Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715 (2026-05-19)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 266.715 van 19 mei 2026 Openbaar ambt - Federale en lokale politie
– Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIIe KAMER
ARREST
nr. 266.715 van 19 mei 2026
in de zaak A. 247.611/XII-10.070
In zake:
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Walter Van Steenbrugge en
Quinten De Keersmaecker
kantoor houdend te 9030 Mariakerke
Durmstraat 29
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de POLITIEZONE 5340 BRUSSEL-WEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Frédéric Van de Gejuchte
kantoor houdend te 1030 Brussel
Luzernestraat 40
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 10 maart 2026, strekt tot de schorsing
van de tenuitvoerlegging van de beslissing van de hogere tuchtoverheid van
7 januari 2026 waarbij verzoeker de zware tuchtsanctie van de inhouding van
wedde van 10 procent gedurende twee maanden is opgelegd.
II. Verloop van de rechtspleging
Bij beschikking van 16 maart 2026 werd de procedurekalender
vastgesteld en werden de partijen opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 13 mei 2026.
De nota met opmerkingen en het administratief dossier werden
ingediend overeenkomstig de procedurekalender.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-1/11
Eerste auditeur Rita Van Den Eeckhout heeft een verslag
opgesteld.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Quinten De Keersmaecker, die verschijnt voor
verzoeker, en advocaat Lorane De Maeyer, die loco advocaat Frédéric
Van de Gejuchte verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Rita Van Den Eeckhout heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker
is
eerste
inspecteur
van
politie
bij
de
lokalepolitiezone.
3.2.
Uiterlijk op 22 augustus 2024 krijgt de gewone tuchtoverheid
kennis van een aantal feiten, gemeld door een inspecteur van de politiezone bij
brief van 12 augustus 2024.
3.3.
Op een niet nader te preciseren datum gelast de gewone
tuchtoverheid een administratief onderzoek door de directie Intern Toezicht.
3.4.
Op 6 januari 2025 legt de directie Intern Toezicht haar
“onderzoeksverslag” neer.
3.5.
Op 31 januari 2025 beslist de gewone tuchtoverheid om de zaak
aanhangig te maken bij de hogere tuchtoverheid.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-2/11
3.6.
Op 5 februari 2025 stelt de hogere tuchtoverheid het inleidend
verslag op met daarin het voornemen om de zware tuchtstraf van de inhouding van
wedde van 10 procent gedurende twee maanden op te leggen. Uit het administratief
dossier kan niet met zekerheid worden afgeleid wanneer dit inleidend verslag aan
verzoeker ter kennis wordt gegeven.
Verzoeker dient op 3 maart 2025 een schriftelijk verweer in. Hij
wordt op 17 maart 2025 door de afgevaardigde van de hogere tuchtoverheid
mondeling gehoord.
3.7.
Op 19 maart 2025 stelt de hogere tuchtoverheid voor de zware
tuchtstraf van de inhouding van wedde van 10 procent gedurende twee maanden
op te leggen.
Tegen dat voorstel dient verzoeker op 31 maart 2025 een verzoek
tot heroverweging in bij de Tuchtraad.
3.8.
Bij brief van 22 april 2025 meldt de secretaris van de Tuchtraad
aan verzoeker :
“Bij gebrek aan een praktische mogelijkheid tot rechtsgeldige samenstelling van de
Tuchtraad kan heden uw verzoek tot heroverweging niet worden behandeld.
Een oproepingsbrief zal u worden toegestuurd van zodra de Tuchtraad opnieuw in
de praktijk rechtsgeldig kan worden samengesteld.”
3.9.
Op 9 september 2025 worden de partijen opgeroepen om op
3 november 2025 te verschijnen voor de Tuchtraad.
3.10.
Op 26 november 2025 adviseert de Tuchtraad:
“in hoofdorde,
dat het recht van [verzoeker] op een eerlijke tuchtprocedure en zijn recht van
verdediging zijn geschonden,
dat de aan [verzoeker] ten laste gelegde feiten niet bewezen zijn,
dat aan [verzoeker] geen tuchtstraf kan worden opgelegd,
in ondergeschikte orde,
dat in de hypothese dat de ten laste gelegde feiten, zoals omschreven in punt 5.1,
bewezen zouden zijn, deze aan [verzoeker] kunnen worden toegerekend,
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-3/11
dat de feiten, uitgaand van dezelfde hypothese, een tuchtinbreuk uitmaken in de zin
van artikel 3 TWP,
dat ingevolge de overschrijding van de redelijke termijn de door de hogere
tuchtoverheid voorgestelde zware tuchtstraf van de inhouding van wedde van 10%
gedurende twee maanden dient herleid te worden tot een inhouding van wedde van
5% gedurende één maand.”
