Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.435 (2024-01-12)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.435 van 12 januari 2024 Openbaar ambt - Tucht (openbaar
ambt) Beslissing : Verwerping Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIVe KAMER
ARREST
nr. 258.435 van 12 januari 2024
in de zaak A. 234.881/XIV-38.847
In zake :
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Kristien Vanderheiden
kantoor houdend te 3000 Leuven
Diestsevest 47/001
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de POLITIEZONE 5391
BIERBEEK/BOUTERSEM/HOLSBEEK/LUBBEEK
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Tom De Gendt
kantoor houdend te 3000 Leuven
Koning Leopoldlaan I-straat 32
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
1.
Het beroep, ingesteld op 27 oktober 2021, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van het politiecollege van 24 september 2021
van de meergemeentezone waarbij de voorlopige schorsing bij ordemaatregel van
verzoeker met inhouding van 10% van de brutowedde voor de duur van vier
maanden wordt verlengd.
II. Verloop van de rechtspleging
2.
Bij arrest nr. 252.890 van 4 februari 2022 is akte verleend van
de afstand van de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de
bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847
Verzoeker heeft een verzoekschrift tot voortzetting van de
rechtspleging ingediend.
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een verslag opgesteld.
Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en
een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste memorie
ingediend.
Bij arrest nr. 257.696 van 20 oktober 2023 werd het debat
heropend, werd aan de partijen een termijn gegeven om een bijkomende memorie
in te dienen en werden de partijen opgeroepen voor een nieuwe terechtzitting, die
heeft plaatsgevonden op 13 december 2023 om 14.00 uur.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Advocaat
Cara
Janssens,
die
loco
advocaat
Kristien
Vanderheiden verschijnt voor verzoeker, en advocaat Dennis Fransen, die loco
advocaat Tom De Gendt verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Werner Weymeersch heeft een
met dit arrest eensluidend advies gegeven, behoudens wat de kosten betreft.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847
III. Feiten
3.
De feiten zijn uiteengezet in het tussenarrest nr. 257.696 van
20 oktober 2023. Er wordt naar verwezen.
IV. Ontvankelijkheid van het beroep
Vooraf
4.
In het tussenarrest nr. 257.696 van 20 oktober 2023 werd het
debat heropend inzake de volgende aangelegenheid:
“Uit de voorgaande feitelijke context blijkt dat de voorlopige schorsing opgelegd
aan verzoeker werd opgeheven met ingang van 16 december 2021. Partijen
betwisten niet dat bij de sluiting van het debat (aansluitend) aan verzoeker geen
tuchtstraf werd opgelegd.
Artikel 65 van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut van de
personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: de tuchtwet) luidt:
‘Indien, in aansluiting op een voorlopige schorsing, de tuchtstraf waarschuwing of
blaam wordt opgelegd, dan gaat de tuchtstraf in op de dag dat ze uitgesproken
wordt; in dat geval evenals wanneer geen enkele tuchtstraf wordt uitgesproken,
wordt de voorlopige schorsing als ingetrokken beschouwd en de eventueel
ingehouden wedde wordt door de overheid aan de betrokkene terugbetaald.
Indien in aansluiting op een voorlopige schorsing, de tuchtstraf inhouding van
wedde, schorsing bij tuchtmaatregel, terugzetting in weddeschaal, ontslag van
ambtswege of afzetting opgelegd wordt, dan heeft de tuchtstraf uitwerking ten
vroegste met ingang van de dag waarop de voorlopige schorsing is ingegaan; het
bedrag van de tijdens de voorlopige schorsing eventueel ingehouden wedde wordt
in mindering gebracht op het bedrag van het weddeverlies verbonden aan de
tuchtstraf; indien het bedrag van de ingehouden wedde groter is dan het bedrag
van het weddeverlies verbonden aan de tuchtstraf, wordt het verschil door de
overheid aan de betrokkene terugbetaald.’
In het licht van wat voorafgaat, rijst bijgevolg ambtshalve de vraag of krachtens
wat in artikel 65, eerste lid, van de tuchtwet is bepaald, de bestreden beslissing,
voor het niet door de verwerende partij opgeheven gedeelte van 1 oktober 2021 tot
16 december 2021, niet van rechtswege geacht moet worden ab initio uit het
rechtsverkeer te zijn verdwenen. In voorkomend geval rijst ook de vraag of niet
moet worden vastgesteld dat het beroep geen voorwerp meer heeft.
