Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659 (2024-01-31)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.659 van 31 januari 2024 Openbaar ambt - Federaal openbaar
ambt - Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
IXe KAMER
ARREST
nr. 258.659 van 31 januari 2024
in de zaak A. 228.166/IX-9549
In zake :
Yvette RAES
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Joris Vercammen
kantoor houdend te 2800 Mechelen
Schuttersvest 4-8
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de FEDERALE PENSIOENDIENST
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 9 mei 2019, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de administrateur-generaal van de federale
pensioendienst van 8 maart 2019 waarbij ten eerste 6 dagen afwezigheid van
Yvette Raes op het werk worden beschouwd als ongewettigde afwezigheden en zij
in de stand van non-activiteit wordt geplaatst voor deze dagen, en waarbij ten
tweede 25 dagen afwezigheid op het werk worden beschouwd als verlofdagen en
het jaarlijks verlof voor deze dagen wordt verminderd.
II. Verloop van de rechtspleging
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een verslag opgesteld.
Bij arrest nr. 254.085 van 23 juni 2022 heeft de Raad van State
het debat heropend en de zaak verwezen naar de gewone rechtspleging.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-1/27
De verzoekende partij en de verwerende partij hebben een
laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 18 december 2023.
Staatsraad Wouter Pas heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Judy Cooreman, die loco advocaat Joris Vercammen
verschijnt voor de verzoekende partij, adviseur Jonas Eeman en attaché Kuldip
Malhi, die verschijnen voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
Verzoekster is bij de verwerende partij statutair tewerkgesteld
als adviseur (klasse A3). Zij bekleedt de functie coördinator sociale fraude, en als
dusdanig is de administrateur-generaal haar enige hiërarchische meerdere.
In het kader van haar evaluatiecyclus 2014 wordt met haar
toenmalige hiërarchische meerdere onder ‘beschikbaarheid voor de gebruikers van
de dienst’ als doelstelling vastgelegd: “beschikbaar tijdens de werkuren” en
daartoe “bereikbaar op gsm en/of PC”. Deze doelstelling blijft telkens behouden in
de latere evaluatiecycli van 2015 tot 2018 met haar nieuwe hiërarchische meerdere.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-2/27
Gedurende een periode van acht jaar werkt verzoekster
gedeeltelijk via telewerk. Volgens verzoekster gebeurt dit met het uitdrukkelijke
akkoord van haar hiërarchische oversten. De verwerende partij is van mening dat
voor deze toestemming geen bewijs voorligt. Wel erkent de verwerende partij dat
de feitelijke toestand van telewerk gedurende een bepaalde tijd minstens is
gedoogd, ook door de nieuwe administrateur-generaal.
In de eindevaluatie over de evaluatiecyclus 2018 op 4 februari
2019 formuleert verzoeksters hiërarchische meerdere met betrekking tot de
doelstelling in verband met “beschikbaarheid voor de gebruikers van de dienst” de
volgende opmerking: “Gelet op de bepalingen van dienstnota 1, en de bijzondere
voor het telewerk, wordt het telewerk ook voor [verzoekster] beperkt tot 2 dagen
per week. Er komen dus geen uitzonderingen meer.”
Op 8 maart 2019 neemt de administrateur-generaal ten aanzien
van verzoekster de volgende beslissing in verband met haar aan- en afwezigheden
in 2019 en het naleven van de reglementering inzake verlof en telewerk:
“Sinds 1 januari 2019 was u op volgende dagen aanwezig op kantoor:
8 januari 2019, 15 januari 2019, 28 januari 2019, 1 februari 2019, 4 februari
2019, 22 februari 2019, 26 februari 2019, 28 februari 2019, 5 maart 2019,
8 maart 2019.
U was op 3 januari en van 8 tot 15 februari met verlof.
Voor de volgende dagen heeft u geen afwezigheid gevraagd, en u heeft ook
geen aanvraag tot telewerk ingediend: 2 januari 2019, 4 januari 2019,
7 januari 2019, van 9 tot 11 januari 2019, 14 januari 2019, van 16 tot
18 januari 2019, van 21 tot 25 januari 2019, van 29 tot 31 januari 2019, van 5
tot 7 februari 2019, van 18 tot 21 februari 2019, 25 februari 2019, 27 februari
2019, 1 maart 2019, 4 maart 2019, van 6 tot 7 maart 2019.
In toepassing van artikels 3 en 4 van het [k]oninklijk besluit van 19
november 1998 betreffende de verloven en afwezigheden toegestaan aan de
personeelsleden van de rijksbesturen zou u ambtshalve in non-activiteit
moeten geplaatst worden voor die 31 werkdagen.
Ik wil u evenwel uitzonderlijk de toestemming geven om 25 van de 31 dagen
in te vullen aan de hand van jaarlijks verlof. Zonder tegenbericht zal de
omzetting door P&O uitgevoerd worden.
De afwezigheden vanaf 25 februari 2019 (6 dagen afwezigheid in totaal)
zullen als onwettige afwezigheden beschouwd worden.
Deze beslissing werd eveneens mondeling meegedeeld tijdens ons
onderhoud op datum van 08/03/2019.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-3/27
Aangezien u de reglementering inzake verloven en telewerk niet naleeft, zal
u het genot van de Dynamo-regeling ontnomen worden, en wordt u op vast
uurrooster geplaatst voor de duur van 2 maanden en dit met ingang van
11 maart 2019 (zie mijn mail van vandaag).
U krijgt de keuze tussen vier verschillende werkmogelijkheden: 8u00 tot
16u06; 8u15 tot 16u21; 8u30 tot 16u36; 8u45 tot 16u51, telkens met een
middagpauze van 30 minuten te nemen tussen 11u45 en 13u30.
Gelieve uw beslissing zo vlug mogelijk mee te delen op het adres
[…]@sfpd.fgov.be.
Deze regeling dient strikt te worden gevolgd. Begin mei zal ik uw
functioneren binnen dit nieuwe werkschema evalueren en een beslissing
nemen over de verdere gevolgen.”
Dat is de bestreden beslissing.
IV. Onderzoek van de middelen
A. Vooraf
De bestreden beslissing wordt door verzoekster opgedeeld in
twee beslissingen, waartegen telkens drie middelen worden aangevoerd. Het
tweede en het derde middel zijn echter iedere keer identiek, zodat deze middelen
telkens als één middel tegen de gehele beslissing moeten worden beschouwd.
