Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.465 (2024-01-17)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.465 van 17 januari 2024 Openbaar ambt - Tucht (openbaar
ambt) Beslissing : Verwerping Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIV KAMER
ARREST
nr. 258.465 van 17 januari 2024
in de zaak A. 236.053/XIV-38.999
In zake :
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Peter Crispyn
kantoor houdend te 9030 Mariakerke
Mazestraat 16
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de POLITIEZONE 5355 VOORKEMPEN
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Katrien Crauwels
kantoor houdend te 2610 Antwerpen
Sneeuwbeslaan 14
bij wie woonplaats wordt gekozen
--------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 8 april 2022, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van het politiecollege van de
lokalepolitiezone van 14 februari 2022 waarbij aan verzoeker de zware
tuchtstraf inhouding van wedde van 5 % gedurende één maand wordt
opgelegd.
II. Verloop van de rechtspleging
Verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend. Verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een verslag
opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-1/27
Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding
en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste
memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 13 december 2023.
Staatsraad Chantal Bamps heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Daphné Van Eynde, die loco Peter Crispyn
verschijnt voor verzoeker en advocaat Koen Clonen die loco Katrien Crauwels
verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Werner Weymeersch heeft
een met dit arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik
der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten en wettelijk kader
3.1.
Verzoeker is eerste commissaris van politie bij de
verwerende partij. Met ingang van 1 maart 2022 maakt verzoeker deel uit van
de Federale politie.
3.2.
Op 27 augustus 2020 stelt de korpschef bij e-mail het
politiecollege in kennis gesteld dat lastens verzoeker op 26 augustus 2020 een
proces-verbaal werd opgesteld inzake “vermeende opzettelijke slagen en/of
verwondingen aan een persoon die zich in een kwetsbare toestand bevindt,
door een persoon die gezag heeft over het slachtoffer”.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-2/27
3.3.
De gewone tuchtoverheid richt op 3 september 2020 een
aanvraag aan het parket tot inzage in het strafdossier en toelating om dit te
gebruiken in tuchtzaken.
De procureur des Konings weigert bij brief van 7 september
2020 het politiecollege inzage in het dossier uit bezwaar tegen het voeren van
een parallel voorafgaand onderzoek.
3.4.
Op 15 maart 2021 meldt de procureur des Konings dat “zijn
ambt in voormeld dossier op strafrechtelijk vlak de volgende beslissing heeft
genomen: het dossier werd zonder gevolg gerangschikt met de motivering
‘voorrang aan de tuchtrechtelijke afhandeling’”.
3.5.
Op 19 april 2021 stelt de gewone tuchtoverheid een
voorafgaand onderzoeker aan. De gewone tuchtoverheid neemt op 7 juni 2021
kennis van het eindverslag van 31 mei 2021, waarvan de gewone
tuchtoverheid op 7 juni 2021 kennis neemt.
3.6.
Op 28 juni 2021 stelt de hogere tuchtoverheid het inleidend
verslag op met daarin het voornemen om verzoeker de zware tuchtstraf van de
inhouding van wedde van 10 % gedurende twee maanden op te leggen.
3.7.
Verzoeker vraagt gehoord te worden door het politiecollege.
Op 30 juli 2021 beslist de voorzitter van het politiecollege
bij hoogdringendheid eerste commissaris van politie C. te machtigen om
verzoeker op 2 augustus 2021 te horen. Verzoeker wordt die dag gehoord.
3.8.
Op 9 augustus 2021 bekrachtigt het politiecollege de
beslissing van de voorzitter van het politiecollege van 2 augustus 2021 en
formuleert het in artikel 38sexies van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het
tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: de
tuchtwet) bedoelde voorstel van zware tuchtstraf, met name de inhouding van
wedde van 10 % gedurende twee maanden. Tevens vraagt het politiecollege
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-3/27
in toepassing van artikel 24 van de tuchtwet advies aan de procureur des
Konings.
Deze verleent zijn (eensluidend) advies op 13 augustus
2021.
3.9.
Op 16 augustus 2021 stelt de hogere tuchtoverheid voor de
zware tuchtstraf van de inhouding van wedde van 10 % gedurende twee
maanden op te leggen.
3.10.
Op 16 december 2021 adviseert de Tuchtraad in hoofdorde
‘dat het gepast is af te zien van een tuchtstraf wegens overschrijding van de
redelijke termijn’, en in ondergeschikte orde dat het eerste feit (het gebruiken
van ongepast lichte dwang) niet bewezen is, dat het tweede feit wel bewezen is
en een tuchtinbreuk uitmaakt, en dat de inhouding van wedde van 10 %
gedurende één maand een meer gepaste straf is.
3.11.
Op 17 januari 2022 formuleert de hogere tuchtoverheid de
intentie om van het advies van de Tuchtraad af te wijken (wat het advies in
hoofdorde betreft).
Op 4 februari 2022 dient verzoeker zijn aanvullend verweer
in tegen dit voornemen.
3.12.
Op 14 februari 2022 beslist de hogere tuchtoverheid aan
verzoeker de zware tuchtstraf van de inhouding van wedde van 5 % gedurende
één maand op te leggen.
Dit is de bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-4/27
IV. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in het verzoekschrift in een eerste middel op
zeer omstandige wijze de schending aan van de redelijke termijn als beginsel
van behoorlijk bestuur, van artikel 56 van de tuchtwet, van de verjaring, en van
het zorgvuldigheidsbeginsel als beginsel van behoorlijk bestuur
Het lid van het auditoraat vat de essentie van het middel als
volgt samen in zijn verslag:
“Dit middel wordt in het verzoekschrift in essentie als volgt ontwikkeld en
toegelicht:
(1) Met verwijzing naar de rechtspraak van de Raad zet de verzoeker uiteen
dat artikel 56, tweede lid van de tuchtwet in geval van een lopend
strafrechtelijk onderzoek slechts de mogelijkheid biedt om de tuchtrechtelijke
vervolging uit te stellen, maar dat dit geen verplichting is, en dat dit
strafrechtelijk onderzoek de tuchtoverheid niet vrijstelt van de plicht om het
nodige te doen om de tuchtprocedure zo spoedig als mogelijk op gang te
brengen. De tuchtoverheid mag aldus geen passieve houding aannemen.
De verzoeker wijst er op dat de tuchtoverheid, behoudens haar initieel
schrijven aan de procureur van 3 september 2020 geen enkel initiatief meer
heeft genomen en passief heeft gewacht tot de procureur bij schrijven van 15
maart 2021 het strafdossier heeft overgemaakt. De tuchtoverheid heeft dan tot
19 april 2021 gewacht om een voorafgaand onderzoeker aan te stellen, zodat
zij bijna acht maanden volledig passief is gebleven, zodat de redelijke termijn
geschonden is aangezien zij niet de nodige stappen heeft genomen om de
nodige informatie in te winnen.
In het bijzonder moet daarbij ook gewezen worden op:
- het belang van de zaak voor verzoeker aangezien het gaat om
tuchtrechtelijke verwijten die niet min zijn en waarvoor de tuchtoverheid
reeds initieel een zware tuchtstraf voor ogen had;
- de feiten dateren reeds uit het jaar 2018, zodat een spoedige voortgang
aangewezen was;
- het was reeds op het eerste gezicht duidelijk dat er een achtergrond van
afrekeningsdrang en naijver meespeelde: waarom anders zou een
personeelslid dat kennis heeft van feiten twee jaar wachten alvorens de
Korpschef in te lichten.
- de zaak is niet complex;
- verzoeker heeft zijn volledige medewerking verleend.
(2) Verzoeker meent dat tevens artikel 56 van de tuchtwet geschonden is op
grond van de volgende redenering:
De startdatum van de in artikel 56, eerste lid van de tuchtwet bedoelde
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-5/27
verjaringstermijn van zes maanden gaat pas in wanneer de tuchtoverheid over
voldoende nauwkeurige gegevens beschikt, maar wanneer zij nalaat om tijdig
het nodige te doen om daar zo spoedig als mogelijk over te beschikken, dan
verwerkt zij haar recht om toepassing te maken van artikel 56, tweede lid van
de tuchtwet. Aldus moet vastgesteld worden dat de verjaringstermijn van zes
maanden (artikel 56, eerste lid tuchtwet) reeds lang verstreken was sinds de
tuchtoverheid op 27 augustus 2020 kennis heeft gekregen van de melding dat
er een proces-verbaal lastens verzoeker was opgesteld.
(3) De tuchtoverheid reduceert de tuchtstraf, in afwijking van het advies van
de Tuchtraad (inhouding van wedde van 10 % gedurende één maand), verder
tot de zware tuchtstraf van inhouding van wedde van 5 % gedurende één
maand, en dit omdat zij rekening wil houden met de redelijke termijnvereiste,
hoewel zij van oordeel is dat de redelijke termijn niet geschonden is. De
tuchtoverheid stelt aldus te willen ‘anticiperen’ op het oordeel van de Raad
van State dat de redelijke termijn wel geschonden is. De tuchtoverheid
meent aldus dat de schending van de redelijke termijn niet noodzakelijk tot
het bevoegdheidsverlies van de tuchtoverheid moet leiden, maar dat ook een
lichtere straf kan opgelegd worden.
