## I. Identification de la décision officielle Décision commentée : **Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2024-02-13, n° ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.805** ([Source officielle](https://juportal.just.fgov.be/content/ViewDecision.php?id=ECLI%3ABE%3ARVSCE%3A2024%3AARR.258.805&lang=fr)). ## II. Motifs et texte intégral de la juridiction Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.805 (2024-02-13) Samenvatting (NL) : Arrest nr 258.805 van 13 februari 2024 Onderwijs en cultuur - Media Beslissing : Vernietiging --- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK IXe KAMER ARREST nr. 258.805 van 13 februari 2024 in de zaak A. 237.750/IX-10.161 In zake : S.V. woonplaats kiezend te * * tegen : 1. de VLAAMSE GEMEENSCHAP 2. het VLAAMSE GEWEST bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Patrick Devers kantoor houdend te 9000 Gent Kouter 71-72 bij wie woonplaats wordt gekozen -------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep 1. Het beroep, ingesteld op 17 november 2022, strekt tot de nietigverklaring van besluit OVB/2021/458bis van de beroepsinstantie inzake openbaarheid van bestuur en hergebruik van overheidsinformatie – afdeling openbaarheid van bestuur van 29 september 2022. II. Verloop van de rechtspleging 2. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Eerste auditeur Alexander Van Steenberge heeft een verslag opgesteld. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.805 IX-10.161-1/17 De verzoekende partij en de verwerende partij hebben een laatste memorie ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 15 januari 2024. Staatsraad Jim Deridder heeft verslag uitgebracht. De verzoekende partij en advocaat Dieter Janssen, die loco advocaat Patrick Devers verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur Alexander Van Steenberge heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. Op 8 november 2021 dient verzoeker bij de secretaris-generaal van het departement Financiën en Begroting van de Vlaamse overheid een verzoek tot openbaarmaking in. Dit verzoek heeft betrekking op: “[…] een digitaal afschrift […] van volgende informatie uit de database gekoppeld aan het boekhoudprogramma (Orafin) om een overzicht te krijgen van facturen betaald voor/door het kabinet van minister-president Geert Bourgeois.” Verzoeker verduidelijkt voorts: “Meer specifiek ben ik geïnteresseerd in facturen tot een maximumbedrag van 30.000 euro betaald in de periode tussen 30/07/2017 en 02/07/2019. Concreet vraag ik niet om een afschrift van de facturen, maar verzoek ik uw dienst om inzage van de volgende per uitgave in de database ingevoerde velden (waarvan het voorhanden zijn ons eerder werd gemeld na een openbaarheidsverzoek). ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.805 IX-10.161-2/17 - Handelspartner Leveranciersnummer Leveranciersvestiging Betalingsvaluta Voorwaarden Ontvangstdatum Factuurdatum Factuurnummer Factuurbedrag Voorwaardendatum Voorwaarden Omschrijving Betalingsgroep en betaalwijze Dienst Dossierbehandelaar na matching (nvdr: bewoordingen ontleend aan het departement Financiën en Begroting) - Btw - Geplande betalingen Deze vraag behelst voor alle duidelijkheid niet de aanmaak van een nieuw bestuursdocument, als drager van de gevraagde informatie, noch enige verwerking of analyse, maar beperkt zich tot een gerichte zoekopdracht in één door de overheid hiervoor gecreëerde databank. Gelieve mij deze informatie daarom bij voorkeur in digitale vorm te bezorgen, bijvoorbeeld in csv-formaat.” 3.2. Op 25 november 2021 wordt een overzicht van facturen aan verzoeker meegedeeld, zij het met de volgende beperking: “Op grond van art. II.34, 2° van het Bestuursdecreet en met het oog op de bescherming van de persoonlijke levenssfeer, kunnen we u evenwel niet de namen van de dossierbehandelaars bezorgen, en evenmin de naam van de leverancier (en bijhorend KBO-nummer) als dit om een persoonsnaam gaat (de naam van een eenmanszaak vernoemd naar de identificeerbare persoon wordt beschouwd als persoonsgegeven).” 