De eerste aangevochten beslissing behelst aldus, in de woorden
van verzoekster, de beslissing om “de 6 dagen waarop verzoekster gewerkt heeft in
de formule telewerk te beschouwen als ongewettigde afwezigheden en het plaatsen
van verzoekster in de stand van non-activiteit voor deze dagen zodat zij voor deze
dagen geen loon heeft ontvangen”.
De tweede aangevochten beslissing wordt door verzoekster
omschreven als de beslissing “om de 25 dagen waarop verzoekster gewerkt heeft
in de formule telewerk te beschouwen als verlofdagen zodat deze worden
afgetrokken van haar jaarlijks verlof”.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-4/27
B. Eerste middel ten aanzien van de eerste beslissing
Uiteenzetting van het middel
5.1.
Een eerste middel is genomen uit de schending van het principe
van de loonbescherming zoals neergelegd in de loonbeschermingswet van 12 april
1965 (in het bijzonder de artikelen 2 en 3 ervan), alsook van artikel 101 van het
koninklijk besluit van 2 oktober 1937 ‘houdende het statuut van het
Rijkspersoneel’ (hierna: het statuut van het Rijkspersoneel), gelezen in samenhang
met de schending van het principe van een billijke beloning van arbeidsprestaties
zoals neergelegd in artikel 7 van het Internationaal Verdrag inzake economische,
sociale en culturele rechten van 19 december 1966 (hierna: ECOSOC-verdrag).
5.2.
Verzoekster betoogt dat zij reeds acht jaar lang in een
vertrouwensrelatie en met het akkoord van haar hiërarchische meerderen
thuiswerkt. Daarbij werden er weinig formaliteiten vereist.
In de bestreden beslissing leest verzoekster dat haar een sanctie
wordt opgelegd omwille van het niet-aanvragen van telewerk. Daaruit leidt zij af
dat de verwerende partij erkent dat zij de bewuste dagen gewerkt heeft, hetgeen
verzoekster meent ook zelf te kunnen bewijzen.
Ingevolge het door verzoekster verrichte werk op die dagen is de
verwerende partij naar het oordeel van verzoekster de artikelen 2 en 3 van de
loonbeschermingswet van 12 april 1965 niet nagekomen door zes via telewerk
effectief gewerkte dagen als ongewettigde afwezigheden te beschouwen en haar in
non-activiteit te plaatsen. Ook artikel 101 van het statuut van het Rijkspersoneel
stelt dat iedere rijksambtenaar in actieve dienst recht heeft op wedde. Artikel 7 van
het ECOSOC-verdrag voorziet in het recht op een billijke beloning van
arbeidsprestaties.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-5/27
5.3.
In haar memorie van wederantwoord zet verzoekster uiteen dat
voor zover de verwerende partij stelt dat overeenkomstig het koninklijk besluit van
22 november 2006 ‘betreffende het telewerk in het federaal administratief
openbaar ambt’ voorafgaand verlof moest worden gevraagd, zij dit gedurende de
acht jaar dat zij in een vertrouwensrelatie heeft getelewerkt nooit heeft moeten
doen en dat zij, behoudens in het verslag van het evaluatiegesprek van 4 februari
2019, nooit is geïnformeerd dat de toepassing van het telewerkreglement
veranderd zou zijn.
Volgens verzoekster erkent de verwerende partij dat zij de
bewuste 31 dagen heeft gewerkt. Verzoekster merkt daarbij op dat zij telefonisch
bereikbaar was voor haar collega’s, wat kan worden aangetoond via de
inloggegevens van Skype. Daartoe heeft zij echter geen toegang, maar de
verwerende partij beschikt wel over deze gegevens. Daar deze gegevens niet zijn
neergelegd in het administratief dossier, verzoekt verzoekster de verwerende partij
deze gegevens alsnog ter beschikking te stellen van de Raad van State. Bovendien
bestaat verzoeksters werk hoofdzakelijk uit studie- en leeswerk. Tijdens de
maanden januari en februari 2019 heeft zij zich voornamelijk beziggehouden met
de voorbereiding van de verdediging van haar werkstuk ‘sociale fraude’ dat
geagendeerd stond voor het directiecomité van 5 maart 2019. Tezelfdertijd moet de
verwerende partij erkennen dat verzoekster wel degelijk e-mails heeft gestuurd
tijdens deze periode en dus aan het werk was. De verwerende partij minimaliseert
die inspanningen maar kan er niet aan voorbij dat er wel degelijk prestaties zijn
geleverd op de dagen die zij tracht af te doen als niet-gewerkte dagen. Uit het
verweer van de verwerende partij leidt verzoekster af dat zij zich in dienstactiviteit
bevond, omdat zij minstens mondeling toelating had om thuis te werken.
5.4.
In haar laatste memorie voegt verzoekster hier nog aan toe dat
het verslag van de evaluatie van 4 februari 2019 slechts eind april 2019 werd
bezorgd, en dat, aangezien er toen reeds een geschil gerezen was, verzoekster dit
verslag niet heeft ondertekend. Het verslag is volgens haar een eenzijdige
verklaring van de verwerende partij, terwijl de verwerende partij geen ander bewijs
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-6/27
voorlegt waaruit blijkt dat zij aangegeven zou hebben aan verzoekster dat zij de
“voorkeursbehandeling” wilde stopzetten.
Beoordeling
Verzoekster is bij de verwerende partij statutair tewerkgesteld
als adviseur sociale fraude (klasse A3).
Dit betekent dat zij onderworpen is aan het koninklijk besluit
van 19 november 1998 ‘betreffende de verloven en afwezigheden toegestaan aan
de personeelsleden van de rijksbesturen’ (hierna: koninklijk besluit van 19
november 1998) en het koninklijk besluit van 22 november 2006 ‘betreffende het
telewerk in het federaal administratief openbaar ambt’ (hierna: koninklijk besluit
van 22 november 2006). Daarnaast is zij onderworpen aan het arbeidsreglement
van de verwerende partij en dienstnota nr. 1 – arbeidsregime van 1 januari 2019.
7.1.
Artikel 3, eerste en tweede lid, van het koninklijk besluit van
19 november 1998 luidt:
“De ambtenaar mag niet afwezig zijn van zijn dienst tenzij hij vooraf een
verlof of dienstvrijstelling heeft gekregen.
Onder dienstvrijstelling wordt verstaan de toestemming gegeven aan een
ambtenaar om gedurende de diensturen afwezig te zijn voor een bepaalde
duur met behoud van al zijn rechten.”