De verzoeker meent dat de tuchtoverheid het zorgvuldigheidsbeginsel
miskent door tegelijkertijd warm en koud te blazen: enerzijds betwist zij dat
de redelijke termijn zou miskend zijn, maar anderzijds probeert ze toch te
remediëren aan die miskenning door een lagere straf op te leggen. De
tuchtoverheid erkent aldus impliciet maar zeker dat de redelijke termijn is
overschreden, maar gaat niet op zorgvuldige wijze na of en zo ja, in welke
vorm, remediëring mogelijk is, hier in begrepen de stopzetting van de
tuchtrechtelijke vervolging.”
In de memorie van wederantwoord benadrukt verzoeker, dat
de verwerende partij ten onrechte meent dat hij zijn recht zou hebben verwerkt
om de schending van de redelijke termijneis op te werpen. In deze toont de
verwerende partij niet aan noch stelt zij zelfs dat verzoeker op één of andere
wijze verregaand lichtzinnig of welbewust zou hebben gehandeld met als enig
oogmerk dat zij het kwestieuze gebrek zou rechtzetten, nu het gebrek ook niet
kon worden rechtgezet gelet het zich reeds voordeed voor de aanvang van de
tuchtprocedure. Daarenboven is de schending van de redelijke termijn in de
procedure voor de Tuchtraad ter kennis gekomen van de tuchtoverheid op een
moment dat deze er ook een standpunt over kon innemen, zodat er volgens
verzoeker dan ook geen enkele reden is om tot enige verwerking van zijn recht
te besluiten. De herneming van het standpunt van het politiecollege omtrent
haar visie over het advies van de Tuchtraad zoals gemotiveerd in de bestreden
beslissing, doet volgens verzoeker hieraan niet af. Temeer nu de verwerende
partij het al dan niet moeten, dan wel mogen of kunnen, afwachten van het
verloop van het strafonderzoek verwart met het zich aanmeten van een
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-6/27
passieve houding. Het is niet omdat men het verloop van een strafonderzoek
afwacht dat men dit passief kan doen, gewoon wachten en niets doen. In lijn
met de in het verzoekschrift aangehaalde rechtspraak is verzoeker de mening
toegedaan dat de tuchtoverheid zich een actieve houding dient aan te meten, op
zijn minst impliceert dit dat op tijd wordt geïnformeerd bij de diensten van het
Openbaar Ministerie over het verloop van het strafonderzoek, wat in casu niet
is geschied.
Verzoeker
argumenteert
aan
de
hand
van
het
zorgvuldigheidsbeginsel dat de tuchtoverheid in het geval zij zou menen dat er
moet worden geremedieerd aan de schending van de redelijke termijneis, zij
een onderzoek moet doen of een remedie in dit concreet geval wel kan volstaan
in een zogenaamde strafvermindering, of er niet moet worden overgegaan tot
een volledige stopzetting van de vervolging. Niettegenstaande verzoeker zich
niet in de plaats kan stellen van de tuchtoverheid kan volgens hem een
belangrijk element daartoe het concrete tijdsverloop zijn, alwaar finaal slechts
in 2022 een tuchtbesluit volgt omtrent een feit dat zich heeft voorgedaan in
2018. Dergelijke zorgvuldigheid heeft de tuchtoverheid niet aan de dag gelegd,
noch heeft zij een dergelijk onderzoek gevoerd. Het enige wat de
tuchtoverheid volgens verzoeker heeft gedaan is een strafvermindering
doorvoeren om te ‘anticiperen’ op een oordeel van de Raad van State, terwijl
uit niets blijkt dat zij een zorgvuldig onderzoek heeft gevoerd omtrent een
passende reactie op een gebeurlijke overschrijding van de redelijke termijn. De
tuchtoverheid heeft gehandeld alsof het volstaat om tot een strafvermindering
te besluiten, terwijl er eveneens kon worden overgegaan tot een stopzetting
van de vervolging.
In zijn laatste memorie laat verzoeker gelden dat,
niettegenstaande het correct is dat de procureur des Konings in zijn schrijven
van 7 september 2020 heeft gemeld dat er bezwaar is tegen een parallel
onderzoek en dat deze de overheid verder op de hoogte zal houden, dit niet tot
gevolg mag hebben dat daarom de tuchtoverheid inert kan blijven afwachten
alwaar een meer actieve houding het openbaar ministerie tot vlugger handelen
kan aanzetten. Het is inderdaad nooit zeker of het openbaar ministerie alsdan
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-7/27
vlugger zou gehandeld hebben maar indien de tuchtoverheid te kennen brengt
dat een vlugge(re) afhandeling wenselijk is bestond daar minstens een gerede
kans toe. Dat de tuchtoverheid het verloop van het strafonderzoek ‘achter de
schermen’ volgde middels kennisname van verzoekers verzoeken tot kosteloze
rechtshulp is volgens verzoeker net geen reden waarom zij gewoon inert kon
blijven. Bovendien kon de tuchtoverheid uit zijn eerste aanvraag tot kosteloze
rechtshulp afleiden dat hij op 16 november 2020 nog niet was verhoord, zodat
zich op dat ogenblik de vaststelling opdrong dat er zeker aanleiding was om
zich een actieve houding aan te meten en het openbaar ministerie te bevragen
zodat het onderzoek voortgang zou (kunnen) vinden. De duidelijke
bewoordingen van de procureur des Konings dat hij de overheid op de hoogte
zal houden van het gevolg dat aan het onderzoek zal worden verleend zijn
volgens verzoeker in wezen standaard en evidente woorden gelet het een
antwoord was op de enige bevraging door de overheid van 3 september 2020,
zodat verzoeker dit geen argument vind om in redelijkheid te oordelen dat het
opportuun zou zijn om het openbaar ministerie naderhand verder te bevragen.
Dat de overheid dan naderhand, na ontvangst van het schrijven van de
procureur des Konings nog een goede maand gewacht heeft alvorens een
voorafgaand onderzoeker te gelasten is volgens verzoeker wel degelijk een al
te lange termijn, mede in acht genomen het gegeven dat het reeds een feit uit
2018 betreft en een opsporingsonderzoek was gevoerd. Bovendien was het
strafdossier van een bescheiden omvang, zodat niet kan worden ingezien
waarom het een maand heeft moeten duren om dit te bestuderen en een
voorafgaand onderzoeker te gelasten. Verzoeker benadrukt dat het feit reeds
uit 2018 dateert nu dit een relevant gegeven betreft om de tuchtrechtelijke
afhandeling met nog meer dan gewone spoed te verzorgen, vermits de zaken
niet langer dan noodzakelijk mogen blijven liggen en het verweten feit van
jaren geleden dateert dit des te prangender maakt.
Wat de schending van artikel 56 van de tuchtwet betreft
benadrukt verzoeker, onder verwijzing naar het voorgaande dat de overheid
niet inert mocht blijven gelet zij aldus heeft nagelaten om de nodige
handelingen te stellen teneinde zo spoedig als mogelijk over voldoende en
nauwkeurige gegevens te beschikken en zij zodoende haar recht heeft verwerkt
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-8/27
om toepassing te maken van artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet. Dit klemt
volgens verzoeker des te meer nu de tuchtoverheid met haar inerte houding het
zelf onmogelijk heeft gemaakt om een juiste datum te bepalen waarop zij in
normale (niet inerte) omstandigheden over voldoende en nauwkeurige
gegevens zou hebben beschikt. In dergelijk geval kan volgens verzoeker enkel
worden teruggegrepen naar de datum van 27 augustus 2020, gelet er geen
andere mogelijkheid is door het foutief handelen van de tuchtoverheid.
Beoordeling
Het auditoraat heeft het middel zoals uiteengezet in het
verzoekschrift weergegeven in de zin als hiervoor (supra, punt 4). Partijen
hadden in hun navolgende processtukken geen kritiek op deze analyse. De
beoordeling van het middel wordt daarom aan de hand van deze samenvatting
verricht.
Door het auditoraat wordt tot de ongegrondheid van het
eerste middel besloten op grond van de volgende overwegingen:
“1.3.1. In dit middel wordt in essentie aangevoerd (1) dat de redelijke termijn
geschonden werd doordat de tuchtoverheid, nadat zij kennis gekregen had
van het schrijven van de procureur van 3 september 2020, waarin meegedeeld
werd dat een opsporingsonderzoek lastens verzoeker liep, geen enkel
initiatief genomen heeft en passief het (volgend) schrijven van de procureur
van 15 maart 2021, waarbij het strafdossier werd overgemaakt, heeft
afgewacht. De tuchtoverheid heeft dan nog tot 19 april 2021 gewacht om
een voorafgaand onderzoeker, zodat zij bijna 8 maanden volledig passief is
gebleven (daarbij ook in acht genomen dat de feiten reeds dateren van 2018),
(2) dat de verjaringstermijn van zes maanden in artikel 56, eerste lid van de
tuchtwet verstreken en geschonden is vermits de tuchtoverheid door haar
passieve houding haar recht verwerkt heeft om artikel 56, tweede lid van de
tuchtwet toe te passen, en (3) dat het zorgvuldigheidsbeginsel werd miskend
doordat de strafmaat in vergelijking met het advies van de Tuchtraad nog
verder gereduceerd wordt om te remediëren aan/anticiperen op een mogelijke
vaststelling (door de Raad van State) dat de redelijke termijn geschonden is,
terwijl die vaststelling in voorkomend geval tot de conclusie moet leiden dat
de tuchtrechtelijke vervolging moet stopgezet worden.
