Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884 (2026-09-30)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 267.884 van 30 september 2026 Instellingen, Binnenlandse zaken
en lokale besturen - Bewakingsondernemingen Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIIe KAMER
ARREST
nr. 267.884 van 30 september 2026
in de zaak A. 244.691/XII-9869
In zake :
H.D.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Francis Missault
kantoor houdend te 8000 Brugge
Koningin Elisabethlaan 34
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister
van Binnenlandse Zaken
--------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 22 april 2025, strekt tot de
nietigverklaring van “het besluit van de directeur-generaal, gemachtigd door de
minister van Binnenlandse Zaken, van 31 januari 2025 waarbij de identificatiekaart
van [verzoeker] voor het uitoefenen van bewakingsactiviteiten wordt ingetrokken”.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend
en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Auditeur Lennard Michaux heeft een verslag opgesteld.
Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en
een laatste memorie ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-1/19
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 24 september 2026.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Attaché Michiel Woelstadt, die verschijnt voor de verwerende
partij, is gehoord.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Op een niet nader te preciseren datum bekomt verzoeker een
identificatiekaart als bewakingsagent voor de vergunde bewakingsonderneming
G4S Secure Solutions overeenkomstig de wet van 2 oktober 2017 ‘tot regeling
van de private en bijzondere veiligheid’ (hierna: de wet van 2 oktober 2017).
3.2.
Op 7 november 2022 vraagt de directie Private Veiligheid van
de Federale Overheidsdienst Binnenlandse Zaken (hierna: de directie Private
Veiligheid) een onderzoek naar de veiligheidsvoorwaarden in hoofde van
verzoeker.
3.3.
Op 15 mei 2024 wordt het verslag van het onderzoek naar de
veiligheidsvoorwaarden opgesteld.
3.4.
Op basis van dit verslag adviseert de Commissie onderzoeken
naar de veiligheidsvoorwaarden op 27 mei 2024 dat verzoeker niet meer aan de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-2/19
veiligheidsvoorwaarden voldoet en dat een procedure tot intrekking van zijn
identificatiekaart moet worden aangevat.
3.5.
Bij aangetekende brief van 27 augustus 2024, verstuurd op
3 september 2024, deelt de directie Private Veiligheid aan verzoeker het
voornemen mee om de identificatiekaart in te trekken.
3.6.
Op 18 september 2024 dient verzoeker een schriftelijk verweer
in.
Op 9 januari 2025 wordt verzoeker mondeling gehoord.
3.7.
Op 31 januari 2025 beslist de directeur-generaal van de directie
Private Veiligheid om de identificatiekaart van verzoeker als bewakingsagent in te
trekken. Deze beslissing steunt op de vaststelling dat verzoeker niet voldoet aan de
voorwaarde van artikel 61, eerste lid, 6°, van de wet van 2 oktober 2017, met name
dat hij niet beantwoordt aan het profiel van artikel 64 van diezelfde wet.
Dit is de bestreden beslissing.
IV. Onderzoek van het enig middel
Uiteenzetting van het middel
In het verzoekschrift voert verzoeker in een enig middel de
schending aan van artikel 61, eerste lid, 6°, van de wet van 2 oktober 2017, de
materiëlemotiveringsplicht, het zorgvuldigheidsbeginsel, het redelijkheidsbeginsel, alsook de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering
van de bestuurshandelingen’ (hierna: de wet van 29 juli 1991).
Verzoeker vat het middel als volgt samen:
“Verzoekende partij stelt in het eerste middel dat de bestreden beslissing niet in
concreto en afdoende aantoont waarom hij niet voldoet aan de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-3/19
veiligheidsvoorwaarden. De motieven in de bestreden beslissing desbetreffend zijn
onduidelijk, niet afdoende en maken niet aannemelijk waarom verzoekende partij
niet over (i) de nodige integriteit zou beschikken, (ii) geen incasseringsvermogen
zou hebben ten aanzien van agressief gedrag van derden en het vermogen om zich
daarbij te beheersen en (iii) geen verdachte relaties zou hebben met het criminele
milieu. Minstens is de bestreden beslissing kennelijk onredelijk.”
