Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979 (2024-02-29)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.979 van 29 februari 2024 Vreemdelingen - Niet begeleide
minderjarigen Beslissing : Verwerping Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER
ARREST
nr. 258.979 van 29 februari 2024
in de zaak A. 238.394/VII-41.914
In zake :
Z.A.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Hind Riad
kantoor houdend te 1210 Brussel
Haachtsesteenweg 55
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Justitie
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Ine De Cneudt
kantoor houdend te 3054 Oud-Heverlee
Maurits Noëstraat 145
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Verzoeker dient met een enig verzoekschrift op 14 februari 2023
een vordering tot schorsing en een beroep tot nietigverklaring in van de beslissing
van de Federale Overheidsdienst Justitie, dienst Voogdij, van 21 december 2022
waarbij wordt beslist verzoeker te beschouwen als ouder dan 18 jaar en dat
verzoeker geen voogd zal krijgen.
II. Verloop van de rechtspleging
Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een verslag
opgesteld over het beroep tot nietigverklaring overeenkomstig artikel 93, eerste lid,
van het besluit van de Regent van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-1/16
rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State’, en over
de vordering tot schorsing met toepassing van artikel 12 van het koninklijk besluit
van 5 december 1991 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding voor de
Raad van State’.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 14 september 2023, om 14 uur.
Kamervoorzitter Carlo Adams heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Hind Riad, die verschijnt voor verzoeker, en advocaat
Ine De Cneudt, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker komt België binnen en hij wordt op 24 juni 2022 als
niet-begeleide
minderjarige
vreemdeling
aangemeld
door
de
dienst
Vreemdelingenzaken bij de dienst Voogdij. Hij heeft verklaard van Afghaanse
nationaliteit te zijn en geboren te zijn op 30 juni 2007.
Met een beslissing van 18 augustus 2022 wordt een voogd voor
verzoeker aangesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-2/16
3.2.
Op 19 augustus 2022 brengt de dienst Vreemdelingenzaken de
dienst Voogdij ervan op de hoogte dat verzoeker in Bulgarije een verzoek om
internationale bescherming heeft ingediend onder een andere identiteit, meer
bepaald als Z.A., geboren op 12 augustus 2001.
De dienst Vreemdelingenzaken uit vervolgens twijfel over de
door verzoeker voorgehouden leeftijd.
3.3.
In het Universitair Ziekenhuis Sint-Rafaël te Leuven ondergaat
verzoeker op 15 september 2022 een medisch onderzoek om na te gaan of hij al dan
niet de leeftijd van achttien jaar heeft bereikt. De arts besluit dat verzoeker “op
datum van 15-09-2022 een leeftijd heeft van zeker ouder dan 18 jaar, waarbij 23,0
jaar een minimum leeftijd is”.
Op 28 september 2022 beslist de dienst Voogdij op grond
daarvan dat verzoeker ouder is dan 18 jaar en dat een einde wordt gesteld aan de
voogdij.
Verzoeker stelt een vordering tot schorsing en een beroep tot
nietigverklaring in tegen deze beslissing. Ze worden verworpen met ’s Raads arrest
nr. 256.454 van 9 mei 2023.
3.4.
Verzoekers advocaat bezorgt op 19 oktober 2022 kopieën van
een aantal Afghaanse identiteitsdocumenten aan de dienst Voogdij.
Op 7 november 2022 vindt op de dienst Voogdij een gesprek
plaats met verzoeker, in aanwezigheid van een tolk, verzoekers voogd en zijn
advocaat.
De dienst Voogdij beslist op 21 december 2022 opnieuw dat
verzoeker ouder is dan 18 jaar en dat hij geen voogd zal krijgen. Dit is de thans
bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-3/16
IV. Exceptie van niet-ontvankelijkheid – belang
De verwerende partij betwist verzoekers voorgehouden belang
bij het beroep tot nietigverklaring omdat de bestreden beslissing niet verzoekers
persoonlijk statuut betreft en dus geen invloed heeft op zijn staat van persoon,
zoals verzoeker verkeerdelijk suggereert. Verzoekers geboortedatum wordt niet
bepaald of gewijzigd met de bestreden beslissing. Met de bewering dat zijn leeftijd
wordt vastgelegd met de bestreden beslissing en hij daarom belang heeft bij de
nietigverklaring, toont verzoeker volgens de verwerende partij derhalve niet het
vereiste belang aan.