Artikel 4, eerste lid, van het koninklijk besluit van 19 november
1998 luidt:
“Onverminderd de eventuele toepassing van een tuchtstraf of een
administratieve maatregel is de ambtenaar die zonder toestemming afwezig
is of de duur van zijn verlof zonder geldige reden overschrijdt, van
rechtswege in non-activiteit.”
7.2.
Artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 november 2006 luidt
op 8 maart 2019:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-7/27
“De beslissing om op telewerk en/of op satellietwerk beroep te kunnen doen
in een instelling wordt door het directiecomité genomen.
De beslissing om effectief beroep te doen op telewerk of satellietwerk wordt
genomen door de functionele chef of de hiërarchische meerdere.”
Artikel 5 van het koninklijk besluit van 22 november 2006 luidt
op 8 maart 2019:
Ҥ 1. Het telewerk gebeurt op vrijwillige basis zowel voor het betrokken
personeelslid als voor de betrokken werkgever.
Het feit van het organiseren van telewerk in een dienst creëert voor de
werkgever geen enkele verplichting om aan alle personeelsleden van deze
dienst toe te laten hiervan gebruik te maken.
Evenzeer creëert het feit dat het telewerk zou veralgemeend worden in een
dienst, voor het personeelslid geen enkele verplichting om hiervan gebruik te
maken.
§ 2. Geen enkele toelage of premie mag verbonden worden aan telewerk.
Geen enkele verhoging of vermindering van de arbeidsduur mag eraan
verbonden worden.
Voor de telewerker gelden dezelfde werkbelasting en prestatienormen als
voor vergelijkbare personeelsleden welke werken op de werkvloer van de
werkgever.
§ 3. De telewerkers hebben dezelfde rechten op opleiding en mogelijkheden
voor loopbaanontwikkeling als vergelijkbare personeelsleden die op de
werkvloer van de werkgever tewerkgesteld zijn en zijn onderworpen aan
dezelfde evaluaties.
§ 4. Telewerk mag, over een periode van een jaar, niet meer dan drie vijfden
van de arbeidsregeling die op de telewerker van toepassing is beslaan.
Telewerk en satellietwerk mogen samen nooit gelijk zijn aan de
arbeidsregeling die op het personeelslid van toepassing is.
§ 5. Door middel van een vooropzeg waarvan de duur is vastgesteld in het
voorstel bedoeld in artikel 9, mogen zowel het personeelslid als de
werkgever een einde stellen aan het telewerk. De vooropzeg gegeven door de
telewerker mag de duur van een maand niet overschrijden.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-8/27
Artikel 6 van het koninklijk besluit van 22 november 2006 luidt
op 8 maart 2019:
Ҥ 1. Gedurende het telewerk of het satellietwerk, behoudt de telewerker of
de satellietwerker dezelfde rechten en plichten als gedurende de op de
werkvloer van de werkgever verrichte uren.
§ 2. De verlofregeling en de bepalingen inzake arbeidsongevallen en
beroepsziekten blijven volledig op hem van toepassing.
In geval van ziekte, zijn de telewerker en de satellietwerker ertoe gehouden
de werkgever te verwittigen overeenkomstig de modaliteiten voorzien voor
de andere personeelsleden.
Bij arbeidsongeval is de telewerker ertoe gehouden zo vlug mogelijk de
werkgever te verwittigen en hem alle gegevens te bezorgen die nuttig zijn
voor de kwalificatie van het ongeval als arbeidsongeval.
§ 3. De telewerker en de satellietwerker zorgen voor de organisatie van hun
werk rekening houdend met de wet van 14 december 2000 tot vaststelling
van sommige aspecten van de organisatie van de arbeidstijd in de openbare
sector en van het voorstel bedoeld in artikel 9.
§ 4. De werkgever neemt de nodige maatregelen zodat de telewerker en de
satellietwerker toegang hebben tot informatie betreffende de instelling en de
dienst.”
Artikel 9 van het koninklijk besluit van 22 november 2006 luidt
op 8 maart 2019:
“§ 1. Vóór elke invoering van telewerk, wordt een schriftelijk voorstel
opgesteld in onderling akkoord door de telewerker en de werkgever.
[…].
Voor de statutaire personeelsleden, maakt het in het eerste lid bedoelde
voorstel het voorwerp uit van een unilaterale beslissing van de houder van de
meest nabije managementfunctie ten opzichte van de telewerker.
§ 2. In het geval van regelmatig telewerk, het in § 1 bedoelde voorstel
vermeldt ten minste het volgende:
1° de plaats waar het telewerk wordt uitgevoerd;
2° de dagen gedurende dewelke men het telewerk uitvoert en de dagen van
aanwezigheid op de werkvloer van de werkgever;
3° de ogenblikken waarop of de periodes tijdens welke de telewerker
bereikbaar moet zijn en via welke middelen;
4° de manier waarop de werkgever aan de telewerker de te verwezenlijken
taken onder vorm van telewerk opgeeft, alsook de methode waarmee het
werk, geleverd door de telewerker, gemeten wordt;
5° de ogenblikken waarop de telewerker een beroep kan doen op technische
ondersteuning;
6° de nadere regels volgens welke de werkgever de in het artikel 10 bepaalde
onkosten en kosten vergoedt;
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-9/27
7° de duur;
8° de voorwaarden en nadere regels voor de schorsing, het afbreken en de
verlenging.
§ 3. In het geval van incidenteel telewerk, zijn de bepalingen bedoeld in §
2 van toepassing, met uitzondering van deze vermeld onder 2°.
De vermelding van de dagen waarop het telewerk wordt verricht, kan
gebeuren door uitwisseling van elektronische zendingen.
Deze dient ten laatste voor het begin van de werkdag te gebeuren, en dient
het schriftelijk voorafgaand akkoord van de werkgever te verkregen
hebben.”
In het arbeidsreglement van de verwerende partij wordt, wat de
duur van de arbeidstijd betreft, onder punt 2 bepaald dat de werkroosters
vastgelegd worden in dienstnota nr. 1.
In die dienstnota wordt onder punt 2 ‘Werkorganisatie’ bepaald
dat er bij de verwerende partij twee systemen bestaan om het werk te organiseren.
Eén daarvan is het systeem ‘Dynamo’ waaromtrent het volgende wordt gesteld:
zonder tijdsregistratie; gebaseerd op het behalen van geïndividualiseerde
doelstellingen (met als maatstaf de 38-urenweek gespreid over vijf dagen).