Verzoeker betwist in het verzoekschrift uitgebreid de motieven
op grond waarvan de bestreden beslissing oordeelt dat verzoeker niet beantwoordt
aan het vereiste profiel, zoals bepaald in artikel 64 van de wet van 2 oktober 2017.
Hij besluit daaruit dat de bestreden beslissing tekortschiet zowel naar inhoud als
naar motivering en dat de motieven van de bestreden beslissing zijn gebaseerd op
veralgemeningen, veronderstellingen en eenzijdige interpretaties van verklaringen,
zonder dat een concrete, individuele en evenwichtige afweging van de relevante
feiten heeft plaatsgevonden. Voorts is de bestreden beslissing volgens verzoeker
kennelijk onredelijk in het licht van de aard van de feiten, het onberispelijk
professioneel verleden van verzoeker en het ontbreken van enig tuchtrechtelijk of
strafrechtelijk incident. De strijdigheid met het evenredigheidsbeginsel steunt
verzoeker op het argument dat werd nagelaten te onderzoeken of er minder
ingrijpende maatregelen mogelijk waren.
In de memorie van wederantwoord volhardt verzoeker in de
samenvatting en de uiteenzetting van het middel, zoals geformuleerd in het
verzoekschrift. Voorts repliceert verzoeker op het standpunt van de verwerende
partij. Wat het incasseringsvermogen betreft, betwist verzoeker dat hij bij de
politiecontrole zou zijn weggevlucht. Voorts voert verzoeker aan dat hij nooit heeft
betwist dat de privésfeer mag worden meegenomen bij de beoordeling of iemand
aan het door artikel 64 van de wet van 2 oktober 2017 vereiste profiel beantwoordt.
Dit belet volgens verzoeker evenwel niet dat hij ernstige vragen heeft bij de
motieven van de bestreden beslissing. De verwerende partij gaat volgens verzoeker
ten onrechte voorbij aan zijn vlekkeloos professioneel parcours, terwijl dit
bevestigt dat verzoeker wel over het vereiste incasseringsvermogen beschikt. Wat
het vermeende gebrek aan integriteit betreft, merkt verzoeker op dat de door de
verwerende partij aangehaalde verklaringen in hun context moeten worden
geplaatst en dat moet worden beoordeeld of het verschil in bewoordingen in die
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-4/19
verklaringen daadwerkelijk afbreuk doet aan de integriteit van verzoeker. Het
loutere gegeven dat bij verschillende verhoren uiteenlopende antwoorden zijn
gegeven over het cannabisgebruik, kan niet worden aangemerkt als een aantasting
van de integriteit van verzoeker. Dergelijke verschillen zijn volgens verzoeker
verklaarbaar en inherent aan het menselijk geheugen “zeker wanneer het gaat om
onderwerpen die niet van wezenlijk belang zijn en die doorgaans niet met precisie
worden bijgehouden”. Het zou kennelijk onredelijk zijn om op basis van die
verklaringen te besluiten dat verzoeker nog steeds cannabis zou gebruiken of
bezitten. Het zorgvuldigheidsbeginsel vereist volgens verzoeker bovendien dat de
integriteit aan de hand van een totaalbeeld wordt beoordeeld. Wat de afwezigheid
van relaties met de crimineel milieu betreft, benadrukt verzoeker dat het gegeven
dat iemand ooit cannabis heeft gekocht, niet volstaat om te besluiten dat er banden
zijn met het crimineel milieu. Er zijn volgens verzoeker geen aanwijzingen dat hij
bewust contacten onderhoudt met het crimineel milieu en er gebeurde geen analyse
van de aard, frequentie of impact van dat contact.
In de laatste memorie beperkt verzoeker zich tot de verwijzing
naar het verzoekschrift en de memorie van wederantwoord.
