Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369 (2024-01-09)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.369 van 9 januari 2024 Vreemdelingen - Niet begeleide minderjarigen
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER
ARREST
nr. 258.369 van 9 januari 2024
in de zaak A. 238.814/VII-41.977
In zake:
Subhan SHINASA
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Bruno Soenen
kantoor houdend te 9000 Gent
Vaderlandstraat 32
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Justitie
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Ine De Cneudt
kantoor houdend te 3054 Vaalbeek
Maurits Noëstraat 145
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep tot nietigverklaring, ingesteld op 5 april 2023, strekt
tot de nietigverklaring van de beslissing van de Federale Overheidsdienst Justitie,
dienst Voogdij, van 17 februari 2023 waarbij wordt beslist verzoeker te
beschouwen als ouder dan 18 jaar en dat verzoeker geen voogd zal krijgen.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord en een
administratief dossier ingediend.
Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een verslag
opgesteld
over
het
beroep
tot
nietigverklaring
met
toepassing
van
artikel 93, eerste lid, van het besluit van de Regent van 23 augustus 1948 ‘tot
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-1/14
regeling van de rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad
van State’.
Overeenkomstig artikel 26, §2, van het besluit van de Regent
van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
Bestuursrechtspraak van de Raad van State’, heeft de voorzitter van de VIIe kamer
bij beschikking van 30 oktober 2023 aan de partijen voorgesteld dat de zaak niet op
een openbare terechtzitting wordt behandeld, tenzij één van de partijen hierom
verzoekt.
Geen van de partijen heeft om een terechtzitting gevraagd.
Overeenkomstig bovenvermelde beschikking, werd het debat
gesloten en werd de zaak in beraad genomen op 21 december 2023.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
Verzoeker is België binnengekomen en hij wordt op
22 februari 2022 als niet-begeleide minderjarige vreemdeling aangemeld door de
dienst Vreemdelingenzaken bij de dienst Voogdij. Hij heeft verklaard van
Afghaanse nationaliteit te zijn en geboren te zijn op 28 februari 2008. Verzoeker
legt kopieën neer van een Afghaanse geboorteakte en een Afghaanse
identiteitskaart. De dienst Vreemdelingenzaken uit evenwel twijfels over
verzoekers voorgehouden leeftijd.
In het Universitair Ziekenhuis Sint-Rafaël (KU Leuven)
ondergaat verzoeker op 2 maart 2022 een medisch onderzoek om na te gaan of hij
al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. De arts besluit dat verzoeker ouder
is dan 18 jaar.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-2/14
Op 20 april 2022 beslist de dienst Voogdij verzoeker te
beschouwen als ouder dan 18 jaar en dat verzoeker geen voogd zal krijgen.
Op 28 juli 2022 vindt op de dienst Voogdij een gesprek plaats
met verzoeker. Verzoeker legt een originele Afghaanse registratiekaart van de
geboorte en een origineel Afghaans identiteitsdocument voor.
Op 17 februari 2023 beslist de dienst Voogdij andermaal
verzoeker te beschouwen als ouder dan 18 jaar en dat verzoeker geen voogd zal
krijgen. De dienst Voogdij beslist, na advies omtrent de voorgelegde documenten
te hebben ingewonnen, dat de documenten niet zijn gelegaliseerd en dat de
voorgelegde registratiekaart een twijfelachtig document betreft. De dienst Voogdij
stelt bovendien dat zij documenten aanvaardt wanneer het verschil tussen de
resultaten van de medische test en de leeftijd volgens de documenten redelijk en
dus niet te groot is en oordeelt te dezen dat een verschil van 5,5 jaar te groot is,
waardoor de documenten niet worden aanvaard. Dit is de bestreden beslissing.
