Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690 (2026-09-17)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 267.690 van 17 september 2026 Onderwijs en cultuur - Examens
(onderwijs) Beslissing : Bevolen
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE IXe KAMER
ARREST
nr. 267.690 van 17 september 2026
in de zaak A. 249.069/IX-11.056
In zake:
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Christophe Vangeel
kantoor houdend te 2018 Antwerpen
Lange Lozanastraat 24
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de VLAAMSE GEMEENSCHAP
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Sofie Logie en Stefanie Algoet
kantoor houdend te 8500 Kortrijk
Beneluxpark 27B
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 1 september 2026, strekt tot de
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de
beslissing van de interne beroepsinstantie van het toelatingsexamen voor de
opleiding tot arts van 25 augustus 2026 waarbij het beroep van verzoekster
ongegrond wordt verklaard en de eerder door de examencommissie genomen
beslissing dat zij op het examen 144 op 240 punten behaalt en niet gunstig is
gerangschikt voor het toelatingsexamen voor de opleiding tot arts, wordt bevestigd
en “[v]oor zover als nodig […] de beslissing van de examencommissie van 9 juli
2026, in zoverre deze aan alle deelnemers 8 bijkomende punten per
examenonderdeel toekent, een cesuur van 146/240 vaststelt en [verzoekster] niet
gunstig rangschikt”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-1/33
Tevens vraagt verzoekster “de verwerende partij te bevelen
binnen 8 dagen opnieuw over het intern beroep te beslissen, met inachtneming van
het te wijzen arrest en met een afdoende beantwoording van alle aangevoerde
middelen, in voorkomend geval onder verbeurte van een dwangsom van (bedrag)
[sic] euro per dag vertraging”.
II. Verloop van de rechtspleging
Bij
beschikking
van
2
september
2026
werd
de
procedurekalender vastgesteld.
De verwerende partij heeft een nota met opmerkingen en een
administratief dossier ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 10 september 2026, om 14.00 uur.
Staatsraad Jurgen Neuts heeft verslag uitgebracht.
Advocaat
Christophe
Vangeel,
die verschijnt
voor de
verzoekende partij en advocaten Sofie Logie en Stefanie Algoet, die verschijnen
voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Auditeur Daniël Plas heeft een met dit arrest eensluidend advies
gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-2/33
III. Regelgeving en feiten
3.1.
De Vlaamse Regering organiseert jaarlijks een toelatingsexamen
voor de opleiding tot arts (artikel II.187, § 6, 1° en 3°, van de Codex Hoger
Onderwijs en artikel 19 van het besluit van de Vlaamse Regering van 27 januari
2023 ‘over de organisatie van het toelatingsexamen arts, het toelatingsexamen
tandarts en het toelatingsexamen dierenarts’ (“organisatiebesluit”)).
Dat toelatingsexamen beoogt het toetsen van de bekwaamheid
van de studenten om een geneeskundige opleiding met succes af te ronden. Een
gunstige rangschikking op grond van dit examen geldt als een “bijkomende
toelatingsvoorwaarde” voor inschrijving in een bacheloropleiding in het
studiegebied Geneeskunde (artikel II.187, § 1, van de Codex Hoger Onderwijs).
Het examen bestaat uit twee onderdelen: vooreerst een onderdeel
‘wetenschappelijke kennis en inzicht in de vakken biologie, fysica, chemie en
wiskunde’ (“KIW”) en voorts een onderdeel ‘generieke competenties die
aansluiten bij themata uit de beroepspraktijk van artsen’ (“GC”) (artikel II.187, §
5, eerste lid, van de Codex Hoger Onderwijs en artikel 22, eerste lid, van het
organisatiebesluit).
Het examen is vergelijkend van aard. De kandidaten die ten
minste de helft van de bepaalde punten behalen op alle onderdelen van het examen
zijn geslaagd. De geslaagde kandidaten worden gerangschikt in volgorde van de
behaalde numerieke score. De geslaagde kandidaten met de hoogste behaalde
scores worden gunstig gerangschikt, rekening houdend met het vooropgestelde
quotum, dat thans 1878 bedraagt (artikel 1 van het besluit van de Vlaamse Regering
van 8 mei 2026 ‘tot vastlegging van het startquotum voor de opleiding
geneeskunde en voor de opleiding tandheelkunde’). Is het aantal geslaagde
kandidaten hoger dan het vooropgestelde quotum, dan wordt een cesuur getrokken.
Dit gebeurt principieel tussen de kandidaten met een verschillend examenresultaat
(artikel II.187, §§ 3 en 4, van de Codex Hoger Onderwijs). Wanneer het aantal
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-3/33
gerangschikte kandidaten onder het voormelde startquotum ligt, bepaalt de
examencommissie geen cesuur (artikel 8, tweede lid, van het organisatiebesluit).
De examencommissie beslist welke kandidaten gunstig worden
gerangschikt op grond van de volgende regels:
1° niet-geslaagde kandidaten worden niet gerangschikt;
2° geslaagde kandidaten worden gerangschikt (tenzij zij uitdrukkelijk
melden niet gerangschikt te willen worden);
3° alle geslaagde kandidaten worden gunstig gerangschikt als er geen
cesuur is bepaald;
4° gerangschikte kandidaten met een score kleiner dan de bepaalde cesuur
worden niet gunstig gerangschikt;
5° gerangschikte kandidaten met een score groter of gelijk aan de bepaalde
cesuur worden gunstig gerangschikt (artikel 9, eerste lid, van het
organisatiebesluit).
Alle vragen van het toelatingsexamen zijn meerkeuzevragen met
vier antwoordmogelijkheden per vraag. Slechts één antwoordmogelijkheid per
vraag is juist. Een juist antwoord levert positieve punten op, een fout antwoord
levert negatieve punten op en geen antwoord levert nul punten op (artikel 27, vierde
lid, 1° en 2°, van het organisatiebesluit).
3.2.
Nadere voorschriften met betrekking tot het toelatingsexamen
georganiseerd in 2026 zijn door de examencommissie vastgesteld in het
‘Werkingsreglement en examenreglement toelatingsexamens arts, tandarts en
dierenarts 2026’ (“WER”).
Luidens artikel 27 van het WER bestaat het examenonderdeel
GC uit twee toetsen: ‘EMCO’ en ‘VAARDIG’. ‘EMCO’ staat voor “Empathie en
Communicatie”. Deze proef toetst “de intrinsieke empathie en communicatie van
de deelnemers”. ‘VAARDIG’ staat voor “Verbinden, AnAlyseren, ReDeneren en
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-4/33
InteGreren”. De kandidaten krijgen “vragen over een korte wetenschappelijke tekst
met bijhorende figuren over een gezondheidsthema”.
3.3.
Verzoekster neemt op 2 juli 2026 deel aan het toelatingsexamen
voor de opleiding tot arts.
3.4.
Het verslag over de beraadslaging van de examencommissie van
9 juli 2026 vermeldt in verband met de vaststelling van de examenresultaten en de
gunstig gerangschikte deelnemers, wat volgt:
“5.1 Oorspronkelijke cijfers
5.1.1 Toelatingsexamen arts
Voor het toelatingsexamen arts werden in totaal drie examenvragen
geneutraliseerd: WIS10, VAA16 en VAA21. De examencommissie doet na
deze neutraliseringen de volgende vaststellingen voor het toelatingsexamen
arts 2026:
• Aantal geldige deelnemers: 6123 waarvan 2653 tot de
referentiegroep behoren.
• Aantal deelnemers dat ten minste de helft van de punten heeft
behaald op beide onderdelen: 1699 (27,7%)
Hiermee wordt het decretaal bepaalde startquotum van 1878 voor de
opleiding geneeskunde onderbenut. De resultaten moeten worden
bijgestuurd. Daarnaast kunnen er nog verschuivingen plaatsvinden omwille
van de bindende voorkeur voor tandarts of dierenarts. Het aantal gunstig
gerangschikten en de cesuur kunnen nog niet definitief worden bepaald.
[…]
5.2 Definitieve examenresultaten
Het Besluit van de Vlaamse Regering tot vastlegging van het startquotum
voor de opleiding geneeskunde en voor de opleiding tandheelkunde van 8
mei 2026 bepaalt een startquotum van 1878 voor geneeskunde en 277 voor
tandheelkunde met als doel het aantal startende studenten in de opleidingen
geneeskunde en tandheelkunde af te stemmen op het federaal bepaalde
contingent voor artsen en tandartsen. Dit kadert in de zorg om het gewenste
aantal artsen en tandartsen op te leiden in overeenstemming met de
maatschappelijke noden en verwachtingen.
[…]
De examencommissie stelt vast dat het aantal geslaagden in combinatie met
de toepassing van de bindende voorkeur voor de toelatingsexamens arts en
dierenarts ver onder de voorziene startquota liggen. Dit heeft een negatieve
impact op het gewenst aantal studenten dat zich voor de opleidingen
geneeskunde en diergeneeskunde kan inschrijven.
