## I. Identification de la décision officielle Décision commentée : **Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2024-09-02, n° ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556** ([Source officielle](https://juportal.just.fgov.be/content/ViewDecision.php?id=ECLI%3ABE%3ARVSCE%3A2024%3AARR.260.556&lang=fr)). ## II. Motifs et texte intégral de la juridiction Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556 (2024-09-02) Samenvatting (NL) : Arrest nr 260.556 van 2 september 2024 Openbaar ambt - Federale en lokale politie – Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping Depersonalisatie --- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK VOORZITTER VAN DE XIIe VAKANTIEKAMER ARREST nr. 260.556 van 2 september 2024 in de zaak A. 242.799/XII-9748 In zake: XXXX bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaten Chris Schijns, Dieter Torfs en Charlotte Cams kantoor houdend te 3600 Genk Grotestraat 122 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen: de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Binnenlandse Zaken die woonplaats kiest bij de Federale politie DGR/JUR/CTX gevestigd te 1050 Brussel Kroonlaan 145A -------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering 1. De vordering, ingesteld op 23 augustus 2024, strekt tot de schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de beslissing van de hogere tuchtoverheid van 9 augustus 2024 waarbij aan verzoeker de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege wordt opgelegd. II. Verloop van de rechtspleging 2. De verwerende partij heeft een nota en een administratief dossier ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 30 augustus 2024, om 9.30 uur. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556 XII-9748-1/11 Kamervoorzitter Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht. Advocaat Chris Schijns, die verschijnt voor verzoeker en adviseur Jana Mouton, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur Rita Van den Eeckhout heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. Verzoeker is inspecteur van politie bij de Federale politie. 3.2. Op 9 augustus 2024 beslist de hogere tuchtoverheid om aan verzoeker de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege op te leggen. Dit is de bestreden beslissing. IV. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden 4. Krachtens artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat minstens één ernstig middel wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte of het reglement prima facie kan verantwoorden en dat een uiterst dringende noodzakelijkheid voorhanden is die onverenigbaar is met de behandelingstermijn van de gewone vordering tot schorsing. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556 XII-9748-2/11 V. Uiterst dringende noodzakelijkheid Uiteenzetting van de uiterst dringende noodzakelijkheid 5. Wat de vereiste van de uiterst dringende noodzakelijkheid betreft, onderscheidt verzoeker in het verzoekschrift twee gronden die aantonen dat de spoedeisendheid voorhanden is. Vooreest doet hij gelden dat het menswaardig bestaan in het gedrang komt wegens inkomstenverlies. Hij doet gelden dat hij eigenaar is van een woning en dat hij, zonder enige financiële hulp of bijstand, dient in te staan voor de kosten die gepaard gaan met het bezit van een woning. Tot op heden ontving hij nog een beperkt loon van de Federale politie, dat naar aanleiding van de voorliggende tuchtprocedure, reeds gemiddeld 1.000 euro per maand lager was dan voorheen omdat hij nu de “basisvergoeding” genoot zonder de bijkomende premies die hem normalerwijze worden toegekend en die hem werden ontnomen. Aldus is, op huidig ogenblik reeds een grote streep gegaan door zijn rekening door de reeds aangehaalde terugval in verdiensten. Daarnaast blijven de hoge maandelijkse kosten in hoofde van verzoeker zonder meer doorlopen. Dit betreft onder meer, doch niet exclusief een woonlening van 528,47 euro per maand. Voorts geeft verzoeker een