## I. Identification de la décision officielle Décision commentée : **Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2024-02-15, n° ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.827** ([Source officielle](https://juportal.just.fgov.be/content/ViewDecision.php?id=ECLI%3ABE%3ARVSCE%3A2024%3AARR.258.827&lang=fr)). ## II. Motifs et texte intégral de la juridiction Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.827 (2024-02-15) Samenvatting (NL) : Arrest nr 258.827 van 15 februari 2024 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen Beslissing : Verwerping --- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK VIIe KAMER ARREST nr. 258.827 van 15 februari 2024 in de zaak A. 236.686/VII-41.545 In zake : 1. D.T. 2. L.P. bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Gregory Verhelst kantoor houdend te 2000 Antwerpen Bouwmeestersstraat 11 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : de PROVINCIE VLAAMS-BRABANT, vertegenwoordigd door de deputatie van de provincieraad die woonplaats kiest te 3010 Leuven Provincieplein 1 Tussenkomende partij: L.S. bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Arne Vandaele kantoor houdend te 1540 Herne Kwatemstraat 7 bij wie woonplaats wordt gekozen -------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het cassatieberoep 1. Het cassatieberoep, ingesteld op 24 juni 2022, strekt tot de cassatie van arrest nr. RvVb-A-2122-0768 van 19 mei 2022 van de Raad voor Vergunningsbetwistingen (hierna: RvVb) in de zaak 2021-RvVb-0527-A. VII-41.545-1/33 ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.827 II. Verloop van de rechtspleging 2. Het cassatieberoep is toelaatbaar verklaard bij beschikking nr. 15.062 van 20 oktober 2022. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en de verzoekende partijen hebben een memorie van wederantwoord ingediend. L.S. heeft een verzoekschrift tot tussenkomst ingediend. De tussenkomst is toegestaan bij beschikking van 9 januari 2023. Eerste auditeur An Van den broeck heeft een verslag opgesteld, op grond van artikel 16 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State’. De verzoekende partijen hebben een verzoek tot voortzetting van de procedure teneinde te worden gehoord ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 7 december 2023. Staatsraad Frédéric Vanneste heeft verslag uitgebracht. Advocaat Manou Watrin, die loco advocaat Gregory Verhelst verschijnt voor de verzoekende partijen en advocaat Arne Vandaele, die verschijnt voor de tussenkomende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur An Van den broeck heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. VII-41.545-2/33 ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.827 Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1 Op 9 oktober 2013 verleent het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Beersel aan de verzoekende partijen een stedenbouwkundige vergunning voor het slopen van een bestaande en het bouwen van een nieuwe alleenstaande eengezinswoning. 3.2. Op 13 augustus 2015 wordt een proces-verbaal opgesteld voor het uitvoeren van vergunningsplichtige werken zonder vergunning, met name het niet volgen van de goedgekeurde bouwplannen inzake inplanting, reliëfwijzigingen, keermuren, aangebouwde carport en losstaand bijgebouw. 3.3. De verzoekende partijen dienen op 13 oktober 2016 bij het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Beersel een aanvraag in voor een wijziging van de verkavelingsvergunning. Het college van burgemeester en schepenen verleent op 15 maart 2017 onder voorwaarden een vergunning tot het wijzigen van een verkavelingsvergunning. Tegen deze beslissing tekent de tussenkomende partij op 26 april 2017 administratief beroep aan bij de verwerende partij. De verwerende partij verklaart het beroep op 13 juli 2017 ongegrond en verleent onder voorwaarden een vergunning tot het wijzigen van een verkavelingsvergunning. VII-41.545-3/33 ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.827 De RvVb vernietigt met arrest nummer RvVb-A-1819-1004 van 21 mei 2019 de beslissing van de verwerende partij van 13 juli 2017. Het cassatieberoep dat de verzoekende partijen instellen tegen dit arrest wordt door de Raad van State verworpen bij arrest nr. 247.566 van 18 mei 2020. 