Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.813 (2024-03-29)
Samenvatting (NL) :
Beschikking nr 15.813 van 29 maart 2024 Vreemdelingen - Raad voor Vreemdelingenbetwistingen
Beslissing : Niet toegelaten
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 15.813 van 29 maart 2024
in de zaak A. 241.218/VII-42.394
In zake :
XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Tristan Wibault
kantoor houdend te 1060 Brussel
Henri Jasparlaan 128
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN EN
DE STAATLOZEN
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------Het cassatieberoep, ingesteld op 14 februari 2024, strekt tot de
cassatie
van
arrest
nr.
299.755
van
10
januari
2024
van
de
Raad
voor
Vreemdelingenbetwistingen.
Het dossier van de zaak is op 1 maart 2024 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit
van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen,
vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op
12 januari 1973.
A. Eerste middel
Eerste middelonderdeel
Volgens verzoeker diende de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen
zich bij het onderzoek op grond van artikel 57/6/2, § 1, van de wet van 15 december 1980
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.813
VII-42.394-1/8
‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van
vreemdelingen’ (hierna: vreemdelingenwet) te beperken tot de toetsing van het bestaan van
nieuwe elementen of bevindingen.
Artikel 57/6/2, § 1, van de vreemdelingenwet luidt:
“Na ontvangst van het volgend verzoek dat door de minister of diens gemachtigde
werd overgezonden op grond van artikel 51/8, onderzoekt de Commissaris-generaal
voor de Vluchtelingen en de Staatlozen bij voorrang of er nieuwe elementen of feiten
aan de orde zijn, of door de verzoeker zijn voorgelegd, die de kans aanzienlijk groter
maken dat de verzoeker voor erkenning als vluchteling in de zin van artikel 48/3 of
voor subsidiaire bescherming in de zin van artikel 48/4 in aanmerking komt. Bij
gebrek aan dergelijke elementen of feiten verklaart de Commissaris-generaal voor de
Vluchtelingen en de Staatlozen het verzoek niet-ontvankelijk. In het andere geval, of
indien de verzoeker voorheen enkel het voorwerp heeft uitgemaakt van een beslissing
tot beëindiging bij toepassing van artikel 57/6/5, § 1, 1°, 2°, 3°, 4° of 5° verklaart de
Commissaris-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen het verzoek
ontvankelijk.
Bij het in het eerste lid bedoelde onderzoek houdt de Commissaris-generaal voor de
Vluchtelingen en de Staatlozen in voorkomend geval rekening met het feit dat de
verzoeker zonder geldige uitleg heeft nagelaten, tijdens de vorige procedure, in het
bijzonder bij het aanwenden van het in artikel 39/2 bedoelde rechtsmiddel, de
elementen te doen gelden die de indiening van zijn volgend verzoek rechtvaardigen.”
Opdat een volgend verzoek om internationale bescherming
ontvankelijk zou worden verklaard volstaat het derhalve niet dat “nieuwe” elementen worden
aangevoerd, ze moeten ook “de kans aanzienlijk groter maken” dat de betrokkene in
aanmerking komt voor erkenning als vluchteling of voor subsidiaire bescherming. Het
onderzoek van deze laatste voorwaarde betreft eveneens de ontvankelijkheid van het volgend
verzoek.
Anders dan verzoeker voorhoudt, volgt uit de rechtspraak van het
Hof van Justitie van de Europese Unie betreffende richtlijn 2013/32/EU van het Europees
Parlement en de raad van 26 juni 2013 ‘betreffende gemeenschappelijke procedures voor de
toekenning en intrekking van de internationale bescherming (herschikking)’ (hierna:
richtlijn 2013/32) niet dat het onderzoek in de ontvankelijkheidsfase beperkt moet blijven tot
enkel het bestaan van nieuwe elementen.
Reeds uit de tekst van artikel 40.3 van richtlijn 2013/32 blijkt dat in
het “voorafgaande onderzoek” in de ontvankelijkheidsfase niet enkel het bestaan van nieuwe
elementen wordt nagegaan maar ook of deze “de kans aanzienlijk groter maken dat de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.813
VII-42.394-2/8
verzoeker voor erkenning als persoon die internationale bescherming geniet in aanmerking
komt”. Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft dit bevestigd in zijn arrest van
10 juni 2021 in de zaak C-921/19, LH tegen Nederland:
“34. Artikel 40, leden 2 en 3, van richtlijn 2013/32 voorziet dan ook in een
behandeling van volgende verzoeken in twee stappen. In het kader van de eerste,
voorafgaande stap wordt nagegaan of deze verzoeken ontvankelijk zijn, terwijl in de
tweede stap die verzoeken ten gronde worden onderzocht.
