Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636 (2026-09-15)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 267.636 van 15 september 2026 Onderwijs en cultuur - Examens
(onderwijs) Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE IXe KAMER
ARREST
nr. 267.636 van 15 september 2026
in de zaak A. 249.068/IX-11.055
In zake:
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Christophe Vangeel
kantoor houdend te 2018 Antwerpen
Lange Lozanastraat 24
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de VLAAMSE GEMEENSCHAP
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Sofie Logie en Niels Lemaire
kantoor houdend te 8500 Kortrijk
Beneluxpark 27B
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 1 september 2026, strekt tot de
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de
beslissing van de interne beroepsinstantie van het toelatingsexamen voor de
opleiding tot arts van 25 augustus 2026 waarbij het beroep van verzoekster
ongegrond wordt verklaard en de eerder door de examencommissie genomen
beslissing dat zij op het examen 145 op 240 punten behaalt en niet gunstig is
gerangschikt voor het toelatingsexamen voor de opleiding tot arts, wordt bevestigd.
Tevens vraagt verzoekster “de verwerende partij te bevelen
binnen 8 dagen opnieuw over het intern beroep te beslissen, met inachtneming van
het te wijzen arrest en met een afdoende beantwoording van alle aangevoerde
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-1/23
middelen, in voorkomend geval onder verbeurte van een dwangsom van (bedrag)
[sic] euro per dag vertraging”.
II. Verloop van de rechtspleging
Bij
beschikking
van
2
september
2026
werd
de
procedurekalender vastgesteld.
De verwerende partij heeft een nota met opmerkingen en een
administratief dossier ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 10 september 2026, om 14.00 uur.
Staatsraad Jurgen Neuts heeft verslag uitgebracht.
Advocaat
Christophe
Vangeel,
die verschijnt
voor de
verzoekende partij en advocaten Sofie Logie en Stefanie Algoet, die verschijnen
voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Marijke Sterck heeft een met dit
arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Regelgeving en feiten
3.1.
De Vlaamse Regering organiseert jaarlijks een toelatingsexamen
voor de opleiding tot arts (artikel II.187, § 6, 1° en 3°, van de Codex Hoger
Onderwijs en artikel 19 van het besluit van de Vlaamse Regering van 27 januari
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-2/23
2023 ‘over de organisatie van het toelatingsexamen arts, het toelatingsexamen
tandarts en het toelatingsexamen dierenarts’ (“organisatiebesluit”)).
Dat toelatingsexamen beoogt het toetsen van de bekwaamheid
van de studenten om een geneeskundige opleiding met succes af te ronden. Een
gunstige rangschikking op grond van dit examen geldt als een “bijkomende
toelatingsvoorwaarde” voor inschrijving in een bacheloropleiding in het
studiegebied Geneeskunde (artikel II.187, § 1, van de Codex Hoger Onderwijs).
Het examen bestaat uit twee onderdelen: vooreerst een onderdeel
‘wetenschappelijke kennis en inzicht in de vakken biologie, fysica, chemie en
wiskunde’ (“KIW”) en voorts een onderdeel ‘generieke competenties die
aansluiten bij themata uit de beroepspraktijk van artsen’ (“GC”) (artikel II.187, §
5, eerste lid, van de Codex Hoger Onderwijs en artikel 22, eerste lid, van het
organisatiebesluit).
Het examen is vergelijkend van aard. De kandidaten die ten
minste de helft van de bepaalde punten behalen op alle onderdelen van het examen
zijn geslaagd. De geslaagde kandidaten worden gerangschikt in volgorde van de
behaalde numerieke score. De geslaagde kandidaten met de hoogste behaalde
scores worden gunstig gerangschikt, rekening houdend met het vooropgestelde
quotum, dat thans 1878 bedraagt (artikel 1 van het besluit van de Vlaamse Regering
van 8 mei 2026 ‘tot vastlegging van het startquotum voor de opleiding
geneeskunde en voor de opleiding tandheelkunde’). Is het aantal geslaagde
kandidaten hoger dan het vooropgestelde quotum, dan wordt een cesuur getrokken.
Dit gebeurt principieel tussen de kandidaten met een verschillend examenresultaat
(artikel II.187, §§ 3 en 4, van de Codex Hoger Onderwijs).
Alle vragen van het toelatingsexamen zijn meerkeuzevragen met
vier antwoordmogelijkheden per vraag. Slechts één antwoordmogelijkheid per
vraag is juist. Een juist antwoord levert positieve punten op, een fout antwoord
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-3/23
levert negatieve punten op en geen antwoord levert nul punten op (artikel 27, vierde
lid, 1° en 2°, van het organisatiebesluit).
3.2.
Nadere voorschriften met betrekking tot het toelatingsexamen
georganiseerd in 2026 zijn door de examencommissie vastgesteld in het
‘Werkingsreglement en examenreglement toelatingsexamens arts, tandarts en
dierenarts 2026’ (“WER”).
Luidens artikel 27 van het WER bestaat het examenonderdeel
GC uit twee toetsen: ‘EMCO’ en ‘VAARDIG’.
‘EMCO’ staat voor “Empathie en Communicatie”. Deze proef
toetst “de intrinsieke empathie en communicatie van de deelnemers”.
‘VAARDIG’ staat voor “Verbinden, AnAlyseren, ReDeneren in
InteGreren”. De kandidaten krijgen “vragen over een korte wetenschappelijke tekst
met bijhorende figuren over een gezondheidsthema”.
3.3.
Verzoekster neemt op 2 juli 2026 deel aan het toelatingsexamen
voor de opleiding tot arts.
3.4.
Verzoekster behaalt een score van 61 op 120 punten voor het
examenonderdeel KIW, 84 op 120 punten voor het examenonderdeel GC en 145
op 240 punten in het totaal.
De cesuur is door de examencommissie bepaald op 146 punten.
De examencommissie besluit dat verzoekster niet gunstig
gerangschikt is om te worden toegelaten tot de beoogde opleiding.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-4/23
3.5.
