Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671 (2026-05-12)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 266.671 van 12 mei 2026 Instellingen, Binnenlandse zaken en
lokale besturen - Wapens – exportvergunningen Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIIe KAMER
ARREST
nr. 266.671 van 12 mei 2026
in de zaak A. 243.976/XII-9958
In zake :
J.S.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Koen Maenhout
kantoor houdend te 2600 Antwerpen (Berchem)
Filip Williotstraat 30 bus 0102
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van
Justitie
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Chloë Vanden Eynde
kantoor houdend te 1040 Brussel
Legerlaan 10
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 17 januari 2025, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de minister van Justitie van 4 november
2024 waarbij het beroep tegen de beslissing van de gouverneur van de provincie
Limburg van 23 mei 2024 houdende de intrekking van het recht op wapenbezit,
wordt verworpen.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend
en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Frederic Eggermont heeft een verslag opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-1/16
Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en
een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste memorie
ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 26 februari 2026.
Staatsraad Peter Sourbron heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Mats Mertens, die loco advocaat Koen Maenhout
verschijnt voor verzoeker, en advocaat Chloë Vanden Eynde, die verschijnt voor
de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Frederic Eggermont heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker heeft als jager verscheidene vuurwapens voorhanden.
3.2.
De lokale politie meldt op 29 juni 2023 aan de provinciale
wapendienst dat lastens verzoeker een proces-verbaal werd opgesteld wegens
overtreding van de regelgeving inzake de opslag van vuurwapens.
3.3.
De procureur des Konings geeft op 18 april 2024 een ongunstig
advies over het wapenbezit van verzoeker:
“Betrokkene heeft een blanco strafregister behoudens een probatieopschorting wegens valsheid in geschriften met gebruik op 26.11.1993.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-2/16
Hij is gekend in dossier […] wegens inbreuk op het wapenhandeldecreet.
Betrokkene bracht volgens zijn verklaring zijn vergund vuurwapen over naar
zijn tweede verblijf in Spanje in november 2022 met het oog op
kleiduifschieten. Hij beschikte over een Europese Vuurwapenpas.
Betrokkene toont overigens niet aan dat hij aldaar daadwerkelijk zou
deelnemen aan dergelijke schietsportactiviteiten (art. 35, § 1
wapenhandeldecreet). Hij zou overhaast per vliegtuig moeten zijn terugkeren
naar België vanwege het overlijden van zijn schoonmoeder op 01.12.2022.
Evenwel verklaart betrokkene zelf dat hij laatst op 19.02.2023 in Spanje was
en toen is teruggekeerd naar België. Hij had dus de gelegenheid om zich in
regel te stellen en het wapen terug over te brengen naar zijn woonplaats. Op
27.02.2023 vernam hij dan van buren in Spanje dat er was ingebroken, keerde
op 12.03.2023 terug naar Spanje en stelde vast dat het vuurwapen inderdaad
gestolen was. Volgens betrokkene was het wapen voorzien van een
trekkerslot opgeborgen in een kleerkast.
Door het gebrek aan respect voor de geldende regelgeving is in hoofde van
betrokkene een gevaar voor de openbare orde en veiligheid ontstaan.”
3.4.
Hiertoe uitgenodigd, bezorgt verzoeker op 4 mei 2024 zijn
zienswijze over de feiten.
3.5.
De gouverneur van de provincie Limburg trekt op 23 mei 2024
verzoekers recht om vuurwapens voorhanden te hebben in op grond van “de
voorliggende elementen van het administratieve dossier”.
3.6.
Tegen deze beslissing stelt verzoeker op 1 juni 2024 beroep in
bij de minister van Justitie.
3.7.
In het kader van de administratieve beroepsprocedure verleent
de lokale politie op 6 juli 2024 een gunstig advies.
Van zijn kant handhaaft de procureur des Konings op 19 juli
2024 zijn eerder ongunstig advies.
3.8.
Bij brief van 20 september 2024 dient verzoeker zijn
verweermiddelen in.
3.9.
De minister van Justitie beslist op 4 november 2024 om het
beroep van verzoeker te verwerpen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-3/16
Dit is de bestreden beslissing die onder meer steunt op de
volgende motieven:
“Uit uw dossier blijken verschillende elementen die er op kunnen wijzen dat
wapenbezit in uw hoofde een potentieel gevaar inhoudt voor de openbare orde
en veiligheid.
Zo heeft u – in strijd met artikel 30 van het wapenhandelsdecreet van 15 juni
2012 – uw vuurwapen uitgevoerd naar Spanje zonder hiervoor een
uitvoerlicentie te hebben aangevraagd, dit met de intentie om in Spanje het
kleiduifschieten te beoefenen. Bovendien kon u niet aantonen dat u het wapen
in Spanje rechtsgeldig voorhanden hield, noch dat u daadwerkelijk de sport
van het kleiduifschieten heeft beoefend.
