## I. Identification de la décision officielle Décision commentée : **Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2024-07-08, n° ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409** ([Source officielle](https://juportal.just.fgov.be/content/ViewDecision.php?id=ECLI%3ABE%3ARVSCE%3A2024%3AARR.260.409&lang=fr)). ## II. Motifs et texte intégral de la juridiction Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409 (2024-07-08) Samenvatting (NL) : Arrest nr 260.409 van 8 juli 2024 Sociale zaken en volksgezondheid - Dierenwelzijn Beslissing : Verwerping --- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK VOORZITTER VAN DE XIIe VAKANTIEKAMER ARREST nr. 260.409 van 8 juli 2024 in de zaak A. 242.294/VII-42.566 In zake: U.T. bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Tristan Carolus kantoor houdend te 1090 Brussel Odon Warlandlaan 187 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen: het VLAAMSE GEWEST bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Isabelle Cooreman kantoor houdend te 1082 Brussel Keizer Karellaan 586 bus 9 bij wie woonplaats wordt gekozen -------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering 1. De vordering, ingesteld op 26 juni 2024, strekt tot de schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de beslissing van de Inspectie Dierenwelzijn van de afdeling Dierenwelzijn van het departement Omgeving bij de Vlaamse overheid van 11 juni 2024, ondertekend op 19 juni 2024, waarbij vijftien dieren administratief in beslag worden genomen en in afwachting van de bestemmingsbeslissing worden overgebracht naar twee erkende asielen. II. Verloop van de rechtspleging 2. De verwerende partij heeft een nota en een administratief dossier ingediend. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409 VII-42.566-1/17 De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 4 juli 2024, om 14 uur. Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht. Advocaat Tristan Carolus, die verschijnt voor verzoeker en advocaat Joeri Leten, die loco advocaat Isabelle Cooreman verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur Anja Somers heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. Verzoeker verkrijgt op 10 november 2022 van de bevoegde minister van het Vlaamse Gewest een erkenning als hobbykweker van katten op een adres te Groot-Bijgaarden. Na een aantal controles wordt deze erkenning op 8 februari 2024 ingetrokken met ingang van 20 mei 2024. 3.2. Met ingang van 11 september 2023 verkrijgt verzoeker van de bevoegde minister van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest een erkenning voor een kattenkwekerij op een adres te 1083 Brussel (Ganshoren). 3.3. Op 11 juni 2024 vindt een controle plaats door de Inspectie Dierenwelzijn van de afdeling Dierenwelzijn van het departement Omgeving bij de Vlaamse overheid op het adres te Groot-Bijgaarden. Tijdens die controle worden ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409 VII-42.566-2/17 een aantal vaststellingen gedaan die het voorwerp vormen van een aanvankelijk proces-verbaal met nr. G-24-1370/LiD/11-06-2024. 3.4. De controleur van de Inspectie Dierenwelzijn van de afdeling Dierenwelzijn van het departement Omgeving bij de Vlaamse overheid (hierna: de controleur dierenwelzijn) beslist op 11 juni 2024, gelet op de door haar gedane vaststellingen, om in toepassing van artikel 42, § 1, van de wet van 14 augustus 1986 ‘betreffende de bescherming en het welzijn der dieren’ (hierna: de wet van 14 augustus 1986) vijftien in de beslissing nader geïdentificeerde dieren administratief in beslag te nemen en in afwachting van de bestemmingsbeslissing over te brengen naar twee erkende asielen. Dit is de bestreden beslissing. 