3.3. Verzoeker stelt op 22 december 2021 een beroep in bij de beroepsinstantie inzake openbaarheid van bestuur en hergebruik van overheidsinformatie (hierna: de beroepsinstantie). Het beroep is beperkt tot de weigering om persoonsnamen van leveranciers vrij te geven. 3.4. Met een beslissing van 21 januari 2022 verklaart de beroepsinstantie dit beroep ontvankelijk, maar ongegrond. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.805 IX-10.161-3/17 3.5. Tegen deze beslissing stelt verzoeker op 3 maart 2022 een beroep tot nietigverklaring in bij de Raad van State. Bij arrest nr. 255.449 van 11 januari 2023 wordt vastgesteld dat het beroep doelloos is geworden ten gevolge van de intrekking van de bestreden beslissing. 3.6. Op 29 september 2022 had de beroepsinstantie inderdaad een nieuwe beslissing genomen, waarbij verzoekers beroep opnieuw ontvankelijk, maar ongegrond wordt verklaard. Deze beslissing luidt als volgt: “3. Standpunt beroepsinstantie De beroepsinstantie heeft contact opgenomen met het Departement FB om wat meer toelichting te geven bij dit dossier. Vanuit het Departement FB werd de gevraagde toelichting gegeven en tevens werd ook het integrale document bezorgd aan de Beroepsinstantie, met daarin alle gegevens uit de database van Orafin. De beroepsinstantie stelt vast dat verzoeker heel expliciet aangeeft dat hij enkel een beroep wenst in te stellen tegen de weigering door het Departement FB om sommige persoonsnamen van leveranciers vrij te geven. De beroepsinstantie heeft kennis kunnen nemen van alle gegevens uit de databank van Orafin, waarbij wordt vastgesteld dat in de kolom waarin de leveranciers voorkomen, van de 1487 factuurgegevens die bezorgd werden aan verzoeker (met volledige vermelding van de leveranciersgegevens) er slechts 29 velden onleesbaar werden gemaakt, waarbij de gegevens van de leverancier niet openbaar werden gemaakt. De beroepsinstantie kon zelf vaststellen dat de weggelaten gegevens uit de kolom met leveranciers van de database allemaal betrekking hebben op de namen van [een]manszaken, waarbij de naam van de eenmanszaak is vernoemd naar een identificeerbare natuurlijke persoon. De beroepsinstantie is van oordeel dat deze persoonsgegevens onleesbaar moesten worden gemaakt in toepassing van artikel II.34, 2° van het Bestuursdecreet. Voormelde decreetbepaling bevat de verplichting om, behoudens toestemming van de betrokkene, een aanvraag af te wijzen als de openbaarmaking afbreuk doet aan de bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Deze bepaling laat niet toe dat gegevens worden verstrekt die de identificatie van derden mogelijk maken, in de mate dat daarmee afbreuk zou worden gedaan aan de bescherming van hun persoonlijke levenssfeer. Hoewel het hier om een absolute uitzonderingsgrond gaat waardoor er geen belangenafweging moet plaatsvinden tussen het door de uitzonderingsgrond beschermde belang met het belang van de openbaarheid, vertoont de in artikel II.34, 2° van het Bestuursdecreet voorziene uitzonderingsgrond niettemin een relatief aspect. De decreetgever was weliswaar van oordeel dat er geen afweging vereist is met het openbaar belang dat met de openbaarheid is gediend, maar wijst er desondanks op dat telkens en in concreto geoordeeld ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.805 IX-10.161-4/17 moet worden of er al dan niet een inbreuk is gepleegd op de bescherming van de persoonlijke levenssfeer (Vlaams Parlement, Parl. St. 2017-2018, nr. 1656/1, blz. 58). Artikel 22 van de Grondwet waarborgt uitdrukkelijk het recht op eerbiediging van het privéleven, net zoals artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens dit doet. De bedoeling en het fundamentele uitgangspunt van de in artikel II.34, 2° van het Bestuursdecreet bedoelde uitzonderingsgrond bestaat er precies in om het aan iedereen toegekende grondwettelijke recht op de eerbiediging van zijn privéleven te beschermen. Volgens artikel