Punt 2.1 van dienstnota nr. 1 bevat de regeling omtrent het
systeem “Dynamo”. Uit punt 2.1.1 ‘Toepassingsgebied’ blijkt onder meer dat dit
systeem verplicht is voor de medewerkers van klasse A3.
Punt 2.1.3 bevat de regeling in verband met telewerk. Onder
randnummer 1 wordt bepaald dat telewerk enkel mogelijk is op vrijwillige basis:
het is voor het personeelslid noch voor de werkgever een recht of een plicht.
Randnummer 2 betreft de toestemming om te telewerken. Er geldt onder meer dat
de evaluator beslist of de medewerker de toestemming krijgt om te telewerken.
Wat het moment en de duur van het telewerk betreft, geldt volgens randnummer
5.1 als algemene regel dat de medewerker gemiddeld maximaal twee dagen per
week telewerkt. De duur van een dag telewerk is dezelfde als de gewoonlijke duur
van de dagelijkse prestaties van de werknemer. Op deze algemene regel bestaan
een aantal uitzonderingen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-10/27
Onder punt 2.1.4 ‘Werken volgens een flexibel uurrooster’ kan
onder meer worden gelezen dat als de medewerker ofwel vóór de middag ofwel na
de middag geen prestaties verricht en niet gecontacteerd wil worden voor
beroepsgerelateerde zaken, hij verlof aanvraagt.
In punt 2.1.6. ‘Toegang tot Dynamo – Voorwaarden’ wordt
onder meer bepaald dat de medewerker een elektronische aanvraag indient voor
telewerk. Als hij toestemming vraagt om telewerk te doen, vermeldt de
medewerker in zijn aanvraag: de gewenste begindatum; de vorm van het telewerk
(vast of occasioneel, binnen de in zijn dienst vastgestelde grenzen); de
telewerkagenda als het telewerk op vaste dagen is; de plaats(en) waar het telewerk
zal (zullen) plaatsvinden. De evaluator verifieert of de medewerker voldoet aan de
voorwaarden voor telewerk en spreekt zich uiteindelijk uit over de toestemming
voor het telewerk. Als de aanvraag wordt goedgekeurd, wordt deze geregistreerd in
het
persoonlijke
dossier
van
de
medewerker
en
vormt
deze
de
telewerkovereenkomst tussen de medewerker en de verwerende partij. Als de
medewerker de toestemming heeft verkregen om occasioneel te telewerken, dient
hij een aanvraag voor occasioneel telewerk in voor elke dag of periode waarop hij
telewerk doet.
De bijlage bij dienstnota nr. 1 regelt onder meer het volgende
ingeval van een onvoorspelbare situatie voor een medewerker-telewerker:
- Komt
1.1. Terugbetaling verplaatsingskosten
- Telewerkt thuis of in een gewestelijk kantoor
2.1. Verwittigt zijn hiërarchie of P&O
2.2. Dient een aanvraag voor telewerk in
2.3. Bij telewerk in een gewestelijk kantoor, de gewestelijke directeur c
- Komt niet en telewerkt niet
3.1.Een jaarlijkse verlofdag of een dag verlof om dwingende reden. Aan
Ingeval van een voorspelbare situatie voor een
medewerker-telewerker bepaalt de bijlage:
- Telewerkt thuis of in een gewestelijk kantoor
1.1. Verwittigt zijn hiërarchie of P&O
1.2. Dient een aanvraag voor telewerk in
1.3.Bij telewerk in een gewestelijk kantoor, de gewestelijke directeur co
- Telewerkt niet
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-11/27
2.1.Een jaarlijkse verlofdag of een dag verlof om dwingende reden. Aan
In haar uiteenzetting van het eerste middel betwist verzoekster
dat zij op de 31 in de bestreden beslissing opgesomde dagen in de periode van
1 januari 2019 tot 7 maart 2019 ongewettigd afwezig was. Zij beweert die dagen
aan telewerk te hebben gedaan, zoals zij reeds acht jaar in een vertrouwensrelatie
met het akkoord van haar hiërarchische meerderen en zonder formaliteiten deed.
Zij is ook van mening dat de verwerende partij erkent dat zij die 31 dagen effectief
heeft gewerkt, wat zij zelf ook tracht aan te tonen aan de hand van een aantal
documenten die zij bij haar verzoekschrift heeft gevoegd. Verzoekster voert ook
aan dat zij die bewuste 31 dagen wel degelijk telefonisch bereikbaar was voor haar
collega’s. Aan de hand daarvan wil zij bijkomend aantonen wel degelijk effectief
gewerkt te hebben. Met het oog daarop vraagt zij dat de verwerende partij het
administratief dossier zou vervolledigen met de inloggegevens van Skype.
Het is als dusdanig niet doorslaggevend of verzoekster op de
bewuste 31 dagen al dan niet professionele activiteiten heeft verricht of effectief
heeft gewerkt. Wel relevant is de vraag of de verwerende partij al dan niet terecht
tot de door haar gedane vaststellingen over verzoekster met betrekking tot de
periode van 1 januari 2019 tot 7 maart 2019 is gekomen, namelijk dat voor
31 dagen geen verlof of dienstvrijstelling werd gevraagd, noch een aanvraag tot
telewerk werd ingediend, en of de verwerende partij op basis van die vaststellingen
al dan niet terecht tot de (ongewettigde) afwezigheid van verzoekster voor die 31
dagen heeft besloten.
De gegevens die volgens verzoekster ontbreken in het
administratief dossier hebben betrekking op de niet relevante vraag of verzoekster
die bewuste 31 dagen al dan niet effectief gewerkt heeft. Ze zijn niet noodzakelijk
voor het onderzoek van het annulatieberoep en er kan niet worden ingezien wat
verzoeksters vraag om het administratief dossier alsnog te vervolledigen met deze
gegevens kan bijbrengen in het onderzoek van de zaak.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-12/27
Het door de verwerende partij neergelegde administratief
dossier bevat alle relevante stukken en gegevens aan de hand waarvan de
wettigheid van de bestreden beslissing kan worden nagegaan en beoordeeld op
basis van de door verzoekster aangevoerde middelen.
Wat betreft de vraag of de verwerende partij al dan niet terecht
heeft geoordeeld dat verzoekster voor de 31 in de bestreden beslissing opgesomde
dagen in de periode van 1 januari 2019 tot 7 maart 2019 geen afwezigheid heeft
gevraagd noch een aanvraag tot telewerk heeft ingediend, moet worden vastgesteld
dat uit het administratief dossier nergens blijkt dat verzoekster effectief zulk een
aanvraag heeft gedaan, noch dat zij toestemming heeft verkregen om afwezig te
zijn wegens verlof of dienstvrijstelling of om telewerk te verrichten.