1.3.2. In zoverre de verzoeker in het middel de schending van de redelijke
termijn inroept, werpt de verwerende partij in haar memorie vooreerst op dat
verzoeker zijn recht verwerkt heeft om de schending van de redelijke termijn
in te roepen, in essentie omdat hij deze schending in de loop van de
tuchtprocedure voor het politiecollege op geen enkel ogenblik heeft
ingeroepen, en dat hij daarentegen zelf in zijn verweer heeft opgeworpen dat
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-9/27
de tuchtprocedure moest geschorst worden tot er duidelijkheid was over de
strafklacht die hij tegen de korpschef wegens laster en eerroof had ingediend.
Inzake de ontvankelijkheid van het inroepen van de schending van de
redelijke termijn heeft de Raad in een gelijkaardige zaak als volgt geoordeeld:
“In de mate dat de verwerende partij haar exceptie evenwel in de laatste
memorie behoudt “in zoverre [in het middel] ten onrechte een aangevoerde
schending van het vereiste van de redelijke termijn zou worden gelezen,”
omdat verzoeker een dergelijk middelonderdeel niet heeft aangevoerd en de
uitgebreide overwegingen vanwege de tuchtoverheid tijdens de
administratieve procedure volkomen heeft genegeerd, volstaat zulks niet om
aan verzoeker het verder belang bij het aanvoeren van deze onregelmatigheid
te ontzeggen. De zware sanctie van het verval van het recht om
onregelmatigheden als annulatiemiddel aan de rechter voor te leggen kan
immers slechts uitzonderlijk worden toegepast en de bewijslast berust bij het
bestuur. De verwerende partij toont te dezen niet aan dat zulks de emanatie is
van een bewuste keuze van verzoeker over de wijze waarop hij zich zou
verdedigen, met andere woorden dat hij aldus welbewust of met een
verregaande graad van lichtzinnigheid over de beweerde schending van de
redelijketermijnvereiste is heengestapt om zodoende te vermijden dat het
bestuur - voor zover mogelijk - het eventuele gebrek in de procedure zou
rechtzetten, en om zich dan, als het bestuur zijn beslissing genomen heeft, bij
de Raad van State over de miskenning van zijn rechten te gaan beklagen.”
(RvS, 24 april 2018, nr. 241.286).
Uit deze rechtspraak blijkt dat de zware sanctie van het verval van het recht
om een onregelmatigheid als annulatiemiddel aan de rechter voor te leggen
slechts uitzonderlijk kan worden toegepast en dat de bewijslast bij het bestuur
berust.
De loutere vaststelling dat de verzoeker de schending van de redelijke termijn
tijdens de procedure voor het politiecollege niet heeft opgeworpen volstaat op
zich dus niet om te besluiten dat hij zijn recht verwerkt heeft om deze
schending alsnog op te werpen.
De verwerende partij wijst er evenwel op dat verzoeker tijdens de procedure
voor het politiecollege in zijn verweer zelf om het opschorten van de
tuchtprocedure heeft verzocht omwille van de strafklacht wegens laster en
eerroof die hij tegen de korpschef had ingediend. In bijlage bij het
verweerschrift dat verzoeker ingediend heeft naar aanleiding van het
inleidend verslag wordt inderdaad een schrijven van zijn advocaat van 16
april 2021 gevoegd waarin het volgende te lezen staat: “(…) Mijn cliënt legt
een klacht neer die rechtstreeks verband houdt met bovenvermeld dossier
voor onder andere laster en eerroof. Met dit schrijven verzoek ik u alvorens
enige beslissing te nemen, het gevolg dat aan deze klacht zal worden gegeven
af te wachten en rekening te willen houden met mijn tussenkomst.”
Met betrekking tot dit schrijven van 16 april 2021 wordt vastgesteld dat het
zich op het einde van de verstreken termijn (3 september 2020 – 19 april
2021), op grond waarvan verzoeker de redelijke termijn geschonden acht,
situeert. In die omstandigheden meen ik dat dit schrijven van 16 april 2021
niet tot de conclusie kan leiden dat de verzoeker zijn recht verwerkt heeft om
de schending van de redelijke termijn (door het passief laten verstrijken van
de termijn van 3 september 2020 tot 19 april 2021) aan te voeren.
1.3.3.Wat de grond van de ingeroepen schending van de redelijke termijn
betreft:
De Tuchtraad is in zijn advies tot de conclusie gekomen dat de redelijke
termijn geschonden is op grond van de volgende overwegingen:
“De vraag die zich nu stelt is of de tuchtoverheid de nodige stappen heeft
genomen inzake om deze kennis te verwerven met andere woorden of zij
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-10/27
voldoende diligent gehandeld heeft teneinde de kennis van de feiten te
verwerven en of zij aldus de redelijke termijn overschreden heeft.
Het staat vast en wordt niet betwist dat de tuchtoverheid van 7 september
2020 tot 19 april 2021 geen stappen ondernomen heeft om zich te informeren
nopens de feiten die haar ter kennis zijn gebracht op 27 augustus 2020.
Het feit dat de tuchtoverheid “achter de schermen” het verloop van de
strafprocedure volgde doet daar geen afbreuk aan. Het is juist door te
informeren naar het opsporingsonderzoek bij de procureur des Konings dat ze
de eventuele inertie van dit onderzoek kan accelereren en niet door achter de
schermen lijdzaam toe te zien.
De redenering dat een eventuele bevraging het opsporingsonderzoek niet zou
versneld hebben nu de verzoeker pas op 9 februari 2021 verhoord werd, is
eigenlijk een omgekeerde redenering. Het is juist door een eventuele
bevraging bij de bevoegde instantie dat dit verhoor had kunnen versneld
worden en achteraf opwerpen dat de verzoeker toch maar in februari 2021
verhoord werd, zodat de bevraging geen noemenswaardige versnelling in de
behandeling van het tuchtdossier zou gebracht hebben is niet correct en
verrechtvaardigd (sic) niet het lijdzaam toezien van de tuchtoverheid
gedurende zeven maanden.
Door dit gebrek aan diligentie werd de redelijke termijn geschonden.”
De tuchtoverheid overweegt in de bestreden beslissing (in haar intentie om af
te wijken van het advies van de Tuchtraad) het volgende:
“De hogere tuchtoverheid meent dat gelet op de concrete omstandigheden van
het dossier er geen sprake kan zijn van een schending van de redelijke
termijneis.
De Raad van State oordeelde reeds dat wat de schending betreft van de
redelijketermijnvereiste, er geen absolute drempel bestaat waaronder of
waarboven de duur van een tuchtprocedure noodzakelijkerwijze redelijk of
onredelijk is, De beoordeling van het normale of abnormale karakter van de
duur van een tuchtprocedure gebeurt immers in het licht van de
omstandigheden van de zaak en aan de hand van de volgende criteria: de
complexiteit van de zaak, de houding van degene lastens wie een
tuchtprocedure wordt gevoerd en van de bevoegde autoriteiten, alsook het
belang van de zaak voor de betrokken partijen. De enkele kritiek dat een
procedure lang heeft geduurd en, meer algemeen, de absolute tijdsduur ervan,
volstaat aldus op zich niet om te besluiten tot het onredelijk karakter ervan. Te
dezen komt het aan verzoeker toe voldoende aannemelijk te maken dat die
duur, in het licht van de omstandigheden van de zaak en aan de hand van de
voormelde criteria, abnormaal lang is (RvS, 26 juni 2019, nr. 244.962, […]).
In de mate dat het advies van de Tuchtraad louter verwijst naar de tijd tussen
de melding van het parket dat geen inzage werd verleend in het strafdossier en
de aanstelling van de voorafgaand onderzoeker, kan die vaststelling dus niet
volstaan om te besluiten tot en schending van de redelijketermijneis.
De schending van de redelijketermijneis moet steeds in concreto worden
beoordeeld.
In casu wordt niet betwist dat op 27 augustus 2020 de hogere tuchtoverheid
onvoldoende kennis had van de feiten om een tuchtprocedure te starten, zodat
de verjaringstermijn niet begon te lopen (toepassing van Art. 56, al, 2
Tuchtwet).
Op 3 september 2020 vraagt de hogere tuchtoverheid om inzage in het
strafdossier (stuk 3 tuchtdossier).
Op 7 september 2020 antwoordt de procureur des Konings (stuk 4
tuchtdossier):
• Dat geen inzage in het dossier kan worden verleend om het onderzoek niet in
het gedrang te brengen;
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-11/27
• Dat er bezwaar is tegen het voeren van een parallel voorafgaand onderzoek;
• Dat de hogere tuchtoverheid op de hoogte zal worden gehouden van het
gevolg dat aan het onderzoek wordt gegeven.
Het was aldus uitgesloten dat de hogere tuchtoverheid vooraleer verder
bericht van de procureur des Konings te hebben ontvangen een voorafgaand
onderzoeker kon aanstellen. Daarmee werd de hogere tuchtoverheid meteen
de mogelijkheid ontnomen verdere klaarheid in de feiten te brengen. Het
opsporingsonderzoek mocht volgens de procureur des Konings niet in het
gedrang worden gebracht.
Daarenboven moet worden opgemerkt dat er geen aanleiding was om sneller
naar de stand van zaken te informeren, daar de procureur des Konings had
aangegeven dat hij zelf de hogere tuchtoverheid zou informeren over het
gevolg dat aan de zaak werd gegeven.