Verzoeker, die beoogt uiteindelijk te horen zeggen dat hij
minder dan 18 jaar is zodat hem een voogd moet worden toegekend, heeft een
evident belang bij de nietigverklaring van de beslissing waarmee het tegendeel
wordt beslist.
Het beroep tot nietigverklaring is derhalve ontvankelijk. Voor
het overige hangt de exceptie samen met de gegrondheid van het middel.
V. Onderzoek van het enige middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker werpt in een enig middel de schending op van de
artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen’, van artikel 3 van het koninklijk besluit
van 22 december 2003 ‘tot uitvoering van Titel XIII, Hoofdstuk 6 “Voogdij over
niet-begeleide minderjarige vreemdelingen” van de programmawet van
24 december 2002’ (hierna: het koninklijk besluit van 22 december 2003), van de
artikelen 3, 8 en 12 van het Internationaal verdrag inzake de rechten van het kind
(hierna: IVRK), van artikel 8 van het Europees verdrag voor de Rechten van de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-4/16
Mens (hierna: EVRM), van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van
de Europese Unie, van de artikelen 27 en 28 van de wet van 16 juli 2004 ‘houdende
het Wetboek van internationaal privaatrecht’ (hierna: WIPR), van artikel 4 van de
wet van 11 april 1994 ‘betreffende de openbaarheid van bestuur’, van artikel 32
van de Grondwet en van het zorgvuldigheidsbeginsel, de formele- en
materiëlemotiveringsplicht evenals het hoorrecht als algemene beginselen van
behoorlijk bestuur.
In een eerste middelonderdeel, “onzorgvuldig onderzoek van
alle elementen van het dossier”, voert verzoeker eerst aan dat aanvankelijk geen
twijfel werd geuit over zijn leeftijd doch pas nadat de dienst Vreemdelingen werd
geïnformeerd dat verzoeker in Bulgarije zou zijn geregistreerd als volwassene.
Volgens verzoeker is geen rekening gehouden met het feit dat er eerst geen twijfel
bestond noch met zijn verklaringen over de geregistreerde leeftijd in Bulgarije
noch met de aanwezigheid in België van zijn oudere broer aan wiens leeftijd en
gezinssamenstelling niet werd getwijfeld. Verzoeker werd er niet over gehoord.
Doordat geen rekening werd gehouden met alle elementen van het dossier, acht
verzoeker het zorgvuldigheidsbeginsel geschonden.
Hij voert vervolgens aan dat zijn oudere broer als vluchteling is
erkend bij arrest nr. 233.826 van 10 maart 2020 van de Raad voor
Vreemdelingenbetwistingen en dat de thans bestreden beslissing, die erop
neerkomt dat verzoeker nu als ouder wordt beschouwd dan zijn erkende broer, het
gezag van gewijsde van dit arrest schendt. De motieven van de thans bestreden
beslissing laten niet toe te begrijpen waarom met voormeld arrest geen rekening
werd gehouden. Hierdoor acht verzoeker ook het zorgvuldigheidsbeginsel en de
formelemotiveringsplicht geschonden.
Verzoeker voert voorts aan dat de verwerende partij reeds bij
zijn aanmelding als niet-begeleide minderjarige vreemdeling op de hoogte was van
het feit dat hij beschikte over een taskara in Afghanistan. Hij heeft zowel zijn eigen
taskara als die van zijn broers en zussen in Afghanistan meegedeeld aan de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-5/16
verwerende partij doch deze heeft er geen rekening mee gehouden. Het Europees
Sociaal en Economisch Comité benadrukt het belang van de verklaringen van de
betrokkene en van documenten van de burgerlijke stand. Volgens het VN-Comité
voor de Rechten van het Kind (hierna: VN-Kinderrechtencomité) kan een medisch
onderzoek pas worden uitgevoerd als er geen documenten of ander bewijs kunnen
worden voorgelegd. Verzoeker leidt uit de artikelen 27 en 28 van het WIPR af dat
een authentieke akte niet zonder meer aan de kant mag worden geschoven. Het is
hem volstrekt onduidelijk waarom geen waarde wordt gehecht aan de overgelegde
taskara’s, er wordt geen enkel objectief motief aangebracht waarom de resultaten
van een medisch onderzoek zouden primeren op de kwestieuze documenten.