Wel beschikte u over een Europese vuurwapenpas. Deze heeft tot doel de
politiediensten en de administratieve overheden van de andere landen van de
EU waar een particulier zich naar begeeft, in te lichten over de wettelijkheid
van diens vuurwapenbezit in België. Het is als het ware een reispas voor
vuurwapens, waarop in sommige gevallen nog visa van de bezochte landen
moeten worden aangebracht. Doch mag deze enkel worden gebruikt voor
tijdelijke verplaatsingen binnen de EU. Uit het politioneel verhoor van 9 juni
2023 blijkt echter dat u na het overlijden van uw schoonmoeder op
1 december 2022 zonder uw vuurwapen naar België bent teruggekeerd,
waardoor u opnieuw de geldende regelgeving niet heeft nageleefd.
Ten slotte gaf u in uw verhoor van 9 juni 2023 aan dat het vuurwapen op
27 februari 2023 na inbraak gestolen bleek te zijn (een lang wapen met gladde
loop Le Croissant, type Juxtapose, serienummer 34939), waarvoor procesverbaal […] werd opgesteld.
Van een wapenbezitter mag worden verwacht dat hij ALLE regels inzake
wapenbezit met de nodige nauwgezetheid en het nodige respect naleeft,
inclusief de administratieve verplichtingen. De wapenwetgeving is immers in
de eerste plaats gericht op de vrijwaring van de openbare orde en veiligheid.
Het niet strikt naleven van deze regelgeving kan dan ook desastreuze
gevolgen hebben en zeer zeker een gevaar inhouden voor die openbare orde
en veiligheid. Het is best mogelijk dat u uw administratieve verplichtingen
niet heeft nageleefd uit vergetelheid, slordigheid of nalatigheid. Het is echter
de verantwoordelijkheid van de wapenbezitter zelf om zich ervan te
vergewissen dat hij ten allen tijde de wapenwetgeving respecteert.
Onzorgvuldigheid op dit vlak is onaanvaardbaar.
De vergunnings- en registratieplicht is niet louter een administratieve
verplichting. Het is ook van belang met het oog op de ordehandhaving dat de
overheid – en in het bijzonder politiediensten – perfect weten welke wapens
zich op een adres bevinden. Indien een administratieve inbeslagname zich
opdringt – bijvoorbeeld in het kader van een conflictsituatie of een dreigend
gevaar – dienen zij zich ervan te vergewissen dat ook alle wapens in beslag
worden genomen.
Dit kan enkel wanneer zij beschikken over correcte en volledige informatie.
Wanneer in dergelijke omstandigheden niet alle vuurwapens worden
meegenomen kunnen er zich alsnog incidenten of ongelukken voordoen met
vuurwapens. Met andere woorden, de vergunnings- en registratieverplichting
betreft eveneens een instrument om de openbare orde en veiligheid te
vrijwaren. Wanneer men niet voldoet aan deze verplichting kan die openbare
orde en veiligheid in het gedrang komen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-4/16
Op grond van al deze elementen is het niet onredelijk om te besluiten dat een
preventieve maatregel inzake uw wapenbezit aangewezen is ter vrijwaring
van de openbare orde en veiligheid.”
IV. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
In een eerste middel wordt de schending aangevoerd van de
artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna: wet van 29 juli 1991), het
motiveringsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel.
Verzoeker zet het volgende uiteen:
“Uit het advies van de lokale politie, regio Beringen-Ham-Tessenderlo
(zone 5373) d.d. 31 juli 2024 blijkt overduidelijk dat er ten aanzien van
verzoeker niet de minste indicaties zijn dat hij een gevaar zou vormen voor
de openbare veiligheid.
In casu heeft men een moraliteitsonderzoek verricht bij verzoeker op 6 juli
2024, waaruit geconcludeerd wordt om gunstig te adviseren.
Tevens verwijst verzoeker naar de e-mail van de lokale politie dewelke hij in
het kader van de beroepsprocedure bezorgde, waarbij nogmaals wordt
benadrukt dat het gunstig advies gewoon terecht is […].
[…] Verder is het dus duidelijk dat de bestreden beslissing op twee adviezen
is gesteund.
Enerzijds zou het gesteund zijn op een ongunstig advies van de korpschef van
de politiezone Beringen-Ham-Tessenderlo. Dit advies bevindt zich niet in het
dossier dat aan verzoeker is overgemaakt. Bijgevolg kan hier ook geen
rekening mee worden gehouden.
Anderzijds is de bestreden beslissing gesteund op het ongunstig advies van
de procureur des Konings van Limburg.