Verzoekster stelt op 16 juli 2026 tegen de beslissing van de
examencommissie over haar examenresultaat een beroep in bij de interne
beroepsinstantie van het toelatingsexamen arts (“beroepsinstantie”).
3.6.
Op 25 augustus 2026 beslist de beroepsinstantie dat verzoeksters
beroep ongegrond is en dat de eerder door de examencommissie genomen
beslissing dat zij een score van 145 op 240 punten behaalt en niet gunstig
gerangschikt is, wordt bevestigd. Dit is de bestreden beslissing. Ze is als volgt
gemotiveerd:
“Middel 1
In uw verzoekschrift uit u twijfel over de correcte registratie van uw
antwoorden door de correctietool en bijgevolg de correcte beoordeling van
de resultaten door de Examencommissie.
De Interne Beroepsinstantie heeft de registratie van uw antwoorden
nagekeken en kan in de registratie geen fouten ontdekken. Zij kan dus op
dit punt enkel de beslissing van de Examencommissie handhaven.
U trekt dit middel ook zelf in na inzage in uw beroepsdossier.
Het eerste middel is ongegrond.
Middel 2
U stelt dat u ongelijk bent behandeld doordat u op het onderdeel GC in
tegenstelling tot andere deelnemers gedurende ongeveer een halfuur niet
beschikte over een rekenmachine waardoor u meer tijd moest besteden aan
het oplossen van het examen. De meertijd zou er mogelijk toe hebben geleid
dat u in andere omstandigheden meer vragen had kunnen beantwoorden of
correcties had kunnen aanbrengen voor andere antwoorden.
De Interne Beroepsinstantie moet na bevraging effectief vaststellen dat er
voor het examen GC op verschillende locaties een andere
terbeschikkingstelling van rekenmachines heeft plaatsgevonden. Deze
heeft volgens de Interne Beroepsinstantie echter geen wezenlijk verschil
opgeleverd inzake de mogelijkheid tot slagen, noch inzake de
tijdsbesteding. Van een kandidaat op een examen arts mag verwacht
worden dat die beschikt over een basisvaardigheid inzake het rekenen.
Het is duidelijk dat er hoogstens voor 2 vragen een noodzakelijke
rekenoefening gemaakt diende te worden. Het gaat om de vragen VAA16
en VAA21. De andere vragen konden rechtstreeks beantwoord worden op
basis van de informatie in de tekst of tabellen en figuren zonder enige
noodzakelijke berekening uit te voeren. Omdat de examencommissie de
gelijkheid tussen alle deelnemers maximaal wou garanderen, werd beslist
de vragen VAA16 en VAA21 te neutraliseren. De aard van deze
‘rekenvragen’ kan echter onmogelijk verantwoorden dat men hier
significante tijd verloren heeft indien geen rekentoestel ter beschikking
gesteld werd. Het ging bij vraag 16 om de berekeningen: 6x30 = 180, 150x1
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-5/23
= 150 en 180+150 = 330. Bij vraag 21 ging het om volgende bewerking:
37,5% x 80% = 30%. Van deelnemers aan een toelatingsexamen arts, met
een kennistoets op niveau, kan tijdsverlies om deze oefeningen te maken
moeilijk als voldoende wezenlijk argument aanvaard worden. De Interne
Beroepsinstantie treedt het standpunt van de Examencommissie, zoals
verwoord in het verslag van de beraadslagingsvergadering van 9 juli 2026
bij.
Het is voor de Interne Beroepsinstantie niet bewezen dat het niet
beschikken over een rekenmachine een wezenlijke tijdsinvestering kan
hebben gevraagd die een weerslag kan hebben op het correct beantwoorden
van andere vragen binnen het voldoende ruim bemeten tijdsbestek. In
principe beschikten de deelnemers over voldoende tijd om met het nodige
time management alle vragen met de nodige aandacht te bekijken.
Dit geldt des te meer nu in beroepschrift wordt bevestigd dat uw cliënt reeds
na een half uur terug over een rekenmachine beschikte, terwijl het GCexamen 1,5 uur duurt.
Zoals toegelicht, waren er maar 2 vragen waar een noodzakelijke
wiskundige berekening aan de orde was. Bij een aantal andere vragen met
cijfergegevens moest geen wiskundige berekening gemaakt worden, maar
volstond logisch denken voor het aanduiden van het juiste antwoord. Een
neutralisatie van deze vragen was dan ook niet aan de orde. Het al dan niet
beschikken over een rekenmachine bij het beantwoorden van deze vragen
kan aldus evenmin een gegeven zijn dat tot tijdsverlies geleden heeft. Uw
opmerking dat u 30 minuten zonder rekenmachine moest werken, is aldus
niet pertinent. Zoals hoger toegelicht, was de moeilijkheidsgraad van de
berekeningen van de geneutraliseerde vragen, overigens ook niet van die
aard dat er een aanzienlijk tijdsverlies zou kunnen zijn geweest. De
neutralisatie heeft niets te maken met het tijdsverlies.
Ten overvloede kan worden benadrukt dat het namiddagonderdeel van het
toelatingsexamen niet gericht is op het toetsen van kennis en inzicht in
wiskunde maar op de generieke competenties van de deelnemers.
De Interne Beroepsinstantie is dan ook de overtuiging toegedaan dat de
mogelijkheid al of niet over een rekenmachine te beschikken in casu niet
kan beschouwd worden als een onredelijke situatie om het examen met
succes af te leggen en evenmin als een fundamentele ongelijke situatie kan
worden beschouwd na de genomen maatregelen door de examencommissie.
De Interne Beroepsinstantie beslist bijgevolg dat deze omstandigheid
dermate marginaal van impact was dat zij op generlei wijze een wijziging
van examenresultaat of rangschikking kan verantwoorden.
Het tweede middel is ongegrond.
Middel 3
U stelt dat er onduidelijke communicatie was over het einduur van het
examen, en er pas om 15.55u gecommuniceerd werd dat het examen 5
minuten later zou eindigen aangezien het 5 minuten later was gestart.