Volgens verzoeker zijn zodoende ook artikel 3 van het koninklijk besluit van
22 december 2003 en de motiveringsplicht en het zorgvuldigheidsbeginsel als
algemene beginselen van behoorlijk bestuur geschonden.
Tot slot voert verzoeker aan dat de thans bestreden beslissing
verregaande gevolgen heeft voor zijn recht op privéleven vermits er een belangrijk
aspect van zijn identiteit mee wordt miskend. Volgens zijn Afghaans document is
hij 15 jaar oud terwijl hij volgens de beslissing zelfs ouder is dan zijn oudere broer.
Doordat de thans bestreden beslissing enkel is genomen op grond van de resultaten
van het medisch onderzoek zonder de mogelijkheid te bieden authentieke stukken
uit Afghanistan voor te leggen, acht verzoeker artikel 8 van het IVRK en artikel 8
van het EVRM geschonden. Ze is niet genomen in het hoger belang van het kind,
minstens is er geen afweging van de belangen gemaakt, zodat ook artikel 3 van het
IVRK en artikel 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
zijn geschonden.
In
een
tweede
middelonderdeel,
“medische
tests
zijn
onvoldoende”, voert verzoeker aan dat ernstige vragen rijzen bij deze medische
onderzoeken, die hij onvoldoende acht omdat ze zijn geënt op een Westers publiek,
onnauwkeurig zijn en er geen effectief rechtsmiddel tegen de beslissingen bestaat.
Hij citeert dienaangaande diverse commentaren, adviezen en observaties.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-6/16
Verzoeker stelt dat er ook “specifieke mankementen” aan het
medisch verslag zijn. Zo wordt nergens melding gemaakt van de competenties van
de artsen die het verslag van het medisch onderzoek hebben ondertekend en blijkt
dat één van de artsen het verslag, dat werd opgesteld op 15 september 2022, pas op
19 september 2022 heeft ondertekend, zodat er “ernstige twijfels zijn of zij het
rapport mee heeft opgesteld”.
Verzoeker wijst er verder op dat er “geen toegang (wordt)
verleend aan het resultaat van het onderzoek van het gebit van verzoeker maar
enkel een samenvatting van de uitgevoerde radiografie”, waardoor hij niet nuttig
kan nagaan of dit in overeenstemming is met het medisch verslag.
Verzoeker besluit dat de onnauwkeurige medische onderzoeken
manifest onvoldoende zijn om zijn buitenlands identiteitsdocument aan de kant te
schuiven. Hij acht zodoende artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december
2003, de motiveringsplicht en het zorgvuldigheidsbeginsel geschonden.
Beoordeling
Eerste middelonderdeel
Het zorgvuldigheidsbeginsel houdt in dat het bestuur zijn
beslissing op zorgvuldige wijze moet voorbereiden. Dit impliceert dat de
beslissing dient te steunen op werkelijk bestaande en concrete feiten die met de
vereiste zorgvuldigheid werden vastgesteld. De overheid is onder meer verplicht
om zorgvuldig te werk te gaan bij de voorbereiding van de beslissing en de
feitelijke en juridische aspecten van het dossier deugdelijk te onderzoeken, zodat
zij met kennis van zaken kan beslissen.
Naar luid van artikel 7, § 1, van Titel XIII, Hoofdstuk 6
“Voogdij niet-begeleide minderjarige vreemdelingen” van de programmawet (I)
van 24 december 2002 (hierna: de voogdijwet) laat de dienst Voogdij, indien hij
twijfel koestert omtrent de leeftijd van de betrokken persoon, onmiddellijk een
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-7/16
medisch onderzoek door een arts uitvoeren teneinde na te gaan of die persoon al
dan niet jonger is dan achttien jaar. Het medisch leeftijdsonderzoek is aldus door
de wet zelf ingesteld als ultiem bewijsmiddel om na te gaan of de betrokkene al dan
niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt indien er twijfel is omtrent zijn leeftijd.