Dit advies is gesteund op het proces-verbaal, opgesteld door de lokale politie
van Beringen-Ham-Tessenderlo en is gekend onder het nummer […].
Uit dit proces-verbaal meent de procureur te moeten afleiden dat ongunstig
moet worden geadviseerd omdat verzoeker een gevaar zou vormen voor de
openbare orde en veiligheid.
Echter, noch in het advies, noch in de bestreden beslissing wordt concreet
hard gemaakt waarom het handelen van verzoeker een gevaar vormde voor
de openbare orde en veiligheid, laat staan waarom dit nog steeds het geval
zou zijn.
[…]
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-5/16
Wat dat betreft, dient verzoeker er dus op te wijzen dat het zogenaamde
ongunstige advies van de korpschef niet aanwezig is in het dossier. Het is dan
ook vreemd dat de bestreden beslissing daarop wordt gesteund.
Nochtans heeft verzoeker hier uitdrukkelijk op gewezen in zijn aanvullende
nota d.d. 20 september 2024.
Alleen al om die reden dient de bestreden beslissing vernietigd te worden.
Men steunt de beslissing op een advies dat nooit aan verzoeker is kenbaar
gemaakt en dat noch in eerste aanleg, noch bij de bestreden beslissing werd
gevoegd.
Verzoeker heeft dus geen enkele kennis van dit zogenaamd advies, er is geen
enkel spoor van dit advies terug te vinden in het dossier.
Alleen om die reden is de motiveringsplicht, alsook het
zorgvuldigheidsbeginsel geschonden.
[…] Voorts blijkt dus uit de bestreden beslissing zelf dat er concreet moet
aangetoond worden uit welke elementen blijkt dat er een gevaar zou zijn voor
de openbare orde en veiligheid.
Dit is in casu niet het geval, minstens wordt dit niet aangetoond.
[…]
Met andere woorden, gezien verzoeker over een Europese vuurwapenpas
beschikt, dient verzoeker niet over een vergunning te beschikken, mits hij kan
aantonen dat hij daadwerkelijk schietsportactiviteiten gaat uitoefenen in het
land waar hij zich naartoe begeeft. Het bewijs kan geleverd worden door een
uitnodiging of enig ander bewijs waaruit blijkt dat verzoeker zou deelnemen
aan dergelijke schietsportactiviteiten.
Verzoeker heeft altijd gesteld dat hij ook effectief zijn vuurwapen mee had
naar Spanje om aldaar te gaan kleiduifschieten. Dit is ook correct.
Verzoeker werd mondeling uitgenodigd en heeft nadien gevraagd om deze
uitnodiging schriftelijk te bevestigen zodat hij deze uitnodiging kon
voorleggen aan de betrokken diensten […].
[…] Het wordt echt absurd wanneer men in de bestreden beslissing louter
stelt dat verzoeker niet aantoont ‘dat u daadwerkelijk de sport van het
kleiduifschieten heeft beoefend’.
Verwerende partij gaat hiermee volledig in tegen de stukken van het dossier.
Verzoeker heeft immers een uitnodiging voorgelegd en verwerende partij
stelt louter dat verzoeker niet aantoont dat hij ‘daadwerkelijk de sport van het
kleiduifschieten heeft beoefend’.
Men stelt de echtheid van het document niet in vraag, men stelt niet dat dit
onvoldoende bewijs oplevert. Neen, verwerende partij stelt louter dat
verzoeker dit niet aantoont. Het stuk van verzoeker wordt door verwerende
partij gewoon aan de kant geschoven alsof het niet bestaat.
Ook om die reden is de motiveringsplicht en het zorgvuldigheidbeginsel
geschonden. Verwerende partij had immers het stuk moeten onderzoeken en
moeten betrekken in de besluitvorming en zodoende moeten motiveren
waarom het stuk niet volstaat. Het stuk gewoon naast zich neerleggen en doen
alsof het niet bestaat, kan vanzelfsprekend niet.
[…] De procureur handhaaft in de beroepsprocedure ook louter zijn eerder
ongunstig advies.
Verzoeker heeft inderdaad een minnelijke schikking betaald van €250,00 en
toont hiermee duidelijk aan zijn verantwoordelijkheid te willen nemen. Dit
betekent echter niet dat verzoeker ook daadwerkelijk een gevaar vormt voor
de openbare orde en veiligheid. Dit toont des te meer aan dat verzoeker een
zeer verantwoordelijk persoon is.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-6/16
Wat het specifiek het advies van de procureur des Konings betreft, is dit
gebaseerd op het pv dat werd opgesteld door de lokale politie met nummer
[…].