3.11.
Op 10 december 2025 formuleert de hogere tuchtoverheid het
voornemen om af te wijken van het advies van de Tuchtraad.
Op 19 december 2025 dient verzoeker een aanvullend verweer
in.
3.12.
Op 7 januari 2026 beslist de hogere tuchtoverheid aan verzoeker
de zware tuchtstraf van de inhouding van wedde van 10 procent gedurende twee
maanden op te leggen.
Dit is de bestreden beslissing.
De bestreden beslissing werd uitgevoerd vanaf 1 februari tot
1 april 2026.
IV. Schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State kan de schorsing van de tenuitvoerlegging slechts
worden bevolen onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor
een behandeling ervan in een beroep tot nietigverklaring en indien minstens één
ernstig middel wordt aangevoerd waarvan het onderzoek zich leent voor een
versnelde behandeling en waarmee de nietigverklaring van deze beslissing
prima facie kan worden verantwoord.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-4/11
V. Spoedeisendheid
Uiteenzetting van de spoedeisendheid
Verzoeker voert in het verzoekschrift aan dat er sprake is van
spoedeisendheid omdat de bestreden beslissing onherroepelijke schadelijke gevolgen met zich brengt zowel op medisch of psychologisch vlak als op financieel vlak.
Verzoeker zet uiteen dat hij het slachtoffer is van een
beschadigingsoperatie door een collega, waardoor hij gezondheidsproblemen
kreeg en genoodzaakt was de opleiding ‘Dual Purpose’ met zijn patrouillehond
stop te zetten, ondanks zijn grote motivatie en toewijding. Toen hij op 31 januari
2025 kennis kreeg van het ontwerp van inleidend verslag, waarmee de gewone
tuchtoverheid de zaak aanhangig maakte bij de hogere tuchtoverheid, was hij
radeloos. Verzoeker benadrukt dat zijn medische toestand het gevolg is van zowel
de onterechte beschuldigingen van examenfraude als de daaruit voortvloeiende
tuchtprocedure. Verzoeker voert aan te kampen met een gevoel van
machteloosheid en benadrukt zijn onberispelijke staat van dienst en de overtuiging
dat hij correct en in eer en geweten heeft gehandeld. Volgens verzoeker wordt zijn
mentaal welzijn ernstig en langdurig aangetast door de bestreden beslissing. Hij
verwijst in dat verband naar het gegeven dat hij sinds 3 maart 2025 tot minstens
15 maart 2026 volledig arbeidsongeschikt is verklaard door zijn huisarts wegens
een burn-out die volgens de huisarts te wijten is aan problemen op het werk. Voorts
wijst verzoeker erop dat hij sinds 17 september 2025 in behandeling is bij een
erkend klinisch psycholoog en psychotherapeut. Verzoeker verwijst naar de bij zijn
stukken gevoegde verslagen van de klinisch psycholoog, waaruit blijkt dat “er een
rechtstreeks en onmiskenbaar verband bestaat tussen de door [verzoeker]
beschreven gebeurtenissen in zijn werkomgeving en de psychische klachten” en
dat het “juridisch geschil waarbij er verschillende onderzoeken naar zijn persoon
werden opgestart, […] een significante psychologische impact [hebben]”. Uit het
meest recente verslag blijkt dat verzoekers klachten “erg nauw verbonden zijn met
de context van een langdurige, nog steeds lopende tuchtprocedure”, daar die
“procedure en de aantijgingen tegen zijn persoon (met de emotionele kwetsuur die
hieruit voortvloeit), […] immers een aanhoudende psychosociale stressor [vormen]
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-5/11
met een duidelijke impact op zijn psychisch functioneren en algemeen
welbevinden”, alsook dat “de aanhoudende onzekerheid omtrent zijn professionele
en financiële toekomst voor bijkomende belasting” zorgt. Volgens dat verslag
wordt voorts de prognose “als voorzichtig gunstig, doch traag, ingeschat, op
voorwaarde dat de therapeutische begeleiding wordt verdergezet en dat de
psychische belasting proportioneel en geleidelijk wordt opgebouwd, mede