Op 15 maart 2021 laat de procureur des Konings inderdaad op eigen initiatief
weten dat het dossier zonder gevolg werd gerangschikt en wordt meteen een
afschrift van het strafdossier bezorgd (stuk 7 tuchtdossier).
Uit de chronologie van de feiten blijkt ook dat het op eigen initiatief
informeren door de hogere tuchtoverheid naar de stand van zaken geen
noemenswaardige versnelling in de behandeling van het tuchtdossier tot
gevolg zou hebben gehad.
Uit het strafdossier blijkt immers dat verzoeker pas op 9 februari 2021 werd
verhoord in het raam van het opsporingsonderzoek. Vóór die datum om
inzage vragen was dus nutteloos zijn geweest.
Dat de procureur des Koning vervolgens zijn tijd nam tot 15 maart 2021, een
ruime maand, om kennis te nemen van het volledige dossier en te beslissen
over het gevolg dat hij zou geven aan het dossier is in het licht van de
redelijketermijneis geenszins onredelijk. Zelfs een vraag om inzage door de
hogere tuchtoverheid eind februari of begin maart had wellicht niet geleid tot
een snellere inzage in het strafdossier; hooguit, in het beste geval, van enkele
dagen of weken.
Daarenboven kon de hogere tuchtoverheid op grond van andere stukken de
voortgang van het opsporingsonderzoek volgen.
Op 16 november 2020 besliste het politiecollege immers een eerste keer over
een verzoek tot kosteloze rechtshulp van verzoeker in toepassing van artikel
52 van de Wet op het Politieambt. Uit de aanvraag dd. 2 november 2020 bleek
dat verzoeker door de AIG nog steeds niet was uitgenodigd om te worden
gehoord als verdachte. Onder meer om die reden werd de aanvraag
geweigerd. Het was aldus duidelijk dat om een inzage in het strafdossier
vragen op dat ogenblik geen enkel resultaat zou opleveren.
Op 1 februari 2021 besliste het politiecollege opnieuw over een nieuwe
aanvraag tot kosteloze rechtshulp in toepassing van artikel 52 van de Wet op
het Politieambt. Uit de aanvraag dd. 31 januari 2021 bleek dat verzoeker
door de AIG was uitgenodigd om te worden gehoord als verdachte op 9
februari 2021.Het was aldus duidelijk dat om een inzage in het strafdossier
vragen op dat ogenblik geen enkel resultaat zou opleveren.
Korte tijd nadien, op 15 maart 2021, verschafte de procureur des Konings op
eigen initiatief inzage in het strafdossier.
Deze chronologie en de concrete omstandigheden van het dossier tonen aan
dat van een schending van de redelijketermijneis in casu geen sprake is.
Dat de hogere tuchtoverheid vervolgens een maand de tijd neemt om kennis te
nemen van het strafdossier en een voorafgaand onderzoeker aan te stellen is
evenmin onredelijk lang.
Ten overvloede wordt overigens opgemerkt dat u tot op het ogenblik van het
indienen van het aanvullende verweer op 04.02.2022 op geen enkel ogenblik
zelf heeft geopperd dat de redelijketermijneis werd geschonden. Wel
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-12/27
integendeel, volgens u moest ook de behandeling van de ingediende
strafklacht lastens de korpschef worden afgewacht door de hogere
tuchtoverheid.
De Tuchtraad meent ten onrechte dat de termijn van zeven maanden tussen de
melding van de feiten en de aanstelling van de voorafgaand onderzoeker op
zich onredelijk is.
Allereerst mag enkel de periode van 7 september 2021 tot 15 maart 2021 in
aanmerking worden genomen; dit zijn slechts zes maande. Bij de
beoordeling van de redelijketermijneis moeten immers alle periodes in de
besluitvorming afzonderlijk op hun redelijke duur worden beoordeeld luidens
de rechtspraak. De periode van één maand om de kennisgeving door het
parket van het strafdossier te agenderen op het politiecollege, om het
strafdossier door te nemen en om vervolgens een voorafgaand onderzoeker
aan te stellen, is alleszins niet onredelijk lang.
Daarenboven is de termijn van zes maanden niet ipso facto onredelijk. In het
arrest […] van de Raad van State (RvS 29 maart 2012, nr. 218.702) geciteerd
in het advies van de Tuchtraad wordt het niet informeren naar de stand van
zaken bij het parket gedurende zes maanden niet in strijd geacht met de
redelijketermijneis en dit wordt niet beschouwd als een passief blijven van de
tuchtoverheid (p. 7 advies Tuchtraad, voetnoot 4). Er valt niet in te zien
waarom dit in casu dan wel een schending van de redelijketermijneis zou zijn,
temeer in dit concrete geval het parket uitdrukkelijk een parallel onderzoek
heeft verboden én heeft meegedeeld dat het zelf de tuchtoverheid zou
informeren over het gevolg dat aan het onderzoek zou worden gegeven. Het
parket heeft dit ook gedaan. Naar wat gebruikelijk is ter zake, moet
overigens opgemerkt worden dat een opsporingsonderzoek voeren en
afronden binnen een termijn van zes maanden bijzonder snel is.
De Tuchtraad meent dat door wél te informeren naar de stand van het
opsporingsonderzoek de behandeling van het dossier had kunnen worden
versneld. Deze stelling wordt echter door niets onderbouwd en wordt
tegengesproken door de feitelijke vaststelling (in andere dossiers) dat een
tuchtoverheid steeds zeer vaak moet informeren naar de stand van een
opsporingsonderzoek, vooraleer inzage in het dossier wordt verleend, en dat
het aantal dergelijke herinneringen geen impact heeft op de duur van het
opsporingsonderzoek. Daarnaast weze het herhaald dat het voeren en
afronden van een opsporingsonderzoek over een tijdspanne van zes maanden
zeer snel is, volgens wat gebruikelijk is.”
Volgens vaste rechtspraak van de Raad bestaat er inzake de redelijke termijn
vereiste geen absolute drempel waaronder of waarboven de duur van een
tuchtprocedure noodzakelijkerwijze redelijk of onredelijk is. De beoordeling
van het normale of abnormale karakter van de duur van een tuchtprocedure
gebeurt immers in het licht van de omstandigheden van de zaak en aan de
hand van de volgende criteria: de complexiteit van de zaak, de houding van
degene lastens wie een tuchtprocedure wordt gevoerd en van de bevoegde
autoriteiten, alsook het belang van de zaak voor de betrokken partijen. De
enkele kritiek dat een procedure lang heeft geduurd en, meer algemeen, de
absolute tijdsduur ervan, volstaat aldus op zich niet om te besluiten tot het
onredelijk karakter ervan. Te dezen komt het aan verzoeker toe voldoende
aannemelijk te maken dat die duur, in het licht van de omstandigheden van de
zaak en aan de hand van de voormelde criteria, abnormaal lang is (o.a. RvS,
26 juni 2019, nr. 244.962).
De verzoeker situeert de schending van de redelijke termijn hier, in navolging
van de Tuchtraad, in de periode die verstreken is tussen 3 september 2020
(schrijven politiecollege aan procureur) en anderzijds 15 maart 2021
(schrijven procureur waarbij strafdossier meegedeeld werd) en 19 april 2021
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-13/27
(aanstelling voorafgaand onderzoeker).
Uit de overwegingen van de Tuchtraad blijkt dat deze de redelijke termijn
geschonden acht, in essentie, doordat de tuchtoverheid in die periode geen
stappen ondernomen heeft ‘om zich te informeren nopens de feiten’. Aldus
lijkt de Tuchtraad van oordeel dat de loutere vaststelling van deze passiviteit
op zich volstaat om te besluiten dat de redelijke termijn geschonden werd.
Nochtans blijkt uit de hiervoor aangehaalde rechtspraak dat de vraag of de
redelijke termijn geschonden is in concreto moet beoordeeld worden,
aangezien de omstandigheden van de zaak (complexiteit van de zaak,
houding van de betrokkene en de bevoegde autoriteiten, het belang van de
zaak) in acht genomen moeten worden.
Hier moet vooreerst vastgesteld worden, zoals de verwerende partij ook
benadrukt, dat de procureur in zijn schrijven van 7 september 2020 aan het
politiecollege het volgende meegedeeld heeft: “(…)Teneinde het onderzoek
niet in het gedrang te brengen kan hic et nunc geen inzage in het dossier
verleend worden, noch de toestemming er een afschrift van te bekomen.
Tevens is er bezwaar tegen het voeren van een parallel voorafgaand
onderzoek. Er dringen zich geen te nemen bezwarende maatregelen op
lastens CP XXXX. U wordt verder op de hoogte gehouden van het gevolg
dat aan het onderzoek zal worden verleend.”
De Tuchtraad betrekt deze mededelingen in het geheel niet in zijn oordeel dat
de redelijke termijn geschonden werd, hoewel deze mededelingen moeilijk
mis begrepen kunnen begrepen worden, met name dat een eigen onderzoek
door de tuchtoverheid verboden wordt en dat zij op de hoogte gehouden zal
worden van het gevolg dat aan het onderzoek zal worden gegeven. In die
concrete omstandigheden is het niet kennelijk onredelijk dat de tuchtoverheid
geoordeeld heeft dat het niet zinvol was, minstens de eerstvolgende maanden,
de procureur aan te schrijven om naar een stand van zaken te informeren.
