## I. Identification de la décision officielle Décision commentée : **Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2024-07-01, n° ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.923** ([Source officielle](https://juportal.just.fgov.be/content/ViewDecision.php?id=ECLI%3ABE%3ARVSCE%3A2024%3AORD.15.923&lang=fr)). ## II. Motifs et texte intégral de la juridiction Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.923 (2024-07-01) Samenvatting (NL) : Beschikking nr 15.923 van 1 juli 2024 Vreemdelingen - Raad voor Vreemdelingenbetwistingen Beslissing : Niet toegelaten --- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE nr. 15.923 van 1 juli 2024 in de zaak A. 241.636/VII-42.472 In zake : XXXXX bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Najate El Janati kantoor houdend te 4800 Verviers Rue Lucien Defays 24-26 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN EN DE STAATLOZEN ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------Het cassatieberoep, ingesteld op 27 maart 2024, strekt tot de cassatie van arrest nr. 302.198 van 26 februari 2024 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen. Het dossier van de zaak is op 26 april 2024 aangekomen ter griffie. Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State’. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. Eerste onderdeel van het enige middel 1. In hetgeen kan worden beschouwd als een eerste middelonderdeel voert verzoeker in essentie aan dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen geen toegang heeft gegeven tot het administratief dossier, ondanks verzoekers uitdrukkelijke vraag daartoe, dat de verwerende partij hem tot op vandaag het administratief dossier niet heeft opgestuurd, dat het loutere feit dat het administratief dossier op de griffie van de Raad voor ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.923 VII-42.472-1/12 Vreemdelingenbetwistingen kan worden geraadpleegd een schending van de wet van 11 april 1994 ‘betreffende de openbaarheid van bestuur’ niet uitsluit, dat een raadpleging ter griffie immers pas mogelijk is na het instellen van het beroep, zodat de mogelijkheid om met kennis van alle relevante elementen beroep in te stellen ernstig in het gedrang komt, dat de verwerende partij dan ook verplicht was gevolg te geven aan verzoekers vraag, dat een raadpleging van het dossier op de zetel van de verwerende partij een beperking van verzoekers recht op toegang tot de hem aanbelangende documenten vormt, dat artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden, ondertekend te Rome op 4 juni 1950 (hierna: EVRM) van toepassing is nu het niet gaat om een toelating tot verblijf in België maar om het behoud van een in 2022 verkregen recht om op het grondgebied te verblijven, dat daardoor ook artikel 13 van het EVRM is geschonden, dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen minstens de beslissing van de verwerende partij had moeten vernietigen zodat verzoeker met inachtneming van alle relevante elementen van de zaak beroep zou kunnen instellen en dat aldus de artikelen 39/2 en 39/65 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: vreemdelingenwet) en artikel 16 van het koninklijk besluit van 21 december 2006’ tot vaststelling van de procedure voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen’ zijn geschonden. 2. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen oordeelt dienaangaande in het bestreden arrest: “Overeenkomstig de wet van 11 april 1994 betreffende de openbaarheid van bestuur heeft verzoeker een recht op inzage. Dit betreft een passieve openbaarheid op verzoek gezien dit inzagerecht enkel geschiedt op aanvraag. Verzoeker en zijn raadsvrouw mochten ook, conform artikel 32 van de Grondwet – waarnaar verzoeker zelf verwijst in zijn verzoekschrift – het administratief dossier inkijken op de zetel van het CGVS en kennis nemen van de inhoud teneinde de verdediging te organiseren. Verzoeker draagt zelf de verantwoordelijkheid voor de organisatie van zijn verdediging en het komt aan hem toe om op diligente en alerte wijze zijn verdediging te laten waarnemen door een raadsman naar keuze en tijdig de nodige stappen te ondernemen teneinde inzage van het administratief dossier op de zetel van het CGVS te bekomen. Nergens uit het administratief dossier kan blijken dat verzoeker of zijn advocaat geen toegang zouden hebben verkregen tot het administratief dossier en geen gebruik […] konden maken van zijn inzagerecht met toepassing van de wet van 11 april 1994. Verzoeker verwijst naar een schrijven van 28 september 2023 […] en verwijt de commissaris-generaal er niet op geantwoord te hebben. Er bestaat echter geen enkele rechtsregel waaruit blijkt dat het CGVS verplicht zou zijn om binnen een bepaalde tijdspanne bepaalde stukken over te maken waar per e-mail of per fax om wordt verzocht. Uitzondering hierop betreft de procedure voorzien in artikel 57/5quater van de Vreemdelingenwet op grond waarvan de verzoeker een kopie van de notities van het persoonlijk onderhoud kan opvragen voordat de beslissing over zijn verzoek om ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.923 VII-42.472-2/12 internationale bescherming wordt genomen. Dit laatste is echter in casu niet van toepassing daar de commissaris-generaal in deze zaak een beslissing heeft genomen nadat verzoeker niet is ingegaan op het persoonlijk onderhoud en voor zijn afwezigheid geen geldige reden had gegeven. Voorts raakt het recht om toegang te verkrijgen tot het administratief dossier niet aan de wettigheid van de bestreden beslissing zelf, doch heeft het betrekking op de mogelijkheid om middelen aan te voeren bij de Raad. Volgens vaste rechtspraak moeten in het verzoekschrift alle middelen worden ontwikkeld, tenzij de grondslag ervan pas nadien aan het licht is kunnen komen (RvS 3 mei 2011, nr. 212.904; RvS 5 november 2010, nr. 208.706; RvS 27 oktober 2010, nr. 208.472; RvS 22 april 2010, nr. 203.209; RvS 4 maart 2010, nr. 201.497; RvS 10 februari 