Voorts heeft de wetgever met de medische leeftijdstest niet de bedoeling gehad de
exacte leeftijd van de betrokkene te achterhalen, doch enkel uitsluitsel te krijgen
dat de betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. Er blijkt op zich
dan ook geen schending van het zorgvuldigheidsbeginsel uit het feit dat de dienst
Voogdij de thans bestreden beslissing heeft genomen op grond van dergelijk
leeftijdsonderzoek.
Dat de dienst Vreemdelingenzaken aanvankelijk geen twijfel
heeft geuit over verzoekers voorgehouden leeftijd, neemt niet weg dat daaraan
naderhand wel kan worden getwijfeld indien, zoals te dezen, uit later verkregen
informatie blijkt dat verzoeker elders onder een andere identiteit en geboortedatum
een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend. Het feit dat nader
onderzoek naar de leeftijd wordt verricht, getuigt net van een zorgvuldig
onderzoek.
Verder laat verzoeker na in het middel te verduidelijken met
welke concrete verklaringen omtrent de registratie van zijn leeftijd in Bulgarije de
dienst Voogdij geen rekening zou hebben gehouden.
Waar verzoeker stelt dat hij niet kon worden gehoord over de
aanwezigheid van zijn oudere, in België als vluchteling erkende broer aan wiens
leeftijd en gezinssamenstelling niet werd getwijfeld, blijkt dat verzoeker zowel bij
zijn aanmelding bij de dienst Voogdij als op 7 november 2022 op de dienst
Voogdij zelf werd gehoord. Verzoeker was derhalve in de mogelijkheid om
dienaangaande alle nuttige verklaringen af te leggen. Nu verzoeker tot tweemaal
toe in de mogelijkheid was om alle nuttige verklaringen omtrent zijn leeftijd af te
leggen, nu de dienst Voogdij, nadat verzoeker bijkomend documenten had
voorgelegd, hem heeft uitgenodigd voor een gesprek in het bijzijn van een tolk,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-8/16
zijn voogd en zijn advocaat, en nu verzoeker niet aantoont met welke concrete
elementen de verwerende partij ten onrechte geen rekening zou hebben gehouden,
toont hij geen schending aan van de zorgvuldigheidsplicht of de hoorplicht door de
verwerende partij. Overigens houdt de hoorplicht niet in dat verzoeker diende te
worden gehoord over de reden van de twijfel alvorens tot een medisch onderzoek
werd overgegaan en de bestreden beslissing op grond daarvan werd genomen.
Tot slot heeft verzoeker pas (kopieën van) documenten
meegedeeld aan de verwerende partij nadat reeds was beslist een medisch
leeftijdsonderzoek te houden en nadat dit onderzoek reeds was uitgevoerd. Het kan
de verwerende partij in die omstandigheden bezwaarlijk worden verweten een
medisch onderzoek te hebben laten uitvoeren op een ogenblik dat zij nog niet
beschikte over verzoekers stukken.
Volgens verzoeker blijkt uit het arrest van de Raad voor
Vreemdelingenbetwistingen van 10 maart 2020 waarmee zijn broer werd erkend
als vluchteling, dat deze broer geboren is op 31 december 2000 en bijgevolg ouder
is dan verzoeker. Hij leidt hieruit af dat de thans bestreden beslissing in strijd is met
het gezag van gewijsde van voormeld arrest dat de motieven van de thans
bestreden beslissing niet toelaten te begrijpen waarom geen rekening werd
gehouden met het voornoemde arrest.
Het gezag van gewijsde steunt op de noodzakelijkheid te
beletten dat eenzelfde betwisting altijd zou blijven duren. Dit gezag brengt onder
meer met zich mee dat een door de rechter genomen bindende beslissing achteraf
niet meer in vraag mag worden gesteld door de in het geding betrokken partijen.
