren is dat er net
in het projectgebied één dodelijk slachtoffer viel en enkele zwaar- en
lichtgewonden.
7.2.4.
In zoverre de verzoekers verwijzen naar “het zogezegde
foutieve ter inzage gelegde plan tijdens het openbaar onderzoek”, wijst de
verwerende partij erop dat naar aanleiding van de bestreden beslissing geen
openbaar onderzoek werd georganiseerd en dat de wet van 26 juli 1962 ook niet
in de verplichte organisatie van een openbaar onderzoek voorziet. Er rustte op
haar dan ook geen enkele verplichting om in het kader van onderhavige
onteigeningsprocedure een openbaar onderzoek te organiseren.
X-15.756-15.961-8/13
7.2.5.
Het openbaar onderzoek waarnaar de verzoekers in hun
verzoekschrift verwijzen, kadert in de stedenbouwkundige vergunningsaanvraag
voor de werken langs de N20, inclusief het verbindend fietspad in de zuidelijke
richting. Tijdens dit openbaar onderzoek lag inderdaad het plan “1M3D8K” ter
inzage. Nu dit plan (fase 2) dient te worden losgekoppeld van de eigenlijke
aanleg van de bushalte (fase 3), valt niet in te zien in welk opzicht dit plan de
onwettigheid van de bestreden beslissing met zich kan brengen. Een
stedenbouwkundige vergunning is geen voorbereidende handeling van de
onteigening en evenmin noodzakelijk opdat de minister het onteigeningsbesluit
kan nemen. Beide besluiten streven elk een eigen finaliteit na en staan aldus naast
elkaar. De verzoekers kunnen dan ook geen argumenten putten uit het openbaar
onderzoek dat werd gevoerd naar aanleiding van de stedenbouwkundige
vergunningsaanvraag, die in casu zelfs betrekking heeft op andere werken, om de
onwettigheid van het onteigeningsbesluit aan te tonen.
Daarenboven is een stedenbouwkundige vergunning niet
noodzakelijk voor het nemen van het onteigeningbesluit. Niets verhindert dan
ook het opstarten van de onteigeningsprocedure alvorens een vergunning voor
een project wordt aangevraagd.
7.3.
De verzoekers hernemen in hun memorie van wederantwoord
de uiteenzetting in hun verzoekschrift.
7.4.
De verwerende partij doet in haar laatste memorie nog gelden
dat de verzoekers in het middel geenszins het gebrek aan formele motivering van
de hoogdringendheid verwijten, maar uitsluitend het feit dat zij de procedure bij
hoogdringendheid zou hebben aangewend om een ander plan te laten goedkeuren
dan datgene dat openbaar ter inzage lag. Naast het feit dat de wet van 26 juli 1962
niet in een openbaar onderzoek voorziet, wordt evenmin aangetoond dat zij de
onteigeningsprocedure zou hebben toegepast met het uitsluitend oogmerk
hierdoor een ander plan te laten goedkeuren.
X-15.756-15.961-9/13
Subsidiair voert zij nog aan dat uit de motivering van de
bestreden beslissing weliswaar bondig, maar op afdoende wijze, blijkt waarom de
onteigening hoogdringend is. Die hoogdringendheid zit onmiskenbaar begrepen
in de bezorgdheid om de verkeersveiligheid, die ook tijdens en door de aanleg
van de bushalte moet gevrijwaard blijven. De aanleg van de bushalte dient om die
reden noodzakelijkerwijze gelijktijdig te worden uitgevoerd met het herinrichten
van veilige, vrijliggende fietspaden, zonder dewelke de verkeersveiligheid niet
kan gegarandeerd blijven. De onmiddellijke inbezitname van verzoekers’
innemingen is onontbeerlijk om de werken met betrekking tot de fietspaden
samen met de aanleg van de bushalte te kunnen realiseren. “Alleen zo kan de
verkeersveiligheid gegarandeerd blijven tijdens en door de aanleg van de
bushalte.”
7.5.
De verzoekers hernemen in hun laatste memorie opnieuw de
uiteenzetting in hun verzoekschrift.
Beoordeling
8.1.