Beoordeling
Vooraf
Verzoeker voert in hetzelfde middel formeel de schending aan
van de formele- en materiëlemotiveringsplicht en het zorgvuldigheidsbeginsel
eensdeels en het redelijkheids- en evenredigheidsbeginsel anderdeels. Het past om
eerst de schending van de formele- en materiëlemotiveringsplicht en het zorgvuldigheidsbeginsel te onderzoeken. De Raad van State gaat bij de beoordeling van
de evenredigheid van de bestreden beslissing immers uit van de feiten zoals ze
blijken uit de bestreden beslissing en waarvan verzoeker de onwettigheid niet heeft
aangetoond. De vraag of het evenredigheidsbeginsel is geschonden, is bijgevolg
pas aan de orde wanneer vaststaat dat de bestreden beslissing op zorgvuldige wijze
tot stand is gekomen en op deugdelijke motieven steunt.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-5/19
Inzake de schending van artikel 61, eerste lid, 6°, van de wet van
2 oktober 2017, van de formele- en materiëlemotiveringsplicht en van het
zorgvuldigheidsbeginsel
Verzoeker voert in wezen aan dat de bestreden beslissing de
materiëlemotiveringsplicht en de formelemotiveringsplicht - en daardoor ook de
zorgvuldigheidsplicht - miskent, daar uit de bestreden beslissing niet in concreto
noch afdoende blijkt waarom hij niet voldoet aan de veiligheidsvoorwaarden, meer
in het bijzonder waarom hij niet beantwoordt aan het profiel, zoals bedoeld in
artikel 64 van de wet van 2 oktober 2017.
Artikel 61, eerste lid, 6°, van de wet van 2 oktober 2017 luidt:
“De personen, bedoeld in artikel 60, moeten voldoen aan de volgende voorwaarden:
[…]
6° beantwoorden aan het profiel, zoals bedoeld in artikel 64;”.
Artikel 64 van de wet van 2 oktober 2017 luidt:
“Het profiel van de personen, bedoeld in artikel 60, is gekenmerkt door:
1° respect voor de grondrechten en de rechten van de medeburgers;
2° integriteit, loyaliteit en discretie;
3° een incasseringsvermogen ten aanzien van agressief gedrag van derden en het
vermogen om zich daarbij te beheersen;
4° afwezigheid van verdachte relaties met het crimineel milieu;
5° respect voor de democratische waarden;
6° de afwezigheid van risico voor de inwendige of uitwendige veiligheid van de
Staat of voor de openbare orde.”
De
materiëlemotiveringsplicht
houdt
in
dat
iedere
bestuurshandeling moet steunen op motieven waarvan het feitelijk bestaan naar
behoren is bewezen en die in rechte ter verantwoording van die handeling in
aanmerking kunnen worden genomen. Bij de beoordeling van de naleving van de
materiëlemotiveringsplicht is de Raad van State niet bevoegd om zijn oordeel
omtrent de feiten in de plaats te stellen van het oordeel van het bestuur. Hij is enkel
bevoegd om desgevraagd na te gaan of het bestuur is uitgegaan van de juiste
feitelijke gegevens, of het die correct heeft beoordeeld en of het op grond daarvan
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-6/19
binnen de perken van de redelijkheid tot zijn besluit is kunnen komen. Voorts mag
enkel met de formeel uitgedrukte motieven rekening worden gehouden.
Aan een overheidsonderzoek kleeft het vermoeden van
wettigheid. Om de onwettigheid van de motieven van de beslissing van het bestuur
aan te tonen, mag een verzoeker niet volstaan met het louter ontkennen of in vraag
stellen van de feitelijke elementen waarop de beoordeling door het bestuur berust.
Het is zaak van verzoeker om aanwijzingen te verschaffen die het vermoeden
wettigen of aantonen dat de door het bestuur in aanmerking genomen gegevens niet
juist zijn.
De artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 verplichten de
administratieve overheid in de akte de juridische en feitelijke overwegingen op te
nemen die aan de beslissing ten grondslag liggen, en dat op “afdoende” wijze. Het
afdoend karakter van de motivering betekent dat de motivering pertinent moet zijn,
dit wil zeggen dat ze duidelijk met de beslissing te maken moet hebben, en dat ze
draagkrachtig moet zijn, dit wil zeggen dat de aangehaalde redenen moeten
volstaan om de beslissing te dragen.