IV. Onderzoek van het enige middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker werpt in een enig middel de schending op van
artikel 62 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het
grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’
(hierna: vreemdelingenwet), van de materiële- en formelemotiveringsplicht, van
de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen’, van het “algemeen rechtsbeginsel van de
zorgvuldigheidsplicht”,
van
het
redelijkheidsbeginsel
en
het
evenredigheidsbeginsel, van de artikelen 27, eerste lid en 28, § 1, van de wet van
16 juli 2004 ‘houdende het Wetboek van internationaal privaatrecht’ (hierna:
WIPR), van de artikelen 6, § 2, 1°, en 7 van Titel XIII, hoofdstuk 6, “voogdij over
niet-begeleide minderjarige vreemdelingen”, van de programmawet (I) van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-3/14
24 december 2002 (hierna: voogdijwet), van artikel 3 van het koninklijk besluit
van 22 december 2003 ‘tot uitvoering van Titel XIII, Hoofdstuk 6 “Voogdij over
niet-begeleide minderjarige vreemdelingen” van de programmawet (I) van
24 december 2002’ (hierna: koninklijk besluit van 22 december 2003), van
artikel 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, van artikel
22bis van de Grondwet, van artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten
van de Mens en de fundamentele vrijheden (hierna: EVRM) en van artikel 14 van
het Internationaal Verdrag met betrekking tot de Burgerlijke en Politieke Rechten
(hierna: BUPO). Hij licht dit als volgt toe in drie middelonderdelen:
“1) Beginselen van behoorlijk bestuur
- Motiveringsplicht
Dat aan iedere administratieve rechtshandeling draagkrachtige motieven
ten grondslag moeten liggen.
Dat een bestuurshandeling aldus is gemotiveerd als niet alleen de concrete
feiten maar ook de op die feiten toepasselijke rechtsregels worden vermeld
en tevens wordt uitgelegd hoe de toepassing van die rechtsregels op de feiten
naar de uiteindelijke beslissing heeft geleid.
Overeenkomstig het artikel 62 van de Vreemdelingenwet moeten alle
administratieve beslissingen met redenen omkleed worden.
Artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 bepalen dat de
bestuurshandelingen uitdrukkelijk moeten worden gemotiveerd en dat de
opgelegde motivering in de akte de juridische en feitelijke overwegingen
moet vermelden die aan de beslissing ten grondslag liggen en dat de
motivering afdoende moet zijn.
Uit de bestreden beslissingen dient te blijken dat de Dienst Voogdij met
alle feitelijke overwegingen – de specifieke situatie en de beschikbare
documenten van de betrokken persoon – heeft rekening gehouden.
De uitdrukkelijke motiveringsplicht zoals neergelegd in de artikelen 2 en
3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van
de bestuurshandelingen’ heeft tot doel de bestuurde in kennis te stellen van
de redenen waarom de administratieve overheid haar beslissing heeft
genomen, zodat hij kan beoordelen of er aanleiding toe bestaat de beroepen
in te stellen waarover hij beschikt.
Voornoemde artikelen verplichten de overheid in de akte de juridische en
feitelijke overwegingen op te nemen die aan de beslissing ten grondslag
liggen en dit op een afdoende wijze (RvS 6 september 2002, nr. 110.071;
RvS 21 juni 2004, nr. 132.710)1.
Dat de motieven deugdelijk en weloverwogen moeten zijn.
- Zorgvuldigheidsbeginsel, evenredigheidsbeginsel, redelijkheidsbeginsel
Het zorgvuldigheidsbeginsel legt aan het bestuursorgaan de verplichting
[op] om zijn beslissingen op een zorgvuldige wijze voor te bereiden en te
stoelen op een correcte feitenvinding.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-4/14
Het respect voor het zorgvuldigheidsbeginsel houdt derhalve in dat de
Dienst Voogdij bij het nemen van een beslissing moet steunen op alle
gegevens van het administratief dossier en op alle daarin vervatte dienstige
stukken, naast het leeftijdsonderzoek.
De resultaten van het leeftijdsonderzoek zijn namelijk met een grote
appreciatiebevoegdheid.
Het evenredigheidsbeginsel beoogt dat het bestuur in rechte en in feite een
verantwoorde beslissing neemt.
Het redelijkheidsbeginsel houdt in dat uit de opgegeven motieven de
redenering van het bestuur moet blijken. De Raad van State dient, bij haar
uitoefening van zijn wettelijk toezicht, na te gaan of het bestuur bij het
vaststellen van de leeftijd is uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens, of hij
die correct heeft beoordeeld en of hij op grond daarvan niet kennelijk
onredelijk tot zijn besluit is gekomen.