3.5. De bestreden beslissing wordt op 19 juni 2024 per e-mail bezorgd aan verzoeker. IV. Voorwaarden voor de schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid 4. De Raad van State kan bij uiterst dringende noodzakelijkheid de schorsing van de tenuitvoerlegging van een bestuurshandeling bevelen onder de dubbele voorwaarde dat minstens één middel wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte prima facie kan verantwoorden, en dat een uiterst dringende noodzakelijkheid voorhanden is die onverenigbaar is met de behandelingstermijn van de gewone vordering tot schorsing (artikel 17, § 1 en § 4, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973). ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409 VII-42.566-3/17 V. Ernst van de middelen A. Eerste middel Uiteenzetting van het middel 5. Verzoeker voert in een eerste middel de schending aan van de artikelen 10, 11, 16, 33 en 159 van de Grondwet, van artikel 1 van het Eerste Protocol bij het Verdrag ‘tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden’, ondertekend te Rome op 4 november 1950 (hierna: het EVRM), van de artikelen 1 en 87 van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 ‘tot hervorming der instellingen’ (hierna: de bijzondere wet van 8 augustus 1980), van “de hiërarchie der normen en de algemene beginselen van behoorlijk bestuur”, van artikel II.24, § 2, van het Bestuursdecreet van 7 december 2018 en van het beginsel patere legem quam ipse fecisti. Overeenkomstig artikel 2, § 1, tweede lid van het besluit van de Regent van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State’ (hierna: het algemeen procedurereglement) bestaat het middel uit de vermelding van de rechtsregel waarvan de schending wordt aangevoerd en van de wijze waarop die rechtsregel concreet zou zijn overtreden. Uit het verzoekschrift blijkt prima facie niet duidelijk voor elk van de geschonden geachte rechtsregels, hoe de bestreden beslissing die zou schenden. In wat als een eerste middelonderdeel kan worden beschouwd, voert verzoeker aan dat de bestreden beslissing is genomen door “beweerdelijk controleur [D.M.]”, terwijl geen bewijs voorligt dat deze persoon personeelslid is van de dienst Dierenwelzijn, noch dat deze persoon de eed heeft afgelegd in handen van de Vlaamse regering. In wat als een tweede middelonderdeel kan worden beschouwd, voert verzoeker aan dat de bestreden beslissing digitaal werd ondertekend, terwijl een elektronische handtekening “geen handtekening uitmaakt”, noch “de traceerbaarheid van de beslissing nemende persoon” (en dus ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409 VII-42.566-4/17 de bevoegdheid van die persoon) mogelijk maakt. Dergelijke wijze van ondertekening kan volgens verzoeker niet worden gelijkgesteld met een geschreven handtekening. Daarenboven is er volgens verzoeker geen zekerheid dat de elektronische handtekening enkel door de desbetreffende ambtenaar kan worden gegenereerd. Aldus ligt niet het bewijs voor dat de bestreden beslissing werd genomen door de daartoe bevoegde ambtenaar. Verzoeker lijkt prima facie alzo aan te voeren dat de bestreden beslissing om de door hem aangehaalde redenen onwettig is en derhalve in toepassing van artikel 159 van de Grondwet buiten toepassing moet worden gelaten. De ernst van het eerste middel wordt vanuit dat oogpunt onderzocht. Beoordeling 6. Artikel 42 van de wet van 14 augustus 1986 luidt: “§ 1. Wanneer de in artikel 34 bedoelde overheidspersonen een inbreuk op deze wet, haar uitvoeringsbesluiten of Europese verordeningen of beschikkingen/besluiten vaststellen en deze inbreuk over levende dieren gaat, kunnen zij deze dieren administratief in beslag nemen en indien nodig onderbrengen in een geschikte opvangplaats. Zij kunnen tevens dieren in beslag nemen wanneer deze gehouden worden in weerwil van een in toepassing van artikel 40 uitgesproken verbod. Als de dieren die in beslag worden genomen met toepassing van deze paragraaf worden opgevangen in een erkend dierenasiel, bezorgt het erkende dierenasiel aan de Dienst een overzicht van de dieren die zijn opgevangen en de tijdsduur waarin ze zijn opgevangen. Er wordt een vergoeding betaald aan het erkende dierenasiel voor de opvang en voor de kosten verbonden aan de opvang. De Vlaamse Regering bepaalt het bedrag van de vergoeding en de nadere regels