indicatief overzicht van zijn vaste kosten. Daarenboven betoogt hij dat hij ook heel wat kosten heeft moeten maken voor psychologische hulp en medische kosten naar aanleiding van de stress die huidige tuchtprocedure met zich meebrengt. Bovendien heeft hij reeds een lening moeten aangaan bij een vriend zodat hij zijn zieke vader in Turkije kan gaan bezoeken en staat op huidig ogenblik zijn rekening reeds in het rood. Verzoeker concludeert dat de zware financiële druk onhoudbaar is zonder inkomen en dat hij geen andere tewerkstelling kan aanvatten, aangezien, volgens hem, de financiële gevolgen niet kunnen worden vermeden door het zoeken naar een nieuwe tewerkstelling vermits het beroep van politieambtenaar wettelijk onverenigbaar is met enig ander beroep. Ook gedurende een gewone schorsingsprocedure zou hij dus geen andere inkomsten kunnen ontvangen, daar hij geen andere tewerkstelling kan aanvatten. ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556 XII-9748-3/11 Het afwachten van een gewone schorsingsprocedure en/of vernietigingsprocedure zou dan ook ontegensprekelijk desastreuze gevolgen hebben voor zijn financiële toestand en hij zou in een dergelijke precaire financiële situatie terechtkomen dat een menswaardig bestaan in het gedrang komt, dat de omvang van de schulden een zodanige impact heeft op zijn levensstandaard, dat hij de duur die een gewone vordering tot schorsing in beslag neemt, niet zal kunnen dragen. Ten tweede wijst verzoeker op de mentale en psychische gevolgen. Hij wijst erop dat hij reeds 23 jaren in dienst is bij de Federale politie en met veel passie en ambitie zijn loopbaan binnen de politie wil verder zetten. Hij wijst erop dat na jaren goede werking, er een heksenjacht tegen hem is begonnen met pesterijen en een boycotactie. De voorliggende tuchtprocedure weegt zwaar op hem en hij heeft reeds verschillende bezoeken gebracht aan artsen, psychiaters en psychologen om om te gaan met de situatie. De onzekerheid omtrent zijn toekomst weegt zwaar op hem. Een gewone schorsingsprocedure of nietigheidsprocedure zou de duurtijd van de procedure onnodig verlengen met bijkomende negatieve gevolgen voor hem. Wegens de lange lijdensweg moet volgens verzoeker de procedure voor de Raad van State zo snel als mogelijk worden afgehandeld en dat kan enkel middels een schorsing met dringende noodzakelijkheid. Beoordeling 6. De schorsingsprocedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid houdt een ernstige verstoring in van het normale verloop van de rechtspleging voor de Raad van State, herleidt de mogelijkheden tot onderzoek van de zaak tot een strikt minimum en beperkt in aanzienlijke mate de uitoefening van de rechten van verdediging van de verwerende partij. De aanwending van die procedure moet dan ook zeer uitzonderlijk blijven in die zin dat ze slechts mag worden aangewend in die enkele gevallen dat het uiterst dringende karakter van de zaak meteen voor iedereen zonder meer duidelijk is, of door de verzoekende partij op duidelijke en ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556 XII-9748-4/11 onomstootbare wijze wordt aangetoond. Luidens artikel 16, § 1, eerste lid, 7°, van het koninklijk besluit van 5 december 1991 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding voor de Raad van State’, bevat het verzoekschrift waarin de uiterst dringende noodzakelijkheid wordt aangevoerd daartoe “een uiteenzetting van de feiten die de uiterst dringende noodzakelijkheid rechtvaardigen”. Dit impliceert dat een verzoekende partij aan de hand van precieze en concrete gegevens aannemelijk maakt dat de schorsing van de tenuitvoerlegging, indien ze pas na het afwikkelen van de gewone schorsingsprocedure zou worden uitgesproken, onherroepelijk te laat zou komen om het nadeel op te vangen of de belangen van de verzoekende partij veilig te stellen. De uiterst dringende noodzakelijkheid kan daarenboven niet voortkomen uit de enkele omstandigheid dat ingevolge de doorlooptijd van de zaak een uitspraak volgens de