## I. Identification de la décision officielle Décision commentée : **Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2024-04-25, n° ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.630** ([Source officielle](https://juportal.just.fgov.be/content/ViewDecision.php?id=ECLI%3ABE%3ARVSCE%3A2024%3AARR.259.630&lang=fr)). ## II. Motifs et texte intégral de la juridiction Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.630 (2024-04-25) Samenvatting (NL) : Arrest nr 259.630 van 25 april 2024 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen Beslissing : Vernietiging Overschrijving en verwijzing --- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK VIIe KAMER ARREST nr. 259.630 van 25 april 2024 in de zaak A. 237.947/VII-41.813 In zake : 1. F.V. (overleden), rechtsgeding hervat door: V.B. 2. V.B. bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Konstantijn Roelandt kantoor houdend te 2221 Heist-op-den-Berg Dorpsstraat 91 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : de PROVINCIE OOST-VLAANDEREN -------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep 1. Het cassatieberoep, ingesteld op 16 december 2022, strekt tot de nietigverklaring van arrest nr. RvVb-A-2223-0226 van de Raad voor Vergunningsbetwistingen van 10 november 2022 in de zaak 2122-RvVb-0755-A. II. Verloop van de rechtspleging 2. Het cassatieberoep is toelaatbaar verklaard bij beschikking van 21 februari 2023. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en de verzoeksters hebben een memorie van wederantwoord ingediend. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.630 VII-41.813-1/11 Eerste auditeur An Van den broeck heeft op 23 juni 2023 een verslag opgesteld, op grond van artikel 16 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State’ (hierna: cassatieprocedurebesluit). De verzoeksters hebben een verzoek tot voortzetting van de procedure teneinde te worden gehoord ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 7 maart 2024. Tweede verzoekster verklaart het geding te hervatten van eerste verzoekster die tijdens het geding is overleden. Staatsraad Francis Van Nuffel heeft verslag uitgebracht. Advocaat Vincent De Weerdt, die loco advocaat Konstantijn Roelandt verschijnt voor de verzoeksters, is gehoord. Eerste auditeur An Van den broeck heeft een met dit arrest andersluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973 (hierna: RvS-wet). III. Regelmatigheid van de rechtspleging 3. De verzoeksters hebben in hun “verzoek tot voortzetting van de procedure” inhoudelijk gerepliceerd op het verslag van de eerste auditeur. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.630 VII-41.813-2/11 Het cassatieprocedurebesluit voorziet niet in de mogelijkheid om na de kennisgeving van het auditoraatsverslag nog een schriftelijke repliek in te dienen. Wanneer de auditeur concludeert dat het cassatieberoep moet worden verworpen, kan de verzoeker luidens artikel 18 van het cassatieprocedurebesluit (in de versie vóór de wijziging ervan bij koninklijk besluit van 21 juli 2023, die nog van toepassing is op deze zaak) vragen dat de procedure wordt voortgezet teneinde te worden gehoord, bij gebreke waaraan de afstand van het geding kan worden toegewezen. Het “verzoek tot voortzetting van de procedure” van de verzoeksters wordt slechts als procedurestuk aanvaard in zoverre hierin de vraag wordt gesteld om de procedure voort te zetten teneinde te worden gehoord. In zoverre het stuk een schriftelijke voorbereiding vormt van de mondelinge uiteenzetting op de terechtzitting, wordt het beschouwd als een loutere inlichting. IV. Feiten 4.1. Het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Oosterzele verleent een omgevingsvergunning voor de regularisatie van een zwemvijver en tuinberging. De verzoeksters waren eigenaar van een onbebouwd perceel dat grenst aan het perceel waarop de vergunning betrekking heeft. Zij stellen een bestuurlijk beroep in tegen de vergunningsbeslissing. De deputatie van de provincieraad van Oost-Vlaanderen verklaart dit beroep ongegrond en verleent de vergunning. 