De wet van 26 juli 1962 biedt een geringere rechtsbescherming
dan de gewone onteigeningsprocedure bij toepassing van de onteigeningswetten
van 17 april 1835 en 27 mei 1870. Luidens artikel 1 van de wet van 26 juli 1962
kan de onteigening volgens de regels van die wet slechts geschieden “[w]anneer
de Koning vaststelt dat de onmiddellijke inbezitneming van een of meer
onroerende goederen ten algemenen nutte onontbeerlijk is”. De aanwending van
de uitzonderingsprocedure vastgesteld in de wet van 26 juli 1962 is dus slechts
toegestaan wanneer de “onmiddellijke inbezitneming” van het goed door de
onteigenende overheid “onontbeerlijk is”.
Hoewel de onteigenende overheid over een ruime discretionaire
bevoegdheid beschikt wat betreft de hoogdringendheid van de onteigening, mag
de Raad van State controleren of die hoogdringendheid wel voorhanden is, wat
impliceert dat deze voldoende aannemelijk moet zijn gemaakt. Het staat evenwel
X-15.756-15.961-10/13
nog steeds aan de verzoekers om het gebrek aan dit laatste in hun middel aan te
tonen.
8.2.
In de onderhavige zaak moet echter worden vastgesteld dat de
verzoekers in hun middel volledig voorbijgaan aan de motivering in het bestreden
besluit die met de hoogdringendheid in verband kan worden gebracht. Nochtans
wordt in het bestreden besluit uitdrukkelijk gewezen op “de ongevallencijfers van
de lokale Politiezone Tongeren-Herstappe waarbij er 1 dodelijk slachtoffer,
enkele zwaar- en licht gewonden vielen te betreuren” (zie randnummer 3.2). Een
en ander klemt nog meer, nu de verzoekers het voormelde motief ook in hun
memorie van wederantwoord en laatste memorie volstrekt negeren, nadat dit hun
in de memorie van antwoord door de verwerende partij werd tegengeworpen. De
verzoekers gaan evenmin in op het betoog van deze partij dat de gezamenlijke
aanleg van de fietspaden en de bushalte noodzakelijk is, maar beperken er zich
toe louter te herhalen dat “[e]r geen sprake is van hoogdringendheid” en dat “de
Vlaamse minister ten onrechte voorhoudt dat er sprake zou zijn van
hoogdringendheid waarvoor de verwerving van de percelen onontbeerlijk zou
zijn”.
8.3.
De verzoekers blijken de hoogdringendheid enkel te betwisten
op grond van hun stelling dat de verwerende partij de onteigeningsprocedure bij
hoogdringendheid te dezen enkel zou hebben toegepast om een ander plan te
laten goedkeuren dan datgene dat tijdens het openbaar onderzoek ter inzage lag.
Dit kan niet overtuigen, alleen al omdat zij daarmee voorbijgaan aan verweersters
motief ter zake van het ongevallencijfer, zoals vastgesteld in het vorige
randnummer.
8.4.
Bovendien moet met de verwerende partij worden aangenomen
dat de stedenbouwkundige vergunningsaanvraag in het kader waarvan het plan
1M3D8G A aan een openbaar onderzoek zou zijn onderworpen – wat de
verzoekers niet blijken te betwisten – in beginsel los staat van het bestreden
besluit, dat inderdaad op het plan 1M3D8G G betrekking heeft. Verzoekers’
kritiek op deze eerste procedure is dan ook niet van aard om het bestreden besluit
X-15.756-15.961-11/13
te vitiëren. Ten overvloede dient opnieuw vastgesteld dat de verzoekers in hun
memorie van wederantwoord en laatste memorie geen weerwoord bieden op het
in de memorie van antwoord en laatste memorie ter zake door verweerster
ingenomen standpunt.
8.5.
Het tweede onderdeel van het eerste middel, in de mate dat dit
in het auditoraatsverslag is onderzocht, is ongegrond.
Voor de oplossing van het geschil is het noodzakelijk dat de
zaak verder door een lid van het auditoraat wordt onderzocht en dat daarover
verslag wordt uitgebracht. Er is derhalve reden om het debat te heropenen.
BESLISSING
-
De zaken A. 211.928/X-15.756 en A. 213.836/X-15.961 worden gevoegd.
-
De Raad van State heropent het debat.
-
Het door de auditeur-generaal aangewezen lid van het auditoraat wordt
belast met het aanvullend onderzoek.
X-15.756-15.961-12/13
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van
dertien november 2015, door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:
Johan Lust,
kamervoorzitter,
Pierre Lefranc,
staatsraad,
Stephan De Taeye,
staatsraad,
Astrid Truyens,
griffier.
bijgestaan door
De griffier
De voorzitter
Astrid Truyens
Johan Lust
X-15.756-15.961-13/13