Evenmin blijkt uit het administratief dossier dat verzoekster die
bewuste 31 dagen op het kantoor van de verwerende partij aanwezig was, in
tegenstelling tot de tien andere in de bestreden beslissing opgesomde dagen
waarvoor effectief puntingen in hoofde van verzoekster zijn geregistreerd.
Deze vaststellingen worden als dusdanig niet betwist door
verzoekster.
Zoals sub 7.1 vermeld, volgt uit de artikelen 3 en 4 van het
koninklijk besluit van 19 november 1998 dat een ambtenaar die vooraf geen verlof
of dienstvrijstelling heeft gekregen, niet afwezig mag zijn en dat de ambtenaar die
zonder toestemming afwezig is van rechtswege in non-activiteit is. Dit volgt
trouwens ook uit artikel 106, 7°, van het statuut van het Rijkspersoneel.
Zoals sub 8 vermeld, volgt uit punt 2.1.4 van dienstnota nr. 1 dat
verlof moet worden aangevraagd als ofwel vóór de middag ofwel na de middag
geen prestaties worden verricht en de medewerker niet gecontacteerd wil worden
voor beroepsgerelateerde zaken.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-13/27
Uit de bijlage bij dienstnota nr. 1 volgt dat verlof (om dwingende
reden) moet worden aangevraagd ingeval de medewerker niet komt en niet
telewerkt.
Wat telewerk betreft, volgt uit de artikelen 3, 5, 6 en 9 van het
koninklijk besluit van 22 november 2006 en uit de punten 2.1.3 en 2.1.6 van de
bijlage bij dienstnota nr. 1 dat het telewerk enkel mogelijk is op vrijwillige basis
zowel voor het personeelslid als voor de werkgever, dat het personeelslid
toestemming dient te verkrijgen om telewerk te verrichten vanwege zijn evaluator,
dat in principe gemiddeld maximaal twee dagen per week telewerk kan worden
verricht en dat de medewerker toestemming moet vragen om telewerk te verrichten
via een elektronische aanvraag die een aantal gegevens moet bevatten.
Verzoekster is als statutair tewerkgestelde ambtenaar bij de
verwerende partij gehouden door voornoemde voorschriften voor wat betreft
afwezigheden en telewerk. Zoals hiervóór sub 11 duidelijk is geworden, blijkt
verzoekster deze voorschriften niet te zijn nagekomen. Nochtans moet
aangenomen worden dat verzoekster als statutair tewerkgestelde ambtenaar deze
voorschriften kende of minstens behoorde te kennen.
Verzoekster beweert dat zij reeds acht jaar lang telewerk verricht
in een vertrouwensrelatie en met het akkoord van haar hiërarchische meerderen, en
dit met weinig formaliteiten.
Er moet worden vastgesteld dat deze werkwijze in ieder geval in
strijd is met de voornoemde regelgeving die wel degelijk op haar van toepassing is
en waarvan zij als federaal statutair tewerkgestelde ambtenaar in de klasse A3 weet
of behoort te weten dat zij onder de toepassing ervan valt. Of niettemin het
vertrouwensbeginsel aan de bestreden beslissing in de weg staat, wordt hierna bij
het tweede middel onderzocht.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-14/27
Vermits dus geen aanvraag of toestemming voor verlof of
dienstvrijstelling voorligt, noch een aanvraag tot telewerk werd ingediend en
vermits verzoekster al evenmin op die bewuste 31 dagen op het kantoor van de
verwerende partij aanwezig was, heeft de verwerende partij terecht geconcludeerd
dat verzoekster die bewuste 31 dagen afwezig was en dat zij in principe van
rechtswege in non-activiteit moest worden geplaatst.
Voor zes van de 31 bewuste dagen heeft de verwerende partij
derhalve terecht geoordeeld dat deze beschouwd moeten worden als ongewettigde
afwezigheden en dat verzoekster voor deze zes dagen in non-activiteit was.
Wat die zes dagen ongewettigde afwezigheid betreft, gaat het
argument van verzoekster dat zij overeenkomstig artikel 101 van het statuut van
het Rijkspersoneel in actieve dienst was en daarom recht had op wedde dan ook
niet op. Verzoekster was die zes dagen in non-activiteit ten gevolge van haar
ongewettigde afwezigheid, zodat zij overeenkomstig artikel 104 van het statuut
van het Rijkspersoneel als rijksambtenaar in de stand non-activiteit geen recht op
wedde heeft. Wat die zes dagen betreft, kan het principe van de loonbescherming
(artikelen 2 en 3 van de loonbeschermingswet van 12 april 1965 en artikel 101 van
het statuut van het Rijkspersoneel) en het principe van een billijke beloning van
arbeidsprestaties (artikel 7 ECOSOC-verdrag) dan ook niet geschonden zijn.
Het eerste middel ten aanzien van de eerste beslissing is niet
gegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-15/27
C. Eerste middel ten aanzien van de tweede beslissing
Uiteenzetting van het middel
18.1.
Als eerste middel ten aanzien van de tweede beslissing voert
verzoekster de schending aan van het principe van het recht op jaarlijkse vakantie
zoals neergelegd in artikel 102 van het statuut van het Rijkspersoneel gelezen in
samenhang met artikel 7, § 2, d, van het ECOSOC-verdrag en artikel 31, tweede
lid, van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie van 7 december
2000.
18.2.
Verzoekster voert aan dat voor zover 25 via telewerk effectief
gewerkte dagen als verlofdagen worden beschouwd, het recht op jaarlijkse
vakantie in het gedrang komt door haar te verplichten om verlof op te nemen voor
gewerkte dagen. Artikel 102 van het statuut van het Rijkspersoneel bepaalt immers
dat iedere rijksambtenaar in actieve dienst recht heeft op jaarlijks verlof. Artikel 7,
§ 2, d, van het ECOSOC-verdrag voorziet in het recht op periodieke vakantie. Er
kan volgens haar niet restrictief omgesprongen worden met het grondrecht op
vakantie. Het Hof van Justitie heeft dit basisrecht al verscheidene keren erkend als
toepassing van artikel 31, lid 2, van het Handvest van de Grondrechten van de
Europese Unie.