De examencommissie stuurt bijgevolg de examenresultaten bij en neemt de
volgende beslissingen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-5/33
5.2.1 Toelatingsexamen arts
De examencommissie kent voor het toelatingsexamen arts 8 bijkomende
punten toe aan het onderdeel KIW en 8 bijkomende punten aan het
onderdeel GC met een maximum van 120 voor elk onderdeel en van 240
voor het totaal. Door 8 punten aan beide onderdelen toe te kennen hebben
alle kandidaten een gelijk voordeel en dit voor zowel KIW als voor GC.
Ook in de totale score hebben alle kandidaten eenzelfde voordeel. De
toekenning van 8 punten aan beide onderdelen bewaart ook de eerdere
rangschikking van de reeds gerangschikte kandidaten. Dit leidt tot volgende
vaststellingen:
• Aantal geldige deelnemers: 6123 waarvan 2653 tot de
referentiegroep behoren.
• Aantal deelnemers dat ten minste de helft van de punten heeft
behaald op beide onderdelen: 2305 (37,6%).
• Cesuur: 146 op 240 (de cesuur komt overeen met het totaal
examenresultaat van de deelnemer op positie 1878 van de
rangschikking).
• Aantal gunstig gerangschikten: 1881 (30,7%), rekening houdend
met de cesuur, de gelijke behandeling van ex aequo deelnemers, de
bindende voorkeur en de aanduiding wel/niet opname in de
rangschikking.
Bijgevolg voldoen 1881 deelnemers aan de bijzondere voorwaarde voor
inschrijving in de opleiding geneeskunde.”
Daarin ligt de tweede bestreden beslissing besloten.
3.5.
Aan verzoekster wordt meegedeeld dat zij een score van 68 op
120 punten behaalt voor het examenonderdeel KIW, 76 op 120 punten voor het
examenonderdeel GC en 144 op 240 punten in het totaal.
Zoals gezien, is de cesuur door de examencommissie bepaald op
146 punten.
Er wordt meegedeeld:
“Na beraadslaging heeft de examencommissie beslist om aan alle
deelnemers 16 bijkomende punten toe te kennen, die gelijk verdeeld zijn
over KIW (+8) en GC (+8). De resultaten kunnen nooit hoger zijn dan
120/120 voor KIW en GC en nooit hoger dan 240/240 voor het totaal. De
extra punten zijn al bijgeteld bij de score van KIW, GC en het totaal in de
resultatentabel.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-6/33
De examencommissie besluit dat verzoekster niet gunstig
gerangschikt is om te worden toegelaten tot de beoogde opleiding “omdat [haar]
examenresultaat lager is dan de cesuur”.
3.6.
Verzoekster stelt tegen de beslissing van de examencommissie
over haar examenresultaat een beroep in bij de interne beroepsinstantie van het
toelatingsexamen arts (“beroepsinstantie”).
3.7.
Op 25 augustus 2026 beslist de beroepsinstantie dat verzoeksters
beroep ongegrond is en dat de eerder door de examencommissie genomen
beslissing dat zij een score van 144 op 240 punten behaalt en niet gunstig
gerangschikt is, wordt bevestigd. Dit is de tweede bestreden beslissing. Ze is, wat
het eerste en tweede middel van verzoeksters bezwaar betreft, als volgt
gemotiveerd:
“Middel 1
U stelt dat er een schending van artikel 54, § 1 en van het redelijkheids-,
gelijkheids- en zorgvuldigheidsbeginsel plaatsvond omdat de
Examencommissie besliste tot toekenning van 8 extra punten voor elk
examenonderdeel, maar uw cliënt die in een situatie zonder toevoeging van
extra punten reeds voor beide onderdelen geslaagd was niet eerst gunstig
rangschikte. U stelt dus dat de Examencommissie uw cliënt uit de
rangschikking heeft verdrongen. U stelt dat een bijtelling van punten
expliciet gekoppeld wordt aan de doelstelling van het bereiken van het
startquotum en die in casu dus haar eigen doel overschrijdt, en geen
inhoudelijke correctie kan vormen. U stelt ook dat correctiemaatregelen
niemand mogen benadelen.
De Interne Beroepsinstantie eigent zich de beoordeling van de
Examencommissie ter zake toe met de volgende argumentatie.
Op grond van artikel II.187 § 1 van de Codex Hoger Onderwijs kan een
deelnemer zich pas inschrijven in de bacheloropleiding in het studiegebied
Geneeskunde indien hij naast de algemene toelatingsvoorwaarde, eveneens
gunstig gerangschikt is op basis van het toelatingsexamen arts. Dit
toelatingsexamen wordt georganiseerd door de examencommissie.
Een gunstig resultaat op dit vergelijkend toelatingsexamen houdt in dat de
deelnemer ten minste de helft van de punten behaalt op ieder onderdeel én
vervolgens bij de hoogst behaalde scores wordt gerangschikt (art. II. 187 §
3 Codex Hoger Onderwijs).
Het aantal deelnemers dat gunstig gerangschikt wordt, staat in rechtstreeks
verband met het startquotum dat wordt bepaald voor de opleiding
Geneeskunde. Jaarlijks kan de Vlaamse Regering het startquotum voor de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-7/33
opleiding Geneeskunde aanpassen rekening houdende met de volgende
beroeps- en opleidingsgerelateerde parameters:
1° het aantal afgestudeerden in de masteropleiding;
2° het aantal afgestudeerden dat een andere beroepskeuze maakt;
3° het afnemende beroepenveld;
4° de opleidingscapaciteit. (art. II.187 § 4 Codex Hoger Onderwijs)
Daarnaast stelt de Vlaamse Regering per opleiding uiterlijk tegen 1 maart
het aantal effectieve starters voor het lopende academiejaar vast en kan een
eventuele afwijking van het startquotum van dat academiejaar compenseren
in het startquotum voor het volgende academiejaar.
Dit startquotum wordt m.a.w. niet willekeurig bepaald, maar houdt wel
degelijk rekening zowel met de noden van de maatschappij als met de
effectieve inschrijvingen. Voor het jaar 2026 werd het startquotum voor arts
aldus bepaald op 1878.
Het toelatingsexamen arts vond plaats op donderdag 2 juli 2026. Op 9 juli
2026 vond de beraadslagingsvergadering van de examencommissie plaats,
dewelke bevoegd is voor de vaststelling van de examenresultaten en gunstig
gerangschikte deelnemers.
Op grond van de resultaten van het toelatingsexamen arts is gebleken dat
initieel 1699 deelnemers de helft van de punten behaald hadden op beide
onderdelen. Hiermee werd het decretaal bepaalde startquotum van 1878
voor de opleiding geneeskunde onderbenut.
Gelet op het feit dat het decretaal vastgelegde startquotum voor het jaar
2026 niet werd behaald, heeft de examencommissie toepassing gemaakt
van artikel 54 van het WER, dat bepaalt dat de examencommissie alle
deelnemers evenveel bijkomende punten kan toekennen zodat het
startquotum bereikt wordt. Dit vloeit voort uit artikel 29 van het Besluit van
de Vlaamse Regering over de organisatie van het toelatingsexamen arts, het
toelatingsexamen tandarts en het toelatingsexamen dierenarts van 27
januari 2023, dat inhoudt dat de examencommissie bepaalt of er een
herziening van de vastgelegde examenresultaten van de deelnemers
gebeurt.
Deze toevoeging van punten betreft dus een aanpassing van de
examenresultaten voor alle deelnemers, nog voorafgaand aan het bepalen
van de definitieve resultaten of het bepalen van de individuele
rangschikking van het aantal gunstig gerangschikten. Ook het verslag van
de beraadslagingsvergadering haalt expliciet aan dat dit de
‘oorspronkelijke’ cijfers zijn en er nog geen definitief aantal gunstig
gerangschikten of cesuur kunnen worden bepaald.
De doorgevoerde herziening streeft een legitiem doel na, i.e. ervoor te
zorgen dat de startquota worden behaald zoals zij bij Besluit van de
Vlaamse Regering werden vastgesteld. Indien dit aantal niet wordt behaald
en er bijgevolg minder studenten starten aan de opleiding Geneeskunde, zal
dit op termijn voor een tekort aan afgestudeerden zorgen in deze beroepen,
hetgeen een impact heeft op de maatschappij. Het is dan ook noodzakelijk
dat de examencommissie een herzieningsmaatregel neemt.
De examencommissie heeft 8 bijkomende punten toegekend aan het
onderdeel KIW en 8 bijkomende punten aan het onderdeel GC met een
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-8/33
maximum van 120 voor elk onderdeel en van 240 voor het totaal. De
maatregel heeft tot gevolg gehad dat het aantal deelnemers dat ten minste
de helft van de punten heeft behaald op elk van beide onderdelen is gestegen
tot 2305 te rangschikken deelnemers. Dit overstijgt het startquotum voor de
opleiding tot arts.
Het aantal gunstig gerangschikte deelnemers, rekening houdend met de
bindende voorkeur en de bepaling van de cesuur (146 op 240), komt hierbij
op 1881. De genomen maatregel heeft dan ook zijn doel bereikt.