Wat bijzonder is hieraan, is dat het pv werd opgesteld door Eerste Inspecteur,
T.L. Laat dit nu net diezelfde inspecteur zijn die het moraliteitsonderzoek
heeft verricht bij verzoeker en gunstig heeft geadviseerd.
Het is dan ook merkwaardig dat de opsteller van het pv, die verzoeker
trouwens door en door kent, veel beter dan de procureur des Konings, gunstig
adviseert, maar dat de procureur toch zijn ongunstig advies blijft behouden,
zonder enige verdere motivering.
Het is bovendien ook nog eens diezelfde inspecteur die in de bijgevoegde
e-mail uitdrukkelijk bevestigd dat het gunstige advies ‘gewoon terecht is’
[…].
Ook het schrijven dat mevrouw E.V. heeft gericht aan de procureur bij de
adviesaanvraag is bijzonder misleidend. Zij stelt immers louter dat verzoeker
over een Belgische vergunning beschikt en het wapen mee naar Spanje heeft
genomen, in strijd met deze Belgische vergunning.
Dat verzoeker over een Europese wapenpas beschikt wordt daarbij volledig
genegeerd en niet vermeld. Dit is nochtans belangrijke informatie om mee in
rekening te nemen wanneer het wapen naar Spanje wordt vervoerd.
Tevens wordt gesteld dat verzoeker zijn wapens ‘permanent’ opsloeg in
Spanje. Ook deze informatie is absoluut niet correct.
Verzoeker heeft zijn wapen louter meegenomen naar Spanje om te gaan
kleiduifschieten, beschikte daarbij over een Europese wapenpas en zou
nadien het wapen terug mee naar huis (België) nemen.
Mevrouw V. tracht de procureur dus op allerlei manieren te misleiden en
bezorgd daarbij compleet foutieve informatie die nergens in het dossier wordt
teruggevonden. Integendeel, deze informatie wordt zelf tegengesproken.
Het kan onmogelijk de bedoeling zijn dat er te pas en te onpas door mevrouw
V. verkeerde gegevens worden toegevoegd aan het dossier. Men dient zich te
houden aan het proces-verbaal, waaruit duidelijk blijkt dat verzoeker zijn
wapen mee heeft genomen naar Spanje om te gaan kleiduifschieten, maar
door ongelukkige omstandigheden vroegtijdig diende terug te keren en
daarbij zijn wapen (niet geheel onlogisch) niet heeft meegenomen gezien hij
dit was vergeten omwille van het jammerlijk overlijden van zijn
schoonmoeder.
[…] Tot slot moet nog worden opgemerkt dat het pv werd opgesteld voor
‘inbreuken ivm opslagplaats/opslag van vuurwapens, munitie en/of
onderdelen’.
Hieruit mag dan ook niet zomaar worden afgeleid dat verzoeker een gevaar
zou vormen voor de openbare orde en veiligheid.
Temeer nu uit het moraliteitsonderzoek van de lokale politie blijkt dat de
opslagplaats voldoet aan de wettelijke vereisten. De wapens werden in België
altijd veilig opgeslagen in een wapenkluis.”
In zijn memorie van wederantwoord benadrukt verzoeker dat uit
het gevoerde verweer niet blijkt op grond waarvan de verwerende partij heeft
aangenomen dat er een effectief gevaar voor de openbare orde en veiligheid
bestaat.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-7/16
Verzoeker laat in zijn laatste memorie nog gelden dat in de in
eerste aanleg genomen beslissing van de gouverneur van de provincie Limburg
gewag wordt gemaakt van een ongunstig advies van de korpschef van de
politiezone Beringen-Ham-Tessenderlo, terwijl het bestaan van dit advies in het
kader van de bestuurlijke beroepsprocedure bij de minister van Justitie wordt
ontkend. Voorts argumenteert hij dat het “voorhanden mogen hebben” van een
vuurwapen, in de zin van artikel 17, lid 2, van richtlijn (EU) 2021/555 van het
Europees Parlement en de Raad van 24 maart 2021 inzake de controle op de
verwerving en het voorhanden hebben van wapens (codificatie) (hierna: richtlijn
(EU) 2021/555), betekent dat “men het vuurwapen enkel bij de hand mag hebben
tijdens de uitoefening, zonder dat er iets wordt gezegd over de ‘overbrenging’”.
Beoordeling
Overeenkomstig de artikelen 11, § 1, tweede lid, en
13, eerste lid, van de wet van 8 juni 2006 ‘houdende regeling van economische en
individuele
activiteiten
met
wapens’
(hierna:
wapenwet)
kan
de
provinciegouverneur bevoegd voor de verblijfplaats van de betrokkene de
wapenvergunning – respectievelijk het recht om een wapen voorhanden te
hebben – bij een met redenen omklede beslissing beperken, schorsen of intrekken
indien blijkt dat het voorhanden hebben van het wapen de openbare orde kan
verstoren. Het gaat om preventieve maatregelen die een gevaar voor de openbare
orde moeten voorkomen.
