## I. Identification de la décision officielle Décision commentée : **Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2024-03-06, n° ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.047** ([Source officielle](https://juportal.just.fgov.be/content/ViewDecision.php?id=ECLI%3ABE%3ARVSCE%3A2024%3AARR.259.047&lang=fr)). ## II. Motifs et texte intégral de la juridiction Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.047 (2024-03-06) Samenvatting (NL) : Arrest nr 259.047 van 6 maart 2024 Openbaar ambt - Tucht (openbaar ambt) Beslissing : Verwerping Depersonalisatie --- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK XIVe KAMER ARREST nr. 259.047 van 6 maart 2024 in de zaak A. 236.252/XIV-39.020 In zake : XXXX bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Jadzia Talboom kantoor houdend te 2560 Kessel Torenvenstraat 16 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Binnenlandse Zaken woonplaats kiezende bij de Federale Politie, DGR/JUR/CTX Kroonlaan 145 A 1050 Brussel -------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep 1. Het beroep, ingesteld op 27 april 2022, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de hogere tuchtoverheid van 25 februari 2022 waarbij het verzoek tot herziening van de beslissing waarbij aan verzoeker de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege wordt opgelegd, onontvankelijk wordt verklaard. II. Verloop van de rechtspleging 2. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een verslag opgesteld. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.047 XIV-39.020-1/16 Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste memorie ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 17 januari 2024. Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht. Advocaat Jadzia Talboom die verschijnt voor de verzoekende partij, en adviseur Nina Cauberghs die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur-afdelingshoofd Werner Weymeersch heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. Verzoeker was beveiligingsassistent bij de Federale politie. 3.2. Op 12 juni 2020 beslist de hogere tuchtoverheid aan verzoeker de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege op te leggen. In deze beslissing worden de tuchtfeiten als volgt omschreven: “Als beveiligingsassistent van de Federale Politie tekort te zijn gekomen aan zijn beroepsplichten, meer bepaald zijn voorbeeldfunctie, zijn beschikbaarheidsplicht en zijn verplichting om de wetten en reglementen na te leven, in casu de statutaire bepalingen inzake het rechtvaardigen van afwezigheden voor de voor de volgende periodes: - 01.01.2019 t.e.m. 24.02.2019 - 14.06.2019 t.e.m. 17.11. 2019, uitgezonderd 05.07.2019 50% gewerkt; 08.07.2019 t.e.m. 19.07.2019 verlof; 05.08.2019 50% gewerkt ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.047 XIV-39.020-2/16 - 20.12.2019 t.e.m. 22.12.2019 - 01.01.2020 t.e.m. 05.01.2020 - 11.01.2020 t.e.m. 12.02.2020.” 3.3. Verzoeker heeft tegen deze beslissing een beroep tot nietigverklaring ingediend. De Raad van State heeft dit beroep verworpen bij arrest nr. 251.617 van 24 september 2021. 3.4. Op 25 oktober 2021 dient verzoeker een verzoek tot herziening van de tuchtstraf in. Dit verzoek is gesteund op twee gronden: enerzijds het feit dat verzoeker beschikte over de vereiste afwezigheidsattesten, anderzijds dat de feiten geen zware tuchtsanctie verantwoorden en het gevolg zijn van een toestand van medische overmacht. 