Dat de bestreden beslissing duidelijk een gevoelsmatige beslissing was.
Dat de weloverwogen, uitgebreide motivering ver te zoeken is.
Dat de Raad van State in haar arrest met nummer 246.340 de
leeftijdsbeslissing van een verklaarde niet-begeleide minderjarige
vreemdeling vernietigde wegens een gebrekkige motivering. Het
leeftijdsonderzoek bestaande uit de drie scans, met name van de pols, het
gebit en het sleutelbeen, leidt tot een schatting van de leeftijd door een dokter
waarbij een onder- en bovengrens wordt bepaald met een foutenmarge.
De wijze hoe het eindresultaat vervolgens wordt afgeleid, werd volgens
de RvS niet afdoende gemotiveerd.
Deze eindbeslissing onvoldoende gemotiveerd en kon niet worden
achterhaald op welke wijze tot het besluit was gekomen.
- Toepassing in casu
Verzoeker wijst op het volgende:
De dienst voogdij stelt vooreerst dat de voorgelegde documenten niet
kunnen worden aanvaard omdat het eensluidend verklaarde kopieën
betreffen.
Deze motivering raakt nog kant noch wal: het betreffen immers
originelen.
Hetgeen niet wordt betwist door de Dienst Voogdij aangezien er in de
aanhef van de motivering staat: ‘Hebt u ons de volgende originele
documenten voorgelegd’.
Verzoeker heeft ten ander een ontvangstbewijs van gekregen na het
indienen van de documenten waarop duidelijk staat het beide originele
documenten betreffen (zie stuk 4).
Dit argument kan dusdanig niet worden weerhouden.
De motiveringsplicht en het zorgvuldigheidsbeginsel werd geschonden.
Verder stelt de Dienst Voogdij dat de documenten niet werden
gelegaliseerd.
Dat het evenwel niet mogelijk is voor verzoeker om deze documenten te
laten legaliseren aangezien hij momenteel in asielprocedure zit. Hij mag
derhalve geen contact opnemen met de Afghaanse ambassade of autoriteiten
teneinde zijn documenten te doen legaliseren.
Bovendien erkent de Belgische overheid dat het bijzonder moeilijk is om
Afghaanse documenten te bekomen. Een geboorte attest zou eigenlijk een
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-5/14
voldoende bewijs moeten zijn voor Afghaanse burgers ter staving van de
geboorteplaats en -datum.
Voor de verwerving van de Belgische nationaliteit is bijvoorbeeld enkel
een geboorteakte vereist.
Als de betrokkene in de onmogelijkheid verkeert of zware moeilijkheden
ondervindt om een geboorteakte te bekomen kunnen verder ook vervangende
documenten worden voorgelegd volgens een cascadesysteem.
Dat cascadesysteem verschilt naargelang de betrokkene geboren is [in]
één van de landen die voorkomen op de lijst van het koninklijk besluit (KB)
van 17 januari 2013.
[…]
Afghanistan is opgenomen in de lijst;
[…]
Dat betekent dat er voor Afghanistan geen bewijs moet worden geleverd
van de onmogelijkheid of de zware moeilijkheden om een geboorteakte te
bekomen.
Voor Afghanistan wordt aanvaard dat de geboorteakte niet verkregen kan
worden. Voor Afghanistan volstaat een geboorte attest.
Dat verzoeker dusdanig meerdere gelegaliseerde documenten moet
kunnen voorleggen voor de Dienst Voogdij, is dan ook een onmogelijk en
niet legitieme vraag!
Verder stelt de Dienst Voogdij dat er advies werd gevraagd omtrent beide
documenten en stelt zij vervolgens: “Het advies betreffende de
registratiekaart gaat om een twijfelachtig document”.
Hierbij kunnen twee bemerkingen gemaakt;
De Dienst Voogdij verduidelijkt vooreerst niet wat er twijfelachtig is aan
de registratiekaart. De (uitdrukkelijke) motiveringsplicht wordt hierdoor
geschonden. Verzoeker heft er maar het raden naar waarom zijn
registratiekaart ‘twijfelachtig’ werd bevonden.