van de procedure, vermeld in het derde en vierde lid. § 1/1. In de in § 1 bedoelde gevallen wordt een kopie van het in artikel 34, § 3, bedoelde proces-verbaal bezorgd aan de Dienst. […]” Artikel 34 van de wet van de wet van 14 augustus 1986 luidt: “§ 1. Onverminderd de ambtsbevoegdheid van de officieren van gerechtelijke politie worden overtredingen op deze wet en op de uitvoeringsbesluiten ervan en op de Europese verordeningen, beschikkingen ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409 VII-42.566-5/17 en besluiten ter zake opgespoord en vastgesteld door: 1° de leden van de federale en lokale politie; 2° de statutaire en contractuele personeelsleden van de Dienst die worden aangewezen door de Vlaamse Regering. De contractuele personeelsleden van de Dienst leggen voorafgaand aan de uitoefening van hun functie de eed af in handen van de Vlaamse Regering. De personeelsleden van de Dienst, vermeld in het eerste lid, hebben een legitimatiebewijs bij zich en tonen dat desgevraagd onmiddellijk. De Vlaamse Regering kan bepalen wie het legitimatiebewijs verleent, en wat het model en de inhoud van het legimitatiebewijs zijn. […] § 3. De processen-verbaal opgemaakt door de in § 1 bedoelde overheidspersonen hebben bewijskracht tot het tegenbewijs is geleverd; een afschrift ervan wordt binnen vijftien dagen na de vaststelling aan de overtreders toegezonden. […].” Artikel 1 van het ministerieel besluit van 24 mei 2019 ‘betreffende de aanwijzing van personeelsleden belast met de opsporing en de vaststelling van de overtredingen van de wet van 14 augustus 1986 betreffende de bescherming en het welzijn der dieren, van de uitvoeringsbesluiten ervan en van de Europese verordeningen, beschikkingen en besluiten ter zake’ (hierna: het ministerieel besluit van 24 mei 2019) luidt: “De volgende statutaire en contractuele personeelsleden van de subentiteit bevoegd voor het dierenwelzijn van het departement Omgeving van de Vlaamse overheid worden overeenkomstig artikel 34, § 1, eerste lid, 2° van de wet van 14 augustus 1986 betreffende de bescherming en het welzijn der dieren aangewezen: […] 5° [L.D.M.] […].” 7. Een middel dat in een schorsingsvordering wordt aangebracht dient, om als ernstig te kunnen worden aangemerkt, dermate duidelijk te zijn dat het bij de eerste lezing meteen aannemelijk is dat er een nietigverklaring op kan worden gesteund, zonder dat een doorgedreven onderzoek van het middel noodzakelijk is. In een schorsingsprocedure die, zoals te dezen, is ingeleid bij uiterst dringende noodzakelijkheid, is zulks des te meer het geval, omdat het onderzoek van de Raad van State in die procedure uiterst snel moet kunnen ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409 VII-42.566-6/17 verlopen. 8. Uit de hiervoor vermelde rechtsregels (zie supra, nr. 5) blijkt prima facie dat L.D. als controleur dierenwelzijn regelmatig werd aangeduid overeenkomstig artikel 34, § 1, eerste lid, 2°, van de wet van 14 augustus 1986 en dat zij aldus de bevoegdheden kon uitoefenen bepaald in artikel 42, § 1 van de wet van 14 augustus 1986. Uit artikel 1 van het ministerieel besluit van 24 mei 2019 blijkt tevens dat L.D. een statutair of contractueel personeelslid is van de subentiteit bevoegd voor het dierenwelzijn van het departement Omgeving van de Vlaamse overheid. Het ministerieel besluit van 24 mei 2019 geniet een vermoeden van wettigheid, ook wat de eraan ten grondslag liggende motieven betreft. Om de onwettigheid van dat ministerieel besluit aan te tonen, mag een verzoeker niet volstaan met het louter ontkennen of in vraag stellen van de beoordeling waartoe de overheid is overgegaan, waaronder de feitelijke elementen waarop die berust. Het komt verzoeker toe om voor de Raad van State aanwijzingen te verschaffen die het vermoeden wettigen of aantonen dat de aanduiding van L.D. als controleur dierenwelzijn onwettig is. De loutere bewering van verzoeker dat het bewijs niet voorligt dat L.D. een personeelslid is van de subentiteit bevoegd voor het dierenwelzijn van