3.4. Op 4 maart 2020 vragen de verzoekende partijen een omgevingsvergunning aan voor het verbouwen van een eengezinswoning. De aanvraag betreft de regularisatie van de eerder uitgevoerde stedenbouwkundige handelingen en het verbouwen van de woning, met als doel zich te conformeren aan de voorschriften van de verkaveling. Het perceel ligt volgens de bestemmingsvoorschriften van het gewestplan ‘Halle-Vilvoorde-Asse', vastgesteld bij koninklijk besluit van 7 maart 1977, grotendeels in parkgebied en voor een klein gedeelte in woonparkgebied. Het perceel ligt tevens in de verkaveling ‘68/FL/6’ van 28 mei 1963. 3.5. Het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Beersel weigert op 9 september 2020 een omgevingsvergunning aan de verzoekende partijen. 3.6. Tegen deze weigeringsbeslissing tekenen de verzoekende partijen op 5 oktober 2020 administratief beroep aan bij de verwerende partij. 3.7. De verwerende partij verklaart het beroep op 21 januari 2021 ongegrond en weigert een omgevingsvergunning aan de verzoekende partijen (hierna: het aanvankelijk bestreden besluit). VII-41.545-4/33 ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.827 3.8. Het arrest van 19 mei 2022 met nr. RvVb-A-2122-0768 verwerpt het beroep van de verzoekende partijen dat gericht is tegen de door de verwerende partij op 21 januari 2021 geweigerde omgevingsvergunning. Dit is het bestreden arrest. IV. Onderzoek van de middelen A. Eerste middel Uiteenzetting van het middel 4. In een eerste middel voeren de verzoekende partijen de schending aan van “het wettigheidsbeginsel en het recht op toegang tot de rechter, van de rechterlijke motiveringsplicht, neergelegd in artikel 149 van de Grondwet en, wat de Vlaamse bestuursrechtscolleges betreft, in art[ikel] 32, [tweede] lid DBRC-decreet, van art. 35, tweede en derde lid DBRC-decreet”. 5. De verzoekende partijen zetten uiteen dat de RvVb terecht vaststelt dat de verwerende partij ten onrechte concludeert dat hun aanvraag strijdig zou zijn met de bindende voorschriften van de verkavelingsvergunning van 28 mei 1963 inzake de maximaal toelaatbare kroonlijsthoogte, zodat daarmee het (volgens hen) “cruciale weigeringsmotief van de bestreden beslissing weerlegd is”. Daarnaast hernemen zij het oordeel van de RvVb omtrent het middel genomen uit de beweerde schending van het besluit van 5 juli 2013 van de Vlaamse regering ‘houdende stedenbouwkundige vaststelling verordening van inzake een gewestelijke hemelwaterputten, infiltratievoorzieningen, buffervoorzieningen en gescheiden lozing van afvalwater en hemelwater’ (hierna: hemelwaterverordening). VII-41.545-5/33 ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.827 De verzoekende partijen verwijzen naar het bepaalde in artikel 35, derde lid, van het decreet van 4 april 2014 ‘betreffende de organisatie en de rechtspleging van sommige Vlaamse bestuursrechtscolleges’ (hierna: DBRC) en constateren dat het bestreden arrest niet vaststelt dat hun vordering onder één van de limitatief opgesomde gevallen te situeren is. Elke andere schending van een norm of algemeen rechtsbeginsel moet volgens hen a contrario wel aanleiding geven tot een vernietiging. Uit het wettigheidsbeginsel vloeit voort dat beslissingen die aangetast zijn door een schending van de wet uit het rechtsverkeer dienen verwijderd te worden, waarbij het desgevallend aan de bevoegde overheid toekomt om een nieuwe, gezuiverde en wettige beslissing te nemen. Zij wijzen in dit verband nog op het bepaalde in het tweede lid van artikel 35 van het DBRC, waaruit volgens hen volgt dat de RvVb verplicht is om alle middelen te behandelen waarvan de beoordeling van belang kan zijn in geval van een nieuwe beslissing of een andere handeling van het bestuur. De