Met betrekking tot de beoordeling van het gevaar dat de
betrokkene inhoudt voor de openbare orde, beschikken de provinciegouverneur en
ook de minister van Justitie, die zich hierover in beroep dient uit te spreken op
grond van artikel 30 van de wapenwet, over een ruime discretionaire bevoegdheid.
Zij kunnen uit bepaalde feiten afleiden dat het vuurwapenbezit de openbare orde
kan verstoren. Het is in dit verband niet vereist dat de openbare orde daadwerkelijk
wordt verstoord. Evenmin is vereist dat de betrokkene veroordeeld is voor een
misdrijf. Feiten en gedragingen die doen vrezen dat het voorhanden hebben van het
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-8/16
wapen door de betrokkene de openbare orde kan verstoren en die genoegzaam
vaststaan, zijn voldoende.
Het past in de eerste plaats vast te stellen dat de bestreden
beslissing formeel met redenen is omkleed (zie supra, randnr. 3.9). Uit die
motivering blijkt dat het recht op wapenbezit van verzoeker wordt ingetrokken ter
vrijwaring van de openbare orde en veiligheid. De enkele omstandigheid dat
verzoeker zich niet kan vinden in de uitdrukkelijk opgegeven motieven, leidt niet
tot het besluit dat deze motieven met een onwettigheid zijn behept.
Aangaande de feiten die aan de basis liggen van de intrekking
van het recht om vuurwapens voorhanden te hebben, heeft verzoeker de volgende
verklaring afgelegd:
“Ik wens aangifte te doen van diefstal in mijn woning in Spanje met braak.
Ik heb een tweede woning in Spanje […].
Ik ben de laatst keer op 19/02/2023 daar geweest ik ben toen naar België terug
gekomen. Op 27/02/2023 hebben buren mij laten weten vanuit Spanje dat er
in gebroken was. Ze hadden me foto’s verzonden van de schade aldaar. Ik
had toen al een vermoeden dat een wapen van mij aldaar gestolen was. Dit
wapen is een lang wapen met gladde loop type juxtapose van het merk
le Croissant caliber 12 met serienummer 34939 Ik heb voor dit wapen een
vergunning. Ik heb dit wapen destijds met de auto ginder gebracht om te
kleiduif schieten. Ik ben dan op 12 maart 2023 terug naar Spanje gegaan en
heb alles nagekeken. het was […] dus effectief gestolen. Ik ben dan aangifte
gaan doen in Spanje ook mijn buren hebben aangifte gedaan. ik overhandig u
zowel mijn aangifte als die van de buren. Een tralie voor een raam werd open
geplooid. Er is dan vervolgens een raam uit het kozijn gehoffen en zijn ze zo
binnen geraakt en hebben ze het wapen gestolen. De munitie werd niet
gestolen. Ik ga later nog contact opnemen met de provincie. De politie in
Spanje heeft ook het nodige doorgegeven aan interpol.”
Uit die verklaring blijkt ontegensprekelijk dat verzoeker zijn in
België vergunde vuurwapen naar Spanje heeft overgebracht om deel te nemen aan
een schietsportactiviteit (kleiduifschieten) en dat hij het aldaar heeft achtergelaten
op het ogenblik dat hij zich terug naar België heeft begeven.
Artikel 35, § 1, van het decreet van 15 juni 2012 ‘betreffende de
in-, uit-, doorvoer en overbrenging van defensiegerelateerde producten, ander voor
militair gebruik dienstig materiaal, ordehandhavingsmateriaal, civiele vuurwapens,
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-9/16
onderdelen en munitie’ (hierna: Wapenhandeldecreet) bepaalt dat personen die “in
het bezit zijn van de Europese Vuurwapenpas, vermeld in het koninklijk besluit
van 8 augustus 1994 betreffende de Europese Vuurwapenpassen, het vuurwapen
of de vuurwapens die daarin vermeld staan, de bijhorende onderdelen en een
proportionele hoeveelheid munitie, zonder vergunning voor de duur van hun jaagof schietsportactiviteiten [kunnen] overbrengen vanuit en naar lidstaten van de EU,
op voorwaarde dat ze op basis van een uitnodiging of een ander bewijs kunnen
aantonen dat ze de vuurwapens daadwerkelijk overbrengen om deel te nemen aan
jaag- of schietsportactiviteiten”.