Deze vraag is evenwel niet door de partijen aangevoerd of ter sprake gebracht,
noch onderzocht door het auditoraat in het raam van het gevoerde dubbel
onderzoek. Ze is aldus niet het voorwerp geweest van een tegensprekelijk debat.
Daar het een element betreft dat desgevallend de beslechting van het beroep kan
beïnvloeden, houdt het recht op tegenspraak in dat de partijen hierover debat
moeten kunnen voeren (zie mutatis mutandis EHRM 16 februari 2006, Prikyan en
Angelova / Bulgarije, punt 42; EHRM 5 september 2013, Čepek / Tsjechische
Republiek, punt 45).”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847
Standpunt van de partijen
5.
In de memorie na het tussenarrest nr. 257.696 van 20 oktober
2023 voert verzoeker aan dat zijn beroep tot nietigverklaring zonder voorwerp is
ingevolge de toepassing van artikel 65 van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het
tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: de tuchtwet).
Hij voert ter adstructie van dit standpunt aan dat de bestreden beslissing werd
opgeheven met ingang van 16 december 2021 en dat “aansluitend” aan de
voorlopige schorsing geen tuchtstraf werd opgelegd. Er is – lees: op het ogenblik
dat hij zijn memorie indiende – ten aanzien van verzoeker nog geen definitieve
tuchtbeslissing genomen, en zelfs indien de hogere tuchtoverheid alsnog een
tuchtstraf oplegt – wat inmiddels het geval blijkt zoals door de beide partijen ter
terechtzitting werd bevestigd –, is dat alleszins niet “aansluitend” aan de
voorlopige schorsing. Verzoeker besluit dat, doordat de hogere tuchtoverheid na
het einde van de voorlopige schorsing anderhalf jaar wachtte om een
tuchtprocedure te starten, de “intrekking van de voorlopige schorsing van
rechtswege gebeurd” is.
6.
In de memorie na het tussenarrest nr. 257.696 van 20 oktober
2023 repliceert de verwerende partij dat artikel 65 van de tuchtwet geenszins kan
worden geïnterpreteerd in die zin dat het beroep zonder voorwerp is, louter omdat
er geen tuchtstraf werd opgelegd “in aansluiting op” de voorlopige schorsing. Er
werd immers wel degelijk een zware tuchtstraf opgelegd, wat impliceert dat de
voorlopige schorsing niet als ingetrokken kan worden beschouwd. Dat de
tuchtstraf niet in onmiddellijke aansluiting op de voorlopige schorsing werd
opgelegd, doet daaraan zowel volgens de tekst als de geest van artikel 65 van de
tuchtwet geen afbreuk. Indien de verwerende partij zou hebben gewild dat de
voorlopige schorsing ab initio uit het rechtsverkeer zou verdwijnen, dan had ze
de voorlopige schorsing ingetrokken in plaats van opgeheven.
Ofschoon artikel 65 van de tuchtwet zou kunnen worden
geïnterpreteerd in die zin dat de voorlopige schorsing als ingetrokken moet
worden beschouwd wanneer in aansluiting op die voorlopige schorsing geen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847
tuchtstraf wordt opgelegd, is deze “strikte interpretatie” te dezen volgens de
verwerende partij om twee redenen niet van toepassing. Ten eerste zou die
interpretatie onmogelijk zijn, daar de voorlopige schorsing betrekking had op een
samenloop van verschillende feiten, zodat het onmogelijk is om één uniek
momentum vast te stellen “waarop de bepaling ‘in aansluiting op’ moet bij
aansluiten”. De verwerende partij meent dat, mocht zij een tuchtstraf hebben
opgelegd “in aansluiting op” de voorlopige schorsing, zij artikel 7 van de
tuchtwet zou hebben geschonden, daar zij uit die bepaling afleidt dat zij een
uitspraak in alle strafprocedures moest afwachten, alvorens voor alle feiten samen
een tuchtprocedure te starten. Ten tweede moet artikel 65 van de tuchtwet
teleologisch worden geïnterpreteerd: deze bepaling heeft tot doel de weerslag van
de voorlopige schorsing op de tuchtstraf te regelen, en niet omgekeerd.
Voorts werpt de verwerende partij op dat de vordering van
verzoeker niettemin niet-ontvankelijk is, zoals uiteengezet in haar eerdere
procedurestukken, omdat verzoeker geen belang meer heeft bij het beroep.