2010, nr. 200.738), in welk geval die middelen ten laatste in het eerst mogelijke in de procedureregeling voorziene processtuk moeten worden opgeworpen (RvS 10 februari 2010, nr. 200.738). Verzoeker en zijn raadsman kunnen ook overeenkomstig artikel 39/61 van de Vreemdelingenwet gebruik maken van het inzagerecht bij de Raad en ter griffie inzage nemen van het volledige administratief dossier, waarin de stukken waarop de commissaris-generaal zich heeft gebaseerd voor het nemen van de bestreden beslissing zich bevinden. Verzoeker kan dan ook niet worden gevolgd waar hij in het verzoekschrift stelt dat een latere inzage in het administratief dossier de schending van zijn rechten van verdediging niet kan lenigen. Bovendien heeft verzoekers raadsvrouw gebruik kunnen maken van dit recht op inzage op de Raad en heeft zij met kennis van het administratief dossier haar pleidooi kunnen houden. Tot slot toont verzoeker nergens in het verzoekschrift aan en evenmin ter terechtzitting, dat hij, middels toegang tot het administratief dossier, andere elementen had kunnen aandragen dan diegene die hij in zijn verzoekschrift heeft aangevoerd. Hij toont in casu aldus niet aan dat hij belemmerd zou zijn in de mogelijkheid om in het kader van zijn beroepsprocedure bij de Raad middelen aan te voeren tegen de bestreden beslissing.” 3. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft herhaaldelijk en ondubbelzinnig gesteld dat geschillen betreffende de toegang tot, het verblijf op en de verwijdering van het grondgebied niet onder de toepassing van artikel 6 van het EVRM vallen. (zie EHRM (GK) 5 oktober 2000, Maaouia/Frankrijk; EHRM (GK) 4 februari 2005, Mamatkulov en Askolov/Turkije; EHRM 14 februari 2008, Hussain/Roemenië; EHRM 27 februari 2014, Zarmayev/België). Dit geldt bijgevolg ook voor geschillen betreffende de intrekking van de vluchtelingenstatus. Vermits een schending van artikel 6 van het EVRM niet op ontvankelijke wijze kan worden ingeroepen en geen schending van een ander door het verdrag beschermd belang wordt opgeworpen, kan een schending van artikel 13 van het EVRM evenmin op ontvankelijke wijze worden opgeworpen. 4. Met de supra geciteerde overwegingen van het bestreden arrest, beantwoordt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen duidelijk verzoekers kritiek betreffende het feit dat de verwerende partij hem ondanks een schriftelijk verzoek geen kopie van het administratief dossier heeft opgestuurd. Verzoeker toont niet aan dat de motieven ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.923 VII-42.472-3/12 van het bestreden arrest zijn voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen aangevoerde kritiek onvoldoende beantwoorden, zodat hij geen schending van artikel 39/65 van de vreemdelingenwet aantoont. In de mate dat verzoeker de gegeven motieven onjuist acht, houdt dit geen verband met de jurisdictionele motiveringsplicht als vormvereiste. 5. Nergens blijkt dat verzoeker aan de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen een kopie van het dossier zou hebben gevraagd of dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen hem inzage van of toegang tot het dossier zou hebben geweigerd. Het gaat enkel om een verzoek aan de verwerende partij met een brief 26 september 2023, ook verstuurd met een e-mail van 28 september 2023. Verzoekers kritiek dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen hem geen toegang heeft gegeven tot het administratief dossier, mist derhalve feitelijke grondslag. 6. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overweegt correct dat het recht om toegang te verkrijgen tot het administratief dossier niet raakt aan de wettigheid van de voor hem bestreden beslissing zelf, doch betrekking heeft op de mogelijkheid om middelen aan te voeren bij de Raad. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vermocht in het licht van het bij hem ingestelde beroep op wettige wijze te oordelen dat nergens uit blijkt dat verzoeker geen toegang tot het dossier kreeg door inzage op de zetel bij de verwerende partij zelf en dat verzoeker ook kennis kon nemen van het dossier ter griffie van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen zelf. Verzoeker gaat eraan voorbij dat, indien hij geen inzage kreeg in het administratief dossier en hij daardoor pas na het indienen van het beroep bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen voor het eerst kennis zou krijgen van voor hem nieuwe en relevante elementen, hij op grond daarvan alsnog in de loop van de procedure voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen bijkomende middelen of kritiek zou kunnen aanvoeren. Bovendien wordt in het bestreden arrest vastgesteld, hetgeen verzoeker niet betwist, dat zijn advocaat ter terechtzitting met kennis van zaken haar pleidooi heeft kunnen houden en dat verzoeker ter terechtzitting niet aantoont dat hij na mededeling van het administratief dossier andere elementen had kunnen aandragen dan diegene die hij in zijn verzoekschrift heeft aangevoerd. Verzoeker ontkracht deze beoordeling ook niet in het cassatieberoep. ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.923 VII-42.472-4/12 7. Bijgevolg toont verzoeker geen schending aan van zijn recht op inzage noch van het recht van verdediging. Tweede onderdeel van het enige middel 8. In hetgeen kan worden beschouwd als een tweede middelonderdeel voert verzoeker in essentie aan dat hij in zijn beroep bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft verwezen naar zijn zoon Bas. die op hetzelfde moment als verzoeker aankwam in België en als vluchteling werd erkend, doch wiens status niet werd ingetrokken, dat de situatie van zijn zoon Bas. noch in de intrekkingsbeslissing noch in het bestreden arrest wordt vermeld terwijl het niet logisch is dat verzoeker, zijn zonen Bar. en A. de Turkse nationaliteit zouden hebben maar Bas. niet en verzoeker op deze inconsistentie heeft gewezen, dat deze inconsistentie wordt versterkt door de aanwezigheid van verzoekers