Het klopt dat het toelatingsexamen in de namiddag gestart is om 14.35 uur
in plaats van 14.30 uur, en dat het einduur dus ook met vijf minuten werd
uitgesteld naar 16.05 uur. Aan de start van het onderdeel Generieke
Competenties (GC) werden mondelinge instructies afgeroepen. Tijdens het
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-6/23
toelatingsexamen arts werd rond 14u25 afgeroepen ‘Het examen start 5
minuten later. Je zal op het einde dan ook 5 minuten later mogen
doorwerken. Het examen eindigt om 16u05. Je mag nog niet van start gaan.’
Mogelijks was dit in sommige hallen minder hoorbaar, aangezien de
deelnemers nog niet overal klaar zaten om te starten. Om 14.35 uur werd
afgeroepen dat de deelnemers van start mochten gaan.
Tegelijkertijd werd de projectie op de schermen aangepast om het nieuwe
einduur te projecteren. De nieuwe presentatie met het juiste einduur werd
om 14.49 uur verzonden naar de verantwoordelijke voor de projecties,
waarna het zo snel mogelijk werd aangepast op de projectie. Ten laatste om
15.00 uur was de juiste projectie zichtbaar, waarop duidelijk aangegeven
stond dat het examen om 16.05 uur eindigde.
Ten slotte werd om 15.55 uur via het geluidssysteem afgeroepen dat de
deelnemers nog 10 minuten tijd hadden om aan hun examen te werken,
waarna om 16.05 uur werd afgeroepen dat het examen gedaan was.
U haalt in uw beroep niet aan welke impact deze zogenaamde onduidelijke
communicatie zou gehad hebben op uw examenresultaat noch waarom u
belang zou hebben bij de aanvoering van dit middel. Indien u als deelnemer
ervan uitging dat het examen om 16.00 uur gedaan was, zou het feit dat het
examen uiteindelijk vijf minuten later eindigde ervoor gezorgd hebben dat
u meer tijd had dan verwacht en kan dit dus geen negatief effect hebben
gehad.
De Interne Beroepsinstantie is van oordeel dat het einduur van het examen
voldoende duidelijk gecommuniceerd werd. Daarenboven haalt u niet aan
welke impact dit gehad zou hebben op uw examen noch waarom u belang
zou hebben bij de aanvoering van dit middel. Dit vormt dan ook geen reden
om uw examenresultaat te wijzigen.
Het derde middel is ongegrond.”
IV. Herinnering aan de voorwaarden voor het bevelen van een schorsing of een
andere voorlopige maatregel
Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging of tot het bevelen
van een andere voorlopige maatregel bij uiterst dringende noodzakelijkheid slechts
worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor
een behandeling ervan in een beroep tot nietigverklaring en indien minstens één
ernstig middel wordt aangevoerd waarvan het onderzoek zich leent voor een
versnelde behandeling en waarmee de nietigverklaring van de bestreden beslissing
prima facie kan worden verantwoord. Overeenkomstig paragraaf 5 van datzelfde
artikel wordt de zaak behandeld bij uiterst dringende noodzakelijkheid en derhalve
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-7/23
binnen een termijn van vijftien dagen of minder, wanneer zulks in het opschrift
wordt vermeld.
V. Spoedeisendheid en uiterst dringende noodzakelijkheid
De spoedeisendheid is aangetoond, net zoals terecht beroep werd
gedaan op de uiterst dringende noodzakelijkheid. De verwerende partij betwist
zulks overigens niet.
VI. Ernstige middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Een eerste middel is geput uit de schending van de artikelen 2 en
3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen’, de artikelen 18, § 3, 19 en 21, § 2, van het WER, de
materiëlemotiveringsplicht, het zorgvuldigheidsbeginsel en de rechten van
verdediging.
In een eerste middelonderdeel betoogt verzoekster dat “een naar
behoren aangevoerd middel […] onbeantwoord [is] gebleven”. Volgens
verzoekster blijkt uit de bestreden beslissing dat zij een aanvullende nota heeft
ingediend. Daarin werd, naast de grief die zij heeft ingetrokken, “in een
afzonderlijke en uitdrukkelijk als zodanig aangeduide rubriek” een “versterkt
middel” geformuleerd dat verzoekster haar antwoordblad niet heeft kunnen
voltooien, waardoor vijf vragen “onvrijwillig” onbeantwoord bleven, met een
verzoek om artikel 51, § 3, van het WER toe te passen. De bestreden beslissing
ontmoet dat middel niet; ze is beperkt tot de bespreking van de drie bezwaren die
in het oorspronkelijke beroepschrift waren opgenomen. Nochtans verplicht artikel
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-8/23
21, § 2, van het WER de beroepsinstantie ertoe een antwoord te geven op de door
de deelnemer aangehaalde middelen.
In een tweede middelonderdeel beklaagt verzoekster zich erover
dat de beslissing steunt op een onjuist feitelijke premisse. Het oordeel van de
beroepsinstantie in verband met het derde middel dat verzoekster “niet [aanhaalt]
welke impact deze zogenaamde onduidelijke communicatie zou gehad hebben op
[haar] examenresultaat noch waarom [zij] belang zou hebben bij de aanvoering van
dit middel”, is volgens haar “feitelijk onjuist”. In haar aanvullende nota heeft
verzoekster, zo stelt zij, de weerslag op het examenresultaat uitdrukkelijk en
gedetailleerd uiteengezet.
In een derde middelonderdeel voert verzoekster aan dat de
beroepsinstantie “drie stukken die zich in het administratief dossier […] bevinden
en die de aangevoerde weerslag ondersteunen” niet heeft onderzocht. Verzoekster
maakt gewag van (1) de verklaring van een toezichter dat een kandidate haar
antwoorden niet tijdig kon invullen en in paniek raakte, (2) de deelnemersbundel
op de examentafel met de vermelding ’16 uur einde GC’, wat nooit werd rechtgezet
en (3) de originele scan van het antwoordblad met de vijf onbeantwoorde vragen.