Beoordeling
7.
Artikel 65 van de tuchtwet luidt als volgt:
“Indien, in aansluiting op een voorlopige schorsing, de tuchtstraf waarschuwing of
blaam wordt opgelegd, dan gaat de tuchtstraf in op de dag dat ze uitgesproken
wordt; in dat geval evenals wanneer geen enkele tuchtstraf wordt uitgesproken,
wordt de voorlopige schorsing als ingetrokken beschouwd en de eventueel
ingehouden wedde wordt door de overheid aan de betrokkene terugbetaald.
Indien in aansluiting op een voorlopige schorsing, de tuchtstraf inhouding van
wedde, schorsing bij tuchtmaatregel, terugzetting in weddeschaal, ontslag van
ambtswege of afzetting opgelegd wordt, dan heeft de tuchtstraf uitwerking ten
vroegste met ingang van de dag waarop de voorlopige schorsing is ingegaan; het
bedrag van de tijdens de voorlopige schorsing eventueel ingehouden wedde wordt
in mindering gebracht op het bedrag van het weddeverlies verbonden aan de
tuchtstraf; indien het bedrag van de ingehouden wedde groter is dan het bedrag
van het weddeverlies verbonden aan de tuchtstraf, wordt het verschil door de
overheid aan de betrokkene terugbetaald.”
De bestreden beslissing werd door het politiecollege op
21 december 2021 opgeheven met ingang van 16 december 2021. Op dat
ogenblik werd, “aansluitend” aan de voorlopige schorsing die aldus eindigde op
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847
16 december 2021, dit is met ingang van 17 december 2021, geen tuchtstraf
opgelegd. Ten onrechte voert de verwerende partij in haar memorie na het
tussenarrest aan dat deze vaststelling niet geheel overeenstemt met de realiteit,
omdat een tuchtprocedure werd gestart. Nog daargelaten dat ook die
tuchtprocedure niet “aansluitend” werd gestart, doch slechts ruim een jaar later,
meer bepaald op 17 maart 2023 met de betekening van het inleidend verslag, kan
het starten van een tuchtprocedure niet worden gelijkgesteld met het opleggen
van een tuchtstraf. Meer nog, zelfs op het ogenblik van de indiening van de
memorie na het tussenarrest, legt de verwerende partij nog geen tuchtbeslissing
voor; de tuchtprocedure bevindt zich op dat ogenblik nog in de fase waarbij aan
verzoeker het voornemen om af te wijken van het advies van de Tuchtraad werd
betekend. Ter terechtzitting bevestigen partijen dat inmiddels wel een straf werd
opgelegd, doch dit noopt niet tot een andere beoordeling.
Ingevolge de toepassing van artikel 65, eerste lid, van de
tuchtwet wordt de bestreden beslissing, voor het niet door de verwerende partij
opgeheven gedeelte van 1 oktober 2021 tot 16 december 2021, als ingetrokken
beschouwd en moet de ingehouden wedde door de overheid aan verzoeker
worden terugbetaald. Bijgevolg moet worden vastgesteld dat het beroep geen
voorwerp meer heeft.
De nietigverklaring van de bestreden beslissing kan immers
niets toevoegen aan wat reeds gelet op de concrete feitelijke context volgt uit de
toepassing van artikel 65, eerste lid, van de tuchtwet. Uit die bepaling die inhoudt
dat de voorlopige schorsing als ingetrokken wordt beschouwd, volgt van
rechtswege dat de bestreden voorlopige schorsing (in de mate ze niet reeds was
opgeheven), geacht moet worden ab initio uit het rechtsverkeer te zijn
verdwenen.
9.
De verwerende partij voert in haar memorie na het tussenarrest
verschillende argumenten aan ter adstructie van het standpunt dat het voorwerp
van het beroep tot nietigverklaring niet teloor is gegaan. Geen van deze
argumenten wordt gevolgd, zoals hierna wordt uiteengezet.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847
Allereerst zet de verwerende partij uiteen dat artikel 65, eerste
lid, van de tuchtwet niet van toepassing is, omdat “wel degelijk een tuchtsanctie
werd opgelegd”.