Ten tweede: de Dienst Voogdij motiveert alleen over de registratiekaart
en niet over het identiteitsdocument. Dit terwijl er omtrent beide documenten
een advies zou zijn gevraagd. Dit doet enkel maar vermoeden dat er geen
twijfel werd geuit omtrent het identiteitsdocument.
Alsook: blijkbaar zouden deze documenten wel worden aanvaard
wanneer het verschil met de resultaten niet ‘te’ groot zou zijn, aldus de
motieven in de bestreden beslissing.
Dergelijke motivering is niet redelijk en getuigt van louter natte
vingerwerk;
Ofwel worden dergelijke documenten aanvaard, ofwel niet. Dit kan en
mag niet veranderen naargelang het verschil in leeftijd dat een medische test
weergeeft.
Dit is niet redelijk te noemen. Het betreft willekeur en geenszins een
legitieme, zorgvuldige motivering.
Buitenlandse documenten over de staat van persoon hebben voorrang op
de resultaten van een leeftijdsonderzoek. De staat van een persoon wordt
immers beheerd door het nationale recht van die persoon cfr artikel 34
Wetboek IPR.
Dat de Dienst het voordeel van de twijfel had moeten toekennen aan de
verzoeker.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-6/14
Dat de Dienst eventueel extra informatie had moeten inwinnen bij de
diplomatieke posten in het land van herkomst. Dat dit ook de visie was in het
arrest 246.340 van de RvS.
Dat hierbij dient te worden gekeken naar het artikel 3 van het KB van
22 december 2003 tot uitvoering van de Voogdijwet NBM (hierna:
Voogdijbesluit).
Dat de Dienst bij twijfel over de leeftijd een medisch onderzoek kon laten
uitvoeren, doch dat dit geenszins een alomvattend onderzoek betreft.
Dat ze in eerste instantie officiële documenten in rekening moet brengen
of bijkomende inlichtingen dient in te winnen door de consulaire of
diplomatieke posten van het land van herkomst of iedere andere inlichting, te
contacteren, voor zover dit verzoek om inlichting de minderjarige of diens
familie niet in gevaar brengt.
2) Schending van de artikelen 27, eerste lid en 28;§ 1 wetboek IPR
Dat de verzoeker originelen van een authentieke akten kan voorleggen.
Het betreffen buitenlandse akten.
Artikel 27 van het Wetboek IPR stelt het volgende:
“Een buitenlandse authentieke akte wordt in België door alle overheden
erkend zonder dat een beroep moet worden gedaan op enige procedure indien
haar rechtsgeldigheid wordt vastgesteld overeenkomstig het krachtens deze
wet toepasselijk recht, en meer bepaald met inachtneming van de artikelen
18 en 21.”
Dat de Dienst Voogdij dient te aanvaarden dat de minderjarige verzoeker
authentieke buitenlandse akten heeft verkregen. Dat de Belgische instanties
deze akten dient te erkennen zonder enige procedure naar de
rechtsgeldigheid te doen, indien de documenten rechtsgeldig werden
opgesteld overeenkomstig het toepasselijk recht.
Dit impliceert derhalve dat de verzoekers authentieke akten principieel
erkend dienen te worden door de Dienst Voogdij.
Verder stelt het artikel 28, § 1 van het Wetboek IPR het volgende:
“Een buitenlandse authentieke akte strekt in België tot bewijs van de
feiten vastgesteld door de buitenlandse overheid die de akte heeft opgesteld,
indien zij tegelijk voldoet
1° aan de voorwaarden die deze wet stelt aan de vorm van de akten; en
2° aan de voorwaarden voor de echtheid ervan volgens het recht van de
Staat waar zij is opgesteld.”
Dat de voorgelegde documenten werden opgemaakt door de Afghaanse
overheidsdiensten voldoen aan de voorwaarden voor de echtheid van het
recht van de staat die het opstelde.
Dat de Dienst Voogdij naar aanleiding van het voorleggen van deze
bovenstaande documenten de geldigheid van de akten principieel zou
moeten erkennen.
