## I. Identification de la décision officielle Décision commentée : **Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2024-02-22, n° ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.882** ([Source officielle](https://juportal.just.fgov.be/content/ViewDecision.php?id=ECLI%3ABE%3ARVSCE%3A2024%3AARR.258.882&lang=fr)). ## II. Motifs et texte intégral de la juridiction Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.882 (2024-02-22) Samenvatting (NL) : Arrest nr 258.882 van 22 februari 2024 Openbaar ambt - Tucht (openbaar ambt) Beslissing : Vernietiging --- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK XIVe KAMER ARREST nr. 258.882 van 22 februari 2024 in de zaak A. 234.207/XIV-38.781 In zake : XXXX bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Peter Crispyn kantoor houdend te 9030 Mariakerke Mazestraat 16 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : van de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister Binnenlandse Zaken die woonplaats kiest bij de Federale Politie DGR/JUR gevestigd te 1050 Brussel Kroonlaan 145/A -------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep 1. Het beroep, ingesteld op 28 juli 2021, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de hogere tuchtoverheid van 15 juni 2021 waarbij aan verzoeker de zware tuchtstraf van de inhouding van wedde ten belope van 10 % gedurende twee maanden wordt opgelegd. II. Verloop van de rechtspleging 2. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een verslag opgesteld. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.882 XIV-38.781-1/12 Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste memorie ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 4 oktober 2023. Kamervoorzitter Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht. Advocaat Els Baeyens, die loco advocaat Peter Crispyn verschijnt voor verzoeker en adviseur Kirsten Peeters, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur-afdelingshoofd Werner Weymeersch heeft een met dit arrest andersluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. Verzoeker is inspecteur van politie bij de Federale politie. 3.2. Op 25 november 2020 wordt het inleidend verslag opgesteld met daarin het voornemen om de zware tuchtstraf van de inhouding van wedde ten belope van 10 % gedurende twee maanden op te leggen. Het inleidend verslag is ondertekend door hoofdcommissaris E.S., in de hoedanigheid van “directeurgeneraal a.i. van de federale gerechtelijke politie”. 3.3. Op 5 januari 2021 wordt voorgesteld de zware tuchtstraf van de inhouding van wedde ten belope van 10 % gedurende twee maanden op te leggen. Deze beslissing is ondertekend door hoofdcommissaris E.S., in de hoedanigheid van “directeur-generaal a.i. van de federale gerechtelijke politie”. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.882 XIV-38.781-2/12 Tegen dat voorstel dient verzoeker een verzoek tot heroverweging in bij de Tuchtraad. 3.4. Op 19 mei 2021 adviseert de Tuchtraad dat “het ten laste gelegde feit […], bewezen is en aan verzoeker dient te worden toegerekend, dat het feit een tuchtinbreuk is in de zin van artikel 3 van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ [en] dat de door de hogere tuchtoverheid voorgestelde zware tuchtstraf van de inhouding van wedde van 10 % gedurende twee maanden een gepaste straf is”. 3.5. Op 15 juni 2021 beslist de hogere tuchtoverheid aan verzoeker de zware tuchtstraf van de inhouding van wedde van 10 % gedurende twee maanden op te leggen. Dit is de bestreden beslissing. IV. Onderzoek van het eerste middel Standpunt van de partijen 4. Verzoeker voert in het verzoekschrift in een eerste middel “onbevoegdheid en verjaring” aan, alsook de schending van de artikelen 20, 56 en 38sexies van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: de tuchtwet) en van artikel VII.III.32 RPPol en artikel II.15 UBPol. Vooreerst wijst hij erop dat luidens artikel 20, 2°, a) van de tuchtwet, de