In de memorie van toelichting bij het ontwerp dat geleid heeft
tot het Wapenhandeldecreet (Ontwerp van decreet betreffende de in-, uit-, doorvoer
en overbrenging van defensiegerelateerde producten, ander voor militair gebruik
dienstig materiaal, ordehandhavingsmateriaal, civiele vuurwapens, onderdelen en
munitie, VL. PARL., 2011-2012, 21 november 2011, nr. 1371/1, 29-30), staat over
die bepaling te lezen:
“Dit artikel zet artikel 12 van richtlijn 91/477 gedeeltelijk om.
Paragraaf 1 – Jaag- of schietsportactiviteiten
Artikel 12, tweede lid, stelt dat deze afwijking niet geldt voor reizen naar een
lidstaat die de verwerving en voorhanden hebben van het betrokken wapen
verbiedt of krachtens artikel 8, derde lid, van richtlijn 91/477 aan een
vergunning onderwerpt. Aangezien de gouverneur bij het verlenen van de
Europese Vuurwapenpas al op de pas zelf moet vermelden dat de pas in
dergelijke landen niet geldig is, wordt automatisch het gebruik van de pas
voor de overbrenging van de betreffende wapens naar dergelijke landen
uitgesloten (cf. artikel 4 van het koninklijk besluit van 8 augustus 1994
betreffende de Europese Vuurwapenpassen).
Onder ‘schietsportactiviteiten’ wordt zowel het sportief als recreatief schieten
in de zin van artikel 11, § 3, punt 9°, sub-punt b), van de Wapenwet van 8 juni
2006 verstaan.
Samen met hun vuurwapens kunnen de betreffende personen ook de
onderdelen die bij die vuurwapens horen meenemen en een redelijke
hoeveelheid munitie, proportioneel met de duur en de aard van de jaag- of
schietsportactiviteiten. Dit is op dit moment al de gangbare praktijk. Als
indicatief maximumhoeveelheid wordt voor jagers 800 kogels of patronen en
voor sportschutters of recreatieve schutters 1200 kogels of patronen naar voor
geschoven.”
Richtlijn 91/477/EEG van de Raad van 18 juni 1991 inzake de
controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens (hierna: richtlijn
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-10/16
91/477/EEG) werd ingetrokken door richtlijn (EU) 2021/555. Artikel 17, lid 2, van
richtlijn (EU) 2021/555 – dat de tekst van artikel 12 van richtlijn 91/477/EEG heeft
vervangen – luidt:
“Niettegenstaande lid 1 kunnen jagers en personen die historische
gebeurtenissen naspelen, voor wat betreft in categorie C ingedeelde
vuurwapens, en sportschutters, voor wat betreft in categorie B of C
ingedeelde vuurwapens en in categorie A ingedeelde vuurwapens waarvoor
een vergunning werd verleend krachtens artikel 9, lid 6, of waarvan de
vergunning werd bevestigd, vernieuwd of verlengd krachtens artikel 10, lid 5,
voor de uitoefening van hun activiteit zonder de in artikel 16, lid 2, bedoelde
voorafgaande toestemming gedurende een reis door twee of meer lidstaten
een of meer vuurwapens voorhanden hebben, op voorwaarde dat:
a) zij in het bezit zijn van een Europese vuurwapenpas waarin dit vuurwapen
of deze vuurwapens zijn vermeld, en
b) zij de reden van de reis kunnen aantonen, met name door het voorleggen
van een uitnodiging of een ander bewijs voor hun activiteiten als jager,
sportschutter of deelnemer bij het naspelen van historische gebeurtenissen in
de lidstaat van bestemming.
[…].”
Op grond van artikel 35, § 1, van het Wapenhandeldecreet kan
een vuurwapen, samen met een redelijk te verantwoorden hoeveelheid munitie,
zonder voorafgaande vergunning of toestemming naar een andere lidstaat van de
Europese Unie worden overgebracht met het oog op de uitoefening van onder meer
een schietsportactiviteit. De overbrenging op grond van voormelde bepaling heeft
slechts een tijdelijk karakter en is strikt verbonden met de daadwerkelijke
uitoefening van de schietsportactiviteit in de lidstaat van bestemming.
Verzoeker verwijst naar een brief, gedagtekend op 13 mei 2024,
waarbij hij door een in Spanje gevestigde schietclub werd uitgenodigd om deel te
nemen aan het kleiduifschieten tijdens het winterseizoen (wintertime period) van
1 november 2022 tot 30 april 2023.