De examencommissie heeft de voormelde maatregel genomen teneinde
ervoor te zorgen dat het startquotum werd behaald en voldoende studenten
aan de opleiding tot arts zullen kunnen starten in het academiejaar 20262027. Uit de berekeningen van de examencommissie bleek het scenario
waarin 16 (8+8) bijkomende punten aan arts […] werden toegekend het
scenario te zijn waarin met het minste aantal toegevoegde punten,
voldoende deelnemers minstens de helft van de punten behaalden op beide
onderdelen en het startquotum dus opgevuld kon worden voor de drie
opleidingen. De maatregel gaat dus niet voorbij aan haar doel.
De interne beroepsinstantie bevestigt de beslissing van de
examencommissie als rechtmatig, doelmatig en proportioneel.
De plaatsing van de bepaling in het WER spreekt niet tegen dat deze
maatregel genomen wordt nog voor enige bepaling van gunstig
gerangschikten plaatsvindt. Dit wordt ook expliciet aangegeven in het
verslag van de beraadslagingsvergadering. Er worden dan ook geen
deelnemers uit de rangschikking geweerd, aangezien er nog geen
rangschikking was gemaakt noch gunstig gerangschikte deelnemers waren.
Artikel 52 van het WER beschrijft de volgorde van de stappen die dienen
genomen te worden tijdens de beraadslagingsvergadering:
‘Na de itemresponsanalyse en de inhoudelijke analyse van de
examenvragen – en de beslissing of er al dan niet examenvragen worden
geneutraliseerd
–
doet
de
examencommissie
op
de
beraadslagingsvergadering van juli het volgende:
a. de vaststelling van:
i. de resultaten van het examenonderdeel KIW
ii. de resultaten van het examenonderdeel GC
iii. het totaal examenresultaat van de deelnemers die aan
het hele toelatingsexamen hebben deelgenomen, gelijk aan
de som van de resultaten van beide examenonderdelen;
b. het oplijsten van de deelnemers die op elk examenonderdeel
van het toelatingsexamen in kwestie de helft of meer van de
punten behaald hebben;
c. het opmaken van de rangschikking op basis van het totale
examenresultaat van de deelnemers die op elk examenonderdeel
van het toelatingsexamen in kwestie de helft of meer van de
punten behaald hebben en die bij de inschrijving niet hebben
afgezien van de rangschikking;
d. het al dan niet vastleggen van een cesuur voor het
toelatingsexamen in kwestie.’
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-9/33
Uit het verslag van de beraadslagingsvergadering blijkt duidelijk dat de
Examencommissie eerst punt a en b hebben uitgevoerd, en hieruit bleek dat
er onvoldoende deelnemers geslaagd waren. De examencommissie heeft op
dat moment een aanpassing van de examenresultaten gedaan, en stelt
expliciet dat er nog geen gunstige gerangschikten kunnen worden bepaald
en dus nog geen rangschikking is gemaakt. Punt c is op dat moment dus
nog niet uitgevoerd. Gezien de volgorde van de stappen betekent dat ook
dat het nog niet mogelijk was om punt d uit te voeren, met name het al dan
niet bepalen van een cesuur. Dit bewijst dus ook dat er op dat ogenblik nog
geen sprake was van een ‘situatie zonder cesuur’ waarbij alle deelnemers
die geslaagd zijn automatisch gunstig gerangschikt worden. Op het moment
van de toekenning van extra punten is er namelijk nog geen sprake van een
situatie waarbij al dan niet beslist wordt over een cesuur, noch waarin er
reeds een rangschikking is gemaakt of gunstig gerangschikte deelnemers
zijn bepaald.
Ook de stelling dat artikel 22 van het WIB [versta: ‘Werkingsreglement
interne beroepsinstantie toelatingsexamens arts, tandarts en dierenarts’]
erop zou wijzen dat deze correctiemaatregel geen nadelige impact kan
hebben op een kandidaat, is incorrect. Dit betreft een andere bepaling, zelfs
een ander werkingsreglement, dat geen verband houdt met artikel 54 van
het WER. Daarenboven betreft artikel 22 van het WIB beslissingen van de
Interne Beroepsinstantie, met andere woorden nadat de bepaling van de
gunstig gerangschikten reeds heeft plaatsgevonden, terwijl de aanpassing
van examenresultaten volgens artikel 54 van het WER plaatsvindt nog voor
het opstellen van een rangschikking.
Het eerste middel is ongegrond.
Middel 2
U stelt dat er een schending van de materiële motiveringsplicht en het
zorgvuldigheidsbeginsel heeft plaatsgevonden, omdat het verslag van de
beraadslagingsvergadering van de Examencommissie geen overweging
bevat over het ontstaan van een cesuur, noch waarom de Examencommissie
gekozen heeft voor de uniforme bijtelling eerder dan een benadering die op
eigen kracht geslaagde deelnemers in de rangschikking behield.
Zoals in het vorig middel uiteengezet, heeft de Examencommissie gekozen
voor de aanpassing van resultaten die in het WER is voorzien. Er zijn geen
andere mogelijkheden voorzien, dus verdere motivering is niet nodig. Dat
deze werkwijze een cesuur doet ontstaan, behoeft ook geen verdere
motivering aangezien dit een rechtstreeks gevolg is van deze methode. Ook
dit behoeft dus geen verdere motivatie.
De Interne Beroepsinstantie is van mening dat het verslag van de
beraadslagingsvergadering afdoende gemotiveerd is en voldoende
zorgvuldig is.
Het tweede middel is ongegrond.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-10/33
IV. Ontvankelijkheid van de vordering
4.1.
In de nota met opmerkingen betwist de verwerende partij de
ontvankelijkheid van de vordering voor wat het tweede voorwerp betreft, namelijk
“de beslissing van de examencommissie van 9 juli 2026, in zoverre deze aan alle
deelnemers 8 bijkomende punten per examenonderdeel toekent, een cesuur van
146/240 vaststelt en [verzoekster] niet gunstig rangschikt”. Zij betoogt, met
verwijzing naar artikel 33, tiende lid, van het organisatiebesluit, dat de
beroepsinstantie volheid van bevoegdheid heeft en dat door de devolutieve werking
van het intern beroep, bijgevolg alleen de beslissing van de beroepsinstantie op
ontvankelijke wijze kan worden aangevochten.
4.2.
Verzoekster heeft de beslissing van de examencommissie van het
toelatingsexamen voor de opleiding tot arts van 9 juli 2026 waarbij zij niet gunstig
werd gerangschikt, met een bezwaar bestreden.
Bijgevolg moet vooralsnog worden geoordeeld dat de tweede
bestreden beslissing in die mate uit het rechtsverkeer is verdwenen, als het ware is
opgeslorpt door de beslissing van de beroepsinstantie.
In die mate is de exceptie ernstig.
4.3.
Daargelaten of verzoekster ook de beslissingen van de
examencommissie om aan iedere deelnemer bijkomend zestien punten – acht per
examenonderdeel – toe te kennen en de cesuur vast te stellen op 146 op 240 punten
bij de beroepsinstantie kon bestrijden – wat zij overigens heeft gedaan – behoeft
de exceptie in die mate vooralsnog geen antwoord.
Wanneer wordt aangenomen, zoals verzoekster het ziet, dat de
beslissing van de examencommissie van 9 juli 2026 een op zichzelf staande en bij
de Raad van State afzonderlijk aanvechtbare rechtshandeling is, dan moet, zoals
hierna zal blijken, worden geoordeeld dat in die mate niet is voldaan aan één van
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-11/33
de grondvoorwaarden voor de schorsing van de tenuitvoerlegging van deze
beslissing.
V. Herinnering aan de voorwaarden voor het bevelen van een schorsing of een
andere voorlopige maatregel
Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging of tot het bevelen
van een andere voorlopige maatregel bij uiterst dringende noodzakelijkheid slechts
worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor
een behandeling ervan in een beroep tot nietigverklaring en indien minstens één
ernstig middel wordt aangevoerd waarvan het onderzoek zich leent voor een
versnelde behandeling en waarmee de nietigverklaring van de bestreden beslissing
prima facie kan worden verantwoord. Overeenkomstig paragraaf 5 van datzelfde
artikel wordt de zaak behandeld bij uiterst dringende noodzakelijkheid en derhalve
binnen een termijn van vijftien dagen of minder, wanneer zulks in het opschrift
wordt vermeld.
VI. Spoedeisendheid en uiterst dringende noodzakelijkheid
6.1.
Terecht wijst verzoekster erop dat een zaak als die welke
voorligt, waarbij een studente de toegang tot de door haar geambieerde
studierichting wordt ontzegd, vanuit haar aard reeds evident spoedeisend is en wel
in die mate dat niet alleen de behandelingstermijn van een annulatieberoep, maar
ook deze van de gewone vordering tot schorsing ermee onverenigbaar is.
De verwerende partij betwist zulks overigens niet.
6.2.
Een verzoekende partij die meent een beroep te moeten doen op
de uitzonderlijke procedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid, moet ook
aantonen dat zij bij het instellen van die vordering met de vereiste spoed en
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-12/33
diligentie heeft gehandeld. Een gebrek aan diligent handelen kan de negatie zelf
van het bestaan van de aangevoerde uiterst dringende noodzakelijkheid inhouden.