Wat het arrest betreft waarmee zijn broer als vluchteling werd erkend, is verzoeker
echter geen “in het geding betrokken partij” zodat hij zich niet op het gezag van
gewijsde van dit arrest kan beroepen. Bovendien houdt het arrest betreffende de
erkenning als vluchteling van verzoekers broer op geen enkele wijze een uitspraak
in over de leeftijd van verzoeker zelf. Verder wordt elk dossier individueel
behandeld en belet niets dat aan de door verzoeker voorgehouden leeftijd wordt
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-9/16
getwijfeld, ook wanneer niet zou zijn getwijfeld aan de leeftijd van verzoekers
broer.
Wat het medisch onderzoek betreft, is de bestreden beslissing
voorts formeel afdoende gemotiveerd wanneer het resultaat van dat onderzoek in
die beslissing wordt vermeld. Te dezen geeft de bestreden beslissing de conclusie
van dat onderzoek weer, waaruit blijkt dat verzoeker meer dan 18 jaar oud is.
Derhalve diende de dienst Voogdij in de thans bestreden beslissing in beginsel niet
te motiveren waarom hij op grond van het medisch onderzoek, dat als ultiem
bewijsmiddel is ingesteld om te achterhalen of de betrokkene al dan niet de leeftijd
van 18 jaar heeft bereikt, tot de conclusie komt dat verzoeker ouder dan 18 jaar is.
Hoe
dan
ook
blijkt
uit
het
arrest
waarmee
de
Raad
voor
Vreemdelingenbetwistingen verzoekers broer als vluchteling erkent slechts dat
daarin de identiteit, nationaliteit en origine van zijn broer niet ter discussie staan.
Het bevat echter geen uitspraak over de identiteit en de (waarachtigheid van de
voorgehouden) leeftijd van verzoeker.
Anders dan verzoeker voorhoudt, betrekt de verwerende partij
wel degelijk de door verzoeker voorgelegde Afghaanse identiteitsbewijzen in haar
beoordeling, doch zij beslist dat een verschil van meer dan 7 jaar tussen de jongste
leeftijd zoals vastgesteld op basis van de medische test en de leeftijd zoals die is
vermeld in verzoekers verklaringen en documenten te groot is. Uit verzoekers
kritiek in het middel blijkt dat hij de strekking van de bestreden beslissing ook in
die zin heeft begrepen.
Zoals hoger meermaals werd opgemerkt, is het medisch
onderzoek door de wet zelf ingesteld als ultiem bewijsmiddel om na te gaan of de
betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt indien er twijfel is
omtrent zijn leeftijd. De dienst Voogdij dient een neergelegde taskara dan ook niet
te laten primeren op het medisch onderzoek, noch verder te motiveren waarom de
resultaten van de medische test primeren op verzoekers verklaringen en (kopieën
van) documenten. Ingevolge artikel 28, § 2, van het WIPR mag het tegenbewijs
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-10/16
van de door de buitenlandse overheid vastgestelde feiten immers met alle middelen
van recht worden aangebracht. Het resultaat van een medische leeftijdsbepaling,
waarop de thans bestreden beslissing uitdrukkelijk is gesteund, vormt dergelijk
(tegen)bewijsmiddel. Ten overvloede kan worden opgemerkt dat conform
artikel 30 van het WIPR zelfs authentieke documenten geen bewijskracht hebben
indien ze niet gelegaliseerd werden. In de bestreden beslissing wordt uitdrukkelijk
aangegeven – en verzoeker betwist niet – dat de neergelegde documenten niet
gelegaliseerd zijn. In tegenstelling tot hetgeen hij voorhoudt, heeft verzoeker
overigens geen authentieke documenten maar enkel kopieën van documenten
voorgelegd.
Ook artikel 3, eerste lid, van het koninklijk besluit van
22 december 2003 verzet er zich niet tegen dat in geval van twijfel aan de
informatie uit de overgelegde documenten wordt overgegaan tot een
leeftijdsonderzoek dat, zoals hoger reeds meermaals is aangehaald, door de wet
zelf is ingesteld. Het vormt op zich evenmin een schending van artikel 3 van het
voormelde koninklijk besluit of van de zorgvuldigheidsplicht om de uitslag van
een leeftijdsonderzoek te laten primeren op de door verzoeker overgelegde
documenten.