directeur-generaal de hogere tuchtoverheid is. Te dezen gaan het op 25 november 2020 betekend inleidend verslag en het op 5 januari 2021 geformuleerde voorstel van zware tuchtstraf uit van E.S. in zijn hoedanigheid van “waarnemend” directeur-generaal van de Federale gerechtelijke politie. Verzoeker betoogt dat de tuchtbevoegdheid toebehoort aan de titularis van het ambt en dat de waarnemer deze kan uitoefenen mits die daartoe conform en reglementair is aangesteld en belast. Verzoeker meent dat E.S. zowel op het moment van de betekening van het inleidend verslag als bij het formuleren van het voorstel van zware tuchtstraf een onbevoegde overheid was. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.882 XIV-38.781-3/12 In hoofdorde voert verzoeker aan dat hoofdcommissaris van politie E.S. op het ogenblik van de betekening van het inleidend verslag en van het voorstel van zware tuchtstraf niet kon optreden in het hogere ambt waarin die was aangesteld. In subsidiaire orde voert verzoeker aan dat, indien wordt geoordeeld dat E.S. op het ogenblik van de betekening van het inleidend verslag en van het voorstel van zware tuchtstraf kon optreden in de hogere functie waarin die was aangesteld, die aanstelling dan niet tegenwerpelijk is. Artikel VII.III.32 RPPol voorziet dat de aanwijzingen in een mandaat dienen te worden bekendgemaakt aan de personeelsleden en dat de minister de nadere regels bepaalt inzake de bekendmaking aan de personeelsleden. De minister heeft zulks bepaald in artikel II.15 UBPol, te weten in een personeelsbulletin. Het is verzoeker niet bekend dat de aanstelling van E.S. “ad interim” in het mandaat van directeur-generaal is bekendgemaakt via het personeelsbulletin derwijze dat het verzoeker tegenstelbaar is zodat artikel VII.III.32 RPPOl en II. 15 UBPol zijn geschonden. Verzoeker citeert ter adstructie van zijn standpunt het arrest nr. 208.401 van 25 oktober 2010 dat volgens hem gelijkelijk van toepassing is. In zijn laatste memorie benadrukt verzoeker dat de beslissing tot het voorstellen van de betrokken tuchtstraf werd genomen in de hoedanigheid van “waarnemend” directeur-generaal en niet als titulair directeur-generaal. Wat de tegenstelbaarheid betreft, wijst verzoeker erop dat er een specifieke wijze van bekendmaking is voorzien via het personeelsbulletin, waaruit hij afleidt dat de regelgever het niet voldoende achtte dat er een publicatie in het Belgisch Staatsblad zou zijn. Vermits wettelijk in een publicatie in het personeelsbulletin is voorzien, kan van verzoeker ook niet meer worden verwacht dan dat hij zich op die publicatie richt. 5. In de memorie van antwoord betoogt de verwerende partij inzake het in onderschikte orde aangevoerde middelonderdeel dat de bij ministerieel besluit gedane aanstelling in het hoger ambt van directeur-generaal van E.S., evenals de daaropvolgende verlengingen, werden bekendgemaakt in het Belgisch Staatsblad, zodat door de publicatie van die aanstellingsbesluiten in het ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.882 XIV-38.781-4/12 Belgisch Staatsblad, deze rechtskracht hebben verkregen en dus wel degelijk tegenstelbaar zijn aan verzoeker. Wat het argument betreft dat verzoeker geen kennis had van de aanstelling van E.S. in de uitoefening van het hogere ambt van directeur-generaal, verwijst de verwerende partij vooreerst naar de FED-Times van 20 mei 2019 – die per e-mail ter kennis wordt gebracht aan alle personeelsleden van de Federale politie en ook wordt gepubliceerd op het intranet – waarin de commissaris-generaal van de Federale politie aan alle personeelsleden van de Federale politie te kennen gaf dat E.S. in afwachting van zijn effectieve benoeming, tijdelijk zal worden aangesteld in het hogere ambt. Zij verwijst ook naar een DGJ-Times van 28 juni 2019 waarin E.S. het woord neemt en verwijst naar zijn aanstelling in het mandaat. Bovendien stelt de verwerende partij dat er wekelijks een overzicht op