35. Deze eerste stap omvat eveneens twee fasen, waarbij in elke fase andere, door
diezelfde bepaling vastgestelde ontvankelijkheidsvoorwaarden worden onderzocht.
36. Aldus bepaalt artikel 40, lid 2, van richtlijn 2013/32 in de eerste fase dat, om
krachtens artikel 33, lid 2, onder d), een beslissing over de ontvankelijkheid van een
verzoek om internationale bescherming te nemen, een volgend verzoek eerst aan een
voorafgaand onderzoek wordt onderworpen om uit te maken of er nieuwe elementen
of bevindingen aan de orde zijn of door de verzoeker zijn overgelegd in verband met
de behandeling van de vraag of hij krachtens richtlijn 2011/95 in aanmerking komt
voor erkenning als persoon die internationale bescherming geniet.
37. Slechts indien er daadwerkelijk sprake is van dergelijke nieuwe elementen of
bevindingen ten opzichte van het eerste verzoek om internationale bescherming, wordt
in de tweede fase het onderzoek van de ontvankelijkheid van het volgende verzoek
voortgezet overeenkomstig artikel 40, lid 3, van deze richtlijn, teneinde na te gaan of
die nieuwe elementen en bevindingen de kans aanzienlijk groter maken dat de
verzoeker in aanmerking komt voor erkenning als persoon die internationale
bescherming geniet.
38. Bijgevolg dient weliswaar te zijn voldaan aan beide ontvankelijkheidsvoorwaarden
opdat het volgende verzoek verder wordt behandeld overeenkomstig
artikel 40, lid 3, van deze richtlijn, maar dit neemt niet weg dat het gaat om
onderscheiden voorwaarden die niet met elkaar mogen worden verward.”
Verzoekers bewering als zou uit punt 50 van het voornoemde arrest
blijken dat het onderzoek van zijn volgend verzoek om internationale bescherming beperkt
moest worden tot het al dan niet bestaan van “nieuwe elementen”, berust op een foutieve
lezing van dat arrest. De door hem geciteerde overweging betreft slechts de vraag welke
elementen als nieuw moeten worden beschouwd en hebben geen betrekking op de
beoordeling of ze de kans aanzienlijk groter maken dat de betrokkene in aanmerking komt
voor internationale bescherming. Dat deze laatste beoordeling eveneens in de
ontvankelijkheidsfase gebeurt, blijkt uit punt 53 van hetzelfde arrest:
“Derhalve dient de beoordeling van de beslissingsautoriteit slechts in de tweede fase
van toetsing van de ontvankelijkheid van een volgend verzoek, zoals deze is
beschreven in punt 37 van het onderhavige arrest, betrekking te hebben op de toetsing
of de nieuwe elementen en bevindingen die aan de orde zijn gekomen of door de
verzoeker werden overgelegd, de kans aanzienlijk groter maken dat de verzoeker
krachtens richtlijn 2011/95 in aanmerking komt voor erkenning als persoon die
internationale bescherming geniet.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.813
VII-42.394-3/8
De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vermocht zich derhalve
zonder schending van artikel 57/6/2, § 1, van de vreemdelingenwet, geïnterpreteerd
overeenkomstig artikel 40 van richtlijn 2013/32, bij het onderzoek van de ontvankelijkheid
van verzoekers volgend (vierde) verzoek om internationale bescherming uit te spreken over
de vraag of de nieuw aangebrachte documenten al dan niet de kans aanzienlijk groter maken
om in aanmerking te komen voor internationale bescherming. Verzoekers kritiek faalt naar
recht.
Tweede middelonderdeel
Het recht om te worden gehoord waarborgt dat eenieder in staat
wordt gesteld naar behoren en daadwerkelijk zijn standpunt kenbaar te maken in het kader
van een administratieve procedure en voordat een besluit wordt genomen dat zijn belangen
op nadelige wijze kan beïnvloeden.
Wat betreft de vraag of verzoeker naar aanleiding van zijn vierde
verzoek om internationale bescherming moest worden gehoord door de commissarisgeneraal
voor
de
vluchtelingen
en
de
staatlozen,
overweegt
de
Raad
voor
Vreemdelingenbetwistingen in het bestreden arrest:
“Verzoeker, die op 27 september 2017 werd gehoord in een persoonlijk onderhoud op
het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen, werd niet
opnieuw gehoord en heeft evenmin de mogelijkheid gehad om een nieuwe vragenlijst
in te vullen in navolging van de fundamenteel gewijzigde situatie in Afghanistan.