Nogmaals: buitenlandse documenten over de staat van persoon hebben
voorrang op de resultaten van een leeftijdsonderzoek. De staat van een
persoon wordt immers beheerd door het nationale recht van die persoon cfr
artikel 34 Wetboek IPR.
En nogmaals: de Belgische overheid aanvaardt dat het dermate moeilijk is
voor Afghaanse onderdanen om een geboorte akte voor te leggen, dat een
geboorte attest op zich, voldoende bewijs betreft, om de geboorteplaats en
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-7/14
-datum te staven, bv. In het kader van een nationaliteitsvraag zie koninklijk
besluit (KB) van 17 januari 2013.
In de eerste leeftijdsbeslissing werd er louter gesteld dat de documenten
niet konden worden aanvaard omdat het geen originelen betreffen. Wanneer
de originelen dan worden voorgelegd door verzoeker wordt er onder meer
gesteld dat het geen eensluidende kopieën zijn en dat het verschil met de
leeftijdstest te groot is…
De Dienst Voogdij schendt vermelde wetsbepalingen en de beginselen
van behoorlijk bestuur.
3) Schending van het hoger belang van het kind zoals onder meer
opgenomen in het artikel 24 van het Handvest betreffende de grondrechten
van de Europese Unie
Tot slot dient er aangestipt te worden dat de Dienst Voogdij als bestuur de
hogere belangen van het kind zoals opgenomen in hoge geciteerde
bepalingen, indachtig moet zijn.
Artikel 24 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie,
dat rechtstreekse werking heeft, bepaalt als volgt:
“Rechten van het kind
- Kinderen hebben recht op de bescherming en de zorg die nodig zijn
voor hun welzijn. Zij mogen vrijelijk hun mening uiten. Aan hun mening in
aangelegenheden die hen betreffen wordt passend belang gehecht in
overeenstemming met hun leeftijd en rijpheid.
- Bij alle handelingen betreffende kinderen, ongeacht of deze worden
verricht door overheidsinstanties of particuliere instellingen, vormen de
belangen van het kind de eerste overweging.
- leder kind heeft er recht op regelmatig persoonlijke betrekkingen en
rechtstreekse contacten met zijn beide ouders te onderhouden, tenzij dit
tegen zijn belangen indruist."
Dat het onacceptabel zou zijn dat de Dienst Voogdij onvoldoende/geen
rekening zou houden met het hoger belang van het kind.
Verzoeker dient het voordeel van de twijfel te krijgen.
Concluderend
De motieven van de bestreden beslissing schenden de beginselen van
behoorlijk bestuur.
De motieven zijn niet deugdelijk te noemen: de Dienst Voogdij maakte
een onredelijke en onzorgvuldige beoordeling.
Dat de verzoeker weldegelijk minderjarig is en hij dit heeft kunnen
aantonen door middel van het voorleggen van meerdere originele
documenten.
De bestreden beslissing dient te worden vernietigd.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-8/14
Beoordeling
Eerste middelonderdeel
De schending van artikel 62 van de vreemdelingenwet kan niet
dienstig worden aangevoerd tegen de bestreden beslissing, die met toepassing van
de voogdijwet is genomen en dus niet met toepassing van de vreemdelingenwet.
Het enige middel is in die mate niet ontvankelijk.
Wat het medisch onderzoek betreft, is de bestreden beslissing
formeel afdoende gemotiveerd wanneer het resultaat van het onderzoek in de
bestreden beslissing wordt vermeld. Het is hierbij niet vereist dat de beslissing
eveneens aangeeft welke medische onderzoeken werden uitgevoerd noch dat de
resultaten van het medisch onderzoek samen met de bestreden beslissing worden
betekend. Te dezen geeft de bestreden beslissing de conclusie van dat onderzoek
weer, waaruit blijkt dat verzoeker op datum van 2 maart 2022 meer dan 18 jaar oud
was en bijgevolg geen voogd kreeg. Bovendien maakt het verslag van het medisch
onderzoek deel uit van het administratief dossier en vermeldt de bestreden
beslissing uitdrukkelijk de mogelijkheid om dat verslag te raadplegen. Verzoeker
voert niet aan en toont a fortiori niet aan dat hij er geen kennis van kon nemen.