Dit standpunt faalt in feite, daar op het ogenblik dat de
verwerende partij de memorie indiende waarin ze dit standpunt vertolkt, aan
verzoeker (nog) geen tuchtstraf werd opgelegd. De tuchtprocedure bevond zich
blijkens de neergelegde stukken op dat ogenblik nog in de fase, waarbij aan
verzoeker het voornemen om af te wijken van het advies van de Tuchtraad werd
betekend. Ter terechtzitting bevestigen partijen dat inmiddels wel een straf werd
opgelegd, doch dit noopt niet tot een andere beoordeling.
10.
Voorts voert de verwerende partij aan dat, indien zij zou hebben
gewild dat de voorlopige schorsing ab initio uit het rechtsverkeer verdween, zij
de bestreden beslissing zou hebben ingetrokken in plaats van opgeheven.
Dit standpunt faalt in rechte, daar de intentie van de verwerende
partij bij het nemen van de bestreden beslissing geen afbreuk doet, noch kan
doen, aan wat van rechtswege volgt uit artikel 65, eerste lid, van de tuchtwet, met
name dat de voorlopige schorsing te dezen als ingetrokken wordt beschouwd.
11.
De verwerende partij werpt ook op dat de strikte interpretatie
dat de voorlopige schorsing als ingetrokken moet worden beschouwd wanneer er
in aansluiting op deze ordemaatregel geen tuchtstraf wordt opgelegd, niet kan
worden toegepast omdat deze interpretatie in de praktijk onmogelijk zou zijn. Zij
wijst erop dat de ordemaatregel betrekking had op een samenloop van
verschillende feiten die het voorwerp vormden van verschillende gerechtelijke
procedures, zodat het onmogelijk is “één uniek momentum” vast te stellen
“waarop de bepaling ‘in aansluiting op’ moet bij aansluiten”.
Dit standpunt faalt allereerst in feite. Uit de bestreden beslissing
blijkt dat de voorlopige schorsing initieel werd gebaseerd op het bestaan van vier
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847
strafvervolgingen. Uiteindelijk, na de vrijspraak die in kracht van gewijsde is
gegaan, in twee van die strafvervolgingen en de seponering van een derde
strafvervolging, bleef volgens de beslissing van het politiecollege van 21
december 2021 tot opheffing van de bestreden beslissing met ingang van 16
december 2021, slechts één strafvervolging over, met name wegens een reeks
“verkeersinbreuken”. Het is enkel op basis van die “verkeersinbreuken” dat
uiteindelijk een tuchtvervolging werd gestart, zij het geruime tijd na de opheffing
van de voorlopige schorsing. Voor de feiten die het voorwerp vormden van de
strafvervolgingen waarvoor hetzij een beslissing tot seponering volgde, hetzij een
strafrechtelijke vrijspraak, werd geen tuchtvervolging gestart. Aldus wordt
vastgesteld dat de feiten die ten laste worden gelegd in de tuchtprocedure,
enerzijds wel degelijk mede de grondslag vormden voor de voorlopige schorsing,
en anderzijds steunen op één en dezelfde strafvervolging.
Het standpunt van de verwerende partij faalt echter ook in
rechte. Noch artikel 65, noch enige andere bepaling van de tuchtwet, schrijft voor
dat de tuchtstraf waarmee in toepassing van artikel 65 van de tuchtwet een
definitieve rechtsgrond wordt verleend aan de voorlopige schorsing, op dezelfde
feiten moet berusten als die ten grondslag lagen aan de voorlopige schorsing,
hoewel dit te dezen, zoals hiervoor vastgesteld, wel degelijk het geval is.
12.
De strikte interpretatie dat iedere tuchtstraf “in aansluiting op”
een eventuele voorlopige schorsing zou moeten worden uitgesproken, is volgens
de verwerende partij ook in strijd met de geest van de tuchtwet, zoals die blijkt uit
het samenlezen van artikel 7, eerste lid, artikel 32, eerste lid, en artikel 56,
tweede lid van de tuchtwet. De ordemaatregel van de voorlopige schorsing
steunde immers op verschillende feiten, doch de tuchtoverheid kan slechts één
tuchtprocedure starten, met name wanneer zij door de gerechtelijke overheid in
kennis is gesteld van de gerechtelijke beoordeling van de “laatste feiten”. Indien
de hogere tuchtoverheid een tuchtstraf zou hebben opgelegd in aansluiting op de
voorlopige schorsing, dan zou zij artikel 7, eerste lid van de tuchtwet hebben
geschonden. De hogere tuchtoverheid heeft zorgvuldig gehandeld door de
voorlopige schorsing niet langer te handhaven dan noodzakelijk, maar tegelijk
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847
een uitspraak in alle strafprocedures af te wachten alvorens overeenkomstig
artikel 7, eerste lid, van de tuchtwet voor alle feiten een tuchtprocedure te starten.