Met betrekking tot de tijdsaanduiding beperkt de beroepsinstantie zich tot de
schermprojectie, zonder de schriftelijke tijdsaanduiding op de examentafel te
bespreken, terwijl de toezichter net daaraan refereert als de bron waarop de
deelnemers de tijdsaanduiding moesten raadplegen.
Een vierde middelonderdeel spreekt van een “uitholling van
artikel 18, § 3 [van het WER] en van het hoorrecht”. Volgens verzoekster
waarborgt de voormelde bepaling van het WER het recht van iedere deelnemer om
na de inzage bijkomende nota’s in te dienen op grond van nieuwe elementen. Dat
recht wordt van elk nuttig effect beroofd, wanneer de beroepsinstantie de middelen
die in zo’n bijkomende nota worden aangevoerd, onbesproken laat. Dat de
bestreden beslissing voorts vaststelt dat verzoekster niets over de weerslag op haar
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-9/23
resultaat heeft aangevoerd, toont volgens verzoekster aan dat het verhoor “zonder
nuttig gevolg” was.
Tot slot wijst verzoekster erop dat zij slechts één punt mist om
de cesuur te bereiken en gunstig gerangschikt te worden. Dat zou volgens
verzoekster het geval zijn, mocht het betrokken middel zijn onderzocht en haar
resultaat aangepast.
Beoordeling
a. eerste middelonderdeel
Verzoekster voert aan dat een “versterkt middel” dat zij in een
aanvullende nota voor de beroepsinstantie heeft aangevoerd, in de bestreden
beslissing onbeantwoord is gebleven.
In haar oorspronkelijke bezwaarschrift heeft verzoekster als
tweede middel aangevoerd wat volgt:
“4.2. Tweede middel (in ondergeschikte orde) - onvolledige remediëring
van het rekentoestel-nadeel (artikel 51, § 3 het gelijkheids- en het
redelijkheidsbeginsel)
De examencommissie heeft de ongelijkheid inzake de rekentoestellen
erkend en collectief geremedieerd door de twee vragen waarbij rekenen
naar haar oordeel noodzakelijk was (VAA16 en VAA21) voor alle
deelnemers te neutraliseren. Verzoekster neemt daarvan akte. Die
neutralisatie is tegelijk een erkenning dat het rekentoestel-nadeel het
examenresultaat materieel heeft beïnvloed; anders zou zij niet nodig zijn
geweest.
De examencommissie kan bezwaarlijk tegelijk voorhouden dat de
onduidelijkheid ernstig genoeg was om voor alle 6123 deelnemers twee
vragen te neutraliseren, én dat zij op de individuele kandidate die gedurende
ongeveer een half uur van haar rekentoestel verstoken bleef, geen enkele
impact heeft gehad. Enkel de omvang van die impact, niet het bestaan
ervan, staat ter discussie.
De remediëring is evenwel onvolledig. Zij compenseert de inhoud van twee
vragen, maar niet: (i) de ongeveer dertig minuten waarin verzoekster in blok
52 onder ongelijke omstandigheden heeft gewerkt terwijl deelnemers in
andere ruimten van bij de aanvang over een rekentoestel beschikten […];
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-10/23
(ii) de tijd die zij aan die vragen of aan pogingen tot handmatig rekenen
heeft besteed en die zij niet aan andere vragen kon besteden; en (iii) enige
andere VAARDIG-vraag waarbij een rekentoestel nuttig, zij het niet strikt
noodzakelijk, was.
De asymmetrie in de remediëring bevestigt dit. De examencommissie
compenseerde het tijdsverlies van de vijf minuten laattijdige start mét tijd
(verlenging tot 16.05 uur) en kende aan een deelnemer met een technisch
probleem 35 minuten bijkomende tijd toe. Voor het tijdsverlies dat gepaard
ging met het ongeveer een half uur ontbreken van het rekentoestel voorzag
zij daarentegen géén tijdscompensatie, maar enkel een inhoudelijke
correctie van twee vragen. De examencommissie erkent aldus zelf dat
verloren tijd in beginsel met tijd wordt gecompenseerd - behalve hier.
Artikel 51, § 3 vereist niet het bewijs van een welbepaald verloren punt,
maar dat het probleem ‘redelijkerwijze impact hebben gehad op het
examenresultaat’. Gelet op de door de examencommissie zelf erkende
materialiteit van het rekentoestel-nadeel en op de marge van één punt, is
aan die maatstaf voldaan.
Verzoekster verzoekt de interne beroepsinstantie dit residuele, nietgecompenseerde nadeel individueel te beoordelen onder artikel 51, § 3 en,
met toepassing van artikel 8, aan de hand van de gepubliceerde vragen
(artikel 56, § 1) na te gaan of naast VAA16 en VAA21 nog andere
VAARDIG-vragen door rekenen konden worden ondersteund.
De neutralisatie van VAA16 en VAA21 en de toekenning van bijkomende
punten zijn collectieve maatregelen die het gemiddelde nadeel opvangen.
Zij beletten niet dat het individuele resultaat van verzoekster, op een marge
van één punt, door een onterechte inlezing van haar antwoordblad kan zijn
beïnvloed. Artikel 51, § 3 voorziet uitdrukkelijk in een individuele
bijsturing naast de collectieve maatregelen.
Verzoekster stelt vast dat het verslag aangeeft dat de verlenging op de
schermen werd gecommuniceerd, terwijl haar relaas en de verklaring uit
blok 51 (stuk 6) aangeven dat de bijkomende tijd pas omstreeks 15.55 uur
werd aangekondigd. Verzoekster steunt haar beroep niet in hoofdorde op
dit punt; zij verzoekt de interne beroepsinstantie evenwel de registraties van
de schermen en de omroepingen op te vragen om deze tegenstelling te
beslechten (artikel 8).