Deze handelwijze van de commissaris-generaal ontneemt verzoeker evenwel niet de
mogelijkheid om zijn verzoek om internationale bescherming op nuttige wijze aan te
vullen of te wijzigen in het licht van de fundamenteel gewijzigde situatie in
Afghanistan en desgevallend, in de huidige stand van de procedure, individuele
elementen of persoonlijke omstandigheden voor te leggen die de kans aanzienlijk
groter maken dat hij voor erkenning als vluchteling in de zin van artikel 48/3 van de
Vreemdelingenwet of voor subsidiaire bescherming in de zin van artikel 48/4 van de
Vreemdelingenwet in aanmerking komt. Immers kan verzoeker dit bewerkstelligen via
het verzoekschrift en via een aanvullende nota.
[…]
Ondanks zijn bewering dat hij wel degelijk nieuwe verklaringen zou kunnen afleggen,
ontwaart de Raad geen enkel begin van een nieuwe verklaring in de voorgelegde
procedurestukken. In casu is de Raad van oordeel dat verzoeker ruimschoots de
mogelijkheid heeft en heeft gehad om in zijn verzoekschrift, bij aanvullende nota of
ter terechtzitting op nuttige en effectieve wijze te duiden welke invloed de
machtsovername door de taliban sinds augustus 2021 heeft gehad op zijn eigen
persoonlijke situatie.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.813
VII-42.394-4/8
In casu wordt vastgesteld dat verzoeker niet opnieuw moest worden gehoord door
middel van een nieuw persoonlijk onderhoud op het Commissariaat-generaal voor de
Vluchtelingen en de Staatlozen.
Nu verzoeker niet concreet uiteenzet welke elementen hij had willen aanvoeren, maakt
hij een schending van het hoorrecht, in de zin van artikel 41 van het Handvest, niet
aannemelijk (HvJ 10 september 2013, C-383/13 PPU, M.G. e.a., pt. 38 e.v.).”
Het vormt op zich geen schending van het hoorrecht als algemeen
beginsel van Unierecht of van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de
Europese Unie om te oordelen dat het indienen van een volgend (schriftelijk) verzoek om
internationale bescherming en van een verzoekschrift tot beroep en een aanvullende nota bij
de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen en het gehoord worden ter terechtzitting volstaan
om zijn standpunt naar behoren en daadwerkelijk kenbaar te maken. Met de enkele stelling
dat met betrekking tot de voorgehouden verwestering en de gevolgen daarvan ook een
gehoor noodzakelijk is, toont verzoeker dan ook geen schending aan van het hoorrecht.
Verder oordeelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen soeverein of hij al dan niet
beschikt over voldoende essentiële elementen die inhouden dat hij kan komen tot de
bevestiging of hervorming van de voor hem bestreden beslissing zonder aanvullende
onderzoeksmaatregelen hiertoe te moeten bevelen.
Waar verzoeker aanvoert dat “de feitelijke omstandigheden op zijn
minst ruimte [laten] voor twijfel over de gegrondheid van de beslissing”, vraagt hij een
nieuwe beoordeling van de zaak zelf, waarvoor de Raad van State als cassatierechter niet
bevoegd is.
Verder wordt in het bestreden arrest met betrekking tot verzoekers
voorgehouden verwestering het volgende overwogen:
“De Raad wijst erop dat een door louter tijdsverloop ontwikkelde westerse levensstijl
in beginsel geen afdoende reden is om te worden erkend als vluchteling, tenzij de
verzoeker aannemelijk maakt dat het gaat om verwesterd gedrag dat op een
godsdienstige of politieke overtuiging is gebaseerd en dat bijzonder belangrijk is voor
een verzoeker om zijn (godsdienstige) identiteit of morele integriteit te behouden. Het
komt aan verzoeker toe om dit aan te tonen, met name dat hij bepaalde concrete
gebruiken of elementen van een levensstijl heeft aangenomen die deel uitmaakt van of
dermate fundamenteel is voor zijn identiteit of morele integriteit dat er van hem niet
mag verwacht worden dat hij dit opgeeft indien hij hierdoor concrete en
geloofwaardige problemen met derden zou riskeren, als uiting van een politieke of
religieuze overtuiging. Verzoeker blijft daartoe evenwel in gebreke.