afhankelijk van de verdere evolutie van de lopende procedure”. Volgens verzoeker
blijkt uit dit verslag dat er bijzondere omstandigheden voorhanden zijn die ervan
overtuigen dat de morele schade van die aard is dat een later tussen te komen
vernietigingsarrest niet voldoende genoegdoening zal kunnen verschaffen, zodat
het resultaat ten gronde niet kan worden afgewacht. Verzoeker vreest dat de
psychologische schade onherroepelijk zal worden, indien hij zou moeten wachten
op een uitspraak over zijn beroep tot nietigverklaring. De onmiddellijke
tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing zou een nieuwe terugval in zijn
moeizame hersteltraject veroorzaken. De schorsing van de bestreden beslissing is
volgens verzoeker van cruciaal belang om zijn mentale schade te herstellen en zou
een “enorme opsteker” zijn, zelfs indien een schorsingsarrest pas zou tussenkomen
nadat de bestreden beslissing volledig werd uitgevoerd.
Voorts zet verzoeker uiteen dat de onmiddellijke uitvoering van
de bestreden beslissing ook op financieel vlak ernstige nadelige gevolgen heeft,
gelet op het aanzienlijk inkomensverlies. Verzoeker wijst erop dat hij sinds maart
2025 volledig arbeidsongeschikt is en derhalve terugvalt op een vaste wedde,
terwijl hij in normale omstandigheden over een aanzienlijk hoger inkomen beschikt
ingevolge de variabele vergoedingen die inherent zijn aan de uitoefening van zijn
functie, zoals een maandelijkse uitbetaling van gepresteerde overuren, de
gepresteerde uren aan nacht- en weekendtarief, maaltijdcheques, alsook een
bijkomende opleiderspremie. Voorts wijst verzoeker erop dat hij sinds november
2025 in disponibiliteit wegens ziekte is geplaatst, waardoor zijn maandelijks nettoinkomen nog verder is gedaald, en voert hij aan dat hij in tegenstelling tot de
voorgaande jaren geen aanzienlijk bedrag
meer zal recupereren aan
personenbelasting. Volgens verzoeker leidt dit tot een onredelijk financieel verlies,
waardoor hij genoodzaakt was zijn wagen te verkopen. De inhouding van
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-6/11
tien procent van zijn wedde gedurende twee maanden, zou voor hem een onredelijk
financieel verlies betekenen en hem in een onhoudbare financiële situatie plaatsen.
Verzoeker besluit dat hij, gelet op de verregaande gevolgen van
de opgelegde tuchtstraf op medisch en financieel vlak, het resultaat van het
annulatieberoep niet kan afwachten. De schadelijke gevolgen kunnen volgens
verzoeker enkel worden hersteld, indien de bestreden beslissing wordt geschorst,
zodat de buitenwereld en zijn (voormalige) collega’s niet langer de onterechte
indruk hebben dat de hogere tuchtoverheid rechtmatig heeft besloten dat verzoeker
een tuchtvergrijp heeft gepleegd dat noopte tot de opgelegde zware tuchtstraf. De
schorsing van de bestreden beslissing zou ook het verdere herstel van verzoeker
faciliteren.
Beoordeling
Naar eis van artikel 17, § 2, eerste lid, van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State moet de vordering tot schorsing “een uiteenzetting
van de feiten [bevatten] die, volgens de indiener ervan, de spoedeisendheid
verantwoorden die ter ondersteuning van deze vordering wordt ingeroepen”.
Hetzelfde is te lezen in artikel 4, § 1, eerste lid, 5°, van het koninklijk besluit van
19 november 2024 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding en tot
wijziging van diverse besluiten betreffende de procedure voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’. Dit houdt in dat het aan verzoeker
toevalt aan de zaak eigen, specifieke gegevens bij te brengen die in concreto
aantonen dat de zaak spoedeisend is, gelet op de gevolgen van een
– voortdurende – tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing.