Deze algemene vaststelling ontslaat de interne beroepsinstantie niet van
haar verplichting om, met volheid van bevoegdheid, het individuele dossier
van verzoekster op zijn eigen merites te toetsen (artikel 5, §§ 2-3). Een en
bloc genomen afwijzing van alle dossiers volstaat niet als individuele
motivering ten aanzien van verzoekster.
De artikelen 40 en 47 voorzien in mogelijkheden om tijdens of kort na het
examen opmerkingen te maken, maar bevatten geen vervaltermijn voor het
intern beroep. De enige toepasselijke vervaltermijn is die van artikel 16, §
2 van het werkingsreglement, die verzoekster naleeft. De aangevoerde
feiten – de aanvangs- en einduren, het tijdstip van uitdeling van de
rekentoestellen en de omroepingen – zijn bovendien objectief verifieerbaar
en worden op wezenlijke punten door het verslag van 9 juli 2026 zelf
bevestigd, zodat het al dan niet onmiddellijk melden ervan aan de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-11/23
gegrondheid niets afdoet. De interne beroepsinstantie beschikt ter zake
overigens over een eigen onderzoeksbevoegdheid (artikel 8).”
In een aanvullende nota deed verzoekster als “versterkt middel”
gelden:
“4. Versterkt middel (artikel 51, § 3): het onvoltooide antwoordblad als
concrete impact van het erkende rekentoestel-nadeel
De examencommissie heeft in haar verslag van 9 juli 2026 erkend dat er
onduidelijkheid bestond over de rekentoestellen, waardoor sommige
deelnemers tijdens het namiddagonderdeel over een rekentoestel
beschikten en anderen niet. Verzoekster beschikte in blok 52 pas ongeveer
een half uur na de aanvang over een rekentoestel, terwijl deelnemers in
andere ruimten er van bij de aanvang over beschikten. Voor dit tijds- en
conditienadeel werd, anders dan voor de vijf minuten laattijdige start, geen
tijdscompensatie voorzien; enkel de inhoud van twee vragen (VAA16 en
VAA21) werd geneutraliseerd.
De inzage levert nu de concrete neerslag van dat nadeel. Verzoekster kon
haar antwoordblad niet voltooien: vijf vragen bleven onvrijwillig blanco,
waaronder de drie die zij reeds vóór de inzage had aangewezen. Dat zij haar
antwoorden niet tijdig kon invullen en daarbij in paniek raakte, wordt door
de eigen toezichter van de organisatie bevestigd. De onmogelijkheid om
onder gelijke omstandigheden af te werken, is precies het soort probleem
dat ‘niet tijdens het toelatingsexamen (kon) worden geremedieerd of
gecompenseerd’ in de zin van artikel 51, § 3.
Dat dit ‘redelijkerwijze impact hebben gehad op het examenresultaat’ heeft,
is bij een marge van één punt aannemelijk. Verzoekster beantwoordde de
VAARDIG-vragen die zij wél invulde voor bijna drie vierde correct (13 op
18). Was zij in staat geweest de vijf onvrijwillig blanco gebleven vragen
onder gelijke omstandigheden af te werken, dan zou zij, gelet op die
trefzekerheid, redelijkerwijze minstens het [ene] punt hebben behaald dat
haar van de cesuur scheidt. Overeenkomstig artikel 49, § 1 volstaat één
bijkomend juist antwoord (+3) ruimschoots.
Verzoekster verzoekt de interne beroepsinstantie dan ook, met toepassing
van haar volheid van bevoegdheid (artikel 5, § 2), haar examenresultaat
overeenkomstig artikel 51, § 3 aan te passen tot minstens de cesuur en haar
gunstig te rangschikken.”
9.
Op het eerste gezicht verschilt het “versterkt middel” niet
wezenlijk van het tweede middel van het oorspronkelijke bezwaarschrift. In het
“versterkt middel” voert verzoekster alléén bijkomend aan dat zij als nadeel heeft
geleden dat “vijf vragen […] onvrijwillig blanco [bleven]”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-12/23
In de bestreden beslissing wordt, met betrekking tot het tweede
middel, overwogen dat de beroepsinstantie heeft vastgesteld dat “voor het examen
GC op verschillende locaties een andere terbeschikkingstelling van rekenmachines
heeft plaatsgevonden”, dat dit volgens haar “geen wezenlijk verschil [heeft]
opgeleverd inzake de mogelijkheid tot slagen, noch inzake de tijdsbesteding” en
dat “[v]an een kandidaat op een examen arts mag verwacht worden dat die beschikt
over een basisvaardigheid inzake het rekenen”. De beroepsinstantie merkt voorts
op dat “hoogstens voor 2 vragen een noodzakelijke rekenoefening gemaakt diende
te worden”, dat andere vragen “rechtstreeks beantwoord” konden worden aan de
hand van de informatie in de tekst, tabellen of figuren en zonder berekening, dat
de examencommissie de twee betrokken vragen heeft geneutraliseerd om “de
gelijkheid tussen alle deelnemers maximaal [te] garanderen”, dat de “aard van deze
‘rekenvragen’ […] onmogelijk [kan] verantwoorden dat men hier significante tijd
verloren heeft indien geen rekentoestel ter beschikking gesteld werd” en dat “[v]an
deelnemers aan een toelatingsexamen arts, met een kennistoets op niveau, […]
tijdsverlies om deze oefeningen te maken moeilijk als voldoende wezenlijk
argument aanvaard [kan] worden”. Voor de beroepsinstantie is het bijgevolg “niet
bewezen dat het niet beschikken over een rekenmachine een wezenlijke
tijdsinvestering kan hebben gevraagd die een weerslag kan hebben op het correct
beantwoorden van andere vragen binnen het voldoende ruim bemeten tijdsbestek”.
Volgens haar “beschikten de deelnemers [in principe] over voldoende tijd om met
het nodige time management alle vragen met de nodige aandacht te bekijken”. Dat
geldt naar het oordeel van de beroepsinstantie “des te meer nu in het beroepschrift
wordt bevestigd dat [verzoekster] reeds na een half uur terug over een
rekenmachine beschikte,
terwijl
het
GC-examen
1,5
uur duurt”.
