## I. Identification de la décision officielle Décision commentée : **Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2024-03-14, n° ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.138** ([Source officielle](https://juportal.just.fgov.be/content/ViewDecision.php?id=ECLI%3ABE%3ARVSCE%3A2024%3AARR.259.138&lang=fr)). ## II. Motifs et texte intégral de la juridiction Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.138 (2024-03-14) Samenvatting (NL) : Arrest nr 259.138 van 14 maart 2024 Openbaar ambt - Tucht (openbaar ambt) Beslissing : Verwerping Depersonalisatie --- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK XIVe KAMER ARREST nr. 259.138 van 14 maart 2024 in de zaak A. 236.469/XIV-39.032 In zake : XXXX bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Rob Trips kantoor houdend te 9990 Maldegem Mottedreef 10 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Binnenlandse Zaken woonplaats kiezend bij de Federale politie DGR/Legal/CTX gevestigd te 1050 Brussel Kroonlaan 145/A -------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep 1. Het beroep, ingesteld op 24 mei 2022, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de hogere tuchtoverheid waarbij aan verzoeker de zware tuchtstraf van de terugzetting in weddeschaal wordt opgelegd. II. Verloop van de rechtspleging 2. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een verslag opgesteld. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.138 XIV-39.032-1/36 Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste memorie ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 17 januari 2024. Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht. Advocaat Peter Crispyn, die loco advocaat Rob Trips verschijnt voor verzoeker en adviseur Kirsten Peeters, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur-afdelingshoofd Werner Weymeersch heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. Verzoeker is inspecteur van politie bij de Federale politie. 3.2. Op 20 december 2020 krijgt de gewone tuchtoverheid van verzoeker kennis van mogelijke strafbare feiten gepleegd door verzoeker. Op 28 december 2020 duidt de gewone tuchtoverheid, behorende tot de Franse taalrol, in toepassing van artikel 66bis van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: de tuchtwet) wegens wettelijke verhindering eerste commissaris P.D.T. aan als gewone tuchtoverheid. Eerste commissaris P.D.T. beslist op 28 december 2020 de zaak aanhangig te maken bij de hogere tuchtoverheid. De mogelijke feiten worden omschreven als “slagen en verwondingen”. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.138 XIV-39.032-2/36 3.3. Op 6 januari 2021 ontvangt de dienst Toezicht op de Interne Werking en Kwaliteit (hierna: de dienst TIWK) van de Federale politie twee strafdossiers van het parket, met de toelating om deze te gebruiken met tuchtrechtelijk oogmerk. Met betrekking tot het eerste dossier deelt de procureur des Konings mee dat de zaak (intrafamiliaal geweld) werd geseponeerd wegens onvoldoende bewijs van strafbare feiten, maar dat uit het dossier evenwel ook blijkt dat verzoeker mogelijk dreigend taalgebruik heeft geuit ten aanzien van de ex-partner. Het tweede dossier betreft een vonnis van 17 november 2020 met kracht van gewijsde waarbij verzoeker werd veroordeeld wegens het rijden onder invloed op 26 januari 2020. 3.4. Op 30 juni 2021 stelt de hogere tuchtoverheid het inleidend verslag op met daarin het voornemen om de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege op te leggen. In het inleidend verslag worden de volgende feiten in aanmerking genomen: (1) het rijden onder invloed op 26 januari 2020, (2) dreigend taalgebruik ten aanzien van de ex-partner op 20 december 2020, en (3) onrechtmatige raadplegingen van het rijksregister op 15 december 2020. 