Wat de eerste bestreden beslissing betreft, moet worden
vastgesteld dat verzoekster op een voldoende diligente wijze haar vordering bij de
Raad van State heeft ingesteld.
Die vaststelling kan niet worden gedaan ten aanzien van het
tweede voorwerp van verzoeksters vordering, namelijk de beslissing van de
examencommissie van 9 juli 2026. Deze beslissing werd aan verzoekster kort na 9
juli 2026 meegedeeld. Met zekerheid kan worden gesteld dat zij kennis ervan had
op 16 juli 2026, de dag waarop zij haar bezwaar tegen die beslissing bij de
beroepsinstantie heeft ingediend. Voor zover verzoekster meent dat de voormelde
beslissing van 9 juli 2026 een op zichzelf staande, reeds definitief grievende en bij
de Raad van State aanvechtbare rechtshandeling is die door de beslissing van de
beroepsinstantie van 25 augustus 2026 – het eerste voorwerp van de voorliggende
vordering – niet uit het rechtsverkeer is verdwenen, moet worden vastgesteld dat
verzoekster ongeveer anderhalve maand heeft gewacht om deze met een vordering
tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid te bestrijden. Enige verklaring
voor dat talmen geeft zij niet. Een dergelijke handelwijze spoort niet met wat van
een verzoekende partij die op deze uitzonderingsprocedure een beroep wil doen,
mag worden verwacht. Wat het tweede voorwerp van de vordering betreft, is
derhalve niet voldaan aan deze schorsingsvoorwaarde.
6.3.
Gemakshalve wordt hierna aan de eerste bestreden beslissing
gerefereerd als “de bestreden beslissing”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-13/33
VII. Ernst van het eerste middel
Standpunt van de partijen
Verzoekster put een eerste middel uit de schending van de
artikelen 7 tot 12 en 29 van het organisatiebesluit, de artikelen 48, § 1, en 52 tot 54
van het WER, het zorgvuldigheidsbeginsel, het redelijkheidsbeginsel en het
gelijkheidsbeginsel.
Zij licht het middel als volgt toe:
“A. Uiteenzetting van het middel
25. De bestreden beslissing steunt op één dragende overweging: de
bijkomende punten werden toegekend vóórdat enige rangschikking tot
stand kwam, zodat volgens de verwerende partij geen enkele deelnemer uit
de rangschikking is geweerd. Zij verwoordt dit als volgt […]:
‘Er worden dan ook geen deelnemers uit de rangschikking geweerd,
aangezien er nog geen rangschikking was gemaakt noch gunstig
gerangschikte deelnemers waren.’
26. Als rechtsgrond voor de bijtelling roept de verwerende partij
uitdrukkelijk artikel 29 van het besluit van de Vlaamse Regering van 27
januari 2023 in, dat de examencommissie toelaat te bepalen of er een
herziening van de examenresultaten gebeurt […].
27. Die redenering is onverenigbaar met de bepaling die de gevolgen van
een herziening op grond van artikel 29 juist regelt, namelijk artikel 12 van
hetzelfde besluit.
28. Artikel 12, eerste lid bepaalt dat kandidaten van wie het resultaat na een
herziening als vermeld in artikel 29 de vastgelegde cesuur haalt, gunstig
worden gerangschikt en worden toegevoegd aan de lijst vermeld in artikel
11. Artikel 12, tweede lid bepaalt dat de examencommissie een cesuur
vastlegt indien door een herziening de startquota alsnog worden
overschreden.
29. De wetgever gaat er dus van uit dat op het ogenblik van de herziening
reeds een rangschikking en een lijst bestaan. Men kan slechts toevoegen
aan wat er al is. Die lezing wordt bevestigd door de systematiek van
hoofdstuk 3 van het besluit, dat de stappen in deze volgorde ordent: het
opmaken van de rangschikking (artikel 7), het al dan niet bepalen van een
cesuur (artikel 8), de beslissing over de gunstige rangschikking (artikel 9),
de individuele mededeling (artikel 10), de lijst (artikel 11) en pas daarna de
herziening en de toevoeging (artikel 12).
30. Artikel 8, tweede lid is daarbij dwingend geformuleerd: de
examencommissie bepaalt géén cesuur als het aantal gerangschikte
kandidaten onder het vastgestelde startquotum ligt. Artikel 9, eerste lid, 3°
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-14/33
bepaalt vervolgens dat alle geslaagde kandidaten gunstig worden
gerangschikt als er geen cesuur is bepaald.
31. Toegepast op de vaststellingen van de examencommissie zelf leidt dit
tot een eenduidig resultaat. Na de neutralisaties waren er 1699
gerangschikte kandidaten, tegenover een startquotum van 1878. Er mocht
dus geen cesuur worden bepaald. Bijgevolg dienden alle geslaagde
kandidaten gunstig te worden gerangschikt – verzoekende partij
inbegrepen, die met 60/120 en 68/120 tot die 1699 behoorde. Pas daarna
mocht de examencommissie tot een herziening op grond van artikel 29
overgaan, waarbij de door de bijtelling nieuw geslaagde kandidaten aan de
lijst zouden worden toegevoegd.
32. De examencommissie heeft die volgorde omgekeerd. Zij heeft de
herziening doorgevoerd vóór de rangschikking en vóór enige individuele
mededeling, en heeft vervolgens een cesuur bepaald die verzoekende partij
– die zonder de herziening gunstig gerangschikt zou zijn geweest – uitsluit.
B. Het gevolg: verzoekende partij is haar wettelijke bescherming ontnomen
33. Artikel 12, laatste lid van het besluit bepaalt dat aanpassingen aan de
resultaten van een individuele kandidaat naar aanleiding van de interne
beroepsprocedure en naar aanleiding van de herziening vermeld in artikel
29, de gunstige rangschikking die aan de individuele kandidaten is
meegedeeld, niet in hun nadeel kunnen beïnvloeden.
34. De wetgever heeft dus uitdrukkelijk willen vermijden dat een
herziening zich tegen een kandidaat keert. Door alle stappen op één
vergadering samen te ballen en pas na de herziening tot enige mededeling
over te gaan, heeft de examencommissie bewerkstelligd dat aan
verzoekende partij nooit een gunstige rangschikking is meegedeeld – en
heeft zij haar aldus de bescherming ontnomen die het besluit haar toekende.
35. Een bestuur kan zich niet met vrucht beroepen op het uitblijven van een
mededeling die het, in strijd met de door de hogere norm voorgeschreven
volgorde, zelf heeft nagelaten te doen. Zou dat anders zijn, dan zou de
waarborg van artikel 12, laatste lid volledig afhangen van de agenda en de
werkwijze van het bestuur dat zij juist beoogt te binden. Dat is
onverenigbaar met het zorgvuldigheidsbeginsel en met het nuttig effect van
de bepaling.
[C]. De weerlegging in de bestreden beslissing kan niet worden bijgetreden
36. De verwerende partij verwerpt de verwijzing van verzoekende partij
naar artikel 22 van het werkingsreglement van de interne beroepsinstantie
met de overweging dat het om een andere bepaling in een ander reglement
gaat, dat geen verband houdt met artikel 54 van het werkings- en
examenreglement […].
37. Die weerlegging gaat voorbij aan het feit dat dezelfde waarborg is
opgenomen in de hiërarchisch hogere norm zelf, namelijk in artikel 12,
laatste lid van het besluit van de Vlaamse Regering, en dat die bepaling
uitdrukkelijk aanknoopt bij de herziening op grond van artikel 29 – precies
de rechtsgrond die de verwerende partij zelf inroept.
38. De verwerende partij steunt haar volgorde-redenering voorts uitsluitend
op artikel 52 van het werkings- en examenreglement. Een reglement van
een examencommissie kan echter niet afwijken van de volgorde en de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-15/33
waarborgen die het besluit van de Vlaamse Regering oplegt. Voor zover
artikel 52 van dat reglement zou toelaten wat de artikelen 8 tot 12 van het
besluit verbieden, dient het overeenkomstig artikel 159 van de Grondwet
buiten toepassing te worden gelaten.
39. Ten overvloede: ook binnen het reglement zelf houdt de redenering
geen stand. De verwerende partij erkent dat de stappen a en b van artikel 52
waren uitgevoerd. Stap b bestaat juist in het oplijsten van de deelnemers die
op elk examenonderdeel de helft of meer behaalden. Verzoekende partij
stond op die lijst. De vraag waarom een deelnemer die op de reglementair
voorgeschreven lijst van stap b voorkwam, na een ingreep die tot stap c
behoort van die lijst verdwijnt, blijft onbeantwoord.
[D]. Ernst van het middel
40. Het middel is ernstig in de zin van artikel 17, § 1 van de gecoördineerde
wetten. Het steunt op de tekst en de systematiek van de hogere norm, op de
eigen vaststellingen van de examencommissie en op een innerlijke
tegenstrijdigheid in de bestreden beslissing, die zich beroept op artikel 29
zonder de gevolgen te aanvaarden die artikel 12 daaraan verbindt.”
8.