De
beroepsinstantie wijst nog erop dat “[b]ij een aantal andere vragen met
cijfergegevens […] geen wiskundige berekening [moest] gemaakt worden, maar
volstond logisch denken voor het aanduiden van het juiste antwoord”. Voor het
beantwoorden van die vragen was volgens haar geen rekenmachine nodig en die
vragen kunnen bijgevolg geen tijdsverlies hebben opgeleverd. De beroepsinstantie
besluit uit een en ander dat verzoeksters opmerking dat zij bij het betrokken
examenonderdeel dertig minuten zonder rekenmachine was, “niet pertinent” is, dat
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-13/23
het neutraliseren van de vragen niets met tijdsverlies van doen heeft, dat “de
mogelijkheid al of niet over een rekenmachine te beschikken in casu niet kan
beschouwd worden als een onredelijke situatie om het examen met succes af te
leggen en evenmin als een fundamentele ongelijke situatie kan worden beschouwd
na de genomen maatregelen door de examencommissie” en dat “deze
omstandigheid dermate marginaal van impact was dat zij op generlei wijze een
wijziging van examenresultaat of rangschikking kan verantwoorden”.
Daarmee lijkt het tweede middel een afdoende antwoord te
hebben gekregen, evenals het “versterkt middel”. De beroepsinstantie zet prima
facie omstandig uiteen waarom zij niet bewezen acht dat het tijdelijk ontbreken
van een rekenmachine – dertig minuten op een examenduur van anderhalf uur –
dat slechts nodig was voor twee van vijfentwintig vragen, een wezenlijke impact
heeft gehad op het beantwoorden van alle andere vragen – en dus ook de door
verzoekster, naar eigen zeggen, “onvrijwillig” niet-beantwoorde vragen.
Het middelonderdeel faalt, zo lijkt.
b. tweede middelonderdeel
Verzoekster betoogt dat de beroepsinstantie steunt op een
“onjuiste feitelijke premisse” voor zover zij bij de beoordeling van het voor haar
aangevoerde derde middel overweegt dat verzoekster “niet [aanhaalt] welke impact
deze zogenaamde onduidelijke communicatie zou gehad hebben op [haar]
examenresultaat noch waarom [zij] belang zou hebben bij de aanvoering van dit
middel”.
Dat derde middel heeft betrekking op de mededeling dat het
examen om 16.05 uur zou eindigen in plaats van 16.00 uur.
Volgens verzoekster heeft zij in de aanvullende nota “de
weerslag op het examenresultaat juist uitdrukkelijk en gedetailleerd [uiteengezet]”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-14/23
In haar aanvullende nota lijkt verzoekster over het einduur van
het betrokken examenonderdeel – slechts – het volgende aan te voeren:
“3.2. De schriftelijke en visuele tijdsreferenties gaven 16.00 uur aan
De deelnemersbundel die op de tafel van elke deelnemer lag – en waarnaar
toezichter 2 uitdrukkelijk verwijst als het document waarop de kandidaten
‘alle tijdsaanduidingen konden raadplegen’ – vermeldt als einduur van het
onderdeel GC: ‘16 uur einde GC’.
De oorspronkelijke schermpresentatie voor het onderdeel GC vermeldt
eveneens: ‘Dit onderdeel duurt tot 16.00 uur’. Er bestaat een aangepaste
versie die ‘Dit onderdeel duurt tot 16.05 uur’ vermeldt. Uit de in het dossier
gevoegde e-mail van 2 juli 2026, verzonden om 14.49 uur met hoge
prioriteit, blijkt dat pas op dat ogenblik dringend werd gevraagd de
eindslide aan te passen: ‘We zijn 5 minuten later gestart dus het einduur is
ook 5 minuten later’. De schermen toonden het einduur van 16.00 uur
derhalve tot minstens 14.49 uur, dit is ongeveer een kwartier na de
aanvang.”
In een rubriek ‘Ten overvloede’ merkt verzoekster nog op wat
volgt:
“5.1. Dat het gewijzigde einduur werd gecommuniceerd (verslag en
afgeroepen instructies).
Verzoekster erkent dat het einduur van 16.05 uur volgens de afgeroepen
instructies mondeling werd omgeroepen, en dat een toezichter dit als
duidelijk heeft ervaren. Zij wijst er evenwel op dat de twee schriftelijke en
visuele referenties waarnaar de deelnemer zich krachtens de artikelen 35, §
2 en 39, § 3 mag richten – de deelnemersbundel op haar tafel en de
schermpresentatie – het einduur van 16.00 uur vermeldden, en dat de
schermcorrectie pas na 14.49 uur werd gevraagd. Toezichter 2 erkent
bovendien dat de mondelinge aankondiging voor een geconcentreerde
kandidaat moeilijk hoorbaar kon zijn, en dat de ochtendaankondiging met
ruis gepaard ging. Het valt verzoekster dan ook niet te verwijten dat zij zich
op de schriftelijke en visuele tijdsaanduiding van 16.00 uur heeft verlaten.
Verzoekster steunt haar beroep evenwel niet in hoofdorde op de eindtijd.
De dragende grond is dat zij haar antwoordblad, als gevolg van de ongelijke
examenomstandigheden, niet heeft kunnen voltooien.”
15.
In deze extracten uit de aanvullende nota leest de Raad van State
voorshands nergens wat volgens verzoekster de weerslag van de communicatie
over het einduur van het betrokken examenonderdeel op haar resultaten is geweest
en welk belang zij dus bij die grief heeft. Verzoekster maakt in haar verzoekschrift
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-15/23
evenmin duidelijk wat zij meent “uitdrukkelijk en gedetailleerd” te hebben
toegelicht.
Wél mag worden vastgesteld dat verzoekster zelf aangeeft dat zij
haar bezwaar “evenwel niet in hoofdorde op de eindtijd [steunt]”, maar dat “[d]e
dragende grond is dat zij haar antwoordblad, als gevolg van de ongelijke
examenomstandigheden,
niet
heeft
kunnen
voltooien”.