Dit standpunt wordt niet gevolgd.
Artikel 7, van de tuchtwet bepaalt:
“Wanneer aan een personeelslid meer dan één tuchtvergrijp wordt toegerekend,
kan tegen dat personeelslid slechts één tuchtprocedure worden aangespannen die
slechts aanleiding kan geven tot één enkele tuchtstraf.
Wanneer aan het personeelslid in de loop van een tuchtprocedure een nieuw
tuchtvergrijp wordt toegerekend, wordt wegens dat tuchtvergrijp een nieuwe
tuchtprocedure aangespannen, zonder dat de lopende procedure daardoor gestuit
wordt.
In geval van samenhang wordt het nieuwe tuchtvergrijp evenwel behandeld tijdens
de lopende procedure.”
Die bepaling regelt de samenloop van tuchtvergrijpen. Er is
sprake van samenloop van tuchtvergrijpen wanneer een personeelslid
verschillende tuchtvergrijpen heeft gepleegd, terzelfdertijd of op verschillende
tijdstippen, zonder dat hiervoor reeds een tuchtstraf werd uitgesproken. Beoogd
wordt aldus het geval waarin verschillende tuchtvergrijpen, die elk afzonderlijk
een tuchtvervolging kunnen genereren, aan een personeelslid ten laste worden
gelegd.
Het eerste en tweede lid van artikel 7 van de tuchtwet bepalen
wanneer bij samenloop al dan niet een nieuwe tuchtprocedure moet worden
ingeleid. De algemene regel (eerste lid) is dat, wanneer aan een personeelslid
meer
dan één tuchtvergrijp wordt toegerekend, slechts één tuchtprocedure kan worden
aangespannen en slechts een enkele tuchtstraf kan worden opgelegd.
Uitzondering
vormt het geval waarin reeds een procedure is opgestart voor een tuchtvergrijp:
behoudens in het geval van samenhang (derde lid), wordt in dat geval voor het
nieuwe tuchtvergrijp een afzonderlijke, nieuwe tuchtprocedure aangespannen die
de lopende procedure niet stuit (tweede lid).
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847
Voor alle tuchtvergrijpen die volgens de tuchtoverheid op een
bepaald ogenblik aan een personeelslid worden toegerekend, moet bijgevolg één
procedure worden gevoerd. In logica betekent dit dat, wanneer een tuchtoverheid
en tuchtvordering aanvangt door de kennisgeving van een inleidend verslag,
daarin alle tenlasteleggingen moeten worden opgenomen waarvan de
tuchtoverheid voldoende kennis heeft. Met andere woorden, artikel 7 verzet er
zich tegen dat de feiten die konden worden opgenomen in het inleidend verslag
maar het niet zijn, nog het voorwerp kunnen uitmaken van een afzonderlijke
tuchtprocedure.
Wezenlijk voor de toepassing van artikel 7 van de tuchtwet is
bijgevolg het tijdstip van de toerekening van het tuchtvergrijp aan het
personeelslid: dit is het ogenblik waarop de tuchtoverheid een voldoende klare
kijk
heeft op het bestaan van de feiten en op de mogelijke aanrekening ervan aan het
personeelslid zodat zij in staat is om door het opstellen van een inleidend verslag
de aanzet te geven voor het opstarten van een tuchtvordering. Het gebruik van de
term “toerekening” in het eerste lid van artikel 7 van de tuchtwet verwijst aldus
naar de daadwerkelijke tenlastelegging, hetgeen gebeurt in het inleidend verslag.
