## I. Identification de la décision officielle Décision commentée : **Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2024-02-29, n° ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991** ([Source officielle](https://juportal.just.fgov.be/content/ViewDecision.php?id=ECLI%3ABE%3ARVSCE%3A2024%3AARR.258.991&lang=fr)). ## II. Motifs et texte intégral de la juridiction Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991 (2024-02-29) Samenvatting (NL) : Arrest nr 258.991 van 29 februari 2024 Vreemdelingen - Niet begeleide minderjarigen Beslissing : Verwerping --- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER ARREST nr. 258.991 van 29 februari 2024 in de zaak A. 237.907/VII-41.806 In zake : R.S. bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Benoit Dhondt kantoor houdend te 2060 Antwerpen Rotterdamstraat 53 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Justitie bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Ine De Cneudt kantoor houdend te 3054 Oud-Heverlee Maurits Noëstraat 145 bij wie woonplaats wordt gekozen -------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep 1. Het beroep, ingesteld op 13 december 2022, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de Federale Overheidsdienst Justitie, dienst Voogdij, van 13 oktober 2022 waarbij wordt beslist verzoeker te beschouwen als ouder dan 18 jaar en dat hij geen voogd zal krijgen. II. Verloop van de rechtspleging 2. Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een verslag opgesteld overeenkomstig artikel 93, eerste lid, van het besluit van de Regent van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State’. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991 VII-41.806-1/25 De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 14 september 2023, om 14 uur. Kamervoorzitter Carlo Adams heeft verslag uitgebracht. Advocaat Benoit Dhondt, die verschijnt voor verzoeker, en advocaat Ine De Cneudt, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3. Verzoeker komt België binnen en hij wordt op 5 oktober 2022 als niet-begeleide minderjarige vreemdeling aangemeld door de dienst Vreemdelingenzaken bij de dienst Voogdij. Hij heeft verklaard van Afghaanse nationaliteit te zijn en geboren te zijn op 31 augustus 2005. De dienst Vreemdelingenzaken uit twijfel over verzoekers voorgehouden leeftijd. Op 10 oktober 2022 ondergaat verzoeker in het Universitair Ziekenhuis Antwerpen een medisch onderzoek om na te gaan of hij al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. De arts besluit dat verzoeker ouder is dan 18 jaar. De dienst Voogdij beslist op 13 oktober 2022 op grond van het voormelde medisch onderzoek verzoeker te beschouwen als ouder dan 18 jaar en dat hij geen voogd zal krijgen. Dit is de bestreden beslissing. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991 VII-41.806-2/25 IV. Onderzoek van het enige middel Uiteenzetting van het middel 4. Verzoeker werpt in een enig middel de schending op van de artikelen 2 en 7 van Titel XIII, Hoofdstuk 6 ‘Voogdij over niet-begeleide minderjarige vreemdelingen’ van de programmawet (I) van 24 december 2002 (hierna: voogdijwet), van artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december 2003 ‘tot uitvoering van Titel XIII, Hoofdstuk 6 “Voogdij over niet-begeleide minderjarige vreemdelingen” van de programmawet (I) van 24 december 2002’ (hierna: koninklijk besluit van 22 december 2003), van artikel 48/6 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: vreemdelingenwet), van “de motiveringsplicht” zoals vervat in de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna: wet van 29 juli 1991), van de zorgvuldigheidsplicht en de motiveringsplicht als algemene beginselen van behoorlijk bestuur, van de artikelen 10, 25 en 46.3 van richtlijn 2013/32/EU van het Europees parlement en de Raad van 26 juni 2013 ‘betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming’ (hierna: richtlijn 2013/32), van artikel 4 van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 ‘inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming’ (hierna: richtlijn 2011/95), van de samenwerkingsplicht, het hoorrecht en het evenredigheidsbeginsel als “Europees rechtsbeginsel”, van de zorgvuldigheidsplicht, het redelijkheidsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel, het doeltreffendheidsbeginsel en het gelijkheidsbeginsel als “beginselen van het Unierecht”, van artikel 1, 7, 24 en 47 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, van de artikelen 3, 8 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden, ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991 VII-41.806-3/25 ondertekend te Rome op 4 juni 1950 (hierna: EVRM), en van de artikelen 3 en 12 van het internationaal verdrag inzake de Rechten van het Kind. De toelichting bij het enige middel in het verzoekschrift beslaat 21 pagina’s doorlopende tekst. Hierna wordt de essentie van het middel weergegeven zoals de Raad van State het begrijpt. De partijen vinden de volledige weergave met alle erin opgenomen citaten terug in het verzoekschrift tot nietigverklaring. Na artikel 7 van de voogdijwet, artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december 2003 en artikel 25.1 en 25.5 van richtlijn 2013/32 te hebben geciteerd, voert verzoeker aan dat hij een verzoek tot internationale bescherming heeft ingediend. Artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 gaat gepaard met een appreciatiebevoegdheid. Verzoeker acht artikel 7 van de voogdijwet hiermee in strijd omdat het geen enkele marge voorziet doch een verplichting inhoudt om een medische leeftijdstest uit te voeren zodra de dienst Vreemdelingenzaken twijfel uit over de opgegeven leeftijd. De beperking van de discretionaire bevoegdheid heeft een