Uit de gegevens van de zaak (zie supra, randnr. 9) blijkt echter
dat het vuurwapen van verzoeker in Spanje werd gestolen op een ogenblik dat hij
zich terug naar België had begeven, zodat de aanwezigheid van dat wapen in
Spanje niet gerechtvaardigd kan worden wegens de deelname van verzoeker aan
een door artikel 35, § 1, van het Wapenhandeldecreet bedoelde schietsportactiviteit
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-11/16
in dat land. Aangezien voormelde bepaling tegelijk vereist dat de overbrenging van
het vuurwapen “daadwerkelijk” gericht moet zijn op de deelname aan een
schietsportactiviteit en de overbrenging ervan zonder vergunning slechts
toegelaten is “voor de duur” van de schietsportactiviteit, faalt het standpunt van
verzoeker, dat hij het wapen naar Spanje kon overbrengen (en desnoods
achterlaten) gedurende de volledige periode van 1 november 2022 tot 30 april
2023, naar recht.
Artikel 13, eerste lid, van de wapenwet bepaalt:
“Indien blijkt dat het voorhanden hebben van de in artikel 12 bedoelde
wapens de openbare orde kan verstoren, kan de gouverneur bevoegd voor de
verblijfplaats van de betrokkene en de Minister van Justitie indien het een
persoon zonder verblijfplaats in België betreft, het recht om het wapen
voorhanden te hebben bij een met redenen omklede beslissing beperken,
schorsen of intrekken. Dit doet hij na het advies te hebben ingewonnen van
de procureur des Konings van het arrondissement waar de betrokkene zijn
verblijfplaats heeft en volgens een procedure bepaald door de Koning.”
De lokale politie heeft op 29 juni 2023 aan de provinciale
wapendienst gemeld dat lastens verzoeker een proces-verbaal werd opgesteld
wegens het overtreden van de regelgeving inzake de opslag van vuurwapens. Het
is ingevolge die melding dat met toepassing van artikel 13, eerste lid, van de
wapenwet het advies van de procureur des Konings werd ingewonnen. In zijn
advies van 18 april 2024 wijst de procureur des Konings op een inbreuk op het
Wapenhandeldecreet en op een, naar zijn oordeel, “gebrek aan respect voor de
geldende regelgeving” waardoor verzoeker “een gevaar voor de openbare orde en
veiligheid” vormt.
In het middel gaat verzoeker er ten onrechte van uit dat de
intrekking van het recht op wapenbezit mede steunt op het “ongunstig advies van
de korpschef van de politiezone Beringen-Ham-Tessenderlo”. Ook kan verzoeker
niet worden bijgetreden in zoverre hij meent dat uit het ongunstig advies van de
procureur des Konings niet kan worden afgeleid waarom er sprake is van een
gevaar voor de openbare orde en veiligheid.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-12/16
Het verlenen van het recht op wapenbezit is afhankelijk van het
vertrouwen van de overheid dat de begunstigde de wapenwetgeving nauwgezet zal
naleven en dat hij op geen enkel ogenblik een gevaar vormt voor de openbare orde
en veiligheid. In voorliggend geval heeft de verwerende partij op grond van de
vaststelling dat verzoeker het Wapenhandeldecreet heeft geschonden door zijn in
België vergunde vuurwapen in Spanje achter te laten, wettig kunnen besluiten dat
verzoeker een essentiële verplichting die gepaard gaat met het recht op wapenbezit
heeft miskend en dat zijn nalatig gedrag een potentieel gevaar voor de openbare
orde en veiligheid impliceert.
Het eerste middel is ongegrond.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
In het tweede middel wordt de schending aangevoerd van het
redelijkheidsbeginsel.
Verzoeker betoogt in het verzoekschrift tot nietigverklaring:
“Nergens in de beslissing werd nagegaan of er minder strenge maatregelen
opgelegd zouden kunnen worden om het gevaar tegen te gaan.
Ook dit argument wordt andermaal niet besproken in de beslissing. Nochtans
kan beargumenteerd worden dat minder verregaande maatregelen volstaan.
Ten eerste omdat verzoeker duidelijk wél in regel is met de wetgeving in
België, waarbij hij zijn wapens correct opslaat conform alle geldende regels.
Bovendien, mocht dit het probleem zijn, dan zou bv. een maatregel kunnen
worden genomen dat verzoeker zijn wapens permanent bij een schietclub
dient te bewaren en enkel voor het uitoefenen van het kleiduifschieten de
wapens mag ophalen en verplaatsen.
Ten tweede blijkt uit het moraliteitsonderzoek dat van de lokale politiezone
Beringen-Ham-Tessenderlo dat verzoeker absoluut geen gevaar vormt voor
de openbare orde en veiligheid.
Ten derde kan verzoeker zich beroepen op de uitzondering van art. 35, § 1
Wapenhandeldecreet zodat hij geen bijkomende vergunning nodig had om
zijn wapen mee te nemen naar Spanje en zodoende er de facto enkel nog de
overtreding rest inzake de opslag van het vuurwapen in Spanje (nl. gewoon
in een kleerkast). Hierbij moet worden opgemerkt dat verzoeker een tweede
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-13/16
verblijf heeft in Spanje en dat hij hals over kop moest terugkeren naar België
omwille van het overlijden.