Daargelaten de vaststelling dat te dezen de tuchtprocedure niet
werd gestart voor verschillende feiten die het voorwerp vormden van
verschillende strafprocedures, doch voor de “verkeersinbreuken”, voorwerp van
één strafvervolging, en het probleem van samenloop dus niet aan de orde is,
beletten noch artikel 7 van de tuchtwet, noch de andere door de verwerende partij
aangehaalde bepalingen, de hogere tuchtoverheid, indien zij meende daartoe
reden te hebben, reeds eerder een tuchtprocedure te starten voor feiten die (mede)
het voorwerp vormden van de initiële voorlopige schorsing, ook al konden de
feiten betreffende de “verkeersinbreuken” volgens de hogere tuchtoverheid nog
niet worden toegerekend aan verzoeker. In tegenstelling tot wat de verwerende
partij aanneemt, gebiedt artikel 65 van de tuchtwet overigens niet dat een
tuchtstraf in aansluiting op een voorlopige schorsing “moet” worden
uitgesproken; artikel 65 van de tuchtwet regelt enkel het lot van de voorlopige
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847-
schorsing indien in aansluiting op deze ordemaatregel geen tuchtstraf wordt
opgelegd, wat in principe niet belet dat op een later tijdstip alsnog een tuchtstraf
wordt opgelegd. Bijgevolg is artikel 65 van de tuchtwet niet in strijd met de geest
van de tuchtwet, noch met andere bepalingen van de tuchtwet.
13.
De verwerende partij voert voorts aan dat artikel 65 van de
tuchtwet teleologisch moet worden geïnterpreteerd. Volgens de verwerende partij
was het bedoeling van de wetgever om de weerslag van de preventieve schorsing
op de tuchtstraf te regelen en niet omgekeerd. Een strikte interpretatie dat een
voorlopige schorsing als ingetrokken moet worden beschouwd als zij niet
onmiddellijk wordt gevolgd door een tuchtstraf, kan niet de bedoeling van de
wetgever geweest zijn.
Ook dit argument faalt. Uit de letter van artikel 65 van de
tuchtwet volgt dat, indien, in aansluiting op een voorlopige schorsing, de
tuchtstraf waarschuwing of blaam wordt opgelegd of geen enkele tuchtstraf wordt
uitgesproken, de voorlopige schorsing als ingetrokken wordt beschouwd en de
eventueel ingehouden wedde door de overheid aan de betrokkene wordt
terugbetaald. In het algemeen Nederlands taalgebruik betekent “aansluitend”:
“zonder tussenpoos volgend op iets” (Van Dale Groot woordenboek van de
Nederlandse taal).
Uit de door de verwerende partij aangehaalde parlementaire
voorbereiding blijkt dat artikel 65 van de tuchtwet tot doel heeft aan te geven
“hoe de voorlopige schorsing na afloop van de tucht- of strafprocedure moet
worden verrekend” (Parl.St. Kamer 1998-99, nr. 1965/1, 21). Dat is precies wat
artikel 65 van de tuchtwet regelt. De voorlopige schorsing is immers een
tijdelijke, bewarende ordemaatregel, die noodzakelijk moet resulteren, hetzij in
een tuchtstraf, hetzij in een beslissing waarbij de voorlopige schorsing wordt
beëindigd. Indien de voorlopige schorsing “aansluitend” wordt gevolgd door een
zware tuchtstraf, geeft deze tuchtstraf een definitieve rechtsgrond aan de
voorlopige schorsing. Wordt een lichte tuchtstraf, geen tuchtstraf of niet
aansluitend een tuchtstraf opgelegd, dan wordt de voorlopige schorsing ongedaan
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847-
gemaakt. Er valt niet in te zien en de verwerende partij toont niet aan, waarom de
tekst van artikel 65 van de tuchtwet niet in overeenstemming zou zijn met de
bedoeling van de wetgever.
In dit verband werpt de verwerende partij nog op dat de
woorden “in aansluiting op” enkel relevant zijn om terugwerkende kracht te
kunnen verlenen aan de tuchtstraf. Het is evenwel niet omdat het aansluiten van
de tuchtstraf aan de voorlopige schorsing een voorwaarde is om aan de tuchtstraf,
als
uitzondering
op
de
principiële
niet-terugwerkende
kracht
van
bestuurshandelingen, toch terugwerkende kracht te kunnen verlenen en de
voorlopige schorsing zo als het ware op te slorpen en er een definitieve
rechtsgrond aan te verlenen – hypothese die wordt geregeld in artikel 65, tweede
lid, van de tuchtwet –, dat artikel 65, eerste lid, van de tuchtwet niet onverkort
van toepassing zou zijn in de andere hypothese dat met name aansluitend aan de
voorlopige schorsing hetzij een lichte tuchtstraf, hetzij geen tuchtstraf wordt
opgelegd, in welke beide gevallen de voorlopige schorsing als ingetrokken wordt
beschouwd.