De belangrijkste bestaansreden van de motiveringsplicht, zoals
die wordt opgelegd door de voormelde wet van 29 juli 1991, bestaat erin dat de
betrokkene in de hem aanbelangende beslissing zelf de motieven moet kunnen
aantreffen op grond waarvan ze werd genomen, opdat de betrokkene met kennis
van zaken zou kunnen uitmaken of het aangewezen is de beslissing met een
annulatieberoep te bestrijden.
Bij het onderzoek naar het afdoende karakter van de formele
motivering moet voorts worden rekening gehouden met het geheel van de formele
motivering en niet met een of meerdere onderdelen van de motivering op zich. De
motivering in haar geheel moet immers afdoende zijn.
Krachtens het zorgvuldigheidsbeginsel moet elk bestuur zich
gedragen zoals een voorzichtig en redelijk handelend bestuur, geplaatst in dezelfde
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-7/19
omstandigheden. Het zorgvuldigheidsbeginsel houdt onder meer in dat het bestuur
zijn beslissing op zorgvuldige wijze moet voorbereiden. Dit impliceert dat de
beslissing dient te steunen op werkelijk bestaande en concrete feiten die met de
vereiste zorgvuldigheid werden vastgesteld. Het bestuur is onder meer verplicht
om zorgvuldig te werk te gaan bij de voorbereiding van de beslissing en de
feitelijke en juridische aspecten van het dossier deugdelijk te onderzoeken, zodat
het met kennis van zaken kan beslissen.
Het komt aan verzoeker toe om met concrete gegevens
aannemelijk te maken dat de handelwijze van het bestuur niet doet blijken van het
vereiste zorgvuldig handelen. Het formuleren door verzoeker van eigen aannames,
veronderstellingen en kritieken zonder enig begin van bewijs, volstaat niet om
aannemelijk te maken dat de bestreden beslissing op een onzorgvuldige wijze tot
stand is gekomen.
De formele motivering van de bestreden beslissing schetst
vooreerst de rechtsgronden waarop zij steunt, het regelgevende kader, de delegatie
van de beslissingsbevoegdheid door de bevoegde minister ter zake en de algemene
rechtsregels en beginselen die bij de uitoefening van die bevoegdheid volgens de
bestreden beslissing in acht moeten worden genomen. Voorts is de bestreden
beslissing als volgt formeel gemotiveerd:
“Overeenkomstig de wet private veiligheid dient een persoon die tewerkgesteld is
in deze sector te beschikken over de nodige integriteit (art. 64, 2° wet private
veiligheid). Met integriteit wordt bedoeld dat men adequaat en zorgvuldig handelt,
met inachtneming van zijn verantwoordelijkheid en de geldende regels.
Overeenkomstig de wet private veiligheid dient de persoon die tewerkgesteld is in
deze sector te beschikken over een incasseringsvermogen ten aanzien van agressief
gedrag van derden en het vermogen om zich daarbij te beheersen (art. 64, 3° wet
private veiligheid).
Overeenkomstig de wet private veiligheid dient de persoon te beschikken over de
afwezigheid van verdachte relaties met het crimineel milieu (art. 64, 4° Wet private
veiligheid).
Zoals hieronder zal worden aangetoond stroken de u tenlastegelegde feiten niet met
deze drie kenmerken van het bij wet bepaalde profiel van een bewakingsagent. Uw
gedrag komt duidelijk niet overeen met het gewenste gedrag dat verwacht kan
worden van een bewakingsagent.
Ik baseer onderhavige beslissing op volgende elementen:
Op 22/10/2022 merkt de politie twee auto’s op waarvan de lichten in werking zijn.
Wanneer de bestuurder van het voertuig met kentekenplaat […] de politie opmerkt,
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-8/19
tracht deze de vlucht te nemen. Het voertuig wordt geïntercepteerd en er wordt
overgegaan tot controle.
Tijdens de controle wordt de politie een indringende cannabisgeur gewaar. De
politie vindt een diepvrieszakje met 5 gram cannabis, een rode cruncher met
0,8 gram cannabis en een groene cruncher met 0,5 gram cannabis, twee lege
crunchers en andere gebruikersattributen.