In de nota met opmerkingen betoogt de verwerende partij
vooreerst dat verzoekster het voorliggende middel heeft geherformuleerd in
vergelijking met de middelen die zij voor de beroepsinstantie heeft aangevoerd. In
dat bezwaar was enkel sprake van een schending van bepalingen van het WER.
Thans voert verzoekster de schending aan van de artikelen 7 tot 12 en 29 van het
organisatiebesluit. Volgens de verwerende partij is het vaste rechtspraak dat een
verzoekende partij in het kader van een toelatingsexamen geen nieuwe geschonden
geachte bepalingen mag aanvoeren in het verzoekschrift, wanneer die niet in het
interne beroep zijn ter sprake gebracht.
De verwerende partij meent voorts dat artikel 12 van het
organisatiebesluit te dezen niet van toepassing is. De herziening van de
examenresultaten heeft plaatsgevonden op grond van artikel 29 van het
organisatiebesluit. Dat is ook toegelicht in de bestreden beslissing. Artikel 12 van
het organisatiebesluit regelt alleen de situatie waarbij het examenresultaat wordt
herzien ná de rangschikking en de mededeling ervan aan de deelnemers van het
toelatingsexamen. In de voorliggende zaak is de herziening gebeurd tijdens de
beraadslagingsvergadering, vóór de definitieve rangschikking, vóór een cesuur
werd vastgesteld en vóór de mededeling van de resultaten en de rangschikking aan
de deelnemers. In geen enkele bepaling van het organisatiebesluit of het WER leest
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-16/33
de verwerende partij dat géén herziening zou kunnen plaatsvinden vóór de
rangschikking. Dat artikel 12 van het organisatiebesluit de hypothese voorziet van
een herziening ná de rangschikking, betekent evenwel niet dat een herziening die
aan die rangschikking voorafgaat, is uitgesloten. Deze bepaling bevat “een”
scenario, maar dat wil volgens de verwerende partij niet zeggen dat dit scenario
altijd van toepassing is. Overigens heeft de examencommissie wél het tweede lid
van het voormelde artikel 12 toegepast, door na het toekennen van bijkomende
punten en de vaststelling dat het startquotum dan toch was overschreden, een
cesuur te bepalen.
De verwerende partij ziet niet in hoe artikel 29 van het
organisatiebesluit kan zijn geschonden. Deze bepaling houdt niets méér in dan de
mogelijkheid om de examenresultaten van één of meer kandidaten te herzien en
dat de nadere regels in het WER moeten worden vastgelegd.
Evenmin vindt de verwerende partij in de artikelen 7 tot 11 van
het organisatiebesluit een “volgorde van werkwijze” terug. Deze bepalingen
bevatten volgens haar alleen een aantal principes en géén ervan legt een “volgorde”
op. De opmaak van het organisatiebesluit doet aannemen, zo stelt de verwerende
partij, dat de artikelen of hoofdstukken géén bepalende volgorde hebben.
Artikel 8, tweede lid, van het organisatiebesluit is wél op een
dwingende wijze geformuleerd, erkent de verwerende partij, in de mate dat het
voorschrijft dat de examencommissie geen cesuur bepaalt wanneer het aantal
gerangschikte kandidaten onder het voormelde vastgestelde startquotum ligt. Zij
benadrukt dat dit ook is wat zij heeft gedaan: initieel werd géén cesuur vastgesteld;
pas na de herziening van de resultaten werd een cesuur bepaald.
In artikel 9, eerste lid, 3°, van het organisatiebesluit is bepaald
dat alle geslaagde kandidaten gunstig worden gerangschikt als er geen cesuur wordt
vastgelegd. Dat noemt de verwerende partij een hypothese die thans niet aan de
orde is: er is immers wél een cesuur bepaald.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-17/33
De verwerende partij meent dat de examencommissie “niet de
volgorde omgekeerd heeft”. Zij heeft gedaan wat artikel 54, § 1, tweede lid, van
het WER haar toelaat om te doen. De stelling van verzoekster dat zij uit een
rangschikking werd “verdrongen”, is niet juist. De examencommissie heeft,
conform artikel 52 van het WER, eerst de resultaten vastgesteld en vervolgens
gemerkt dat slechts 1699 deelnemers voldeden aan de “helftnorm” op beide
onderdelen. Pas daarna is een herziening doorgevoerd. De volgende stap – het
opmaken van de rangschikking – was op dat moment nog niet uitgevoerd.
Wat de schending van artikel 12, vijfde lid, van het
organisatiebesluit betreft, doet de verwerende partij gelden dat de bescherming die
van deze bepaling uitgaat, slechts bestaat voor “de gunstige rangschikking die aan
de individuele kandidaten is meegedeeld”. Aan verzoekster werd evenwel nooit
een gunstige rangschikking meegedeeld; er werd precies aangegeven dat zij níét
gunstig is gerangschikt.
Bovendien merkt de verwerende partij op dat de Raad van State
niet in de plaats van de examencommissie mag treden. Verzoekster vraagt volgens
haar dat de Raad de door de examencommissie gekozen methode vervangt door
een andere methode die voor haar gunstiger is. Dat behoort niet tot de bevoegdheid
van de Raad van State “tenzij de bestreden beslissing een wettelijke en/of
reglementaire bepaling zou schenden”. De verwerende partij beschikt over een
beoordelingsvrijheid die zij duidelijk niet onredelijk heeft gebruikt, zo stelt zij nog.
Wat de aangevoerde schending van het gelijkheidsbeginsel en
het redelijkheidsbeginsel betreft, wijst de verwerende partij erop dat verzoekster
heeft nagelaten om “nauwkeurig te vermelden waarin de schending precies
bestaat”. Er is volgens haar niet voldaan aan de stelplicht. Mocht de Raad van State
het anders zien, dan betoogt de verwerende partij nog dat de correctiemaatregel op
alle deelnemers gelijk werd toegepast, de examencommissie heeft gekozen voor
het scenario waarbij met het kleinste aantal bijkomende punten het startquotum
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-18/33
werd bereikt, en de maatregel rechtmatig, doelmatig en proportioneel is. Ook de
onredelijkheid van de bestreden beslissing wordt volgens de verwerende partij niet
aangetoond, net zomin als een schending van het zorgvuldigheidsbeginsel. De
werkwijze van de examencommissie is in overeenstemming met het
organisatiebesluit en het WER en iedereen is op dezelfde manier behandeld. De
handelwijze die verzoekster voorstelt – éérst rangschikken en vervolgens extra
punten toekennen voor wie nog niet gunstig is gerangschikt – is strijdig met artikel
54, § 1, tweede lid, van het WER, dat bepaalt dat de examencommissie alleen kan
beslissen om álle deelnemers evenveel bijkomende punten toe te kennen.
Tot slot brengt de verwerende partij nog onder de aandacht dat
de Raad van State in het verleden het toekennen van bijkomende punten heeft
aanvaard. Zij argumenteert dat de Raad van State heeft gesteld dat de bevoegdheid
van de examencommissie om de examenpunten te herzien (artikel 29 van het
organisatiebesluit) op het eerste gezicht ook de bevoegdheid inhoudt om op wettige
gronden bijkomende punten toe te kennen. Thans is die mogelijkheid uitdrukkelijk
voorzien in artikel 54 van het WER, met evenveel punten voor de beide onderdelen.
De logica van die verdeling werd ook al bevestigd door de Raad van State.
Beoordeling
a. de in het middel aangevoerde bepalingen
Verzoekster voert vooreerst de schending aan van de artikelen 7
tot 12 en 29 van het organisatiebesluit. Deze bepalingen luiden, voor zover relevant
voor het toelatingsexamen voor de opleiding tot arts, als volgt:
artikel 7:
“De examencommissie maakt jaarlijks voor het toelatingsexamen arts, het
toelatingsexamen tandarts en het toelatingsexamen dierenarts een afzonderlijke
rangschikking van de gunstig gerangschikte kandidaten op basis van de
numerieke score die in het totaal is behaald.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-19/33
artikel 8:
“De examencommissie bepaalt jaarlijks voor het toelatingsexamen arts, het
toelatingsexamen tandarts en het toelatingsexamen dierenarts een afzonderlijke
cesuur als het aantal gerangschikte kandidaten boven het respectievelijk
vastgestelde startquotum, vastgelegd door de Vlaamse Regering
overeenkomstig artikel II.187, § 4, en artikel II.187/1, § 3, van de Codex Hoger
Onderwijs van 11 oktober 2013, ligt.
De examencommissie bepaalt geen cesuur als het aantal gerangschikte
kandidaten onder het voormelde vastgestelde startquotum ligt.”
artikel 9:
“De examencommissie beslist jaarlijks voor het toelatingsexamen arts en voor
het toelatingsexamen tandarts welke kandidaten gunstig worden gerangschikt
op basis van al de volgende regels:
1° niet-geslaagde kandidaten worden niet gerangschikt;
2° geslaagde kandidaten worden gerangschikt, tenzij ze gebruik hebben
gemaakt van de mogelijkheid, vermeld in artikel 13, zesde lid;
3° alle geslaagde kandidaten worden gunstig gerangschikt als er geen cesuur is
bepaald;
4° gerangschikte kandidaten met een score kleiner dan de bepaalde cesuur
worden niet gunstig gerangschikt;
5° gerangschikte kandidaten met een score groter of gelijk aan de bepaalde
cesuur worden gunstig gerangschikt.