Voorts kan luidens artikel 17, § 1, derde lid, van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State de schorsing op elk moment worden
bevolen indien de zaak te spoedeisend is voor een behandeling ervan in een beroep
tot nietigverklaring en minstens één ernstig middel wordt aangevoerd waarvan het
onderzoek zich leent voor een versnelde behandeling en waarmee de
nietigverklaring van de bestreden akte of het bestreden reglement prima facie kan
worden verantwoord. Met deze wijzigingen aan artikel 17 van de gecoördineerde
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-7/11
wetten op de Raad van State beoogt de wetgever de schorsingsprocedure te
optimaliseren en maatwerk mogelijk te maken op basis van de spoedeisendheid die
in de vordering tot schorsing wordt aangevoerd. (Wetsontwerp tot wijziging van
de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973, KAMER, 20222023, 14 maart 2023, nr. 55-3220/1, 9). Het is evenwel niet de bedoeling met deze
hervorming de strekking te wijzigen van het begrip spoedeisendheid zoals dat thans
gedefinieerd is door de rechtspraak van de Raad van State. (Wetsontwerp tot
wijziging van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973,
KAMER, 2022-2023, 14 maart 2023, nr. 55-3220/1, 11). Bijgevolg zal de
spoedeisendheid worden vastgesteld wanneer de verzoekende partij het resultaat
van de procedure ten gronde niet kan afwachten om zijn beslissing te verkrijgen,
op straffe zich in een toestand te bevinden met onherroepelijke schadelijke
gevolgen. Wanneer de afdeling bestuursrechtspraak een vordering tot schorsing
verwerpt wegens het gebrek aan spoedeisendheid, kan een nieuwe vordering
slechts worden ingediend indien die steunt op nieuwe elementen die de
spoedeisendheid
van
deze
vordering
rechtvaardigen.
De
afdeling
bestuursrechtspraak kan bovendien een termijn bepalen waarin geen enkele nieuwe
vordering tot schorsing of tot het bevelen van voorlopige maatregelen kan worden
ingediend indien het enig nieuw ingeroepen element bestaat uit het verloop van de
tijd (artikel 17, § 2, derde lid, gecoördineerde wetten op de Raad van State).
Uit wat voorafgaat, volgt dat niet zal volstaan te stellen dat de
doorlooptijd van een annulatieprocedure te lang duurt of dat het resultaat van een
annulatieprocedure niet kan worden afgewacht.
De schorsing van de tenuitvoerlegging van een bestreden
beslissing moet een nuttig effect hebben en moet de verzoeker behoeden voor de
gevreesde schade. Wanneer de schorsing van de bestreden beslissing het
aangevoerde nadeel niet (meer) kan verhinderen of ongedaan maken, wordt de
spoedeisendheid van de vordering tot schorsing niet aangetoond.
Uit de niet betwiste gegevens van de zaak blijkt dat de opgelegde
tuchtstraf integraal werd uitgevoerd en ondergaan. Daar een schorsingsarrest – in
tegenstelling tot een vernietigingsarrest – enkel uitwerking heeft voor de toekomst,
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-8/11
maakt de schorsing van de tenuitvoerlegging noch het bestaan van de opgelegde
tuchtsanctie noch de tenuitvoerlegging daarvan, ongedaan. Er valt dan ook niet in
te zien welk nut de schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing
nog kan hebben.
Dat de schorsing van de bestreden beslissing volgens verzoeker
van cruciaal belang is om zijn mentale schade te herstellen en een “enorme
opsteker” zou zijn, zelfs indien een schorsingsarrest pas zou tussenkomen nadat de
bestreden beslissing volledig werd uitgevoerd, doet niet anders oordelen. Opdat er
sprake zou zijn van spoedeisendheid, moet verzoeker immers aantonen dat hij zich
zonder de schorsing van de bestreden beslissing zal bevinden in een toestand met
onherroepelijke schadelijke gevolgen. De schorsingsprocedure heeft tot doel
dergelijke onherroepelijke schadelijke gevolgen, die dermate ernstig zijn dat
verzoeker ze niet kan verdragen in afwachting van een uitspraak over het beroep
tot nietigverklaring, te verhelpen. Ze heeft niet tot doel om bij wijze van “opsteker”
een vorm van morele overwinning op te leveren, die voorts geen enkel praktisch
nut heeft.