SharePoint van de Federale politie wordt gepubliceerd van alle publicaties verschenen in die week in het Belgisch Staatsblad die relevant zijn of betrekking hebben op de Geïntegreerde politie, zoals te dezen is gebeurd met de publicatie in het Belgisch Staatsblad van zowel de aanstelling in het hogere ambt van E.S. als van de verlengingen ervan. Een publicatie op het intranet van de Federale politie kan volgens haar worden beschouwd als bekendmaking bij het personeel. Tot slot bemerkt de verwerende partij dat verzoeker geen nadeel ondervond van het niet-publiceren in het personeelsbulletin van de aanstelling van E.S. in het hogere ambt en de navolgende verlengingen. Verzoeker was immers op voldoende wijze in kennis gesteld van die aanstelling en de verlengingen ervan. De vermeldingen in het personeelsbulletin bevatten immers geen andere informatie dan die welke is ter kennis gebracht via het Belgisch Staatsblad en via het intranet. De verwerende partij concludeert dat E.S. geldig was aangesteld en dat zowel het inleidend verslag als het voorstel van zware tuchtsanctie werd genomen door een daartoe bevoegde overheid. Beoordeling A. Vooraf 6. Verzoeker formuleert in het verzoekschrift in het eerste middel een eerste onderdeel in hoofdorde en een tweede onderdeel in ondergeschikte ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.882 XIV-38.781-5/12 orde. Aldus nodigt verzoeker de Raad van State uit het middel in de door hem bepaalde volgorde te behandelen. 7. De Raad van State is niet gebonden door de door verzoeker voorgestelde volgorde. Het komt hem voor te dezen de behandeling te beperken tot het tweede onderdeel van het eerste middel aangezien, zoals hierna zal blijken, dat ten gronde de oplossing van het geschil mogelijk maakt. B. Betreffende het belang bij het middel 8. Overeenkomstig artikel 14, § 1, tweede lid, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State, geven de onregelmatigheden die onder een in het eerste lid vermelde nietigheidsgrond ressorteren “slechts aanleiding tot een nietigverklaring als ze, in dit geval, een invloed konden uitoefenen op de draagwijdte van de genomen beslissing, de betrokkenen een waarborg hebben ontnomen of als gevolg hebben de bevoegdheid van de steller van de handeling te beïnvloeden”. Het staat aan de Raad van State te oordelen of een verzoeker die een zaak voor hem brengt, doet blijken van een belang bij het aangevoerde middel. De Raad van State dient er evenwel over te waken dat het belangvereiste niet op een buitensporig restrictieve of formalistische wijze wordt toegepast. 9. Verzoeker voert de schending aan van de op grond van de artikelen VII.III.32 RPPol en II.15 UBPol voorgeschreven bekendmaking van het aanstellingsbesluit van E.S, evenals van de verlengingen, die optrad als hogere tuchtoverheid, zodat die beslissing tot aanstelling en de verlenging ervan, hem niet tegenstelbaar zijn. Die schending kan, zo gegrond bevonden, een invloed hebben op de bevoegdheid van de hogere tuchtoverheid om alsnog een zware tuchtstraf op te leggen en op het eruit volgende verval van de tuchtvordering. Aldus heeft verzoeker belang bij het middel. 10. De exceptie wordt verworpen. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.882 XIV-38.781-6/12 C. Betreffende de grond van het middelonderdeel 11. De verzoeker richt zijn middelonderdeel in essentie tegen het feit dat in de tuchtprocedure het inleidend verslag en het voorstel van zware tuchtstraf uitgaan van E.S. in diens hoedanigheid van hogere tuchtoverheid, terwijl de beslissing tot diens aanwijzing (ad interim) in het mandaat van directeur-generaal, bij wijze van aanstelling in dit hogere ambt, (en de navolgende verlengingen ervan) niet op de voorgeschreven wijze zijn bekendgemaakt en verzoeker dus niet tegenstelbaar zijn. 12. Op grond van artikel 66, eerste lid, 3°, van de wet van 26 april 2002 ‘houdende de essentiële elementen van het statuut van de personeelsleden van de po