[…]
De gunstige rangschikking van een kandidaat die deelneemt aan het
toelatingsexamen arts, het toelatingsexamen tandarts of het toelatingsexamen
dierenarts, maar die op 30 september van het kalenderjaar van deelname niet
voldoet aan de algemene toelatingsvoorwaarden voor een bacheloropleiding,
vermeld in artikel II.178 van de Codex Hoger Onderwijs van 11 oktober 2013,
is ongeldig.”
artikel 10:
“De voorzitter deelt in juli aan alle individuele kandidaten voor het
toelatingsexamen arts, voor het toelatingsexamen tandarts en voor het
toelatingsexamen dierenarts mee welke score de kandidaat heeft behaald.
De voorzitter deelt aan alle individuele kandidaten voor het toelatingsexamen
arts, voor het toelatingsexamen tandarts en voor het toelatingsexamen
dierenarts de cesuur mee, als die is vastgelegd door de examencommissie, of
deelt mee dat er geen cesuur is vastgelegd.
De voorzitter deelt in juli aan alle individuele kandidaten het toelatingsexamen
arts, het toelatingsexamen tandarts en voor het toelatingsexamen dierenarts
mee tot welke van de volgende categorieën de kandidaat behoort:
1° gunstig gerangschikt;
2° niet gunstig gerangschikt omdat het examenresultaat lager is dan de cesuur;
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-20/33
3° niet gunstig gerangschikt omdat de kandidaat niet opgenomen wil worden
in de rangschikking;
4° niet gunstig gerangschikt omdat de kandidaat op een of beide onderdelen
minder dan de helft van de punten behaald heeft;
5° niet gunstig gerangschikt omdat de kandidaat gunstig gerangschikt is voor
een opleiding met een hogere voorkeur.
De voorzitter deelt aan alle individuele kandidaten de beslissing van de
examencommissie mee dat de kandidaat al dan niet gunstig gerangschikt is.”
artikel 11:
“De gunstig gerangschikte kandidaten worden op een lijst opgenomen in
alfabetische volgorde.
De lijst voor de artsen, de lijst voor de tandartsen en de lijst voor de dierenartsen
met de gunstig gerangschikte kandidaten in alfabetische volgorde worden
uiterlijk op 1 augustus door de voorzitter bezorgd aan elke universiteit in de
Vlaamse Gemeenschap, die gemachtigd is de opleiding tot arts, de opleiding
tot tandarts of de opleiding tot dierenarts te organiseren.”
artikel 12:
“Kandidaten van wie het resultaat na een herziening van de examenresultaten
als vermeld in artikel 29, hoger dan of gelijk is aan de vastgelegde cesuur,
worden gunstig gerangschikt en toegevoegd aan de lijst vermeld in artikel 11.
Als door een herziening van de examenresultaten de vastgelegde startquota
voor het toelatingsexamen arts […] toch nog worden overschreden legt de
examencommissie respectievelijk een cesuur vast.
De voorzitter brengt de kandidaten die als gevolg van de herziening van de
examenresultaten overgaan van de categorie niet gunstig gerangschikt omdat
de kandidaat op een of beide onderdelen minder dan de helft van de punten
behaald heeft, vermeld in artikel 22, eerste lid, 1° en 2°, […] of de categorie
niet gunstig gerangschikt omdat het examenresultaat lager is dan de cesuur,
vermeld in artikel 8, naar de categorie gunstig gerangschikt op de hoogte van
die nieuwe individuele beslissing.
[…]
Aanpassingen aan de resultaten van een individuele kandidaat naar aanleiding
van de interne beroepsprocedure vermeld in artikel 33 en naar aanleiding van
de herziening van de examenresultaten, vermeld in artikel 29, kunnen de
gunstige rangschikking die aan de individuele kandidaten is meegedeeld, niet
in hun nadeel beïnvloeden.”
artikel 29:
“De examencommissie bepaalt of er een herziening van de examenresultaten
van de kandidaat of van de kandidaten gebeurt en legt de regels in dat verband
vast in het werkingsreglement, vermeld in artikel 6, eerste en tweede lid.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-21/33
Verzoekster voert tevens de schending aan van de artikelen 48, §
1, 52, 53 en 54 van het WER. Deze bepalingen luiden:
artikel 48, § 1:
“Het toelatingsexamen staat in totaal op 240 punten. Het examenonderdeel
KIW en het examenonderdeel GC staan elk op 120 punten. Om in aanmerking
te komen voor rangschikking moeten deelnemers minstens de helft van de
punten op elk examenonderdeel behalen. Binnen de deeltoetsen geldt deze
cesuur niet: deelnemers moeten dus niet voor elke wetenschappelijke discipline
van KIW minstens de helft van de punten behalen, noch voor elke toets van
GC.”
artikel 52:
“Na de itemresponsanalyse en de inhoudelijke analyse van de examenvragen –
en de beslissing of er al dan niet examenvragen worden geneutraliseerd – doet
de examencommissie op de beraadslagingsvergadering van juli het volgende:
a. de vaststelling van:
i. de resultaten van het examenonderdeel KIW
ii. de resultaten van het examenonderdeel GC
iii.het totaal examenresultaat van de deelnemers die aan het
hele toelatingsexamen hebben deelgenomen, gelijk aan
de som van de resultaten van beide examenonderdelen.
b. het oplijsten van de deelnemers die op elk
examenonderdeel van het toelatingsexamen in kwestie de
helft of meer van de punten behaald hebben;
c. het opmaken van de rangschikking op basis van het totale
examenresultaat van de deelnemers die op elk
examenonderdeel van het toelatingsexamen in kwestie de
helft of meer van de punten behaald hebben en die bij de
inschrijving niet hebben afgezien van de rangschikking;
d. het al dan niet vastleggen van een cesuur voor het
toelatingsexamen in kwestie.”
artikel 53:
Ҥ 1. De examencommissie stelt het aantal gunstig gerangschikten vast op basis
van […] het aantal geslaagde deelnemers en het startquotum dat werd
vastgelegd door de Vlaamse Regering in een Besluit van de Vlaamse Regering
voor de betrokken opleiding.
§ 2. Indien het aantal deelnemers dat op beide examenonderdelen minstens de
helft van de punten behaald heeft, groter is dan het vastgelegde startquotum,
bepaalt de examencommissie de cesuur voor dat toelatingsexamen op basis van
het startquotum vastgelegd door de Vlaamse Regering.
§ 3. De examencommissie bepaalt geen cesuur als het aantal gerangschikte
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-22/33
deelnemers kleiner is dan of gelijk is aan het vastgelegde startquotum.”
artikel 54, § 1:
“Alle geslaagde deelnemers die een totaal examenresultaat behaald hebben dat
gelijk is aan of hoger is dan de cesuur van dat toelatingsexamen, worden
gunstig gerangschikt voor dat toelatingsexamen. In het geval er geen cesuur is
bepaald omdat het aantal geslaagde deelnemers kleiner is dan of gelijk is aan
het startquotum, worden alle geslaagde deelnemers gunstig gerangschikt.
De examencommissie kan beslissen om alle deelnemers evenveel bijkomende
punten toe te kennen zodat het startquotum bereikt wordt, waarbij er evenveel
punten worden bijgegeven op het KIW-gedeelte als het GC-gedeelte.”
b. ontvankelijkheid van het middel
De verwerende partij neemt aanstoot eraan dat verzoekster haar
kritiek voor de beroepsinstantie als een schending van artikel 54, § 1, van het WER
heeft benoemd, terwijl zij in haar vordering voor de Raad van State – voor het eerst
– gewag maakt van een schending van de artikelen 7 tot 12 en 29 van het
organisatiebesluit.
Daargelaten dat de verwerende partij niet lijkt te betwisten dat de
strekking van de kritiek die verzoekster heeft aangevoerd in de administratieve
beroepsprocedure enerzijds, en in de voorliggende zaak voor de Raad van State
anderzijds, gelijklopend is, dient op het eerste gezicht erop te worden gewezen dat
geen algemene rechtsregel voorschrijft dat de Raad van State in het kader van een
beroep tot nietigverklaring of, zoals te dezen, een vordering tot schorsing enkel
kennis mag nemen van grieven of middelen die reeds tijdens de administratieve
procedure door de betrokkene werden aangevoerd.
De verwerende partij wijst ook geen specifieke wettelijke
bepaling aan die verzoekster uitdrukkelijk ertoe zou verplichten om, op straffe van
onontvankelijkheid in de latere rechtsgang, bepaalde middelen voor te leggen aan
de beroepsinstantie.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-23/33
De verwerende partij doet prima facie evenmin gelden dat
verzoekster uitdrukkelijk afstand zou hebben gedaan van het recht om zich tegen
een bepaalde onregelmatigheid te verweren.