18.3.
In haar memorie van wederantwoord herhaalt verzoekster dat zij
reeds acht jaar thuis aan telewerk deed in akkoord met haar hiërarchisch meerderen
en dat de verwerende partij opeens stelt dat, overeenkomstig het koninklijk besluit
van 22 november 2006, voorafgaand verlof moest worden gevraagd. Verzoekster
herhaalt eveneens haar argumentatie dat zij tijdens de betrokken dagen
daadwerkelijk heeft gewerkt.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-16/27
Beoordeling
Wat de dagen betreft waarvoor de verwerende partij aan
verzoekster de mogelijkheid en toestemming heeft gegeven deze in te vullen aan
de hand van jaarlijks verlof, moet worden opgemerkt dat verzoekster geen belang
heeft bij het middel dat haar 25 dagen van haar jaarlijkse vakantie werden
ontnomen voor dagen waarop zij wel heeft gewerkt. Dit middel kan haar namelijk
geen enkel voordeel opleveren.
De verwerende partij heeft voor deze 25 dagen van de in totaal
31 dagen waarvoor geen aanvraag is gedaan, noch een voorafgaande toestemming
voor verlof of dienstvrijstelling is verkregen, noch een aanvraag tot telewerk werd
ingediend en waarop verzoekster al evenmin op kantoor van de verwerende partij
aanwezig was, de mogelijkheid en eigenlijk de gunst verleend om deze 25 dagen te
beschouwen als jaarlijks verlof.
Bij een eventuele nietigverklaring op grond van het door
verzoekster aangehaalde argument, zou de verwerende partij er in het kader van het
rechtsherstel na nietigverklaring toe gehouden zijn om verzoekster ook voor deze
25 dagen naast de overige zes dagen in non-activiteit te plaatsen. Die 25 dagen
zouden dan immers als ongewettigde afwezigheid moeten worden beschouwd op
grond van de op verzoekster toepasselijke regelgeving, zodat verzoekster in dat
geval van rechtswege in non-activiteit zal zijn.
Dit zou voor verzoekster een meer nadelige situatie opleveren
dan dat deze 25 dagen beschouwd worden als jaarlijks verlof, vermits zij in die
situatie overeenkomstig artikel 104 van het statuut van het Rijkspersoneel zelfs
geen recht heeft op wedde.
Verzoekster heeft derhalve geen belang bij dit eerste middel. Het
middel is niet ontvankelijk.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-17/27
D. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
21.1.
Een tweede middel wordt genomen uit de schending van het
zorgvuldigheidsbeginsel, van het vertrouwensbeginsel en van het hoorrecht.
21.2.
De verwerende partij is naar het oordeel van verzoekster
onzorgvuldig te werk gegaan. Ondanks het akkoord met het telewerk gedurende
acht jaar, en dit op een flexibele manier, beslist de verwerende partij plots dat
verzoekster voor zes gewerkte dagen op non-activiteit wordt geplaatst en voor 25
gewerkte dagen vakantiedagen moet opnemen. Verzoekster heeft niet kunnen
vertrouwen op een vaste gedragslijn van het bestuur of op toezeggingen die de
overheid in het concrete geval heeft gedaan. Dit is een manifeste schending van het
vertrouwensbeginsel omdat de verwerende partij zonder enige aanwijzing
terugkomt op haar eerder gehanteerde beleid.
Evenmin werd het hoorrecht nageleefd , zo doet verzoekster nog
gelden. De bestreden beslissing heeft een rechtstreekse impact op haar werk en
beïnvloedt onmiddellijk haar rechtspositie. Er is evenwel op geen enkele wijze
rekening gehouden met de argumenten van verzoekster. De bedoeling van het
hoorrecht is dat alle argumenten die in een dossier worden aangedragen in
rekening kunnen worden gebracht zodat het bestuur op zorgvuldige wijze een
beslissing kan nemen. Dit is in casu niet gebeurd.
21.3.
Verzoekster voegt daar in de memorie van wederantwoord nog
aan toe hetgeen volgt.
Voor zover de verwerende partij in haar memorie van antwoord
verwijst naar het evaluatiegesprek van 4 februari 2019, merkt verzoekster op dat
het document daarvan voor haar pas eind april 2019 beschikbaar was via het
systeem Crescendo, dat het een éénzijdig document is dat niet door haar is
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-18/27
goedgekeurd of ondertekend en dat de inhoud van dat document een loopje neemt
met de werkelijkheid aangezien tijdens het evaluatiegesprek niet over dienstnota
nr. 1 gesproken werd maar over een nieuwe dienstnota.
Verzoekster stelt dat zij voorafgaand aan de bestreden beslissing
nooit op de hoogte werd gebracht van een wijziging in de regels van telewerk die
tot op dat ogenblik op haar van toepassing waren.
Uit het door de verwerende partij voorgestelde feitenrelaas leidt
verzoekster af dat het motief voor de bestreden beslissing de slechtlopende
werkrelatie tussen de partijen was, dat zij gestraft moest worden en uit haar
privileges worden ontzet. Dit vormt naar het oordeel van verzoekster in wezen een
verkapte tuchtstraf.
Zij stelt ook nog dat elke ambtenaar het recht heeft om erop te
kunnen vertrouwen dat de beleidslijn van de overheid, zonder gewijzigd
regulerend kader, behouden zal blijven.
21.4.
In haar laatste memorie gaat verzoekster in tegen het argument
dat zij de op haar van toepassing zijnde regelgeving omtrent telewerk had moeten
kennen. Zij voert aan dat de nieuwe dienstnota waarvan sprake in het
evaluatiegesprek van 4 februari 2019 op het moment van de bestreden beslissing
nog niet gepubliceerd was.
Beoordeling
Het zorgvuldigheidsbeginsel houdt in dat de overheid haar
beslissing op zorgvuldige wijze moet voorbereiden. Dit impliceert dat de
beslissing dient te steunen op werkelijk bestaande en concrete feiten die met de
vereiste zorgvuldigheid werden vastgesteld en een nauwgezette belangenafweging
zodat de overheid op basis van een afdoend en volledig onderzoek van het concrete
geval tot haar besluit komt. De overheid is dus onder meer verplicht om zorgvuldig
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-19/27
te werk te gaan bij de voorbereiding van de beslissing en de feitelijke en juridische
aspecten van het dossier deugdelijk te onderzoeken, zodat zij met kennis van zaken
kan beslissen.