3.5. Op 25 februari 2022 beslist de directeur-generaal van de Bestuurlijke politie dat het verzoek tot herziening niet-ontvankelijk is wegens gebrek aan motieven of bewijzen. In de motivering wordt uiteengezet dat de twee aangevoerde gronden tot herziening geen nieuwe elementen betreffen. Dit is de bestreden beslissing. IV. Onderzoek van het enig middel Standpunt van de partijen 4. Verzoeker voert in het verzoekschrift de schending aan van artikel 57bis van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: de tuchtwet), van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van bestuurshandelingen (hierna: de wet van 29 juli 1991) “in samenhang gelezen” met de materiëlemotiveringsplicht, het redelijkheidsbeginsel, het evenredigheidsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel als beginselen van behoorlijk bestuur. Verzoeker zet de draagwijdte van de geschonden geachte rechtsregels en beginselen van behoorlijk bestuur uiteen en voert in essentie aan ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.047 XIV-39.020-3/16 dat het verzoek tot herziening ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard. De bestreden beslissing oordeelt ten onrechte dat verzoeker geen nieuwe elementen heeft aangevoerd, terwijl hij twee nieuwe elementen aanvoerde waarvan de hogere tuchtoverheid ten tijde van het nemen van de tuchtbeslissing geen kennis had en die haar in staat stelden minstens een herziening van de tuchtstraf te overwegen. Ten eerste bracht verzoeker immers de afwezigheidsattesten van de ziekteperiodes bij en, ten tweede, voegde verzoeker bij zijn verzoek tot herziening nieuwe informatie in verband met zijn medische toestand. Verzoeker acht de formelemotiveringsplicht en de materiëlemotiveringsplicht geschonden, daar de bestreden beslissing niet motiveert waarom de twee aangevoerde gronden tot herziening geen nieuwe elementen zouden zijn. Verzoekers medische toestand was juist van cruciaal belang voor de tuchtbeslissing, daar hij door die medische toestand niet aan zijn administratieve verplichtingen kon voldoen. Het zorgvuldigheidsbeginsel is volgens verzoeker geschonden omdat de bestreden beslissing niet met kennis van zaken werd genomen. Hij leidt dit af uit het gegeven dat de bestreden beslissing is genomen op de allerlaatste dag van de beslissingstermijn van vier maanden en dan nog zeer summier is gemotiveerd, wat verzoeker doet besluiten dat de hogere tuchtoverheid “zich er makkelijk vanaf heeft gemaakt”. Er was immers geen tijd meer om het verzoek tot herziening grondig te bekijken. Mocht de hogere tuchtoverheid dat wel hebben gedaan, dan zou zij hebben vastgesteld dat de medische toestand van verzoeker tot een herziening van de tuchtbeslissing zou kunnen leiden en had zij het verzoek minstens ontvankelijk moeten verklaren. Voorts zet verzoeker uiteen dat zijn specifieke medische conditie, die twijfel doet rijzen over het schuldelement, niet bekend was bij de hogere tuchtoverheid op het tijdstip waarop zij de tuchtbeslissing nam. In de bestreden beslissing wordt deze situatie van medische overmacht echter niet onderzocht. Het redelijkheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel acht verzoeker geschonden, daar er een wanverhouding bestaat tussen de aangereikte motieven en de inhoud van de bestreden beslissing. Verzoeker herneemt in dat verband enerzijds de grief dat de aanvraag tot herziening in strijd met artikel 57bis van de tuchtwet niet-ontvankelijk werd verklaard, anderzijds de grief dat de motieven van de bestreden beslissing ontoereikend zijn om de inhoud ervan te dragen. Eender welke zorgvuldig en ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.047 XIV-39.020-4/16 redelijk handelende tuchtoverheid zou het verzoek tot herziening ontvankelijk hebben verklaard. Ook het feit dat het dossier vier maanden heeft aangesleept, schendt het redelijkheidsbeginsel. In de memorie van wederantwoord verwijst verzoeker naar wat hij reeds in het verzoekschrift aanvoerde. Aanvullend repliceert verzoeker op de memorie van antwoord. Hij beklemtoont dat hij wel degelijk een verzoek tot herziening gebaseerd op nieuwe elementen heeft ingediend en niet “een beroep”, zoals de verwerende partij opwerpt. Voorts voert verzoeker aan dat de verwerende partij artikel 57bis van de tuchtwet verkeerd interpreteert. Volgens verzoeker is het duidelijk dat de hogere tuchtoverheid ten tijde van het nemen van de tuchtbeslissing