Verder vindt de politie in de deur aan de bestuurderskant een telescopische
wapenstok die gemaakt is uit hard plastiek.
a) Voor wat betreft de feiten van bezit verboden wapen:
Wat betreft het vaststaand karakter van de weerhouden feiten:
Zoals hierboven reeds geschetst, vindt de politie tijdens de interventie een
telescopische wapenstok in de deur aan de bestuurderszijde.
U verklaart spontaan aan de politie dat deze wapenstok van u is:
‘Jullie stelden mij in kennis dat dit een verboden wapen betreft. Ik wist dit totaal
niet. Ik heb dit vorig jaar gekocht op het internet’.
In het verhoor op onze kantoren dat afgenomen werd in het kader van deze
procedure, geeft u de feiten van het bezit van een verboden wapen eveneens toe.
‘Ik heb die wapenstok via Shein gekocht.[’]
Ook in uw schriftelijk verweer bevestigt u opnieuw de aankoop van de wapenstok.
Gelet op de vaststellingen van verbalisanten alsook het gegeven dat u de feiten op
verschillende tijdstippen toegeeft en u tevens akkoord bent gegaan met het betalen
van een minnelijke schikking, staan de tenlastegelegde feiten dan ook voldoende
vast.
Wat betreft de ernst van de weerhouden feiten.
Door het bezitten van een verboden wapen heeft u de wapenwet overtreden.
Deze uitschuifbare wapenstok betreft een verboden wapen op zich o.b.v.
art. 3 §1, 7° wapenwet. ‘Als verboden wapens worden beschouwd: knotsen en
wapenstokken’.
Art. 8 wapenwet bepaalt verder: ‘Niemand mag verboden wapens vervaardigen,
herstellen, te koop stellen, verkopen, overdragen of vervoeren opslaan, voorhanden
hebben of dragen’.
Door het louter in het bezit zijn van dit wapen heeft u deze wetgeving, die van
openbare orde is, bijgevolg reeds overtreden. Dit verboden wapen werd in de deur
aan de bestuurderskant aangetroffen en u kon hier bijgevolg onmiddellijk over
beschikken aangezien dit binnen handbereik lag.
Zowel in het verweer dat u schriftelijk overmaakte, als in het verhoor ten aanzien
van mijn administratie verklaarde u dat u niet wist dat dit een illegaal wapen betrof.
Ik dien op te merken dat iedereen verondersteld wordt de wet te kennen en is het
ook algemeen geweten dat een wapenstok of een ‘matrak’ zoals dit ook genoemd
worden, illegaal is in België.
Daarnaast had u op dat ogenblik reeds de nodige opleidingen als bewakingsagent
gevolgd en dienen er dan ook de nodige vraagtekens gezet te worden bij uw
zogenaamde ‘onwetendheid’.
U zou de wapenstok aangekocht hebben om uw veiligheidsgevoel aan te scherpen
aangezien er zich verschillende inbraken in uw regio hadden voorgedaan. Dit zou
volgens u niet aantonen dat u niet over een incasseringsvermogen ten aanzien van
agressief gedrag zou beschikken.
Echter, bewakingsactiviteiten zijn puur preventief en bewakingsagenten moeten te
allen tijde eventuele conflicten trachten op te lossen louter door middel van het
woord op een geweldloze manier. Bewakingsagenten kunnen immers op
regelmatige basis worden geconfronteerd met lastige, soms dronken, klanten die
provoceren en/of (verbaal of fysiek) agressief kunnen zijn. Er wordt deze agenten
tijdens hun opleiding technieken aangeleerd om hier op een gepaste manier mee te
kunnen omgaan. Deze activiteiten worden in principe steeds ongewapend
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-9/19
uitgevoerd aangezien het bezit en vertoon van wapens hier een zeer escalerend effect
kunnen hebben, met alle gevolgen vandien. Slechts in zeer uitzonderlijke gevallen
kan een bewakingsagent de toestemming krijgen om bewakingsactiviteiten
gewapend uit te voeren (vb. gewapende activiteiten van waardentransport), waar in
uw geval helemaal geen sprake van was.