Wanneer zij de voormelde exceptie toch opwerpt, dan is dit
wezenlijk, zo lijkt, omdat zij verzoekster verwijt welbewust, met welhaast
bedrieglijk opzet een haar bekend juridisch bezwaar te hebben achtergehouden, om
er de beroepsinstantie mee te kunnen verschalken indien de uitkomst van de
bezwaarprocedure haar niet welgevallig zou zijn.
Het verval van het recht om onregelmatigheden of de schending
van specifieke bepalingen als middel aan de rechter voor te leggen, is evenwel een
zware sanctie die slechts uitzonderlijk kan worden toegepast. De bewijslast berust
daarenboven bij wie zich op de kwade trouw beroept.
In dit geval lijkt de verwerende partij aan die bewijsvoering
voorbij te gaan. Zij werpt enkel op dat verzoekster de bepalingen van het
organisatiebesluit tijdens het interne beroep niet heeft vermeld. Dat is een feitelijke
vaststelling. Hoe hieruit een opzettelijk én bedrieglijk verzuim moet blijken, toont
zij op het eerste gezicht niet aan.
De door de verwerende partij opgeworpen exceptie is niet
ernstig.
c. ernst van het middel
Verzoekster acht zich benadeeld door de wijze waarop de
examencommissie gebruik heeft gemaakt van haar bevoegdheid om aan de
deelnemers van het toelatingsexamen bijkomende punten toe te kennen. Meer
bepaald meent verzoekster dat zij, aangezien zij reeds op grond van de
oorspronkelijke cijfers geslaagd was voor de beide examenonderdelen en omdat
het startquotum niet was bereikt, gunstig gerangschikt had moeten worden,
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-24/33
vooraleer de examencommissie besliste om bijkomende punten toe te kennen.
Door eerst extra punten toe te kennen en pas nadien de rangschikking op te maken
– en bijgevolg door verzoekster niet eerst van haar gunstige rangschikking op de
hoogte te brengen – heeft de verwerende partij verzoekster haar “wettelijke
bescherming” ontnomen.
In de bestreden beslissing wordt erop gewezen dat, omdat het
vastgelegde startquotum (versta: het aantal kandidaten dat gunstig gerangschikt
kan worden – 1878 voor het toelatingsexamen arts) aan de hand van de
oorspronkelijke cijfers niet werd bereikt, de examencommissie toepassing heeft
gemaakt van artikel 54, § 1, tweede lid, van het WER om alle deelnemers zestien
bijkomende punten toe te kennen – zodat het startquotum wordt bereikt – namelijk
acht punten voor de beide examenonderdelen. Daarbij wordt gepreciseerd dat zij
de bevoegdheid daartoe put uit artikel 29 van het organisatiebesluit.
Artikel 29 van het organisatiebesluit verleent aan de
examencommissie de bevoegdheid om te bepalen of er een herziening van de
examenresultaten van de kandidaat of van de kandidaten gebeurt. De regels
daarover moeten in het WER worden vastgelegd.
Op het eerste gezicht liggen die regels vervat in de artikelen 51
en 54, § 1, tweede lid, van het WER.
In artikel 51, § 1, van het WER is bepaald dat de
examencommissie op een beraadslagingsvergadering kan beslissing om de
examenresultaten van alle deelnemers, dan wel van één of meerdere deelnemers,
te herzien, door (1) “de neutralisatie van een examenvraag voor alle deelnemers”
of (2) “de aanpassing van het examenresultaat voor één of meerdere deelnemers”.
In artikel 51, § 2, van het WER is vastgelegd wat de herziening
inhoudt in het geval ze voortvloeit uit het neutraliseren van een examenvraag – op
grond van de itemresponsanalyse of als gevolg van een opmerking van één of
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-25/33
meerdere deelnemers. In dat geval wordt het maximaal te behalen aantal punten
(drie punten) op die vraag toegekend, met verval van het negatieve punt dat
deelnemers hebben gekregen omdat ze, volgens de vooropgestelde correctiesleutel,
een fout antwoord hadden gegeven.
Artikel 51, § 3, van het WER regelt de gevallen waarin het
“examenresultaat van een deelnemer of van een bepaalde groep van deelnemers”
door de examencommissie wordt aangepast. Naar luid van deze bepaling kan de
examencommissie daartoe beslissen “indien zij van oordeel is dat de betrokken
deelnemer(s) ernstige technische of andere problemen ondervond(en) die niet
tijdens het toelatingsexamen konden worden geremedieerd of gecompenseerd en
die redelijkerwijze impact hebben gehad op het examenresultaat van de betrokken
deelnemer(s)”. Daarbij wordt gespecificeerd dat de commissie rekening moet
houden met “de gelijkheid tussen de deelnemers en de doelstelling van het
toelatingsexamen”.
Naar luid van artikel 54, § 1, tweede lid, van het WER kan de
examencommissie beslissen om alle deelnemers evenveel bijkomende punten toe
te kennen “zodat het startquotum bereikt wordt”. Daarbij worden dan evenveel
punten bijgegeven voor de beide examenonderdelen.
Het thans voorliggende geschil heeft betrekking op deze laatste
mogelijkheid
tot
herziening,
waarvan
de
examencommissie
bij
het
toelatingsexamen voor de opleiding tot arts gebruik heeft gemaakt.
Wat de mogelijkheid tot herziening op grond van de neutralisatie
van één of meer examenvragen betreft, blijkt uit artikel 52, inleidende zin, van het
WER prima facie dat zulks kán plaatsvinden vooraleer de examenresultaten door
de examencommissie worden vastgesteld en bijgevolg ook vóór de rangschikking
van de deelnemers.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-26/33
Evengoed lijkt het mogelijk dat bezwaren van deelnemers – ná
de rangschikking – de examencommissie of de beroepsinstantie ertoe brengen één
of meer vragen van het toelatingsexamen te onderzoeken en vast te stellen dat deze
niet-valide zijn. Ook in dat geval kan nog een aanpassing van de resultaten
gebeuren.
Ten aanzien van de twee andere mogelijkheden van herziening –
ingeval van “ernstige technische of andere problemen […] die niet tijdens het
toelatingsexamen konden worden geremedieerd of gecompenseerd en die
redelijkerwijze impact hebben gehad op het examenresultaat van de betrokken
deelnemer(s)” en de mogelijkheid voor de examencommissie om alle deelnemers
evenveel “bijkomende punten” toe te kennen “zodat het startquotum bereikt wordt”
– lijkt helemaal géén tijdsaanduiding te zijn opgenomen in welke stand van de
beraadslagingsvergadering ze mogen worden doorgevoerd.
Wat de “ernstige technische of andere problemen” betreft, is het
prima facie zéér wel mogelijk – zelfs eerder logisch – dat ze al vóór het vaststellen
van de examenresultaten door de examencommissie worden besproken en
eventueel gecompenseerd. Er mag immers worden vanuit gegaan dat de
examencommissie
onmiddellijk
–
en
dus
reeds
vóór
de
(eerste)
beraadslagingsvergadering volgend op het toelatingsexamen – ervan op de hoogte
wordt gebracht wanneer zich dergelijke problemen hebben voorgedaan.
Evenmin valt uit te sluiten dat dergelijke problemen maar worden
vastgesteld nadat één of meer deelnemers zich erover beklagen in het kader van de
interne beroepsprocedure. Het lijkt bijgevolg ook mogelijk dat die herziening maar
ná de rangschikking gebeurt, desnoods zelfs door de beroepsinstantie.
De mogelijkheid tot herziening bedoeld in artikel 54, § 1, tweede
lid, van het WER, lijkt alleszins ten vroegste te kunnen gebeuren na het in artikel
52 van het WER bedoelde “oplijsten van de deelnemers die op elk
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-27/33
examenonderdeel van het toelatingsexamen in kwestie de helft of meer van de
punten behaald hebben”.
Pas op dat ogenblik wordt het voor de examencommissie
duidelijk of het startquotum wel of niet is bereikt en of zij derhalve van de
mogelijkheid om bijkomende punten toe te kennen, gebruik kan maken.
Voorshands neemt de Raad van State aan dat in het midden mag
blijven of één of meer van de door verzoekster geschonden geachte bepalingen van
het organisatiebesluit en het WER aan de examencommissie opleggen om, bij
toepassing van artikel 54, § 1, tweede lid, van het WER, éérst een rangschikking
op te stellen en pas vervolgens bijkomende punten toe te kennen.
Alleszins moet worden geoordeeld, zo lijkt, dat bij zo’n ingrijpen
van de examencommissie niet alleen de gelijkheid van de deelnemers voor ogen
moet worden gehouden, maar óók de doelstelling van het toelatingsexamen wordt
geëerbiedigd. Die waarborgen zijn overigens in artikel 51, § 3, van het WER
opgenomen. Hoewel ze niet even uitdrukkelijk in artikel 54, § 1, tweede lid, van
het WER staan vermeld, neemt de Raad van State voorshands aan dat de
examencommissie van het toelatingsexamen voor de opleiding tot arts bij haar
beslissingen ímmer de gelijke behandeling van de deelnemers en de doelstelling
van het toelatingsexamen als leidraad moet hanteren.