Volgens verzoeker heeft de thans bestreden beslissing
verregaande gevolgen voor zijn recht op privé-leven en houdt ze een
“fundamentele wijziging van zijn identiteit” in. Deze kritiek mist feitelijke
grondslag.
Met de bestreden beslissing wordt noch verzoekers identiteit
noch zijn geboortedatum bepaald en wordt geen uitspraak gedaan over zijn
minder- of meerderjarigheid, die in zijn geval wordt bepaald door het Afghaanse
recht. Er wordt enkel beslist dat de medische test aantoont dat verzoeker “ouder
dan 18 jaar” is, “waarbij 23,0 jaar een minimumleeftijd is” die waarschijnlijk nog
hoger ligt. De bestreden beslissing houdt dan ook geen “fundamentele wijziging
van zijn identiteit” in vermits het enkel gaat om een leeftijdsschatting om na te
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-11/16
gaan of verzoeker al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt en of hem al dan
niet een voogd moet worden toegewezen.
Verzoeker acht artikel 8 van het EVRM en artikel 8 van het
IVRK geschonden doordat de thans bestreden beslissing enkel is gesteund op de
resultaten van de medische test zonder hem de mogelijkheid te bieden authentieke
stukken uit Afghanistan voor te leggen en zonder hem hierover te horen.
Anders dan wat verzoeker voorhoudt en zoals hoger reeds werd
vastgesteld, heeft hij wel degelijk de mogelijkheid gehad om documenten voor te
leggen, mogelijkheid waarvan hij overigens gebruik heeft gemaakt op 19 oktober
2022, werd hij op 7 november 2022 uitgenodigd voor een gesprek op de dienst
Voogdij, zodat hij onder meer over deze documenten zijn standpunt kon uiteen
zetten, en blijkt de dienst Voogdij in de bestreden beslissing rekening te hebben
gehouden met de door verzoeker voorgelegde documenten. Verzoeker toont niet
de onwettigheid aan van de beoordeling dat het resultaat van het medisch
leeftijdsonderzoek wegens het grote verschil primeert op verzoekers verklaringen
en stukken. Zoals blijkt uit de beoordeling hierna van het tweede middelonderdeel,
ontkracht verzoeker de bevindingen van het medisch onderzoek niet.
Ten overvloede dient te worden opgemerkt dat het onderzoek of
een vreemdeling die op grond van zijn eigen verklaarde leeftijd een niet-begeleide
minderjarige vreemdeling zou zijn, toch niet ouder is dan 18 jaar wanneer twijfel
wordt geuit over zijn verklaarde leeftijd, wel degelijk kan worden beschouwd als
noodzakelijk in een democratische samenleving omwille van onder meer de
openbare orde.
Tweede middelonderdeel
De
materiëlemotiveringsplicht
houdt
in
dat
iedere
administratieve rechtshandeling moet steunen op motieven waarvan het feitelijk
bestaan naar behoren is bewezen en die in rechte ter verantwoording van die
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-12/16
handeling in aanmerking kunnen worden genomen. Bij de beoordeling van de
naleving van de materiëlemotiveringsplicht is de Raad van State niet bevoegd om
zijn oordeel omtrent de feiten in de plaats te stellen van het oordeel van de
administratieve overheid. Hij is enkel bevoegd om desgevraagd na te gaan of de
administratieve overheid is uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens, of zij die
correct heeft beoordeeld en of zij op grond daarvan binnen de perken van de
redelijkheid tot haar besluit is kunnen komen. Voorts mag enkel met de formeel
uitgedrukte motieven rekening worden gehouden.
Verzoeker weidt uit over de (on)betrouwbaarheid van
medische onderzoeken voor leeftijdsbepaling en verwijst in het bijzonder naar
standpunten van internationale organismen en de kritiek erop vanuit de medische
wereld. Zoals supra herhaaldelijk werd opgemerkt, is het medisch onderzoek door
de wet zelf ingesteld als ultiem bewijsmiddel om na te gaan of de betrokkene al dan
niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt indien er twijfel is omtrent zijn leeftijd.