II.50, §1, derde lid van het Bestuursdecreet dient de beroepsinstantie in de regel alsnog de betrokken personen om toestemming aan te schrijven voor de vrijgave van de namen. In casu wordt daarvan echter afgezien, gelet enerzijds nu het hier meer dan duizend gevallen betreft en anderzijds de praktische onhaalbaarheid om de betrokkenen te contacteren, bij gebrek aan contactgegevens. De beroepsinstantie merkt op dat bij onderzoek naar de uitzonderingsgrond met betrekking tot de persoonlijke levenssfeer moet worden nagegaan of er al dan niet sprake is van informatie in een bestuursdocument die op de persoonlijke levenssfeer betrekking heeft. Namen van eenmanszaken, op basis waarvan ook de naam van de achterliggende natuurlijke persoon kan achterhaald worden, behoren tot het privéleven van de betrokkenen en het privéleven vormt de kern van de persoonlijke levenssfeer ([…]; Concl. Adv.Gen. bij HvJ 8 april 2014, nr. C-293/12, Digital Rights Ireland Ltd, nr. 61). Ter zake is de beroepsinstantie, gezien vanuit de verplichting de uitzonderingsgrond uit artikel II.34, 2° van het Bestuursdecreet strikt toe te passen, van mening dat een onderscheid te maken is tussen de hier aan de orde zijnde leveranciers al naargelang het rechtspersonen, dan wel natuurlijke personen (individuele handelaars) betreft. Bij natuurlijke personen is de identiteit van de betrokken persoon en het eigendom van de handelszaak (de titularis van ondernemingsnummer inbegrepen) immers door de loutere openbaarmaking bekend, zonder dat daarbij nog enige verdere informatie vereist is of gezocht dient te worden. Het openbaar maken van gegevens van leveranciers, natuurlijke personen (naam, voornaam) heeft betrekking op de kern van een belang – het door artikel 22 van de Grondwet en het door artikel 8 EVRM aan eenieder toegekende recht op eerbiediging van zijn privéleven – dat de uitzonderingsgrond uit artikel II.34, 2°, van het Bestuursdecreet wenst te beschermen tegen de openbaarheid van bestuur (RvS, nr. 234.609 dd. 2 mei 2016). De beroepsinstantie is, na kennisname van de weggelaten gegevens uit de database van Orafin, dan ook van oordeel dat de openbaarmaking van de namen van de leveranciers, natuurlijke personen, afbreuk zou doen aan het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer van de betrokkenen. De beroepsinstantie kon vaststellen dat dit wel degelijk het geval was bij de gegevens van de 29 leveringen waarvan de leveranciers, natuurlijke personen onleesbaar werden gemaakt in de Exceltabel die werd bezorgd aan verzoeker vanuit het Departement FB op 25 november 2021. De desbetreffende namen van de betrokken leveranciers werden dan ook volkomen terecht afgeschermd in toepassing van artikel II.34, 2° van het Bestuursdecreet. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.805 IX-10.161-5/17 Immers en in concreto heeft de beroepsinstantie vastgesteld dat de 29 leveringen werden verricht door 22 verschillende leveranciers, terwijl slechts 1 leverancier tot 3 facturaties (het hoogste aantal) is overgegaan die dan nog qua datum en aard rechtstreeks met elkaar in verband staan, zodat deze als een gezamenlijke levering te aanzien zijn. Mede gelet de beschouwde periode van 2 jaren, betreft het dus met zekerheid occasionele leveringen, zonder vaste (commerciële) band tussen de leverancier en de opdrachtgever. In zulke omstandigheden is de openbaarmaking van de namen van deze leveranciers, natuurlijke personen op zichzelf van aard om hun persoonlijke levenssfeer aan te tasten nu ze aldus kunnen worden geassocieerd met (het kabinet van) de minister-president, die tot een welbepaalde politieke partij behoort en met diens maatschappelijke visie / gedachtengoed. Na heroverweging en mede op basis van de huidige aanvullende motivering is het besluit van de beroepsinstantie van 21 januari 2022 in te trekken en is het beroep, bij wege van deze nieuwe beslissing, als ongegrond te beschouwen.” Dat is de bestreden beslissing. IV. Regelmatigheid van de rechtspleging A. Aan