Dat een dergelijk schrijven het opsporingsonderzoek had kunnen accelereren,
zoals de Tuchtraad aanneemt, is allerminst zeker en eerder zeer twijfelachtig,
gelet op de duidelijke mededelingen in het schrijven van de procureur van 7
september 2020.
Verder meent de Tuchtraad dat het feit dat de tuchtoverheid “achter de
schermen” het verloop van de strafprocedure volgende geen verschoning
biedt om de procureur niet aan te schrijven. Nochtans is duidelijk dat de
tuchtoverheid op die manier wel degelijk kennis had van de stand van zaken
in het opsporingsonderzoek. Uit de behandeling van de twee verzoeken tot
kosteloze rechtshulp die verzoeker ingediend heeft blijkt dat [verzoeker]
respectievelijk op 16 november 2020 nog niet verhoord was in het
opsporingsonderzoek en dat hij op 9 februari 2021 uitgenodigd was om
verhoord te worden. De tuchtoverheid had aldus op die tijdstippen wel
degelijk een concreet zicht op de stand van zaken van het
opsporingsonderzoek. Het is in die omstandigheden niet kennelijk onredelijk
dat zij geoordeeld heeft dat het geen zin had de procureur aan te schrijven om
te informeren naar een stand van zaken. De Tuchtraad meent dat dit het
opsporingsonderzoek had kunnen accelereren. Zoals reeds gesteld lijkt het
mij niet kennelijk onredelijk dat de tuchtoverheid geoordeeld heeft dat dit niet
opportuun was gelet op de duidelijke bewoordingen in het schrijven van de
procureur van 7 september 2020. Daarbij moet ook opgemerkt worden dat
men bezwaarlijk van een mogelijke ‘inertie’ in het opsporingsonderzoek kan
gewagen, nu de periode tussen de twee schrijvens van de procureur iets meer
dan zes maanden beslaat, hetgeen redelijkerwijze niet als een buitensporig
lange duur van het opsporingsonderzoek kan beschouwd worden.
In zoverre de verzoeker er ook nog op wijst dat de tuchtoverheid na ontvangst
van het strafdossier nog een maand gewacht heeft om een voorafgaand
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-14/27
onderzoeker aan te stellen, is ook dit, zoals uit de motivering van de bestreden
beslissing blijkt, niet onredelijk lang
(“De periode van één maand om de kennisgeving door het parket van het
strafdossier te agenderen op het politiecollege, om het strafdossier door te
nemen en om vervolgens een voorafgaand onderzoeker aan te stellen, is niet
onredelijk lang”).
In zoverre de verzoeker ook het gegeven betrekt dat de feiten dateren van
2018 verduidelijkt hij verder niet hoe dit de schending van de redelijke
termijn aantoont, terwijl hij niet betwist dat de tuchtoverheid pas op 27
augustus 2020 kennis heeft gekregen van de feiten, dat de procureur op 7
september 2020 meegedeeld heeft dat geen parallel onderzoek mocht gevoerd
worden, en dat de procureur pas op 15 maart 2021 het strafdossier heeft
overgemaakt. In die omstandigheden kan de loutere vaststelling dat de feiten
dateren van 2018 niet aantonen dat de redelijke termijn werd miskend.
Concluderend meen ik dat kan gesteld worden dat het standpunt van de
Tuchtraad enkel gesteund is op de afwezigheid van een schrijven aan de
procureur, daarbij volledig abstractie makend van de concrete elementen in
het dossier die in redelijkheid verantwoorden waarom de tuchtoverheid
geoordeeld heeft dat een schrijven aan de procureur om naar een stand van
zaken in het opsporingsonderzoek (nog) niet aan de orde was.
Ik meen dat het eerste middel ongegrond is in zoverre het de schending van de
redelijke termijn aanvoert.
1.3.4. In zoverre in het middel de schending van artikel 56, eerste lid van de
tuchtwet ingeroepen wordt:
Dit argument wordt geconcipieerd op basis van het uitgangspunt dat de
tuchtoverheid door haar passieve houding haar recht verwerkt heeft om
artikel 56, tweede lid van de tuchtwet toe te passen. De verzoeker
concludeert daaruit dat de verjaringstermijn van zes maanden, bedoeld in
artikel 56, eerste lid van de tuchtwet, reeds lang verstreken was en dat de
datum van 27 augustus 2020 (datum waarop de hogere tuchtoverheid kennis
heeft gekregen van de melding dat een PV lastens verzoeker opgesteld was)
als aanvang van de verjaringstermijn van zes maanden in acht moet genomen
worden.
Dit argument kan om meerdere redenen niet aangenomen worden. Vooreerst
kan er van een verwerking van haar recht om toepassing te maken van artikel
56, tweede lid van de tuchtwet geen sprake zijn, zoals uit de beoordeling
onder punt 1.3.3 is gebleken: dat de tuchtoverheid de procureur niet heeft
aangeschreven om te informeren naar de stand van zaken in het
opsporingsdossier heeft niet belet dat zij wel degelijk een voldoende duidelijk
zicht had op de stand van het opsporingsonderzoek en dat zij aldus gerechtigd
was het resultaat van de strafprocedure af te wachten alvorens de
tuchtprocedure in te leiden. In zoverre dit onderdeel steunt op het
uitgangspunt dat de tuchtoverheid door haar passieve houding haar recht
verwerkt heeft om toepassing te maken mist aldus grondslag.
Ook in de hypothese dat de tuchtoverheid haar recht om toepassing te maken
van artikel 56, tweede lid van de tucht verwerkt heeft kan dit argument niet
bijgevallen worden:
door het verwerken van haar recht om artikel 56, tweede lid van de tuchtwet
toe te passen – hetgeen impliceert dat de tuchtoverheid onvoldoende kennis
heeft van de feiten – zou moeten aangenomen worden dat de tuchtoverheid
reeds op 27 augustus 2020 (kennisname dat een PV lastens verzoeker was
opgesteld) voldoende kennis van de feiten had. Deze redenering gaat niet
op. De verzoeker betwist niet dat de tuchtoverheid aanvankelijk het recht had
om toepassing te maken van artikel 56, tweede lid van de tuchtwet en het
resultaat van de strafprocedure kon afwachten. Wanneer dan zou blijken dat
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-15/27
de tuchtoverheid te passief het resultaat van de strafprocedure afwacht, dan
kan dit het verval van de tuchtvervolging tot gevolg hebben omdat de
tuchtoverheid op die manier te veel tijd neemt alvorens de tuchtprocedure in
te leiden en aldus de redelijke termijn schendt. Uit die vaststelling, in
voorkomend geval, kan van de weeromstuit niet aangenomen worden dat de
tuchtoverheid reeds vroeger een voldoende kennis had van de feiten om de
tuchtprocedure in te leiden. Dit blijkt ook hier zo te zijn: de verzoeker stelt
de kennisname van 27 augustus 2020 van de melding dat er een PV lastens
verzoeker was opgesteld als aanvangsdatum voor de verjaringstermijn van
artikel 56, eerste lid van de tuchtwet voorop, terwijl die kennisname slechts
een omschrijving in algemene bewoordingen van de tenlastelegging betrof,
die geenszins het inleiden van de tuchtprocedure mogelijk maakte.
In zoverre in het middel de schending van artikel 56, eerste lid van de
tuchtwet aangevoerd wordt is het ongegrond.
1.3.5. In zoverre in het middel de schending van het zorgvuldigheidsbeginsel
ingeroepen wordt:
Het middel is op dit punt niet meteen heel transparant gesteld, in die zin dat
niet geheel duidelijk is waardoor de verzoeker het zorgvuldigheidsbeginsel
geschonden acht. Ik meen het middel zo te mogen begrijpen dat verzoeker het
zorgvuldigheidsbeginsel geschonden acht (1) doordat de tuchtoverheid
enerzijds betwist dat de redelijke termijn geschonden is, en anderzijds de
strafmaat aanpast voor het geval de redelijke termijn wel geschonden is, en
(2) doordat zij – aangenomen dat de redelijke termijn geschonden is – niet
zorgvuldig onderzocht heeft hoe hieraan geremedieerd moest worden,
inzonderheid door niet te overwegen de tuchtrechtelijke vervolging stop te
zetten.
In zoverre de verzoeker aanvoert dat de tuchtoverheid ‘warm en koud blaast’
door enerzijds te betwisten dat de redelijke termijn geschonden is, en
anderzijds de schending van de redelijke termijn toch in aanmerking neemt
bij het bepalen van de strafmaat, lijkt het mij duidelijk dat uit de motivering
van de bestreden beslissing voldoende blijkt dat de tuchtoverheid in
hoofdorde van oordeel is dat de redelijke termijn niet geschonden is (zie de
omstandige motivering, aangehaald onder punt 1.3.3). Dat de tuchtoverheid
‘anticipeert’ op een mogelijk andersluidend oordeel van de Raad van State
doet geen afbreuk aan de vaststelling dat de tuchtoverheid meent dat de
redelijke termijn niet geschonden is. Door de strafmaat aan te passen in
functie van een mogelijk andersluidend oordeel van de Raad van State,
handelt de tuchtoverheid niet onzorgvuldig. Zij houdt enkel rekening met een
mogelijk andersluidend oordeel van de Raad, hetgeen niet als onzorgvuldig
kan worden beschouwd.