Er blijkt dan ook geen schending van de artikelen 2 en 3 van de
wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen’.
Waar verzoeker in het middel onder meer stelt dat bij het nemen
van de bestreden beslissing rekening had moeten worden gehouden met zijn
officiële documenten, werpt hij een schending van de materiëlemotiveringsplicht
op. Deze houdt in dat iedere administratieve rechtshandeling moet steunen op
motieven waarvan het feitelijk bestaan naar behoren is bewezen en die in rechte ter
verantwoording van die handeling in aanmerking kunnen worden genomen. Bij de
beoordeling van de naleving van de materiëlemotiveringsplicht is de Raad van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-9/14
State niet bevoegd om zijn oordeel omtrent de feiten in de plaats te stellen van het
oordeel van de administratieve overheid. Hij is enkel bevoegd om desgevraagd na
te gaan of de administratieve overheid is uitgegaan van de juiste feitelijke
gegevens, of zij die correct heeft beoordeeld en of zij op grond daarvan binnen de
perken van de redelijkheid tot haar besluit is kunnen komen.
De bestreden beslissing wordt gedragen door het motief omtrent
het resultaat van het medisch onderzoek, dat uitdrukkelijk in die beslissing wordt
vermeld. Naar luid van artikel 7, §1, van de voogdijwet laat de dienst Voogdij,
indien hij twijfel koestert omtrent de leeftijd van de betrokken persoon,
onmiddellijk een medisch onderzoek door een arts uitvoeren teneinde na te gaan of
die persoon al dan niet jonger is dan 18 jaar. Artikel 7, § 2 van die wet bepaalt dat,
indien uit het medisch onderzoek blijkt dat de betrokkene jonger is dan 18 jaar en
mits voldaan is aan enkele voorwaarden, een voogd wordt aangewezen. Indien uit
het medisch onderzoek blijkt dat de persoon in kwestie de leeftijd van 18 jaar heeft
bereikt, dan vervalt de plaatsing onder de hoede van de dienst Voogdij van
rechtswege. Het medisch onderzoek is aldus door de wet zelf ingesteld als ultiem
bewijsmiddel om na te gaan of de betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar
heeft bereikt indien er twijfel is omtrent zijn leeftijd.
Verzoeker toont niet aan dat de materiëlemotiveringsplicht, het
redelijkheidsbeginsel, het evenredigheidsbeginsel, het zorgvuldigheidsbeginsel of
artikel 7, § 1, van de voogdijwet werd geschonden doordat de bestreden beslissing
is gesteund op een medisch onderzoek waarvan blijkt dat het door de wet zelf is
voorzien.
Naar luid van artikel 3, eerste lid, van het koninklijk besluit van
22 december 2003 “[gaat] de dienst Voogdij […] over tot de identificatie van de
niet-begeleide minderjarige vreemdeling en controleert zijn verklaringen
betreffende zijn naam, nationaliteit en leeftijd inzonderheid door middel van zijn
officiële documenten of van de inlichtingen verstrekt door de consulaire of
diplomatieke posten van het land van herkomst of van doorvoer, of van elke andere
inlichting […]”. Deze bepaling verzet er zich niet tegen dat in geval van twijfel aan
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-10/14
de opgegeven leeftijd wordt overgegaan tot een medisch leeftijdsonderzoek dat,
zoals hoger reeds is aangehaald, door de wet zelf is ingesteld.
Te dezen verduidelijkt de bestreden beslissing bovendien
waarom de door verzoeker voorgelegde documenten, met name de Afghaanse
registratiekaart van de geboorte en het Afghaans identiteitsdocument, niet worden
aanvaard en waarom de dienst Voogdij zich aldus baseert op het resultaat van de
medische test. Concreet wordt in de bestreden beslissing vastgesteld dat de
voorgelegde documenten niet gelegaliseerd zijn en wordt middels verwijzing naar
de ingewonnen adviezen gesteld dat de registratiekaart een twijfelachtig document
betreft. In de bestreden beslissing wordt genoegzaam verwezen naar de conclusie
omtrent dit document. Bovendien maken de adviezen van de politie aangaande de
voorgelegde documenten deel uit van het administratief dossier en vermeldt de
bestreden beslissing uitdrukkelijk de mogelijkheid om het dossier te raadplegen.