3.5. Op 12 augustus 2021 stelt de hogere tuchtoverheid voor de zware tuchtstraf van de schorsing gedurende drie maanden op te leggen voor de feiten vermeld sub (1) en (3) in het inleidend verslag. De feiten sub (2) in het inleidend verslag worden niet langer in aanmerking genomen. Tegen dat voorstel dient verzoeker een verzoek tot heroverweging in bij de Tuchtraad. 3.6. Op 11 januari 2022 adviseert de Tuchtraad dat de ten laste gelegde feiten bewezen zijn en aan verzoeker dienen te worden toegerekend, dat de feiten een tuchtinbreuk uitmaken in de zin van artikel 3 van de tuchtwet, en dat de door de hogere tuchtoverheid voorgestelde zware tuchtstraf van de schorsing gedurende drie maanden een te milde straf is en de terugzetting in weddeschaal een gepaste straf is. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.138 XIV-39.032-3/36 3.7. Op 9 februari 2022 formuleert de hogere tuchtoverheid het voornemen om zich aan te sluiten bij het advies van de Tuchtraad en derhalve de door de Tuchtraad voorgestelde zwaardere tuchtstraf van de terugzetting in weddeschaal op te leggen. 3.8. Op 25 maart 2022 beslist de hogere tuchtoverheid aan verzoeker de zware tuchtstraf van de terugzetting in weddeschaal op te leggen. Dit is de bestreden beslissing. IV. Onderzoek van de middelen A. Eerste middel Uiteenzetting van het middel 4. Verzoeker voert in het eerste middel in het verzoekschrift de schending aan van artikel 66bis van de tuchtwet. Verzoeker zet uiteen dat indien de gewone tuchtoverheid in toepassing van artikel 66bis van de tuchtwet een vervanger aanduidt, het bestuur het bewijs moet kunnen leveren dat die aanwijzing daadwerkelijk gebeurd is en dat de voorwaarden vervuld zijn om tot die aanwijzing over te gaan. Verzoeker stelt vast dat in het dossier aanvankelijk geen beslissing aanwezig is waaruit blijkt dat de gewone tuchtoverheid commissaris P.D.T heeft aangesteld als vervanger in de zin van artikel 66bis van de tuchtwet. Dit document wordt pas neergelegd voor de Tuchtraad op 5 oktober 2021, hoewel het “schijnbaar” dateert van 28 december 2020. Het had volgens verzoeker deel moeten uitmaken van het tuchtdossier, daar verzoeker bij gebrek daaraan niet kon nagaan waarop eerste commissaris P.D.T. zich beriep om op te treden namens de gewone tuchtoverheid. In de memorie van wederantwoord herhaalt verzoeker vooreerst wat hij in het verzoekschrift aanvoerde. Hij voegt daaraan toe dat uit het ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.138 XIV-39.032-4/36 e-mailverkeer tussen de gewone tuchtoverheid en eerste commissaris P.D.T. niet blijkt dat het de intentie was de gewone tuchtoverheid te vervangen. Volgens verzoeker moeten ook de nodige vraagtekens worden geplaatst bij de chronologie en de documentnummering van de diverse stukken in het dossier. De beslissing van de gewone tuchtoverheid tot aanwijzing van een vervanger heeft als kenmerk 2020/1748, hoewel daarin wordt verwezen naar het dossier met kenmerk 2020/1749. De nota waarbij eerste commissaris P.D.T. ter vervanging van de gewone tuchtoverheid de zaak aanhangig heeft gemaakt bij de hogere tuchtoverheid heeft dan weer als kenmerk 2020/1723. Verzoeker leidt hieruit af dat de aanwijzing door de gewone tuchtoverheid van een vervanger dateert van na het aanhangig maken van het dossier bij de hogere tuchtoverheid en dat het document dus moet opgesteld zijn louter om het dossier te vervolledigen. Tot slot voert verzoeker aan dat niet kan worden vastgesteld wanneer het document tot aanwijzing van een vervanger werd opgesteld, daar de gebruikelijke digitale handtekening ontbreekt. In de laatste memorie voegt verzoeker aan zijn uiteenzetting nog toe dat indien het dossier op wettige wijze bij de hogere tuchtoverheid aanhangig zou zijn gemaakt, dit enkel het geval kan zijn voor de feiten van vermeend intrafamiliaal geweld. Uit niets blijkt immers, volgens verzoeker, dat de hogere tuchtoverheid bevoegd was om rechtstreeks kennis te nemen van de feiten waarop de bestreden beslissing gebaseerd is, zonder van die feiten – die zij zelf afleidde uit de strafdossiers – kennis te geven aan de gewone tuchtoverheid. Beoordeling Exceptie wegens gebrek aan belang bij het middel 5. Volgens de verwerende partij heeft verzoeker geen belang bij het eerste middel, daar de in de bestreden beslissing ten laste gelegde feiten niet via de gewone tuchtoverheid ter kennis werden gebracht van de hogere tuchtoverheid. Zij verwijst ter adstructie van deze exceptie naar het advies van de Tuchtraad die tot dezelfde conclusie komt. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.138 XIV-39.032-5/36 Beoordeling van de exceptie 6. Luidens artikel 14, § 1, tweede lid, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State geven de in artikel 14, § 1, eerste lid, van die wetten bedoelde onregelmatigheden slechts aanleiding tot een nietigverklaring als ze, in dit geval, een invloed konden uitoefenen op de draagwijdte van de genomen beslissing, de betrokkenen een waarborg hebben ontnomen of als gevolg hebben de bevoegdheid van de steller van de handeling te beïnvloeden. 7. Te dezen voert verzoeker in essentie aan dat artikel 66bis van de tuchtwet geschonden is, daar uit het dossier niet blijkt dat de aanduiding door de gewone tuchtoverheid van een vervanger wettig is, met name dat vaststaat dat die aanwijzing daadwerkelijk gebeurd is en dat de voorwaarden vervuld zijn om tot die aanwijzing over te gaan. De Tuchtraad heeft in zijn advies hierover het volgende geoordeeld: “Uit de op de zitting van 5 oktober 2021 voorgebrachte kopij van ‘aanwijzing wegens wettelijke verhindering’ blijkt dat de genaamde P.C. op 28 december 2020 de genaamde D.T.P aanduidde teneinde de hem in het dossier 2020/1749 (dossier van feiten van intrafamiliaal geweld) bij de Tuchtwet en uitvoeringsbesluit toegewezen bevoegdheden uit te oefenen en dit wegens wettelijke verhindering (was niet tweetalig). Er werd door deze gemandateerde een nota van adiëring van de hogere tuchtoverheid opgesteld op 28 december 2020 en deze werd op 8 januari 2021 ontvangen door de hogere tuchtoverheid. Naast het strafdossier inzake voormeld dossier maakte de procureur des Konings bij afzonderlijk schrijven van 6 januari 2021 kopij van het vonnis van 17 november 2020 over waarbij de verzoeker veroordeeld werd wegens het rijden onder invloed en het besturen van een voertuig in staat van dronkenschap op 26 januari 2020. Dit schrijven werd gericht aan DGR-Intern Toezicht Werking en kwaliteit. Uit het op 6 januari 2021 door de procureur des Konings overgemaakte strafdossier in het kader van de eerste feiten, meer bepaald het navolgend proces-verbaal d.d. 22 december 2020, bleek dat de verzoeker met zijn gsm foto’s had genomen op 15 december 2020 van een uittreksel van het Rijksregister van de ouders van het slachtoffer van het intra-familiaal geweld. In het kader van het voorafgaand onderzoek werd een logincontrole uitgevoerd waaruit bleek dat de verzoeker op 15 december 2020 naast de ouders van het slachtoffer nog drie andere personen opzocht in het Rijksregister, meer bepaald L.R.M., L.M.R en F.A.B. en dit zonder geldige reden. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.138 XIV-39.032-6/36 De hogere tuchtoverheid stelt ter zitting van de Tuchtraad van 5 oktober 2021 dat zij kennis kreeg van de hier inzake ten laste gelegde feiten bij ontvangst van het eensluidend afschrift van het strafdossier, verzonden op 6 januari 2021 door de procureur des Konings. De hier ten laste gelegde feiten werden aldus niet aanhangig gemaakt bij de hogere tuchtoverheid via de voormelde nota van adiëring, zodat de bevoegdheid van de gewone tuchtoverheid hier niet relevant is (en ook niet de daarmee gepaard gaande mandatering) en zeker niet tot nietigheid of enige gebrekkigheid van de gevoerde tuchtprocedure kan leiden (…)”. Zoals de Tuchtraad terecht vaststelde, werden de in de bestreden beslissing ten laste gelegde feiten niet aanhangig gemaakt bij de hogere tuchtoverheid door de gewone tuchtoverh