verzoekende partijen voeren aan dat de RvVb in het bestreden arrest vaststelt dat het aanvankelijk bestreden besluit vertrekt van een verkeerde lezing van de toepasselijke verkavelingsvoorschriften inzake de kroonlijsthoogte en aldus op foutieve gronden beslist dat hun woning strijdig zou zijn met deze voorschriften. Deze vaststelling leidt tot de vernietiging van de bestreden beslissing, zonder dat het de RvVb toekomt te bepalen of er mogelijk nog andere ‘determinerende’ of ‘dragende’ weigeringsmotieven zijn die de beslissing beweerdelijk zouden kunnen schragen. Het DBRC bepaalt immers duidelijk de gevallen waarin een door onwettigheid aangetaste beslissing alsnog gehandhaafd blijft, maar de enkele vaststelling dat deze door onwettigheid aangetaste beslissing ook nog andere (per hypothese wettige) dragende motieven bevat, is geen reden om de beslissing te handhaven. Het is volgens hen in voorkomend geval aan de bevoegde overheid om de impact van de vastgestelde onwettigheid op haar oordeelsvorming te beoordelen en het komt deze overheid en niet de bestuursrechter toe om te bepalen welk weigeringsmotief ‘determinerend’ of ‘dragend’ is. VII-41.545-6/33 ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.827 Het voorgaande geldt des te meer nu de zogezegde strijdigheid van de aanvraag met de hemelwaterverordening perfect oplosbaar was door het opleggen van een vergunningsvoorwaarde, maar de verwerende partij heeft de keuze gemaakt om zulks niet te doen. De RvVb kan niet in de plaats van de bevoegde overheid bepalen of de vastgestelde onwettigheid al dan niet van aard is om deze beoordeling door de bevoegde overheid te wijzigen. Men mag redelijkerwijze verwachten dat de verwerende partij het wel opportuun zal vinden om een beweerde strijdigheid met de hemelwaterverordening op te lossen aan de hand van een vergunningsvoorwaarde wanneer dit het enige punt is waarop de aanvraag mogelijk spaak zou kunnen lopen, daar waar de verwerende partij er nu ten onrechte van uitging dat de aanvraag hoe dan ook niet voor vergunning in aanmerking kwam omwille van een bindend legaliteitsprobleem, namelijk de veronderstelde strijdigheid met het verkavelingsvoorschrift inzake de maximaal toelaatbare kroonlijsthoogte. De verzoekende partijen besluiten dat de RvVb hen de kans op een gunstige beoordeling ontnomen heeft en gehandeld heeft in strijd met de scheiding der machten en het wettigheidsbeginsel. 6. In de memorie van wederantwoord herhalen de verzoekende partijen hun standpunt en voegen daar nog het volgende aan toe. Wat de draagwijdte van de beoordeling omtrent de toepassing van de verkavelingsvoorschriften in het bestreden arrest betreft, heeft het in het kader van de beoordeling van het eerste middel volgens de verzoekende partijen weinig belang of de door hen geciteerde passage moet beschouwd worden als een principiële beoordeling van de RvVb omtrent de juiste lezing van de verkavelingsvoorschriften, dan wel of het gaat om een motiveringskwestie. Wat in deze context van belang is, en ook niet betwist wordt noch betwist kan worden, is dat het bestreden arrest vaststelt dat de beweerde strijdigheid met de verkavelingsvoorschriften niet op wettige wijze vastgesteld werd in het aanvankelijk bestreden besluit. Men kan zich overigens moeilijk inbeelden dat de VII-41.545-7/33 ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.827 RvVb zich in de context van een verwerpingsarrest de moeite zou getroost hebben om speciaal in te gaan op deze onderdelen van het aanvankelijk bestreden besluit, indien de RvVb niet van oordeel zou geweest zijn dat de verwerende partij inderdaad een verkeerde lezing aan de geldende verkavelingsvoorschriften zou gegeven hebben. De verwerende partij verwijst ten onrechte naar de formulering in de aanhef van artikel 35 van het DBRC, waarin bepaald wordt dat de RvVb overgaat tot de vernietiging van de beslissing wanneer het beroep ‘gegrond’ verklaard wordt. Die formulering zegt op zich niets over de omstandigheden waarin het beroep