In zoverre de verzoeker aanvoert dat de tuchtoverheid niet zorgvuldig
onderzocht heeft hoe aan de miskenning van de redelijke termijn moest
geremedieerd worden, mist dit argument grondslag nu de tuchtoverheid
uitgegaan is van het standpunt dat de redelijke termijn niet geschonden is.
Zoals uit de beoordeling hiervoor is gebleken toont de verzoeker het
tegendeel ook niet aan. De tuchtoverheid heeft aldus niet onzorgvuldig
geoordeeld door de stopzetting van de tuchtprocedure niet als remediëring
voor de schending van de redelijke termijn in aanmerking te nemen. Dat de
tuchtoverheid in die omstandigheden toch gemeend heeft de strafmaat nog te
moeten verlichten toont op zich geen onzorgvuldigheid aan.
De
tuchtoverheid beschikt ter zake immers over een ruime discretionaire
bevoegdheid en verzoeker is door deze lichtere straf niet geschaad.
Voor zover ontvankelijk is het middel ongegrond in zoverre het de schending
van het zorgvuldigheidsbeginsel aanvoert.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-16/27
Verzoeker betwist deze conclusie, doch beperkt zich in zijn
laatste memorie in essentie tot het herhalen op parafraserende wijze van zijn
standpunt zoals uiteengezet in het verzoekschrift en de memorie van wederantwoord. In zoverre hij alsnog wil benadrukken, voor wat de vermeende
schending van de redelijke termijn betreft in de periode verstreken tussen
3 september 2020 (schrijven politiecollege aan de procureur des Konings) en
anderzijds 15 maart 2021 (schrijven van de procureur des Konings waarbij
strafdossier meegedeeld werd) en 19 april 2021 (aanstelling voorafgaand
onderzoeker), dat, ondanks de procureur des Konings in zijn schrijven van
7 september 2020 heeft gemeld dat er bezwaar is tegen een parallel onderzoek
en dat de overheid verder op de hoogte zal worden houden, niet tot gevolg mag
hebben dat daarom de tuchtoverheid inert kan blijven afwachten alwaar een
meer actieve houding het openbaar ministerie tot vlugger handelen had kunnen
aanzetten, niettegenstaande het nooit zeker is of het openbaar ministerie alsdan
vlugger zou gehandeld hebben maar er minstens een gerede kans op een
vlugge(re) afhandeling bestond en niet kon worden ingezien waarom het een
maand heeft moeten duren om het strafdossier, dat van een bescheiden omvang
was, te bestuderen en een voorafgaand onderzoeker te gelasten, kan dit betoog
niet worden bijgevallen.
Zoals terecht wordt aangegeven in het auditoraatsverslag
bestaat er, wat de schending van de redelijketermijnvereiste betreft, geen
absolute drempel bestaat waaronder of waarboven de duur van een tuchtprocedure noodzakelijkerwijze redelijk of onredelijk is, nu de beoordeling van
het normale of abnormale karakter van de duur van een tuchtprocedure immers
gebeurt in het licht van de omstandigheden van de zaak, zodat de enkele kritiek
dat een procedure lang heeft geduurd en, meer algemeen, de absolute tijdsduur
ervan, op zich niet volstaat om te besluiten tot het onredelijk karakter ervan.
Het komt aan verzoeker toe om voldoende aannemelijk te maken dat die duur,
in het licht van de omstandigheden van de zaak en aan de hand van de
volgende criteria (de complexiteit van de zaak, de houding van degene lastens
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-17/27
wie een tuchtprocedure wordt gevoerd en van de bevoegde autoriteiten, alsook
het belang van de zaak voor de betrokken partijen), abnormaal lang is.
Het te dezen door verzoeker in zijn laatste memorie
aangevoerde betoog toont niet aan dat, in het licht van de omstandigheden
eigen aan de zaak, de redelijketermijnvereiste geschonden is, nu de door hem
bijgebrachte argumenten geen afbreuk doen aan de vaststelling, zoals in het
auditoraatsverslag terecht wordt aangegeven, dat i) gelet op de duidelijke
mededelingen in het schrijven van de procureur des Konings van 7 september
2020 het allerminst zeker en eerder zeer twijfelachtig was dat een dergelijk
schrijven het opsporingsonderzoek had kunnen accelereren, ii) uit de
behandeling van de twee verzoeken tot kosteloze rechtshulp die verzoeker
ingediend heeft bleek dat de tuchtoverheid op die tijdstippen wel degelijk een
concreet zicht had op de stand van zaken van het opsporingsonderzoek en het
in die omstandigheden niet kennelijk onredelijk was dat zij geoordeeld heeft
dat het niet opportuun was de procureur de Konings aan te schrijven om te
informeren naar een stand van zaken, gelet op de duidelijke bewoordingen in
zijn schrijven van 7 september 2020, iii) bezwaarlijk van een mogelijke
‘inertie’ in het opsporingsonderzoek kan worden gewag gemaakt, nu de
periode tussen de twee schrijvens (7 september 2020 en 15 maart 2021) van de
procureur des Konings nauwelijks meer dan zes maanden beslaat, hetgeen
redelijkerwijze
niet
als
een
buitensporig
lange
duur
van
het
opsporingsonderzoek kan worden beschouwd en iv) de periode van één maand
om de kennisgeving door het parket van het strafdossier te agenderen op het
politiecollege, om het strafdossier door te nemen en om vervolgens een
voorafgaand onderzoeker aan te stellen, niet onredelijk lang is.
In zoverre verzoeker tot slot uit de beweerde schending van
de redelijke termijn afleid dat de tuchtvordering zou verjaard zijn en
dienaangaande argumenteert dat om de verjaring te beoordeling moet worden
teruggegrepen naar de datum van 27 augustus 2020 (datum waarop het
politiecollege per e-mail door de korpschef in kennis wordt gesteld dat er op 26
augustus 2020 een proces-verbaal werd opgesteld lastens verzoeker), volstaat
de vaststelling dat deze louter geponeerde bewering geen afbreuk doet aan de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-18/27
dienaangaande in het auditoraatverslag omstandig onderbouwde weerlegging
van verzoekers argumentatie.
De Raad van State ziet geen reden om het anders te zien dan
het auditoraat en bevindt aldus, na eigen onderzoek, de redenering van het
auditoraatsverslag bijvallend, het eerste middel ongegrond.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in een tweede middel de schending aan van
het hoorrecht begrepen in artikel 29 van de tuchtwet en van het recht van
verdediging.
Het lid van het auditoraat vat de essentie van het middel als
volgt samen in zijn verslag :
“Dit middel wordt in het verzoekschrift in essentie als volgt ontwikkeld en
toegelicht:
De verzoeker stelt met verwijzing naar artikel 29 van de tuchtwet dat het recht
om mondeling gehoord te worden voorzien is als een apart recht van
verdediging, naast het indienen van een verweerschrift. Verzoeker heeft ook
expliciet gevraagd om mondeling gehoord te worden, dit in reactie op de
melding in het inleidend verslag dat de hoorzitting ook digitaal kon
plaatsvinden op 21 juli 2021. In reactie op de vraag van verzoeker heeft de
voorzitter van het politiecollege meegedeeld dat een fysieke hoorzitting kon
plaatsvinden op 2 augustus 2021. Deze hoorzitting heeft plaatsgevonden,
maar in afwezigheid van de leden van het politiecollege. Verzoeker werd
gehoord door ‘een afgevaardigde’, met name CP C, terwijl verzoeker geen
kennis had van enige beslissing tot ‘afvaardiging’. Het blijkt dat de voorzitter
van het politiecollege deze afgevaardigde gelast heeft bij beslissing van het
politiecollege, beslissing die op een later tijdstip bekrachtigd werd door het
politiecollege.
De verzoeker meent dat hij geschaad is in het uitoefenen van zijn recht van
verdediging, bij wijze van mondeling horen. Hij wenste zijn tuchtoverheid in
persoon toe te spreken, al dan niet door met haar in debat te gaan omtrent de
feiten, historische achtergrond en tuchtrechtelijke verwijten. Dit blijkt ook uit
het gegeven dat hij op de hoorzitting aangedrongen heeft op een fysieke
hoorzitting om zijn verweer optimaal te kunnen voeren.
Artikel 29 van de tuchtwet voorziet de mogelijkheid voor de bevoegde
tuchtoverheid om een andere overheid te gelasten, maar een dergelijke
beslissing moet genomen worden door de daartoe bevoegde tuchtoverheid,
met name het politiecollege. Deze beslissing werd genomen bij zogenaamde
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-19/27
‘hoogdringendheid’, terwijl het politiecollege er reeds sinds 21 juli 2021
kennis van had dat verzoeker een fysieke hoorzitting wenste, waarna
bevestigd werd dat dit zou gebeuren. Het valt bijgevolg niet in te zien op
grond van welke rechtsregel en van welke hoogdringendheid de voorzitter
van het politiecollege zich een bevoegdheid kan aanmeten die het
politiecollege toekomt. Dat de beslissing van de voorzitter van het
politiecollege naderhand bekrachtigd is door de bevoegde tuchtoverheid doet
hier niet van af. Het is niet aan een overheid, welke ook, om bevoegdheden
retroactie aan anderen toe te kennen. De bevoegdheid vloeit voort uit artikel
29 van de tuchtwet en raakt de openbare orde. Aangezien het horen
gebeurde door iemand anders dan het politiecollege (bevoegde
tuchtoverheid), die zelf geen andere overheid had gelast, is de situatie aldus
dat verzoeker niet werd gehoord en dat artikel 29 van de tuchtwet geschonden
is, en aldus ook zijn hoorrecht en zijn recht van verdediging. Er kon bijgevolg
ook geen straf uitgesproken worden.