4.2. Het bestreden arrest verwerpt het beroep van de verzoeksters tegen de beslissing van de deputatie. Het verklaart daartoe de exceptie gegrond dat de verzoeksters niet getuigen van het vereiste belang bij het beroep. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.630 VII-41.813-3/11 V. Onderzoek van het enige middel Uiteenzetting van het middel 5. De verzoeksters voeren de schending aan van de artikelen 2, 1°, en 105, § 2, 2°, van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’, artikel 6, § 1, van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden (hierna: EVRM), artikel 9, lid 3, van het Verdrag van 25 juni 1998 betreffende de toegang tot informatie, inspraak in besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden (hierna: Verdrag van Aarhus), artikel 149 van de Grondwet en artikel 5.1.0 van het koninklijk besluit van 28 december 1972 ‘betreffende de inrichting en de toepassing van de ontwerp-gewestplannen en gewestplannen’. Zij komen op tegen de beslissing van de Raad voor Vergunningsbetwistingen dat zij niet getuigen van het vereiste belang bij hun beroep. Het bestreden arrest zou volgens de verzoeksters de belangvereiste hebben ingevuld op een wijze die strijdig is met het begrip van het belang in het licht van het recht op toegang tot de rechter, en hiervoor eveneens tegenstrijdige motieven hebben aangehaald. Uit artikel 105, § 2, 2°, samen genomen met artikel 2, 1°, van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’ volgt volgens de verzoeksters dat het voldoende is dat een persoon gevolgen ondervindt of waarschijnlijk gevolgen ondervindt door afgifte van de omgevingsvergunning opdat zij zou getuigen van het vereiste belang. De belangvereiste zou aldus door de Raad voor Vergunningsbetwistingen soepel moeten worden opgevat, en enkel de bedoeling hebben de actio popularis uit te sluiten. De verzoeksters merken daarbij op dat de decreetgever het begrip “gevolgen” heeft gehanteerd, wat een ruimer begrip is dan “nadelen” of “hinder”, waaruit blijkt dat het belangbegrip ruim moet worden geïnterpreteerd. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.630 VII-41.813-4/11 De verzoeksters wijzen op de hogere rechtsnormen (artikel 6, § 1, EVRM en artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus) die vereisen dat de toegang tot de rechter niet onredelijk moeilijk mag gemaakt worden door een overdreven formalistische invulling van de belangvereiste. Het bestreden arrest zou erkennen dat er wel degelijk “gevolgen” zijn, maar niettemin oordelen dat de kritiek van de verzoeksters niet het niveau haalt van “aannemelijke hinder”. Zo zou de Raad voor Vergunningsbetwistingen volgens de verzoeksters een onwettige minimumdrempel hebben gehanteerd opdat er sprake zou zijn van een “gevolg”. Uit de enkele omstandigheid dat de zwemvijver die het voorwerp uitmaakt van de vergunning zich op 1,2 meter bevindt van de grens van hun eigendom, zou volgens de verzoeksters reeds volgen dat zij ervan waarschijnlijk gevolgen ondervinden. Dit zou immers reeds uit de aard van een zwemvijver zelf volgen, zodat de verzoeksters hierover geen verdere toelichting behoorden te geven. Het bestreden arrest zou ten slotte ook tegenstrijdig zijn gemotiveerd doordat het enerzijds beslist dat de verzoeksters geen belang hebben bij het beroep en anderzijds oordeelt dat er “in min of meerdere mate […] beweerde lawaaihinder van de zwemvijver en een mogelijke inkijk vanuit het tuinhuis [wordt geconcretiseerd]”. Beoordeling 6. Het bestreden arrest verwerpt het beroep van de verzoeksters op grond van volgende redenen: “1. Het ‘betrokken publiek’ (artikel 105, § 2, eerste lid, 2° [van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’]) heeft belang bij het rechterlijk beroep, bedoeld in § 1 van die bepaling, gericht tegen een in laatste bestuurlijke aanleg genomen beslissing over een omgevingsvergunning. Artikel 