De conclusie van de verwerende partij dat artikel 65 van de
tuchtwet niet kan worden geïnterpreteerd alsof het beroep tot nietigverklaring
zonder voorwerp is, omdat geen tuchtstraf werd opgelegd in aansluiting op de
voorlopige schorsing, kan om de hiervoor weergegeven redenen niet worden
gevolgd.
14.
Voor zover verzoeker in zijn laatste memorie (vóór het tussen-
arrest) aanvoert dat hij nog een belang behoudt bij de vernietiging van de
bestreden beslissing omdat de financiële gevolgen van de opheffing van de
bestreden beslissing nog niet integraal werden rechtgezet, en omdat verzoeker
daarnaast ook morele schade, professionele en reputatieschade lijdt ingevolge de
bestreden beslissing, is deze argumentatie, bij gebrek aan voorwerp van het
beroep, niet meer aan de orde.
Conclusie
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847-
Ambtshalve
wordt
vastgesteld
dat
het
beroep
tot
nietigverklaring zonder voorwerp is.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847-
V. Kosten en rechtsplegingsvergoeding
16.
Ter terechtzitting voert de verwerende partij subsidiair aan dat
indien het beroep zonder voorwerp zou worden verklaard, de kosten ten laste van
verzoeker moeten worden gelegd, daar verzoeker de niet-ontvankelijkheid van de
eigen vordering bepleit en zijn beroep aldus had kunnen “intrekken”.
Dit verzoek in subsidiaire orde wordt niet ingewilligd.
De bestreden beslissing werd door het politiecollege op
21 december 2021 opgeheven met ingang van 16 december 2021. Zoals hiervoor
werd vastgesteld, heeft deze rechtshandeling tot gevolg dat het beroep zonder
voorwerp is geworden. Het teloorgaan van het voorwerp van het beroep is
derhalve uitsluitend aan de verwerende partij toe te schrijven. In de gegeven
omstandigheden past het de kosten lastens de verwerende partij te leggen.
Luidens artikel 67, § 1, eerste lid, van de algemene
procedureregeling bedraagt het basisbedrag van de rechtsplegingsvergoeding
(niet-geïndexeerd)
700
euro,
het
minimumbedrag
140
euro
en
het
maximumbedrag 1.400 euro. Naar luid van artikel 67, § 2, eerste lid, van
hetzelfde besluit wordt het basis-, minimum-of maximumbedrag bedoeld in
paragraaf 1 verhoogd met een bedrag dat overeenstemt met 20 procent van dit
bedrag, als het beroep tot nietigverklaring gepaard gaat met een vordering tot
schorsing of tot voorlopige maatregelen, of als de vordering tot schorsing of tot
voorlopige
maatregelen
volgens
een
procedure
bij
uiterst
dringende
noodzakelijkheid ingediend wordt en gepaard gaat met een beroep tot
nietigverklaring. Artikel 67, § 2, derde lid, van hetzelfde besluit bepaalt echter dat
er geen verhoging is verschuldigd, als de afdeling Bestuursrechtspraak beslist dat
het beroep tot nietigverklaring onder meer ‘doelloos is’.
Met toepassing van voornoemde bepalingen kan aan verzoeker
een rechtsplegingsvergoeding worden toegekend daar hij door het zonder
voorwerp worden van het beroep als de in het gelijk gestelde partij dient te
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847-
worden beschouwd. Een verhoging van het vast te stellen basisbedrag is
overeenkomstig het bepaalde in het voornoemd artikel 67, § 2, derde lid, niet
verschuldigd daar het ingediende beroep tot nietigverklaring doelloos is.
Uit het voorgaande volgt dat aan verzoeker de basisrechtsplegingsvergoeding dient te worden toegekend.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van de vordering tot
schorsing en het beroep tot nietigverklaring, begroot op een rolrecht van
400 euro, een bijdrage van 40 euro en een rechtsplegingsvergoeding van
770 euro, die verschuldigd is aan verzoeker.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoeker weggelaten.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op twaalf januari tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Geert Debersaques,
kamervoorzitter,
Kaat Leus,
staatsraad,
Ann Coolsaet
staatsraad,
bijgestaan door
Joris Casneuf,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Joris Casneuf
Geert Debersaques
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.435
XIV-38.847-