Verzoeker duidt nergens in concreto aan dat er in zijn hoofde sprake zou zijn van
persoonlijke uiterst moeilijk of nagenoeg onmogelijk te veranderen of te verhullen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.813
VII-42.394-5/8
kenmerken of gedragingen. Verzoeker is een volwassen man die in juni 1991 (zie
medisch onderzoek in opdracht van de Dienst Voogdij van de FOD Justitie […] ten
tijde van verzoekers eerste verzoek om internationale bescherming) werd geboren en
wiens vormende jaren zich in Afghanistan hebben afgespeeld. Blijkens zijn
verklaringen is verzoeker uit Afghanistan vertrokken in 2015. Bij zijn vertrek uit
Afghanistan was verzoeker 24 jaar oud. Het komt aan verzoeker toe om aan te tonen
dat hij bepaalde concrete gebruiken of elementen van een levensstijl heeft
aangenomen die deel uitmaken van of dermate fundamenteel zijn voor zijn identiteit
of morele integriteit dat er van hem niet mag worden verwacht dat hij afziet van dit
gedrag of deze levenswijze opgeeft dan wel aanpast om problemen te ontlopen wegens
het niet naleven van de heersende regels en normen binnen de huidige Afghaanse
samenleving, zoals vormgegeven door de taliban. Door louter te verwijzen naar zijn
verblijf van intussen ruim acht jaar in België, maakt verzoeker geenszins concreet
aannemelijk dat hij om deze reden zal worden gepercipieerd als verwesterd en bij
terugkeer naar Afghanistan zal worden vervolgd. Hij komt immers niet verder dan te
verwijzen naar de algemene situatie in Afghanistan, zonder evenwel concreet te
duiden op welke wijze deze elementen zouden duiden op persoonlijke uiterst moeilijk
of nagenoeg onmogelijk te veranderen of te verhullen kenmerken of gedragingen.
Waar hij stelt dat hij in België vrienden heeft, met hen af en toe een pintje gaat
drinken en een aantal feestdagen meeviert (zie verzoekers aanvullende nota, stukken
20-23) en dat hij zich in België heeft kunnen integreren, brengt hij geen concrete,
persoonlijke elementen aan waaruit zou kunnen blijken dat zijn verblijf in België zich
in zijn hoofde heeft uitgestrekt voorbij hetgeen kan worden verwacht van een
vreemdeling die in het kader van zijn lopende procedure om internationale
bescherming in België verblijft naar persoonlijke uiterst moeilijk of nagenoeg
onmogelijk te veranderen of te verhullen kenmerken of gedragingen. Wat betreft de
Facebookgesprekken is hoger reeds komen vast te staan dat aan deze stukken geen
bewijswaarde kan worden toegekend daar de authenticiteit van deze gesprekken niet
kan worden nagegaan. Tevens werd hoger vastgesteld dat verzoeker niet aannemelijk
maakt dat de taliban op de hoogte zouden zijn van zijn eenmalige deelname aan een
betoging. De Raad wijst er verder op dat verzoekers familie zich heden nog in
Afghanistan bevindt, waaronder zijn verloofde, en dat uit het voorgaande is gebleken
dat geen geloof kan worden gehecht aan zijn voorgehouden problemen met de taliban.
Verzoeker kan zich desgevallend bij zijn familie in Afghanistan informeren naar de
veranderingen in de heersende regels en normen binnen de huidige Afghaanse
samenleving, zoals vormgegeven door de taliban. Verzoeker maakt dus niet
aannemelijk dat hij bij terugkeer naar Afghanistan zal worden gezien als iemand die
de sociale normen niet respecteert en als zijnde ‘besmet’ door de Westerse waarden en
dat hij in die zin een risico loopt om te worden vervolgd.”
Anders dan verzoeker voorhoudt, is dus geen sprake van “een
stereotype motivering met betrekking tot de ingeroepen verwestering”.
Conclusie
Het eerste middel is kennelijk ongegrond.
B. Tweede middel
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.813
VII-42.394-6/8
Eerste middelonderdeel
Het eerste onderdeel van het tweede middel is identiek aan het eerste
onderdeel van het eerste middel en faalt derhalve eveneens naar recht.
Tweede middelonderdeel
Uit de behandeling van het tweede onderdeel van het eerste middel
en het in punt 7 supra opgenomen citaat uit het bestreden arrest blijkt dat de Raad voor
Vreemdelingenbetwistingen zich geenszins heeft beperkt tot het verwerpen van de
ingeroepen vrees voor verwestering omdat de authenticiteit van de door verzoeker
bijgebrachte facebookberichten niet kan worden gecontroleerd. Net omwille van de
omstandige beoordeling van verzoekers argumentatie, toont verzoeker niet aan dat geen
“behoorlijke en volledige behandeling” van de in het kader van zijn volgend verzoek om
internationale bescherming ontwikkelde argumentatie zou zijn gebeurd. Verder is de Raad
van State als cassatierechter niet bevoegd om de door de eerste rechter gemaakte beoordeling
over te doen wat de vraag betreft of de bijgebrachte elementen al dan niet de kans aanzienlijk
groter maken op erkenning als vluchteling of op de toekenning van de subsidiaire
beschermingsstatus.
Conclusie
Het tweede middel is kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
-
Het cassatieberoep is niet toelaatbaar.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een
rolrecht van 200 euro.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.813
VII-42.394-7/8
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op negenentwintig maart
tweeduizend vierentwintig, door:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Bryan Geerts,
toegevoegd griffier.
De griffier
De voorzitter
Bryan Geerts
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.813
VII-42.394-8/8