gewone schorsingsprocedure of een uitspraak ten gronde zou tussenkomen in een min of meer verre toekomst, waardoor de gewone schorsings- of annulatieprocedure een verzoeker niet toelaat een arrest te verkrijgen voordat de bestreden handeling zijn volledige uitwerking heeft gehad. Opdat aan de voorwaarde van de uiterst dringende noodzakelijkheid voldaan is, moet deze vaststelling ten minste gepaard gaan met andere feitelijke gegevens die eigen zijn aan de voorliggende zaak en die aantonen dat de uiterst dringende noodzakelijkheid eraan inherent is. Niet minder dan het geval is in de gewone schorsingsprocedure, is daartoe vereist dat de verzoekende partij het resultaat van de procedure ten gronde niet kan afwachten om haar beslissing te verkrijgen, “op straffe zich in een toestand te bevinden met onherroepelijke schadelijke gevolgen” (memorie van toelichting, Parl.St. Senaat 2012-2013, 5-2277/1, 13). 7. Bij de concrete uitwerking van de uiterst dringende noodzakelijkheid moet een verzoekende partij er zich voor hoeden dat begrip niet ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556 XII-9748-5/11 op een algemene wijze te omschrijven. Algemene beschouwingen die niet worden ondersteund door concrete elementen kunnen niet in aanmerking worden genomen. Het bewijs van de uiterst dringende noodzakelijkheid mag zich niet beperken tot een theoretische uiteenzetting doch vereist het aanreiken van concrete, specifieke op de verzoekende partij betrekking hebbende en verifieerbare gegevens dat zij het resultaat van de procedure tot nietigverklaring of gewone schorsingsprocedure niet kan afwachten op straffe van zich in een toestand te bevinden met ernstige, onherroepelijke schadelijke gevolgen, wat zoals hierna zal blijken, verzoeker te dezen nalaat te doen. 8. Verzoeker beroept zich in de eerste plaats op een onherstelbaar financieel nadeel. Dat de opgelegde tuchtstraf van het ontslag van ambtswege voor verzoeker ingrijpende gevolgen heeft op financieel vlak kan op zich bezwaarlijk worden betwist. In het raam van een verzoek tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid volstaat die vaststelling evenwel op zich niet: verzoeker moet aannemelijk maken aan de hand van precieze en concrete gegevens dat de schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing, indien ze pas na het afwikkelen van de gewone schorsingsprocedure zou worden uitgesproken, onherroepelijk te laat zou komen om het nadeel op te vangen of de belangen van verzoeker veilig te stellen. In wezen is het immers voor de beoordeling van de uiterst dringende noodzakelijkheid, niet alleen de vraag of verzoeker zwaar wordt getroffen door de bestreden beslissing, maar ook of enkel een schorsing volgens de gewone procedure te laat zal komen om hieraan nog soelaas te bieden. Kortom, wanneer een verzoeker zich, zoals te dezen, beroept op het feit dat hij de duur die een gewone schorsing in beslag neemt, niet zal kunnen overbruggen doordat, samengevat, zijn maandelijks beroepsinkomen wegvalt doch de kosten blijven, om door middel van geloofwaardige stukken, een globaal en, zodoende, betrouwbaar inzicht te geven in zijn bestaande financiële toestand, zodat de Raad van State met kennis van zaken dit kan beoordelen. Hij mag zich derhalve ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556 XII-9748-6/11 niet beperken tot het enkel overleggen van stukken die zijn vaste kosten staven, zonder hierbij een duidelijk en volledig inzicht te verlenen in zijn financiële toestand en reserves. Op dat punt komt verzoeker tekort aan zijn bewijsplicht. Verzoeker geeft in zijn uiteenzetting weliswaar enkele aspecten aan van bepaalde aspecten van zijn (vaste) maandelijkse kosten, maar inzake zijn financiële reserves op het tijdstip van de bestreden beslissing, is het enige dat ter zake relevant is dat hij geen financiële ondersteuning geniet van een partner en thans zijn rekening in het rood staat. Het stuk waaruit zou moeten blijken dat de rekening van verzoeker in het rood staat, i