Verzoeker voert niet aan en toont a fortiori niet aan dat hij er geen kennis van kon
nemen.
De vermelding in de bestreden beslissing aangaande de
voorgelegde documenten dat “het (…) geen eensluidend verklaarde kopieën
[zijn]”, lijkt te berusten op een materiële vergissing, daar de bestreden beslissing
verduidelijkt dat de voorgelegde originele documenten niet zijn gelegaliseerd en
dat de registratiekaart, volgens het ingewonnen advies, een twijfelachtig document
betreft.
In de bestreden beslissing wordt voorts overwogen dat de dienst
Voogdij documenten aanvaardt wanneer het verschil tussen de resultaten van de
medische test en de leeftijd volgens de documenten redelijk en dus niet te groot is
en oordeelt te dezen dat een verschil van 5,5 jaar te groot is, waardoor de
documenten niet worden aanvaard. Uit de motivering blijkt derhalve duidelijk
waarom geen voorrang wordt gegeven aan verzoekers documenten. Daarenboven
is de dienst Voogdij er niet toe gehouden om verzoekers documenten te laten
primeren op de resultaten van het medisch onderzoek. De motieven volstaan om de
bestreden beslissing te dragen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-11/14
Tweede middelonderdeel
Verwijzend naar een Afghaanse registratiekaart van de geboorte
en een Afghaans identiteitsdocument acht verzoeker de artikelen 27, § 1 en 28, § 1,
van het WIPR geschonden omdat “de Dienst Voogdij naar aanleiding van het
voorleggen van bovenstaande documenten de geldigheid van de akten principieel
zou moeten erkennen”.
Anders dan wat verzoeker voorhoudt, diende de dienst Voogdij
de overgelegde documenten echter niet te laten primeren op het medisch
onderzoek. Hiervoor kan, onder meer, worden gewezen op artikel 28, § 2 van het
WIPR, naar luid waarvan het tegenbewijs van de door de buitenlandse overheid
vastgestelde feiten mag worden aangebracht met alle middelen. Het resultaat van
een medische leeftijdsbepaling vormt dergelijk (tegen)bewijsmiddel.
Artikel 30 van het WIPR bepaalt dat een buitenlandse
rechterlijke beslissing of authentieke akte moet worden gelegaliseerd om in België
geheel of bij uittreksel, in origineel of in afschrift, te worden voorgelegd. Conform
dit artikel hebben zelfs authentieke akten geen bewijskracht indien ze niet
gelegaliseerd
zijn.
Noch
het
zorgvuldigheidsbeginsel,
noch
het
redelijkheidsbeginsel kan hieraan afbreuk doen.
In de mate dat verzoeker een schending opwerpt van
artikel 34 van het WIPR, dient te worden opgemerkt dat met de bestreden
beslissing niet de staat van de persoon wordt vastgesteld, doch dat ze enkel een
schatting van verzoekers leeftijd inhoudt om na te gaan of verzoeker al dan niet de
leeftijd van 18 jaar heeft bereikt.
Derde middelonderdeel
Uit het medisch onderzoek en de bestreden beslissing blijkt dat
verzoeker de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. Verzoeker toont de onwettigheid
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-12/14
van deze vaststelling niet aan, zodat hij zich niet kan beroepen op “het hoger
belang van het kind”. Enkel uit het feit dat een deskundig medisch onderzoek is
gevoerd om na te gaan of verzoeker al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt
en dat de verwerende partij in de bestreden beslissing het resultaat van dat
onderzoek laat primeren op verzoekers voorgelegde documenten, kan overigens
geen schending worden afgeleid van de ingeroepen bepalingen.
Conclusie
Het enige middel is in al zijn onderdelen, voor zover
ontvankelijk, ongegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep tot nietigverklaring.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring,
begroot
op
een
rolrecht
van
200
euro
en
een
rechtsplegingsvergoeding van 154 euro, die verschuldigd is aan de
verwerende partij.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op negen januari tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Bart Tettelin
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-13/14
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.369
VII-41.977-14/14