Hoewel deze feiten zich niet in uitoefening van uw functie hebben voorgedaan maar
binnen de privésfeer, tonen zij evenwel een totaal verkeerde ingesteldheid aan. Een
illegaal wapen dragen, ook al is dit niet tijdens de uitoefening van uw taken als
bewakingsagent, houdt wel degelijk in dat u over weinig incasseringsvermogen
beschikt ten aanzien van agressief gedrag. Een persoon die zich genoodzaakt voelt
om een wapen, een illegaal wapen dan nog, aan te kopen en bij zich te hebben ‘in
geval van nood’, heeft niet de juiste ‘kalmerende’ ingesteldheid om binnen de
private veiligheidssector en in het bijzonder als bewakingsagent, aan de slag te
blijven, ook al heeft u dit enkel ter uwer bescherming aangekocht zoals u ter uwer
verdediging aanhaalt.
Uw stelling in uw verhoor ten aanzien van mijn administratie dat u niet van plan
was de stok te gebruiken, dien ik dan ook als ongeloofwaardig te beschouwen gelet
op het motief van aankoop. Hieruit blijkt immers dat u wel degelijk zinnens was dit
te gebruiken, minstens te tonen als afschrikkingsmiddel, indien u zich in een situatie
zou bevinden waarin u dit nodig achtte.
In uw verhoor ten aanzien van mijn administratie verklaarde u ook dat de wapenstok
van een slechte kwaliteit was en gemaakt uit een zwak plastiek.
Echter, in het proces-verbaal dat de politiediensten hebben opgemaakt staat er
uitdrukkelijk geschreven dat de wapenstok uitgeschoven een lengte had van 57 cm
en vervaardigd was uit hard plastiek.
Ongeacht het materiaal waaruit de wapenstok is opgebouwd, werd het hoe dan ook
door verbalisanten gekwalificeerd als een verboden wapen.
U verklaarde dat u deze wapenstok bij u droeg om deze aan uw vriend te tonen. Wat
ook de reden van transport moge geweest zijn, het is en blijft verboden een
wapenstok te bezitten, te dragen, of in zijn onmiddellijke omgeving te bewaren.
Vervolgens stelt u dat u meteen afstand heeft gedaan van het wapen én een
minnelijke schikking van 250 euro betaalde, wat uw schuldinzicht zou moeten
aantonen. U had echter uiteraard weinig keuze ter zake teneinde verdere juridische
stappen ten aanzien van uw persoon te vermijden.
Het bezit van een verboden wapen, met het oogmerk dit eventueel te gebruiken, doet
twijfelen aan de integriteit die verwacht wordt van een bewakingsagent alsook aan
zijn capaciteiten om te kunnen omgaan met agressief of provocerend gedrag.
b) Voor wat betreft bezit en gebruik van verdovende middelen:
Wat betreft het vaststaand karakter:
Zoals hierboven reeds uiteengezet vond de politie tijdens de controle ook cannabis.
U verklaarde aan verbalisanten hierover het volgende:
‘Ik gaf spontaan toe dat er cannabis in de rugzak in de koffer van mijn wagen zat.
Ik neem er kennis van dat dit 6,3 gram cannabis betrof. Dat is voor eigen gebruik.
Ik heb dit de dag ervoor aangekocht aan de achterkant op die parkings aan het station
te Torhout van ene 'Mo'.[’]
In het verhoor op onze kantoren dat afgenomen werd in het kader van deze
procedure geeft u de feiten van bezit van verdovende middelen ook toe.
Wanneer er u gevraagd werd naar de u tenlastegelegde feiten van verklaarde u het
volgende:
‘Ik heb meteen gezegd dat ik een kleine hoeveelheid cannabis had in de koffer. Ik
heb dit ook meteen afgegeven’.
Ook in uw schriftelijk verweer geeft u het bezit van deze softdrugs toe maar stelt u
dat een kortstondige aankoop van een beperkte hoeveelheid verdovende middelen
betrof.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-10/19
Gelet op het feit dat de verbalisanten cannabis hebben aangetroffen en u op
verschillende tijdstippen deze feiten toegeeft, staan ze voldoende vast.