Verzoeker beperkt zich tot algemene kritiek omtrent de betrouwbaarheid van
dergelijk medisch onderzoek zonder evenwel in te gaan op de concrete
vaststellingen van dat onderzoek. Hij toont evenmin aan dat het medisch
onderzoek te dezen ondeskundig, onbetrouwbaar of niet correct is. Zo blijkt dat de
arts eventuele afwijkingen ten gevolge van genetische, etnische of andere factoren
heeft opgevangen door, waar nodig, een standaarddeviatie te hanteren. De
wetgever heeft met de medische leeftijdstest overigens niet de bedoeling gehad de
exacte leeftijd van de betrokkene te laten achterhalen doch enkel uitsluitsel te
krijgen of de betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. Het
medisch verslag bevat een uitgebreide uiteenzetting betreffende de gebruikte
methodologie. Verzoeker ontkracht aldus niet dat het medisch onderzoek met de
vereiste deskundigheid is gebeurd en dat de arts bij de beoordeling van de
objectieve gegevens die hem voorlagen, rekening heeft gehouden met alle
gegevens die in de huidige stand van de wetenschap gemeenzaam worden
aanvaard.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-13/16
Verzoekers kritiek dat nergens melding wordt gemaakt van de
competenties van de artsen om het medisch onderzoek uit te voeren, is niet
dienstig. Te dezen blijkt dat de onderzoeken zijn uitgevoerd door dr. G. W.,
gerechtsdeskundige van de afdeling Orthodontie en Forensische Tandheelkunde,
en dr. H. S. kliniekhoofd Radiologie. Verzoeker maakt niet aannemelijk dat de
gerechtsdeskundige van de afdeling Orthodontie en Forensische Tandheelkunde en
het kliniekhoofd van de dienst radiologie niet competent zouden zijn om op grond
van de bevindingen in het medisch verslag tot een leeftijdsschatting te komen.
De omstandigheid dat het medisch verslag van 15 september
2022 pas enkele dagen later zou zijn ondertekend door één van de twee artsen,
doet, anders dan verzoeker aanvoert, geen twijfel rijzen of zij het rapport wel mee
heeft opgesteld. De ondertekening door de tweede arts, ongeacht of dit op een
latere datum gebeurde, houdt immers in dat zij de inhoud van dit verslag volledig
onderschrijft en het verslag bijgevolg tot het hare maakt.
Uit het administratief dossier blijkt ten slotte geenszins dat
verzoeker geen toegang zou zijn verleend tot het resultaat van het onderzoek van
het gebit. In het verslag van het medisch onderzoek wordt bovendien aangegeven
tot welke vaststellingen de radiografie van de tanden heeft geleid. Het gaat niet om
motieven maar om elementen waarop de motieven van het medisch verslag, en
vervolgens van de bestreden beslissing, zijn gesteund. Deze stukken behoren tot
het medisch dossier van de betrokkene zelf.
Verder behoort de beoordeling van de bronnen en de
medische elementen tot de discretionaire bevoegdheid van de artsen en het bestuur.
Het komt de Raad van State niet toe zich wat dat betreft in de plaats van de artsen
of het bestuur te stellen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-14/16
Conclusie
Het enige middel is in zijn beide onderdelen, voor zover
ontvankelijk, ongegrond.
VI. Over de vordering tot schorsing
Deze zaak vereist slechts korte debatten zodat er grond is om
toepassing te maken van artikel 93 van het besluit van de Regent van 23 augustus
1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van
de Raad van State’. Er is bijgevolg geen grond meer om de vordering tot schorsing
verder te onderzoeken.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep tot nietigverklaring.
-
De Raad van State verwerpt de vordering tot schorsing.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring,
begroot
op
een
rolrecht
van
200
euro
en
een
rechtsplegingsvergoeding van 154 euro, die verschuldigd is aan de
verwerende partij.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-15/16
Dit
arrest
is
uitgesproken
te
Brussel,
op
negentwintig
februari
tweeduizend vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Bart Tettelin
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.979
VII-41.914-16/16