niet op de hoogte was van het feit dat hij met een burn-out kampte. Het gegeven dat verzoeker daarvan zelf wél op de hoogte was, belet niet dat dit ten aanzien van de hogere tuchtoverheid wel degelijk een nieuw element is, dat bovendien twijfel doet ontstaan over het schuldelement. Dat verzoeker niet eerder naar buiten kwam met zijn burn-out hangt samen met het stigma daarrond en het gegeven dat de burn-out ontstaan is ingevolge de omstandigheden op het werk. Daarom kan verzoeker niet worden verweten tijdens het tuchtonderzoek niet te hebben gewezen op de medische problematiek die ten grondslag lag aan zijn afwezigheden en aan het niet tijdig indienen van de medische attesten ter staving van die afwezigheden. Daarenboven had zijn burn-out tot gevolg dat hij volgens de arbeidsarts volledig arbeidsongeschikt was, wat volgens verzoeker de ongeschiktheid impliceert om administratieve verplichtingen te vervullen. Verzoeker besluit dat gelet op zijn ziektebeeld niet van hem kon worden verwacht dat hij “zich zou bezighouden met het tijdig indienen van ziektebriefjes”. Hij wijst in dat verband op een arrest van de Raad van State waaruit hij afleidt dat indien het laattijdig versturen van medische attesten het gevolg is van een ziekte, de laattijdige indiening geen tuchtfeit is. Wat de schending van het redelijkheidsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel betreft, preciseert verzoeker dat hij geen schending van de redelijketermijneis aanvoert, maar wel dat de bestreden beslissing dermate summier en vaag is, dat hij niet inziet waarom het vier maanden duurde, tot de laatste dag van de wettelijke termijn, om een beslissing te nemen. Daar de hogere tuchtoverheid de bestreden beslissing ook op ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.047 XIV-39.020-5/16 enkele dagen tijd had kunnen nemen, blijkt volgens verzoeker dat zij niet de moeite heeft genomen het verzoek tot herziening in overweging te nemen. In de laatste memorie herneemt verzoeker zijn eerdere argumentatie en bekritiseert hij het auditoraatsverslag. Hij zet uiteen dat niet het louter bijbrengen van de medische getuigschriften een nieuw element vormt, maar wel de inhoud ervan die aantoont dat hij met een burn-out kampte door pesterijen en discriminatie op de werkvloer. Het is volgens verzoeker onduidelijk waarom hem het niet eerder meedelen van de burn-out kan worden verweten. Hij schaamde zich hierover en voert aan dat niet kan worden betwist dat wie gaat klagen over het pestgedrag van collega’s nadien zwaar zal worden aangepakt door die collega’s. Op de overweging in het auditoraatsverslag dat verzoeker toch in staat was om, ondanks zijn burn-out, een beroep tot nietigverklaring bij de Raad van State in te dienen, antwoordt verzoeker dat dit door een advocaat gebeurde. Hij benadrukt voorts dat de toestand van medische overmacht wordt gestaafd door de medische attesten die duidelijk de burn-out vermelden, alsook dat verzoeker niet kan werken. Beoordeling Eerste grief: schending van artikel 57bis van de tuchtwet 5. Artikel 57bis van de tuchtwet luidt: “Iedere betrokkene die bestraft wordt met een zware tuchtstraf kan tot de hogere tuchtoverheid die hem bestraft heeft een aanvraag tot herziening richten voor zover hij een nieuw element aantoont. Iedere betrokkene die bestraft wordt met een lichte tuchtstraf kan tot de hogere tuchtoverheid een aanvraag tot herziening richten voor zover hij een nieuw element aantoont. Betrokkene moet bij zijn aanvraag een volledig rapport voegen met de motiveringen en bewijzen die hij bezit om zijn aanvraag tot herziening van de genomen beslissing te staven. De in het eerste of tweede lid bedoelde tuchtoverheid kan de aanvraag van betrokkene onontvankelijk verklaren wegens gebrek aan motieven of bewijzen zonder betrokkene voorafgaandelijk te horen. Het tuchtorgaan dat op geldige wijze geadieerd wordt en dat oordeelt dat het verzoek van betrokkene gegrond is, zal e