Zoals gezien, omschrijft artikel II.187, § 1, van de Codex Hoger
Onderwijs de doelstelling van het toelatingsexamen als “het toetsen van de
bekwaamheid van de studenten om een geneeskundige opleiding met succes af te
ronden”.
Om die bekwaamheid te toetsen, worden deelnemers aan twee
examenonderdelen onderworpen. De éérste – en enige inhoudelijke – voorwaarde
om tot de opleiding te worden toegelaten, is het slagen voor de beide
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-28/33
examenonderdelen, dit wil zeggen minstens de helft van de voor de beide
examenonderdelen bepaalde punten behalen.
Niet wordt betwist, zo lijkt, dat verzoekster vóór het ingrijpen
van de examencommissie op grond van artikel 54, § 1, tweede lid, van het WER,
voor het examenonderdeel KIW 60 op 120 punten heeft behaald en 68 op 120
punten op het examenonderdeel GC en bijgevolg aan de voornoemde voorwaarde
heeft voldaan.
Zij maakte derhalve deel uit van de groep van 1699 deelnemers
die, zonder het toekennen van bijkomende punten door de examencommissie, op
grond van de eigen verdiensten, geslaagd waren.
Dat aantal van 1699 geslaagden ligt onder het door de Vlaamse
Regering vastgelegde startquotum van 1878. Reden waarom de examencommissie
ertoe heeft beslist zestien bijkomende punten toe te kennen aan alle deelnemers van
het toelatingsexamen, acht punten per examenonderdeel.
Dat verzoekster ná het ingrijpen van de examencommissie niet
gunstig is gerangschikt, kan prima facie alleen worden verklaard door het – als
gevolg van de acht extra punten per examenonderdeel – slagen van deelnemers, die
reeds voordien een hoger totaal examenresultaat behaalden dan verzoekster, maar
voor één examenonderdeel niet minstens de helft van de bepaalde punten hadden
gescoord – en dus níét aan de voormelde voorwaarde hebben voldaan.
In de huidige stand van de rechtspleging laat het zich, in het licht
van de hiervóór in herinnering gebrachte doelstelling van het toelatingsexamen,
niet verstaan waarom díé deelnemers, die – zonder toegift van de
examencommissie – niet het bewijs hebben geleverd minstens de helft van de
punten voor de beide examenonderdelen te kunnen behalen, voorrang mogen
genieten ten opzichte van verzoekster.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-29/33
De manipulatie die de examencommissie heeft doorgevoerd,
maakt deze deelnemers weliswaar – virtueel – geslaagd. Hun nieuwe
examenresultaat – ná bijtelling van zestien extra punten – lijkt echter geen enkel
nieuw of bijkomend inzicht over de kennis of vaardigheden van die deelnemers te
verschaffen in vergelijking met de eerste vaststelling van hun resultaten. Aan die
extra punten – en dus aan het voldoen aan de eerste voorwaarde om een opleiding
tot arts te mogen aanvatten, namelijk het slagen voor de béíde examenonderdelen
– hebben zij op het eerste gezicht geen volstrekt eigen verdienste. Het slagen is het
resultaat van een toegift van de examencommissie, die daarvoor prima facie niet
steunt op gronden die verband houden met de betrokken deelnemers, maar
uitsluitend lijkt te zijn gedreven door haar wens om het vastgelegde startquotum
zo dicht mogelijk te benaderen. De nieuwe resultaten weerspiegelen, zo lijkt, in
genen dele de prestaties die zij voor de betrokken examenonderdelen hebben
neergezet.
De Raad van State wil vooralsnog aannemen dat het toekennen
van bijkomende punten aan de deelnemers van het toelatingsexamen met als doel
om een voldoende aantal studenten de opleiding tot arts te laten aanvatten, een
behartigenswaardig en geoorloofd oogmerk uitmaakt. De verwijzing door de
verwerende partij naar eerdere arresten van de Raad van State lijkt in zoverre
terecht.
De rechtspraak in verband met het aantal bijkomende punten –
precies zoveel als nodig om het startquotum te bereiken – lijkt te dezen niet
relevant.
Evenmin verwijst de verwerende partij dienstig naar arrest nr.
242.401 van 21 september 2018. Immers, in de aan dat arrest ten grondslag
liggende zaak, luidde de argumentatie van de verzoekende partij op het eerste
gezicht onder meer dat de ongelijkheid erin was gelegen dat de deelnemers de
bijkomende punten – tien – niet “preferentieel” konden inzetten om zo hun falen
voor de beide examenonderdelen in een slaagcijfer om te zetten. De Raad van State
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-30/33
is die redenering niet bijgevallen omdat, zo werd voorlopig geoordeeld, een
verdeling van de punten “het evenwicht tussen het belang van beide
[examen]onderdelen” bewaart. Die verdeling werd ook geacht “niet de selectie van
de meest bekwame kandidaten te verstoren”. Te dezen staat evenwel niet de
verdeling van de bijkomende punten – acht voor elk examenonderdeel – ter
discussie, maar is, zo lijkt, de vraag aan de orde of de delibererende organen in
overeenstemming met de doelstelling van het toelatingsexamen hebben gehandeld
door deelnemers die op grond van de oorspronkelijke examenresultaten niet
geslaagd waren voor één van beide examenonderdelen, maar door een herziening
van de examenresultaten op grond van artikel 54, § 1, tweede lid, van het WER,
wél slagen voor de beide onderdelen, hoger te rangschikken dan een deelnemer –
verzoekster – die reeds met de oorspronkelijke examenresultaten geslaagd was
voor de beide examenonderdelen.
De Raad valt eveneens bij dat de examencommissie en de
beroepsinstantie ter zake over een beoordelingsvrijheid beschikken.
Een en ander – de principiële mogelijkheid om bijkomende
punten toe te kennen en de beoordelingsvrijheid – vormt op het eerste gezicht geen
vrijgeleide om afbreuk te doen aan de doelstelling van het toelatingsexamen. Het
mag niet ertoe leiden, zo lijkt, dat aan de inspanningen en verdiensten van
deelnemers die op eigen kracht zijn geslaagd voor de beide examenonderdelen,
wordt voorbijgegaan door de totale examenresultaten van deelnemers die op
zichzelf níét aan dat vereiste om te slagen voor de beide examenonderdelen hebben
voldaan, te laten prevaleren. Dát is op het eerste gezicht in strijd met de doelstelling
van het toelatingsexamen.
Door aldus te oordelen, stelt de Raad van State zich niet in de
plaats van de examencommissie of beroepsinstantie. Hij stelt alleen – voorlopig –
vast dat bij het toekennen van bijkomende punten en het vaststellen van de
rangschikking niet binnen de wettelijke grenzen werd gehandeld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-31/33
In die mate is het middel ernstig.
VIII. Vordering tot het opleggen van een voorlopige maatregen
Verzoekster vordert dat de verwerende partij ertoe zou worden
verplicht “binnen 8 dagen opnieuw over het intern beroep te beslissen, met
inachtneming van het te wijzen arrest en met een afdoende beantwoording van alle
aangevoerde middelen, in voorkomend geval onder verbeurte van een dwangsom
van (bedrag) [sic] euro per dag vertraging”. Zij stelt wel dat een dergelijke
maatregel “noodzakelijk [is] om de belangen van [verzoekster] te vrijwaren”, maar
laat na om die noodzaak nader toe te lichten.
De verwerende partij wijst in de nota met opmerkingen onder
meer erop dat “uit voorgaande dossiers omtrent een beslissing over het
toelatingsexamen van een betrokken deelnemer blijkt dat [zij] al het gepaste gevolg
heeft gegeven aan de eventuele schorsingsbeslissing en […] telkens tijdig een
nieuwe beslissing heeft genomen” en dat er “geen reden [is] om aan te nemen
waarom niet spoedig door verwerende partij een nieuwe beslissing genomen zou
worden”.
Vooralsnog oordeelt de Raad van State dat niets laat aanzien –
verzoekster beweert zulks overigens niet in haar verzoekschrift en heeft de hiervóór
vermelde argumentatie van de verwerende partij ter terechtzitting evenmin
weersproken – dat de beroepsinstantie niet binnen het kortst mogelijke tijdsbestek
zal overgaan tot een nieuwe beraadslaging over verzoeksters zaak.
Er is bijgevolg geen grond om de gevorderde voorlopige
maatregel op te leggen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-32/33
BESLISSING
-
De Raad van State beveelt de schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst
dringende noodzakelijkheid van de beslissing van de interne beroepsinstantie
van het toelatingsexamen voor de opleiding tot arts van 25 augustus 2026
waarbij het beroep van XXXX ongegrond wordt verklaard en de eerder door
de examencommissie genomen beslissing dat zij op het examen 144 op 240
punten behaalt en niet gunstig is gerangschikt voor het toelatingsexamen voor
de opleiding tot arts, wordt bevestigd.
-
De Raad van State verwerpt de vorderingen voor het overige.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van de verzoekende partij niet bekendgemaakt.
Dit arrest is uitgesproken op zeventien september tweeduizend zesentwintig, door
de Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
Jurgen Neuts,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Frank Bontinck,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Frank Bontinck
Jurgen Neuts
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.690
IX-11.056-33/33