Voor de volledigheid merkt verzoeker nog op dat het politiecollege geenszins
zijn beslissingsbevoegdheid aan de voorzitter van het politiecollege had
gedelegeerd om een andere overheid te gelasten met het horen van
verzoeker.”
In de memorie van wederantwoord benadrukt verzoeker dat
de verwerende partij er ten onrechte vanuit gaat dat hij geen belang heeft bij
het middel. Het is volgens verzoeker een pertinent gegeven dat hij het
zwaartepunt van zijn verdediging bij het mondeling horen wenste te leggen en
dit horen diende te geschieden door het politiecollege zelve, zulks precies om
reden van de bijzondere omstandigheden en historiek in deze. Verzoeker had
zich ook aldus op het horen voorbereid, om het politiecollege zelve toe te
spreken en gebeurlijk ermee in debat te kunnen gaan omtrent de feiten,
historische achtergrond en tuchtrechtelijke verwijten. Wanneer verzoeker zich
dan effectief aanbood om te worden gehoord bleken de leden van het
politiecollege afwezig te zijn en was een afgevaardigde aanwezig welke bleek
te zijn gelast door de voorzitter van het politiecollege en niet door het
politiecollege zelf, terwijl deze gelasting van een afgevaardigde hem niet was
gecommuniceerd. Het is volgens verzoeker een totaal andere zaak te worden
gehoord door de bevoegde tuchtoverheid dan door een afgevaardigde die in
wezen niets anders doet dan passief noteren, zodat de bevoegde tuchtoverheid
andermaal niets meer dan een geschrift onder ogen krijgt, temeer nu het
mondeling horen door de beslissende overheid zelve ook minstens de gerede
kans van een debat op zich draagt, al was het maar omdat een tuchtoverheid ter
plaatste zich bepaalde vragen kan stellen die op hun beurt tot beïnvloedende
inzichten leiden (invloed op de besluitvorming). Aldus heeft verzoeker door de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-20/27
gang van zaken zijn rechten (hoorrecht, passend in het recht van verdediging)
niet naar behoren kunnen uitoefenen.
Niettegenstaande het volgens verzoeker correct is dat er in
toepassing van de tuchtwet geen absoluut recht bestaat om te worden gehoord
door de tuchtoverheid zelve, voelt hij zich op zijn minst verschalkt - zelfs
abstractie makende van de illegaliteit van het gelasten der afgevaardigde gelet hem niets ter kennis was gebracht daaromtrent en hij zodoende kon
aannemen dat het politiecollege hem in persoon zou horen. In tegenstelling tot
de verwerende partij, is verzoeker van oordeel dat een voorafgaande
geformaliseerde beslissing moet worden genomen waaruit blijkt dat het horen
is gedelegeerd naar een afgevaardigde, nu alleen het bestaan van een dergelijke
beslissing kan garanderen dat het juiste orgaan tijdig en effectief de
betreffende beslissing heeft genomen.
Tot slot laat verzoeker nog gelden dat de vergelijking met
het arrest nr. 217.461 van 24 januari 2012 van de Raad van State
(ECLI:BE:RVSCE:2012:ARR.217.461) in deze trouwens niet opgaat nu in
casu vaststaat dat niet het bevoegde orgaan (politiecollege) heeft geoordeeld
tot het gelasten van een afgevaardigde inzake het horen, maar wel de voorzitter
van het politiecollege, wat blijkt uit de bekrachtiging door het politiecollege
van de beslissing van haar voorzitter. Op dat vlak faalt volgens verzoeker ook
de redenering van de Tuchtraad omtrent een zogenaamde delegatie, nu een
delegatie van bevoegdheid - voor zulks in deze zou kunnen – toegewezen
wordt voor de uitoefening van de bevoegdheid en niet achteraf middels een
“bekrachtiging”.
In zijn laatste memorie benadrukt verzoeker dat meerdere
redenen aan een dergelijke bekrachtiging ten grondslag kunnen liggen, zo ook
de vrees dat een onherstelbare fout werd begaan waardoor bestraffing niet
meer mogelijk is en aldus met de gevolgde werkwijze wordt gepoogd hieraan
een mouw te passen. Het niet wettig horen van verzoeker impliceert dat hij niet
is gehoord op grond van artikel 29 van de tuchtwet welke een expliciete sanctie
bepaalt, zijnde “geen enkele straf mag worden uitgesproken ...”. Een gebrek
aan respect voor het hoorrecht impliceert volgens verzoeker zodoende dat geen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-21/27
straf meer mag worden uitgesproken, dat de overheid geen bevoegdheid meer
heeft om tot bestraffing over te gaan, wat volgens hem op zich volstaat om tot
de gegrondheid van het middel te besluiten.
Daarnaast laat verzoeker gelden dat in zoverre van hem zou
worden verlangd dat hij aantoont in zijn belangen te zijn geschaad, hij naar het
reeds gemotiveerde in de voorgaande procedurestukken verwijst. In essentie
betoogt hij dienaangaande dat hij niet rechtsgeldig werd gehoord, nu op het
moment van de hoorzitting de beweerde afgevaardigde niet was gemachtigd
door de daartoe bevoegde tuchtoverheid, terwijl verzoeker er redelijkerwijs
van uitgegaan was dat het politiecollege zelf hem zou horen. Het ook om die
reden is dat verzoeker zich aldus verschalkt voelde dat zijn tuchtverdediger te
kennen gaf dat het verweer vervat zat in het overhandigde document
(verweerschrift), terwijl hij er geenszins bewust heeft geopteerd voor een
zuiver schriftelijk verweer, wel integendeel, nu hij de klemtoon op een
mondeling verweer had gelegd en aldus ook gevraagd had om fysiek gehoord
te worden. Dit precies om reden van de bijzondere omstandigheden en
historiek in deze, waardoor er bij het horen de mogelijkheid bestond van een
gedachtewisseling en voortschrijdend inzicht. Dat verzoeker ook een
geschreven vorm van verweer had voorzien kan hem moeilijk ten kwade
worden geduid, de ene vorm van verweer bestaat naast de andere en zij sluiten
elkaar niet uit. Het gegeven dat verzoeker geen absoluut recht heeft om door de
tuchtoverheid zelve te worden gehoord staat er volgens hem niet aan in de weg
dat hij in dit concreet geval verschalkt is in zijn verwachtingen dat dit wel
effectief het geval ging zijn en hem aldus de mogelijkheid werd ontnomen
klemtonen en accenten te leggen, terwijl hij ervan uitging dat een dergelijke
gelegenheid hem wel zou worden geboden, zodat hij ook in dit geval wel
degelijk belang heeft bij het middel.
Beoordeling
Het auditoraat heeft het middel zoals uiteengezet in het
verzoekschrift weergegeven in de zin als hiervoor (supra, punt 11). Partijen
hadden in hun navolgende processtukken geen kritiek op deze analyse. De
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-22/27
beoordeling van het middel wordt daarom aan de hand van deze samenvatting
verricht.
15.
Door het auditoraat wordt tot de niet-ontvankelijkheid van
het tweede middel besloten op grond van de volgende overwegingen:
“2.3.1.In dit middel wordt in essentie aangevoerd dat het hoorrecht begrepen
in artikel 29 van de tuchtwet en het recht van verdediging werden geschonden
doordat verzoeker op 2 augustus 2021 gehoord werd door een afgevaardigde
van het politiecollege (in zijn hoedanigheid van hogere tuchtoverheid), en dit
op basis van een beslissing van de voorzitter van het politiecollege omwille
van ‘hoogdringendheid’, terwijl enkel het politiecollege bevoegd was om een
dergelijke machtigingsbeslissing te nemen. Dat het politiecollege de
beslissing van de voorzitter van het politiecollege naderhand bekrachtigd
heeft, doet niets af van het feit dat verzoeker gehoord werd door een
afgevaardigde die daartoe niet bevoegd was, zodat verzoeker niet werd
gehoord conform artikel 29 van de tuchtwet. Dit heeft tot gevolg dat geen
tuchtstraf meer kon opgelegd worden.
2.3.2 Artikel 29, tweede lid van de tuchtwet bepaalt:
“Geen enkele straf mag worden uitgesproken zonder dat betrokkene ingelicht
werd over zijn recht om mondeling gehoord te worden. De betrokkene en de
getuigen worden door de bevoegde tuchtoverheid of door de door hem
aangewezen overheid gehoord.”
Als eerste vaststelling vloeit hieruit voort dat, anders dan verzoeker in het
middel lijkt voor te houden, hij geen recht kan laten gelden om enkel door het
politiecollege als hogere tuchtoverheid gehoord te worden. Aangezien
artikel 29, tweede lid van de tuchtwet expliciet voorschrijft dat de betrokkene
‘door de bevoegde tuchtoverheid of de door hem aangewezen overheid’
wordt gehoord, beschikt de bevoegde tuchtoverheid ter zake over een
discretionaire bevoegdheid en kan zij ervoor opteren het horen van de
betrokkene aan een andere overheid te delegeren. Dat geen gevolg gegeven
wordt aan de wens van de betrokkene om door de bevoegde tuchtoverheid
gehoord te worden toont op zich geen onwettigheid aan.