Het vertrouwensbeginsel is een beginsel van behoorlijk bestuur
dat moet vermijden dat de rechtmatige verwachtingen welke de burger uit het
bestuursoptreden put, worden tekortgedaan. Dit houdt in dat de burger in beginsel
moet kunnen vertrouwen op een vaste gedragslijn van de overheid of op
toezeggingen of beloften die de overheid in een concreet geval heeft gedaan.
De hoorplicht als beginsel van behoorlijk bestuur houdt in dat
tegen niemand een maatregel kan worden getroffen die van aard is om zijn
belangen op meer dan geringe wijze aan te tasten, zonder dat hem de gelegenheid
wordt geboden om zijn standpunt voorafgaand aan zulke beslissing op nuttige
wijze te doen kennen. De finaliteit van de hoorplicht bestaat erin, enerzijds, de
betrokkene in de gelegenheid te stellen zijn zienswijze te laten kennen over het
bestaan en de juiste toedracht van de feiten die ten grondslag liggen aan de
voorgenomen maatregel en, anderzijds, wanneer de overheid een discretionaire
bevoegdheid uitoefent, hem in de gelegenheid te stellen zijn standpunt over de
inhoud of de opportuniteit van de te nemen maatregel te laten kennen. Bekeken
vanuit die finaliteit moet het bestuur niet alleen de feiten en de grieven die de
betrokkene ten laste worden gelegd vooraf aan de betrokkene meedelen, maar ook
de voorgenomen maatregel die tegen hem wordt overwogen, zodat de betrokkene
zich kan verdedigen omtrent de noodzaak om die maatregel op te leggen. Dit
laatste houdt in dat het bestuur aan de betrokkene niet alleen moet meedelen welke
de aard is van de maatregel die het overweegt, maar ook welke de inhoud ervan is.
Het bestuur is echter niet verplicht de betrokkene te horen wanneer de feiten,
zonder nader onderzoek, vatbaar zijn voor directe, eenvoudige vaststelling door het
bestuur en er dus niets kan worden ingebracht tegen deze feitelijke vaststellingen.
Het horen over de feiten heeft alleen zin wanneer de feiten vatbaar zijn voor
betwisting.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-20/27
25.1.
Zoals besproken sub 11 blijkt uit het administratief dossier niet
dat verzoekster voor de 31 in de bestreden beslissing opgesomde dagen in de
periode van 1 januari 2019 tot 7 maart 2019 hetzij effectief op het kantoor van de
verwerende partij aanwezig was, hetzij afwezigheid heeft aangevraagd dan wel een
aanvraag tot telewerk heeft ingediend. Eveneens is gebleken dat verzoekster dit
niet betwist.
Het kan dan ook bezwaarlijk onzorgvuldig worden genoemd dat
de verwerende partij heeft vastgesteld dat verzoekster die bewuste 31 dagen
afwezig was.
25.2.
Daaraan wordt geen afbreuk gedaan door het feit dat eventueel zou mo
weten dat zij, als statutair bij de verwerende partij tewerkgestelde ambtenaar, de op
haar van toepassing zijnde regelgeving diende na te leven.
Overigens is haar dit blijkbaar ook expliciet meegedeeld door
haar hiërarchische meerdere tijdens het evaluatiegesprek van 4 februari 2019 in het
kader van haar evaluatiecyclus 2018.
Voor zover verzoekster in haar memorie van wederantwoord de
weergave van het evaluatiegesprek door de verwerende partij betwist, ontkent zij
niet dat op 4 februari 2019 een evaluatiegesprek met haar huidige hiërarchische
meerdere heeft plaatsgehad, waarin volgens verzoekster werd gewezen op “een
nieuwe dienstnota”. Deze “nieuwe dienstnota” kon door haar niet anders worden
begrepen dan zijnde dienstnota nr. 1 die van 1 januari 2019 dateert. Verzoekster
betwist overigens evenmin de vaststelling in het verslag van het evaluatiegesprek
dat in dit gesprek werd bevestigd dat het telewerk “beperkt [wordt] tot 2 dagen per
week” en dat er “geen uitzonderingen meer” komen.
25.3.
Op basis van de vaststelling dat verzoekster 31 dagen afwezig was, heef
mogelijke beslissing, aangezien de verwerende partij ook had kunnen oordelen dat
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-21/27
verzoekster voor alle 31 dagen als ongewettigd afwezig moest worden beschouwd
en dus in non-activiteit was.
Uit het voorgaande volgt dat niet is aangetoond dat sprake is van
een schending van het zorgvuldigheidsbeginsel.
Voor zover in hoofde van verzoekster verwachtingen zouden
zijn ontstaan doordat zij jarenlang telewerk heeft verricht in een vertrouwensrelatie
en met het akkoord van haar voormalige hiërarchische meerdere, kan dit
bezwaarlijk worden gezien als een rechtmatige verwachting die door de
verwerende partij zou zijn tekortgedaan.
Zoals gezegd, wist verzoekster immers of behoorde zij te weten
welke regels op haar, als bij de verwerende partij statutair tewerkgestelde
ambtenaar, net als op alle andere bij de verwerende partij statutair tewerkgestelde
ambtenaren, van toepassing waren en dat de eventuele “afspraken” omtrent haar
telewerk tussen haar en (haar voormalige hiërarchische meerdere bij) de
verwerende partij indruisten tegen die regelgeving minstens wat de na te leven
“formaliteiten” betreft. Zij wist of moest weten dat van haar mocht worden
verwacht dat zij de op haar van toepassing zijnde regelgeving daadwerkelijk zou
naleven, zeker nadat haar huidige hiërarchische meerdere hierop had
aangedrongen.
Zoals gezegd ontkent verzoekster niet dat ten laatste op het
evaluatiegesprek van 4 februari 2019 duidelijk werd gemaakt dat het telewerk
“beperkt [wordt] tot 2 dagen per week” en dat er “geen uitzonderingen meer”
komen. In haar memorie van wederantwoord geeft verzoekster trouwens aan dat zij
tijdens het gesprek “de bereidheid [heeft] getoond om de bepalingen van deze
nieuwe, toekomstige dienstnota te zullen naleven”, zodat niet kan worden
aangevoerd dat zij niet op de hoogte was van de inhoud van de dienstnota.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-22/27
Van een schending van het vertrouwensbeginsel kan dan ook
geen sprake zijn.