Die
“ongelijke
omstandigheden” lijken evenwel slechts betrekking te hebben op het (tijdelijk)
ontbreken van een rekenmachine voor dat examenonderdeel en niet op de
communicatie omtrent de verlenging van het einduur met vijf minuten.
Verzoekster overtuigt op het eerste gezicht niet ervan dat de
beroepsinstantie is uitgegaan van een verkeerde premisse.
Het middelonderdeel mist ernst.
c. derde middelonderdeel
Verzoekster verwijt de beroepsinstantie dat zij in de bestreden
beslissing “met geen enkel woord” ingaat op drie stukken die zich in het
administratief dossier bevinden, namelijk (1) “de verklaring van de toezichter dat
een kandidate haar antwoorden niet tijdig kon invullen en in paniek raakte”, (2)
“de deelnemersbundel op de examentafel met de vermelding ’16 uur einde GC’,
die nooit werd gecorrigeerd” en (3) “de originele scan van het antwoordblad met
de vijf onbeantwoorde vragen”.
Daargelaten of de beroepsinstantie de drie voormelde stukken
wel of niet heeft betrokken bij de beoordeling van de bezwaren van verzoekster,
moet op het eerste gezicht evenwel worden vastgesteld dat verzoekster zich niet de
minste moeite heeft getroost om in haar verzoekschrift toe te lichten in welke mate
die stukken een ander licht op de zaak kunnen werpen – en dus enig belang hebben.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-16/23
Verzoekster mag niet van de Raad van State verwachten dat hij het
middelonderdeel in haar plaats ontwikkelt.
Alleen over de vermelding op de deelnemersbundel dat het einde
van het examenonderdeel “16.00 uur” was, licht verzoekster toe dat “juist die
aanduiding het document is waarnaar de eigen toezichter van de verwerende partij
verwijst als de bron waarop de deelnemers de tijdsaanduidingen konden
raadplegen”.
Terecht lijkt de verwerende partij in de nota met opmerkingen te
refereren aan artikel 39, § 3, van het WER, dat bepaalt dat “[d]e deelnemers […]
zelf verantwoordelijk [zijn] om de tijd die via de projectieschermen wordt
afgebeeld, in het oog te houden tijdens het examen”. Zij wijst nog erop dat “ten
laatste om 15.00 uur” op diezelfde schermen ook het nieuwe einduur – 16.05 uur
in plaats van 16.00 uur – werd aangegeven. Verzoekster lijkt zulks niet te
betwisten. Alsdan kan zij op het eerste gezicht de verwerende partij bezwaarlijk
verwijten niet ook de deelnemersbundels van alle kandidaten van het betrokken
toelatingsexamen manueel te hebben aangepast.
Bovendien, zoals gezien bij de bespreking van het tweede
middelonderdeel, lijkt verzoekster niet te hebben uiteengezet welke invloed de
mededeling van het nieuwe einduur op haar resultaten heeft gehad en welk belang
zij bijgevolg heeft bij die grief.
Het middelonderdeel is hoe dan ook niet ernstig.
d. vierde middelonderdeel
Verzoekster voert nog aan dat het onbesproken laten van het
“versterkt middel” en de overweging van de beroepsinstantie dat zij “niets over de
weerslag op haar resultaat zou hebben aangevoerd”, een “uitholling van artikel 18,
§ 3[, van het WER] en van het hoorrecht” uitmaakt.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-17/23
Daarmee knoopt verzoekster prima facie aan bij het eerste en
tweede middelonderdeel van haar eerste middel.
Beide middelonderdelen zijn hiervóór – voorlopig – niet-ernstig
bevonden.
Het uitgangspunt voor dit middelonderdeel faalt derhalve.
Het middelonderdeel is evenmin ernstig.
e. besluit
Het middel is in zijn geheel niet ernstig.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
In een tweede middel voert verzoekster “miskenning van de
volheid van bevoegdheid (artikel 5, §§ 2 en 3 van het werkingsreglement) en
onthouding van rechtsmacht” aan.
Zij doet gelden dat de beroepsinstantie “een aangevoerd middel
niet [heeft] onderzocht, ontlastende stukken uit haar eigen dossier niet [heeft]
besproken, en zich bij de beoordeling van het rekentoestel [heeft] beperkt tot de
vaststelling dat zij ‘het standpunt van de Examencommissie, zoals verwoord in het
verslag van de beraadslagingsvergadering van 9 juli 2026’ bijtreedt”.
Beoordeling
Aangezien verzoekster in dit middel in genen dele lijkt uiteen te
zetten welk “aangevoerd middel” niet is onderzocht en welke “ontlastende
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-18/23
stukken” niet zijn betrokken in de beoordeling van de beroepsinstantie, neemt de
Raad van State aan dat het om het middel en de stukken gaat die verzoekster reeds
in het eerste middel heeft ter sprake gebracht.
Bij de bespreking van dat middel is – voorlopig – gebleken dat
verzoekster niet ervan overtuigt dat het “versterkt middel” onbeantwoord is
gebleven en dat verzoekster niet aantoont hoe die stukken een ander licht op de
zaak kunnen werpen. De middelonderdelen zijn daarom niet ernstig bevonden.
In zoverre is ook dit middel niet ernstig.
Voorts is hiervóór, sub 10, de motivering van de bestreden
beslissing over de grief van verzoekster in verband met het (tijdelijk) ontbreken
van een rekenmachine weergegeven.
Hoe verzoekster daaruit afleidt dat de beroepsinstantie zich ertoe
zou hebben beperkt het standpunt van de examencommissie zonder meer bij te
vallen, is voor de Raad van State op het eerste gezicht een raadsel.
Ook in die mate is het middel niet ernstig.
Het middel is in zijn geheel niet ernstig.