Verder volgt uit deze bepaling dat het betrokken personeelslid slechts door
een andere overheid kan gehoord worden indien de bevoegde tuchtoverheid
(hier het politiecollege) deze andere overheid heeft aangewezen om de
betrokkene te horen.
De verzoeker moet bijgevallen worden dat een dergelijke delegatiebeslissing,
op het tijdstip van de hoorzitting, niet genomen was aangezien de
gemachtigde […] door de voorzitter van het politiecollege, en niet door het
politiecollege zelf, was aangewezen om verzoeker te horen, terwijl die
bevoegdheid overeenkomstig artikel 29, tweede lid van de tuchtwet enkel aan
het politiecollege toekomt, en terwijl het politiecollege de beslissing van de
voorzitter slechts bekrachtigd heeft nadat (9 augustus 2021) de hoorzitting
plaats gevonden heeft (2 augustus 2021).
Strikt genomen is de hoorzitting van 2 augustus 2021 dan ook onwettig, want
niet conform artikel 29 van de tuchtwet. Vraag is evenwel of de vaststelling
van deze onwettigheid noodzakelijkerwijze de onwettigheid van de bestreden
beslissing tot gevolg heeft, zoals verzoeker voorhoudt (hij meent niet gehoord
te zijn waardoor zijn rechten van verdediging miskend zijn, hetgeen de
onwettigheid van de bestreden beslissing met zich meebrengt).
Daar staat tegenover dat het politiecollege de machtigingsbeslissing van de
voorzitter van het politiecollege achteraf wel bekrachtigd heeft, waaruit blijkt
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-23/27
dat het college geen bezwaren had tegen deze machtiging. De verwerende
partij wijst er in haar memorie van antwoord, met verwijzing naar het arrest
nr. 251.158 van 30 juni 2001, ook op dat de schending van een wettelijk
voorgeschreven procedureregel op zich niet toelaat tot de onwettigheid van de
bestreden beslissing te besluiten. Het door artikel 29 van de tuchtwet
voorgeschreven hoorrecht van verzoeker moet als een substantiële
vormvereiste worden beschouwd aangezien het een waarborg betreft die in
het belang van verzoeker voorgeschreven is. Deze substantiële vormvereiste
is hier niet voorgeschreven op straffe van nietigheid voorgeschreven. In dat
geval moet de verzoeker aantonen dat de miskenning van de vormvereiste
hem geschaad heeft in zijn belangen, dermate dat die miskenning een invloed
heeft gehad op de eindbeslissing (o.a. RvS, 23 april 2009, nr. 192.577).
De stelling van verzoeker dat hij op 2 augustus 2021 ‘niet gehoord werd’ kan
niet bijgevallen worden. Hij is die dag feitelijk wel degelijk gehoord, zij het
dat op dat tijdstip geen rechtsgeldige beslissing voorlag waarbij CP C.
gemachtigd werd verzoeker te horen.
Uit het PV van de hoorzitting blijkt dat verzoeker inderdaad wel vragen
gesteld heeft bij het afnemen van het verhoor door CP C. en dat hij
aangedrongen heeft op een hoorzitting waarbij de leden van het politiecollege
aanwezig waren. Zoals hoger reeds gesteld kan verzoeker evenwel geen recht
laten gelden om enkel door het politiecollege gehoord te worden.
Uit het PV van de hoorzitting blijkt ook dat de tuchtverdediger van verzoeker
het volgende heeft gesteld: “Het is hierbij niet de bedoeling dat we
“verhoord” worden. Het is enkel de bedoeling dat we onze opmerkingen
doorgeven omtrent het inleidend verslag. Ik heb een document bij en ik ga dit
nadien overhandigen. Al wat ik ga zeggen, staat hier ook in. We gaan tijdens
deze hoorzitting geen andere elementen aandragen die hierin vermeld staan.
Dit is ons verweer. De hoorzitting moet dus niet opgenomen of
geprojecteerd worden.”
Het document waarvan sprake betreft een verweerschrift van 22 bladzijden
dat als bijlage bij het PV van de hoorzitting wordt gevoegd.
Het is aldus duidelijk dat verzoeker – bij monde van zijn tuchtverdediger - in
werkelijkheid geopteerd heeft voor een schriftelijk verweer dat aan het
tuchtdossier is toegevoegd en waarvan de leden van het politiecollege –
ondanks hun afwezigheid op de hoorzitting van 2 augustus 2021 – kennis
hebben kunnen nemen.
Behoudens de stelling van verzoeker dat hij de tuchtoverheid ‘in persoon’
wenste toe te spreken – waarop hij evenwel zoals gesteld geen recht kan laten
gelden – verduidelijkt de verzoeker in het middel op geen enkele wijze hoe
het horen door CP C. hem in zijn belangen (rechten van verdediging) heeft
geschonden, terwijl het daarentegen vaststaat dat de hogere tuchtoverheid van
al zijn verweerelementen kennis heeft kunnen nemen via het verweerschrift
dat hij op de hoorzitting heeft neergelegd.
De verwerende partij kan aldus bijgevallen worden dat de verzoeker geen
belang heeft bij het gegrond bevinden van het middel, vermits het gegrond
bevinden van het middel niet toelaat te besluiten dat de bestreden beslissing
onwettig is.”
In zoverre verzoeker in zijn laatste memorie vooreerst
benadrukt dat meerdere redenen aan een dergelijke bekrachtiging ten
grondslag kunnen liggen, zo ook de vrees dat een onherstelbare fout werd
begaan waardoor bestraffing niet meer mogelijk is en aldus met de gevolgde
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-24/27
werkwijze wordt gepoogd hieraan een mouw te passen, volstaat de
vaststelling, dat deze loutere bewering het vermoeden van wettigheid
verbonden aan de bekrachtigingsbeslissing niet aantast, nu verzoeker om dit
vermoeden van wettigheid te weerleggen, zoals terecht wordt aangevoerd door
de verwerende partij in haar laatste memorie, zich niet kan beperken tot het
aanvoeren van enkele persoonlijke bedenkingen over mogelijk andere aan de
bekrachtigingsbeslissing ten grondslag liggende motieven.
In zoverre verzoeker vervolgens laat gelden dat het niet
wettig horen impliceert dat hij niet is gehoord op grond van artikel 29 van de
tuchtwet welke een expliciete sanctie bepaalt, zijnde dat “geen enkele straf
mag worden uitgesproken ...”, volstaat de vaststelling dat luidens artikel 29,
tweede lid, van de tuchtwet “geen enkele straf mag worden uitgesproken
zonder dat betrokkene ingelicht werd over zijn recht om mondeling gehoord te
worden.” De aangehaalde bepaling verplicht bijgevolg enkel dat de
tuchtoverheid het betrokken personeelslid informeert over het recht mondeling
te worden gehoord - wat te dezen overigens in het inleidend verslag is gebeurd
– zodat de “expliciete sanctie” waarop verzoeker doelt, enkel slaat op de
miskenning van die informatieplicht. In mate dat verzoeker het anders ziet,
faalt zijn standpunt in rechte. Evenmin kan uit de voornoemde bepaling
worden afgeleid dat verzoeker door de tuchtoverheid zelf mondeling dient te
worden gehoord, noch blijkt eruit dat aan die vermeende verplichting de door
verzoeker voorgehouden sanctie wordt gekoppeld.
In zoverre verzoeker tot slot nog tracht aan te tonen dat hij in
zijn belangen is geschaad, herhaalt hij in essentie op parafraserende wijze zijn
in het verzoekschrift en in de memorie van wederantwoord aangevoerde
argumentatie zonder inhoudelijk afbreuk te doen aan de redenering van het
auditoraatsverslag. In zoverre verzoeker dienaangaande nog betoogt dat hij
zich verschalkt voelde doordat zijn tuchtverdediger te kennen gaf dat het
verweer vervat zat in het overhandigde document (verweerschrift), terwijl hij
geenszins bewust heeft geopteerd voor een zuiver schriftelijk verweer, wel
integendeel, nu hij de klemtoon op een mondeling verweer had gelegd en aldus
ook gevraagd had om fysiek gehoord te worden, en derhalve nieuwe
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-25/27
argumenten en kritieken aanvoert, toont verzoeker niet aan dat hij die niet
reeds in zijn verzoekschrift had kunnen ontwikkelen. Aldus geeft verzoeker op
laattijdige en niet-ontvankelijke wijze een nieuwe grondslag aan het middel.
Die argumenten en kritieken kunnen derhalve niet tot nietigverklaring leiden.
De Raad van State ziet geen reden om het anders te zien dan
het auditoraat en bevindt aldus, na eigen onderzoek, de redenering van het
auditoraatsverslag bijvallend, het tweede middel niet ontvankelijk.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van 22
euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is
aan de verwerende partij.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de
identiteit van verzoeker weggelaten.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-26/27
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op zeventien januari tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Geert Debersaques,
kamervoorzitter,
Chantal Bamps,
staatsraad,
Kaat Leus,
staatsraad,
bijgestaan door
Johan Pas,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Johan Pas
Geert Debersaques
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.465
38.999-27/27