Verzoeker overtuigt niet dat de aangevoerde psychologische
schade onherroepelijk zou worden, indien hij zou moeten wachten op een uitspraak
over zijn beroep tot nietigverklaring. Verzoeker maakt weliswaar aannemelijk dat
hij kampt met aanhoudende psychische klachten, die grotendeels aan de start en
het lang aanslepen van de tuchtprocedure kunnen worden toegedicht, doch zet niet
uiteen hoe een schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing dat
te dezen zou verhelpen. Zoals hiervoor is vastgesteld, werd de opgelegde
tuchtsanctie volledig ondergaan, wat door een schorsingsarrest niet ongedaan kan
worden gemaakt. De Raad van State begrijpt – zoals blijkt uit de door verzoeker
voorgelegde stukken – dat het juridisch conflict rond de tuchtprocedure een
voortdurende bron van spanning is, voor aanhoudende stress zorgt met een impact
op zijn psychisch functioneren en zijn algemeen welbevinden. Dit is echter het lot
dat elke ambtenaar die een tuchtsanctie aanvecht in afwachting van een uitspraak
over het beroep tot nietigverklaring, moet ondergaan. Om te verantwoorden dat er
sprake is van spoedeisendheid, moet verzoeker bovendien aantonen dat hij die
aangevoerde nadelen niet kan verdragen tot de uitspraak over het beroep tot
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-9/11
nietigverklaring. Dat doet verzoeker niet. Uit het attest van de behandelende
psycholoog blijkt daarentegen dat de prognose als “voorzichtig gunstig, doch
traag” wordt ingeschat “op voorwaarde dat de therapeutische begeleiding wordt
verdergezet en dat de psychische belasting proportioneel en geleidelijk wordt
opgebouwd, mede afhankelijk van de verdere evolutie van de lopende procedure”.
Volgens datzelfde attest zijn er “geen aanwijzingen voor een blijvende
psychiatrische stoornis, noch voor definitieve medische ongeschiktheid” en kent
“[d]e huidige arbeidsongeschiktheid […] op dit moment een langzaam maar
aanwezig perspectief op herstel”. Hoewel de behandelende psycholoog oordeelt
dat “de verdere evolutie van de lopende procedure” van belang is met het oog op
het herstel van verzoeker, kan een schorsingsarrest geen einde stellen aan de
juridische procedure en de bijhorende onzekerheid en emotionele belasting. Zelfs
indien de Raad van State de bestreden beslissing zou schorsen, dan nog beperkt hij
zich tot een prima-faciebeoordeling in afwachting van de behandeling van het
beroep tot nietigverklaring. In combinatie met de eerder gedane vaststelling dat de
bestreden beslissing volledig is uitgevoerd en ondergaan, moet worden vastgesteld
dat verzoeker niet overtuigt dat de schorsing van de bestreden beslissing hem nog
enig nut kan opleveren.
In de mate dat verzoeker aanvoert dat de onmiddellijke
tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing een nieuwe terugval in zijn
moeizame hersteltraject zou veroorzaken, herhaalt de Raad van State dat de
tuchtsanctie werd ondergaan, zodat dit nadeel niet meer kan worden verholpen met
een schorsingsarrest.
Dezelfde vaststelling geldt voor het argument dat de
onmiddellijke uitvoering van de bestreden beslissing ook op financieel vlak
ernstige nadelige gevolgen heeft, gelet op het aanzienlijk inkomensverlies. Ook dat
nadeel werd inmiddels ondergaan. Daar een schorsingsarrest enkel uitwerking
heeft voor de toekomst, kan het ook dat nadeel niet meer verhelpen.
Uit wat voorafgaat, volgt dat verzoeker niet aantoont dat er
sprake is van spoedeisendheid.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-10/11
VI. Conclusie
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, § 1, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die cumulatief
vervuld moeten zijn, wil een vordering tot schorsing worden toegewezen.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt de vordering.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoeker niet bekendgemaakt.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op negentien mei tweeduizend zesentwintig,
door de Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Ann Coolsaet,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Greta Scheveneels,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Greta Scheveneels
Ann Coolsaet
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.715
XII-10.070-11/11