impact op de evenredigheid van de bestreden beslissing. Artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 vereist de onmiddellijke aanstelling en bijstand van een voogd, waarbij pas later een medische leeftijdstest kan worden overwogen in geval van twijfel. Verzoeker verwijst hierover naar standpunten van het VN-Comité voor de Rechten van het Kind (hierna: VN-Kinderrechtencomité), het Fundamentel Rights Agency en de Europese Commissie. Hij merkt op dat het voornoemde artikel 25.5 niet verduidelijkt of een medisch onderzoek is toegelaten wanneer documenten voorliggen die de leeftijd aantonen, hetgeen volgens het Kinderrechtencomité echter niet zou zijn toegelaten. Verzoeker vervolgt dat artikel 7 van de voogdijwet niet de omzetting vormt van artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 maar wel richtlijnconform moet worden geïnterpreteerd. De aanstelling van een voogd voor een verzoeker om internationale bescherming die aangeeft minderjarig te zijn, valt onder het Unierecht. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991 VII-41.806-4/25 Verzoeker laat gelden dat de beoordeling van de verklaarde leeftijd van een verzoeker om internationale bescherming, inclusief de betwisting hiervan, deel uitmaakt van de beoordeling van het verzoek om internationale bescherming, dit overeenkomstig artikel 4 van richtlijn 2011/95 en artikel 48/6 van de vreemdelingenwet, dat er de omzetting van is. Uit dit laatste artikel blijkt dat verklaringen en documenten met betrekking tot verzoekers leeftijd en identiteit kernelementen zijn voor de beoordeling van het verzoek om internationale bescherming die in direct verband staan met verzoekers haalt aan dat de algemene geloofwaardigheid. Verzoeker Raad voor Vreemdelingenbetwistingen de leeftijdsbeslissingen van de dienst Voogdij beschouwt als administratieve beslissingen waaraan het privilège du préalable kleeft en die worden geacht wettig te zijn zolang ze niet zijn vernietigd of ingetrokken. De asiel- en beroepsinstanties maken geen latere inschatting van de leeftijd. Als de verklaarde leeftijd niet wordt aanvaard, kan dit nochtans een tegenindicatie vormen voor de algemene geloofwaardigheid van het asielrelaas. Verzoeker benadrukt hierbij de bijzondere procedurele kwetsbaarheid van de verzoeker om internationale bescherming waardoor de op deze verzoeker rustende bewijslast flexibel moet worden toegepast. Verzoeker acht de medische leeftijdstest “op zich onnauwkeurig en weinig precies”, hetgeen hij omstandig toelicht. Hij benadrukt het belang van het voordeel van de twijfel, waarbij ook rekening moet worden gehouden met de psychologische maturiteit van de betrokkene en waarbij de laagst mogelijke leeftijd in aanmerking moet worden genomen. Hier geldt ook de samenwerkingsplicht voor de lidstaten van de Europese Unie met de verzoeker om internationale bescherming, waarvoor verzoeker naar analogie verwijst naar rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie wat het onderzoek naar de seksuele gerichtheid van de betrokkene betreft. Verzoeker leidt hieruit af dat een leeftijdsschatting met een zeer grote foutenmarge, zonder een verzoeker eerst ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991 VII-41.806-5/25 uitgebreid te horen en zonder zijn documenten nauwkeurig en nauwgezet te onderzoeken, in strijd is met artikel 4 van richtlijn 2011/95 en artikel 10 van richtlijn 2013/32. Verzoeker legt een Afghaans identiteitsdocument, een geboorteakte en een vaccinatiekaart voor waaruit zijn identiteit en leeftijd blijken. Deze stukken moeten grondig worden onderzocht, hetgeen de dienst Voogdij heeft nagelaten door te stellen dat enkel rekening wordt gehouden met originele documenten en niet met kopieën of foto’s van documenten. Legalisering als voorwaarde om een document ernstig te nemen gaat in tegen het asielrecht. Verzoeker wijst op rechtspraak in die zin van het Hof van Justitie van de Europese Unie en van het EHRM. Omwille van de geringe betrouwbaarheid van het medisch leeftijdsonderzoek kan de bewijswaarde van verzoekers taskara, geboorteakte en vaccinatiekaart niet aan de kant worden geschoven maar moet ze worden beoordeeld in het licht van verzoekers volledige verklaringen met betrekking tot zijn verzoek om internationale bescherming. Er is op zijn minst aanvullend onderzoek nodig, zoals de in artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december 2003 voorziene psycho-affectieve test, en dit voorafgaand aan een medische leeftijdstest. Verzoeker is van oordeel dat de procedure van artikel 7 van de voogdijwet niet voldoet aan de internationale en supranationale standaarden. Het onderzoek zou moeten worden uitgevoerd door een asielinstantie vermits het onlosmakelijk deel uitmaakt van de procedure internationale bescherming. Daarnaast heeft de verwerende partij hem geen voogd toegewezen voordat de medische leeftijdstest wordt uitgevoerd, zodat verzoeker geen informatie en bijstand van die voogd kreeg. De verwerende partij heeft ook geen onderzoek gevoerd om verzoekers maturiteit in te schatten. De samenwerkingsplicht vereist dat de verwerende partij zich niet beperkt tot een leeftijdstest. Uit geen enkel stuk blijkt dat de verwerende partij het hoger belang van het kind voor ogen heeft gehouden zoals dat vereist is door artikel 2 van de voogdijwet en artikel 24.2 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Artikel 3 iuncto 13 van het EVRM verplicht de verwerende partij er eveneens toe verzoekers identiteit aan een nauwgezet onderzoek te onderwerpen. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991 VII-41.806-6/25 Artikel 46.3 van richtlijn 2013/32 vereist dat het rechtsmiddel tegen de beoordeling van materiële feiten in de zin van artikel 4 van richtli