Wat betreft de ernst:
Uit uw dossier blijkt dat u naast de wapenwetgeving, ook de drugswetgeving niet
respecteerde door cannabis in uw bezit te hebben. Door het bezit van cannabis heeft
u de drugwetgeving[…], die tevens van openbare orde is, overtreden.
Ik wil er ook op wijzen dat het algemeen geweten is dat consumptie van dit soort
producten invloed kan hebben op het denkvermogen, alsook op het gedrag. Van
iedereen die als bewakingsagent (verder) wil werken, wordt echter verwacht dat hij
of zij op elk ogenblik volledig in het bezit is van zijn of haar cognitieve en fysieke
capaciteiten. Bewaking is immers een bijzonder delicate activiteit.
Daarnaast kan er vastgesteld worden dat u op relatief regelmatige basis cannabis
gebruikte. In het verhoor ten aanzien van de politie dat vervat stond in bovenstaand
pv verklaarde u het volgende m.b.t. uw cannabisgebruik.
‘Het is nu ongeveer een jaar dat ik cannabis rook. Ik gebruik niet dagelijks. Ik ben
er niet verslaafd aan. Ik besef dat ik dit moet afbouwen’.
Dit wil zeggen dat u sedert minstens eind 2021 een gebruiker was van cannabis.
Verder in ditzelfde verhoor verklaarde u: ‘Ze willen (uw ouders) dat ik hier volledig
mee stop. Ik wil dit zelf ook. Ik zoek hier geen hulp voor. Ik heb momenteel geen
cannabis meer in mijn bezit dus ik zal hier dan ook mee stoppen.’
Tijdens uw verhoor ten aanzien van de administratie verklaarde u dan weer dat u
nog nooit gebruikt had en de in beslaggenomen cannabis zinnens was te gebruiken
op een aankomend feestje: ‘Dit was omdat ik de week erop was er een feestje en ik
wou dit een keertje proberen. Uiteraard hebben ze dit daar dan ook bij gevonden.
Het is niet dat ik een grote gebruiker ben. Dit was de eerste keer dat ik dit toen ging
gebruiken’ alsook ‘Voor die keer dat de politie me heeft tegengehouden had ik al
eens éénmalig geprobeerd met een vriend. Toen had ik zelf nog niet aangekocht.’.
Wanneer u tijdens uw verhoor door mijn medewerker geconfronteerd wordt met uw
eerdere verklaringen ten aanzien van de politie waarin u stelde ‘dat u gedurende een
jaar cannabis gebruikte’, reageerde u als volgt: ‘hmm, was dit daarvoor al? Het was
zeker niet dagelijks. Dat moet dan al over drie jaar terug zijn’ en ‘Dit zal dan heel
sporadisch gebeurd zijn.’
Wanneer u nadien gevraagd werd of u de laatste twee a drie jaar geen cannabis meer
gebruikt zou hebben verklaarde u het volgende:
‘Ik heb nog eenmalig ook met vrienden op een feestje gerookt. Maar ik weet niet
meer over welke tijd dit ging. Dit was ook eenmalig. In de tussentijd ook niet. Op
dat feestje wel en dan ook weer helemaal niet.’
Het lijkt er op dat u bij elke vraag weer een andere verklaring lijkt te geven en weinig
consequent bent in de verklaringen die u heeft afgelegd.
Ik kan er dan ook vanuit gaan dat u gedurende een lange periode cannabis gebruikt
heeft en heb tevens een gegronde twijfel of u wel degelijk gestopt bent met het
gebruik van cannabis. Ik merk trouwens op dat er niet minder dan vier crunchers
werden gevonden waarvan 2 gevuld en 2 leeg, alsook ander gebruikersmateriaal.
Dit spreekt opnieuw tegen dat het maar om een éénmalig gebruik zou gegaan zijn.