C. Derde middel
Uiteenzetting van het middel
Een derde middel is geput uit de schending van de artikelen 37,
§ 1, d), en 51, § 3, van het WER, van het gelijkheidsbeginsel en van de
materiëlemotiveringsplicht “wegens tegenstrijdige en kennelijk onredelijke
motieven”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-19/23
In een eerste middelonderdeel – “tegenstrijdige motieven” –
voert verzoekster aan dat de examencommissie de onduidelijkheid over de
rekentoestellen uitdrukkelijk heeft erkend en daarom twee vragen heeft
geneutraliseerd. De bestreden beslissing stelt daarentegen dat de neutralisatie niets
van doen heeft met het tijdsverlies en dat de omstandigheid dermate marginaal van
impact was dat een wijziging van het examenresultaat van verzoekster om die
reden niet is te verantwoorden. Daarin leest verzoekster een tegenstrijdigheid van
de motieven.
In een tweede middelonderdeel betoogt verzoekster dat de
overweging in de bestreden beslissing dat “[v]an een kandidaat op een examen arts
mag verwacht worden dat die beschikt over een basisvaardigheid inzake het
rekenen” blijk ervan geeft dat de beroepsinstantie een “normatieve verwachting”
in de plaats stelt van de reglementaire verplichting om een eenvoudig rekentoestel
ter beschikking te stellen (artikel 37, § 1, d), van het WER).
Een derde middelonderdeel bekritiseert de passus in de bestreden
beslissing dat “de deelnemers [in principe] over voldoende tijd [beschikken] om
met het nodige time management alle vragen met de nodige aandacht te bekijken”.
Met die overweging gaat de beroepsinstantie volgens verzoekster voorbij aan het
concrete dossier van verzoekster, waaruit blijkt dat haar antwoordblad niet kon
worden voltooid. Verzoekster meent dat “het probleem” “redelijkerwijze impact
[heeft] gehad op het examenresultaat”, zodat het oordeel van de beroepsinstantie
dat de impact “dermate marginaal” was dat hij “op generlei wijze” een wijziging
van haar examenresultaat kan verantwoorden “kennelijk onredelijk” is.
Beoordeling
a. eerste middelonderdeel
Van tegenstrijdigheid van motieven lijkt maar sprake te kunnen
zijn, in geval van tegenstrijdige motieven in één en dezelfde beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-20/23
Voor zover het middelonderdeel uitgaat van een andere opvatting
– verzoekster ziet een tegenstrijdigheid tussen motieven in de beslissing van de
examencommissie enerzijds, en motieven van de bestreden beslissing die uitgaat
van de beroepsinstantie anderzijds – lijkt het naar recht te falen en ernst te missen.
Dat de beroepsinstantie de beroepen beslissing van de
examencommissie “bevestigt” doet op het eerste gezicht niet anders besluiten.
Immers, de beroepsinstantie is, zo lijkt, op grond van een eigen onderzoek en met
eigen motieven tot haar beoordeling van de zaak van verzoekster gekomen.
b. tweede middelonderdeel
In de bestreden beslissing is te lezen dat verzoekster in haar
bezwaarschrift heeft bevestigd dat zij “reeds na een half uur terug over een
rekenmachine beschikte, terwijl het GC-examen 1,5 uur duurt”.
In die omstandigheden en in het licht van alle andere
overwegingen van de beroepsinstantie over het tijdelijk niet beschikken over een
rekenmachine voor het examenonderdeel GC, valt prima facie niet in te zien welk
belang verzoekster heeft bij de tegenwerping dat één overweging in de bestreden
beslissing – “[v]an een kandidaat op een examen arts mag verwacht worden dat die
beschikt over een basisvaardigheid inzake het rekenen” – afbreuk zou doen aan de
verplichting om een eenvoudig rekentoestel ter beschikking te stellen.
Het middelonderdeel mist ernst.
c. derde middelonderdeel
Dat de overweging van de beroepsinstantie dat “de deelnemers
[in principe] over voldoende tijd [beschikken] om met het nodige time management
alle vragen met de nodige aandacht te bekijken” erop wijst dat niet naar
verzoeksters concrete situatie is gekeken, zoals verzoekster betoogt, begrijpt de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-21/23
Raad van State op het eerste gezicht niet. Immers, met die overweging lijkt de
beroepsinstantie precies erop te wijzen dat voor het – naar verzoeksters zeggen –
“onvrijwillig” niet-invullen van vijf antwoorden, de oorzaak bij verzoekster zelf
moet worden gezocht en niet bij het (tijdelijk) ontbreken van een rekentoestel.
In die mate is het middel niet ernstig.
Zoals sub 10 gezien, heeft de beroepsinstantie omstandig
uiteengezet waarom zij een zodanige impact van het (tijdelijk) ontbreken van een
rekentoestel dat een aanpassing van het examenresultaat van verzoekster
noodzakelijk is, niet aannemelijk acht.
Verzoekster slaagt niet erin, zo lijkt, die zienswijze te
ontkrachten.
Dat doet zij prima facie ook niet door erop te wijzen dat zij
slechts één punt onder de cesuur heeft gescoord, een “trefzekerheid” van dertien
juiste antwoorden te hebben gegeven op achttien vragen en vijf vragen
“onvrijwillig” onbeantwoord te hebben gelaten.
In die mate is het middel evenmin ernstig.
d. besluit
Het middel is in zijn geheel niet ernstig.
VII. Conclusie
Bij gebrek aan een ernstig middel moeten de vorderingen worden
afgewezen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-22/23
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt de vorderingen.
-
De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten van de vordering tot
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid, begroot op een rolrecht van
200 euro, een bijdrage van 26 euro, en een rechtsplegingsvergoeding van
770 euro, die verschuldigd is aan de verwerende partij.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van de verzoekende partij niet bekendgemaakt.
Dit arrest is uitgesproken op vijftien september tweeduizend zesentwintig, door de
Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
Jurgen Neuts,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Frank Bontinck,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Frank Bontinck
Jurgen Neuts
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.636
IX-11.055-23/23