Voor zover verzoekster de hoorplicht geschonden acht, moet
worden opgemerkt dat het ontbreken van een aanvraag of toestemming voor verlof
of dienstvrijstelling, van een aanvraag tot telewerk alsook de afwezigheid van
verzoekster op het kantoor van de verwerende partij voor de 31 bewuste dagen,
feiten betreffen die vatbaar zijn voor directe, eenvoudige vaststelling door de
verwerende partij, zodat de vraag rijst wat verzoekster ertegen had willen en
kunnen inbrengen en welk belang zij dus heeft bij deze grief. Verzoekster laat na
toe te lichten welke opmerkingen of bezwaren zij tegen het voornemen om de
bestreden beslissing te nemen méér zou hebben aangevoerd dan wat zij thans voor
de Raad van State heeft doen gelden en waarvan hiervóór al is vastgesteld dat ze
niet van aard zijn de wettigheid van de bestreden beslissing in het gedrang te
brengen.
In ieder geval heeft verzoekster de vermelde feiten nooit
tegengesproken, noch ten aanzien van de verwerende partij zelf noch in het kader
van voorliggend beroep tot nietigverklaring bij de Raad van State
Overigens blijkt uit de vermelding in de bestreden beslissing dat
er voorafgaand aan deze beslissing een mondeling onderhoud met verzoekster
heeft plaatsgehad waarbij haar werd meegedeeld dat de verwerende partij zinnens
was om uiteindelijk zes dagen als ongewettigde afwezigheid te beschouwen en
25 dagen als jaarlijks verlof. Dat dit onderhoud effectief heeft plaatsgehad, wordt
door verzoekster niet tegengesproken. Aldus heeft zij op dat ogenblik wel degelijk
de mogelijkheid gehad haar argumenten te laten kennen.
Er kan dan ook geen sprake zijn van een schending van de
hoorplicht.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-23/27
In de memorie van wederantwoord stelt verzoekster dat de
bestreden maatregel een verdoken tuchtstraf is. Die grief is laattijdig en dus
onontvankelijk, aangezien zij haar al had kunnen aanvoeren in het verzoekschrift.
Het tweede middel is niet gegrond.
E. Derde middel
Uiteenzetting van het middel
30.1.
Verzoekster voert in een derde middel de schending aan van de
wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen’ (formelemotiveringswet) al dan niet gelezen in samenhang
met het zorgvuldigheidsbeginsel.
30.2.
Verzoekster stelt dat artikel 3 van de formelemotiveringswet
geschonden is doordat haar het hoorrecht niet werd verleend. De motivering is
volgens haar niet geschraagd door het dossier doordat haar geen dossier is
overgemaakt. In haar memorie van wederantwoord en laatste memorie herhaalt
verzoekster dit argument.
Beoordeling
De artikelen 2 en 3 van de formelemotiveringswet verplichten
de overheid in de akte de juridische en feitelijke overwegingen op te nemen die aan
de beslissing ten grondslag liggen, en dat op een “afdoende” wijze. Het afdoende
karakter van de motivering betekent dat de motivering pertinent moet zijn, dit wil
zeggen dat ze duidelijk met de beslissing te maken moet hebben, en dat ze
draagkrachtig moet zijn, dit wil zeggen dat de aangehaalde redenen moeten
volstaan om de beslissing te dragen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-24/27
De belangrijkste bestaansreden van de motiveringsplicht, zoals
die wordt opgelegd door de formelemotiveringswet, bestaat erin dat de betrokkene
in de hem aanbelangende beslissing zelf de motieven moet kunnen aantreffen op
grond waarvan ze werd genomen, derwijze dat blijkt, of minstens kan worden
nagegaan of de overheid is uitgegaan van gegevens die in rechte en in feite juist
zijn, of zij die gegevens correct heeft beoordeeld, en of zij op grond daarvan in
redelijkheid tot haar beslissing is kunnen komen, zodat de betrokkene met kennis
van zaken zou kunnen uitmaken of het aangewezen is de beslissing met een
annulatieberoep te bestrijden.
De bestreden beslissing bevat de motieven op grond waarvan
werd besloten om verzoekster als afwezig te beschouwen voor de 31 opgesomde
dagen in de periode van 1 januari 2019 tot 7 maart 2019 en om 25 van deze 31
dagen in te vullen aan de hand van jaarlijks verlof en de overige zes dagen als
ongewettigde afwezigheden te beschouwen.
Uit de middelen die verzoekster aanvoert, blijkt trouwens dat zij
de motieven waarop de bestreden beslissing steunt wel degelijk kent, met andere
woorden dat zij begrijpt op grond van welke feitelijke en juridische gegevens de
beslissing is genomen. Van een schending van de formelemotiveringswet kan dan
ook geen sprake zijn.
Verzoekster betwist in wezen de deugdelijkheid van de
opgegeven motieven doordat volgens haar deze motieven niet geschraagd worden
door het dossier. Zij verwijt aan de verwerende partij dat er haar geen dossier werd
overgemaakt en dat zij niet werd gehoord. Die grieven zijn vreemd aan de
aangevoerde formelemotiveringsplicht.
Zoals overigens uit de bespreking van de voorgaande middelen
reeds voldoende is gebleken, blijkt nergens uit het administratief dossier dat
verzoekster voor de 31 in de bestreden beslissing opgesomde dagen afwezigheid
verlof of dienstvrijstelling heeft gevraagd, toestemming heeft verkregen of een
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-25/27
aanvraag tot telewerk heeft ingediend. Uit het dossier kan derhalve wel degelijk
worden afgeleid dat verzoekster voor die 31 dagen ongewettigd afwezig was. Voor
zover in het middel ook een schending van de materiëlemotiveringsplicht te lezen
is, kan verzoekster dan ook niet hardmaken dat de motivering niet geschraagd
wordt door het dossier.
Voor zover verzoekster, waar zij stelt dat de motivering niet
geschraagd wordt door het dossier doordat haar geen dossier is overgemaakt en dat
zij niet werd gehoord, zou bedoelen dat door haar niet te horen in haar argumenten
niet alle elementen van het dossier werden betrokken bij het nemen van de
bestreden beslissing, kan worden verwezen naar de bespreking van het tweede
middel.
Het derde middel is niet gegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro en een bijdrage van
20 euro.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-26/27
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op eenendertig januari tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
Geert Van Haegendoren,
kamervoorzitter
Wouter Pas,
staatsraad
Frédéric Vanneste,
staatsraad
bijgestaan door
Vera Wauters,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Vera Wauters
Geert Van Haegendoren
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.659
IX-9549-27/27