2, eerste lid, 1° [van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’] definieert het ‘betrokken publiek’ als: ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.630 VII-41.813-5/11 ‘elke natuurlijke persoon of rechtspersoon alsook elke vereniging, organisatie of groep met rechtspersoonlijkheid die gevolgen ondervindt of waarschijnlijk ondervindt van of belanghebbende is bij de besluitvorming over de afgifte of bijstelling van een omgevingsvergunning of van vergunningsvoorwaarden waarbij niet-gouvernementele organisaties die zich voor milieubescherming inzetten, geacht worden belanghebbende te zijn.’ Een verzoekende partij die zich aandient als ‘betrokken publiek’ moet voldoende aannemelijk maken dat zij ofwel belang heeft bij de besluitvorming ofwel door de bestreden beslissing gevolgen zal ondervinden. Ze moet vervolgens de aard en de omvang van die gevolgen voldoende concreet omschrijven en aantonen dat er een rechtstreeks of onrechtstreeks oorzakelijk verband kan bestaan tussen de uitvoering van de bestreden beslissing en de impact die zij persoonlijk ondervindt of kan ondervinden. Hoewel de vereiste van het belang bij een rechterlijk beroep, dat aan het recht op toegang tot de rechter raakt, niet overdreven restrictief of formalistisch mag worden toegepast ([Grondwettelijk Hof] 17 juni 2021, nr. 92/2021), spreekt het voor zich dat de verzoekende partij het persoonlijk karakter van de aangevoerde gevolgen, de concrete aard en omvang ervan, alsook het oorzakelijk verband met de bestreden beslissing, voldoende aannemelijk maakt, op een wijze dat het niveau van een louter theoretische bewering overstijgt. Niet zomaar om het even welke uiteenzetting kan dus volstaan ter adstructie van het vereiste belang en het bestaan van een persoonlijk belang wordt evenmin vermoed. Bij het onderzoek en de beoordeling van het belang van een verzoekende partij, kan de Raad rekening houden met het volledig verzoekschrift en dus ook met het deel waarin een verzoekende partij haar kritiek op de wettigheid van de bestreden beslissing formuleert. De Raad kan ook rekening houden met eventuele verduidelijkingen in de wederantwoordnota, toelichtende nota, of nota korte debatten, voor zover daarin geantwoord wordt op excepties van de verwerende partij of van de tussenkomende partij, maar wel op voorwaarde dat de verzoekende partij binnen de krijtlijnen blijft van het debat dat ze in haar inleidend verzoekschrift zelf heeft afgebakend. 2. De bestreden beslissing vergunt de regularisatie van een zwemvijver en een tuinberging in de achtertuin van de woning aan […] in Oosterzele. De verzoekende partijen dienen zich aan als eigenaars van het onbebouwde aangrenzende perceel en stellen daarom ‘ontegensprekelijk te beschikken over het rechtens vereiste belang bij onderhavig beroep’. Anders dan wat de verzoekende partijen vooropstellen, kan hun loutere hoedanigheid als eigenaars van het aangrenzende perceel niet zonder meer volstaan om het belang bij het beroep aan te tonen. Er wordt enkel een kaart […] bijgebracht waarop het onbebouwde perceel van de verzoekende partijen is aangeduid. Het behoort in tegendeel net tot hun stelplicht om aannemelijk te maken dat hun leefomgeving een impact kan ondervinden door de aanvraag. Het is aan de verzoekende partijen zelf om daarvoor de nodige gegevens aan te brengen ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.630 VII-41.813-6/11 die een beoordeling van hun belang mogelijk te maken. De uiteenzetting in het verzoekschrift onder de titel ‘Belang’ getuigt daar niet van. Onterecht menen de verzoekende partijen dat hun belang ‘ontegensprekelijk’ vaststaat. De gegevens van het dossier maken duidelijk, en de verwerende partij wijst daar terecht op, dat het perceel van de verzoekende partijen onbebouwd is en ze zelf niet in de nabije omgeving wonen. Van de verzoekende partijen mag in dat geval dan ook worden verwacht dat ze des te preciezer uiteenzetten hoe de bestreden beslissing hu