Verzoeker heeft bovendien wel zijn verplichting nageleefd om de diefstal van
zijn vuurwapen te melden bij de lokale politie, zoals voorgeschreven door
art. 10 Wapenwet.
Vastgesteld moet worden dat verzoeker dan ook zijn verantwoordelijkheden
neemt en absoluut geen gevaar vormt voor de openbare veiligheid.
Ook het redelijkheidsbeginsel is geschonden nu er ook minder verregaande
maatregelen hadden kunnen worden genomen.”
In zijn memorie van wederantwoord stelt verzoeker nog:
“Verwerende partij is wel bijzonder beknopt in haar ‘verweer’. Zij stelt niets
meer dan dat verzoeker niet aannemelijk maakt dat de verwerende partij de
grenzen van een redelijke uitoefening van haar beoordelingsvrijheid te buiten
is gegaan door te oordelen dat er indicaties zijn dat vuurwapenbezit een
potentieel gevaar inhouden voor de openbare orde en veiligheid. Door zich te
steunen op het ongunstig advies van de procureur des Konings dat op haar
beurt gebaseerd is op niet betwiste feiten.
[…] Nergens in de beslissing werd nagegaan of er minder strenge
maatregelen opgelegd zouden kunnen worden om het gevaar, voor zover
aanwezig, tegen te gaan.”
Verzoeker benadrukt in zijn laatste memorie dat hij wel degelijk
in overeenstemming met de geldende regelgeving heeft gehandeld, dat uit het
onderzoek van de lokale politie blijkt dat hij geen gevaar vormt voor de openbare
orde en veiligheid, dat in de bestreden beslissing hem niet wordt verweten de
Spaanse voorschriften inzake vuurwapenopslag te hebben miskend en dat hij
onmiddellijk aangifte heeft gedaan van de diefstal van het vuurwapen in kwestie.
Beoordeling
Een schending van het redelijkheidsbeginsel veronderstelt dat de
overheid bij het nemen van de beslissing onredelijk heeft gehandeld, met andere
woorden dat zij de haar toegekende discretionaire beoordelings- of beleidsvrijheid
onjuist heeft gebruikt. Van een schending van het redelijkheidsbeginsel kan slechts
sprake zijn wanneer een beslissing, waarvan is vastgesteld dat ze berust op
deugdelijke grondslagen, inhoudelijk dermate afwijkt van het normale
beslissingspatroon of, nog, er een zodanige wanverhouding bestaat tussen die
motieven en de inhoud van de beslissing, dat het niet denkbaar is dat een andere
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-14/16
zorgvuldig handelende administratieve overheid in dezelfde omstandigheden tot
die besluitvorming zou komen of die beslissing zou nemen.
Aangezien het eerste middel ongegrond wordt bevonden, staat
vast dat verzoeker artikel 35, § 1, van het Wapenhandeldecreet heeft miskend. De
verwerende partij heeft binnen de grenzen van de redelijke beoordelingsvrijheid
gehandeld door het recht op wapenbezit in te trekken op grond van deze
vaststelling. Het is immers niet onredelijk om het nalatig gedrag van verzoeker aan
te merken als een ernstige inbreuk op de verplichtingen die verbonden zijn aan het
wapenbezit en er een reëel gevaar voor de openbare orde en veiligheid in te zien
(zie ook supra, randnr. 15).
De bestreden beslissing wordt naar recht afdoende verantwoord
door de vaststelling van de miskenning van de regels die het Wapenhandeldecreet
oplegt voor de overbrenging van vuurwapens naar het buitenland, zodat het niet ter
zake doet of verzoeker al dan niet de voorschriften voor het bewaren van
vuurwapens steeds correct heeft nageleefd. Ook het feit dat de lokale politie een
gunstig advies heeft uitgebracht over de ‘algemene moraliteit’ van verzoeker, leidt
niet tot het besluit dat de strekking van de bestreden beslissing getuigt van
onredelijkheid. Tot slot geldt hetzelfde voor wat betreft de enkele omstandigheid
dat verzoeker onmiddellijk aangifte heeft gedaan van de diefstal van het wapen.
Het tweede middel is ongegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot nietigverklaring,
begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van 24 euro en een
rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is aan de verwerende
partij.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-15/16
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op twaalf mei tweeduizend zesentwintig, door
de Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Chantal Bamps
kamervoorzitter,
Peter Sourbron
staatsraad,
Ann Coolsaet
staatsraad,
bijgestaan door
Greta Scheveneels,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Greta Scheveneels
Chantal Bamps
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.671
XII-9958-16/16