Evenwel voegde u bij uw verweermiddelen een negatieve test om aan te tonen dat
u gestopt bent met het gebruik van cannabis. Hoewel een negatieve test een positief
gegeven is, dien ik toch op te merken dat het voegen van één negatieve test slechts
een momentopname is. Het bewijs dat u gedurende een lange periode ‘clean’ bent
van het gebruik van drugs ontbreekt in uw verweer, temeer u zelf aangaf hier geen
hulp voor te willen hebben zoeken.
Er is een grote onverenigbaarheid tussen het bezit en gebruik van drugs en het
uitvoeren van bewakingsactiviteiten in het algemeen.
Ten slotte stelt u dat u zich nooit met criminelen heeft ingelaten en ontkent u dat u
connecties zou gehad hebben met het criminele milieu.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-11/19
In uw politieverhoor verklaarde u over de aankoop van verboden middelen het
volgende:
‘lk heb dit (cannabis) de dag ervoor aangekocht aan de achterkant op die parkings
aan het station te Torhout van ene 'Mo'. Ik weet niet of dit zijn naam is of een
afkorting voor zijn naam. Ik ken die persoon niet, dit was via Snapchat.
Het was de eerste maal dat ik dit aankocht aan hem. Dit was via via dat ik bij hem
terecht kwam’.
U geeft hier dus impliciet toe dat u weldegelijk relaties onderhield met het
drugsmilieu en zelf een dealer heeft gecontacteerd om aan uw drugs te gebruiken.
Dat dit maar éénmalig zou geweest zijn, is niet geloofwaardig gelet op uw eerdere
verklaringen dat u gedurende een jaar heeft gebruikt.
Het gebruik van drugs gedurende een langere periode, doet opnieuw twijfelen aan
de integriteit die verwacht wordt van een bewakingsagent alsook aan de afwezigheid
van verdachte relaties met het criminele milieu, in casu het drugsmilieu.
Bovenstaande feiten zijn te recent, ernstig en vaststaand om er geen rekening mee
te houden.
Conform de uiteengezette redenen stel ik vast dat u niet voldoet aan de voorwaarde
van art. 61, 6° van de voornoemde wet van 2 oktober 2017, aangezien u niet meer
voldoet aan het profiel van artikel 64 van dezelfde wet.”
Uit deze formele motivering blijkt dat de bestreden beslissing
aangeeft op welke concrete feitelijke gegevens de beoordeling berust dat verzoeker
niet beantwoordt aan het profiel vereist door artikel 64 van de wet van 2 oktober
2017 en waaruit die feitelijke gegevens worden afgeleid. Op de diverse
aangevoerde verweerelementen vindt verzoeker eveneens een antwoord in de
bestreden beslissing.
Gelet op deze omstandige formele motivering overtuigt
verzoeker niet dat de bestreden beslissing niet afdoende formeel is gemotiveerd,
noch dat ze niet steunt op in rechte en in feite aanvaardbare motieven, noch dat ze
het resultaat zou zijn van een onzorgvuldige besluitvorming.
Wat het niet beschikken over een incasseringsvermogen betreft,
voert verzoeker aan dat de bestreden beslissing berust op “abstracte
opleidingsprincipes”, zonder dat een concrete afweging wordt gemaakt van de
relevante feiten. Dit argument faalt.
Uit de hiervoor weergegeven formele motivering blijkt dat het
oordeel dat verzoeker niet over het door artikel 64, 3°, van de wet van 2 oktober
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-12/19
2017 vereiste incasseringsvermogen beschikt, wel degelijk in concreto wordt
gemotiveerd aan de hand van de vastgestelde – en op zich niet betwiste – feiten
van het verboden wapenbezit, de vaststelling dat verzoeker de wapenstok op het
ogenblik van de controle bij zich had, alsook de motieven waarom verzoeker die
naar eigen zeggen had aangeschaft. Uit de bestreden beslissing blijkt ook waarom
het gegeven dat de vaststelling in de privésfeer gebeurde, alsook het coöperatief
gedrag van verzoeker ten aanzien van de verbalisanten, niet beletten dat uit de
vastgestelde gegevens wordt besloten dat verzoeker niet beschikt over het door
artikel 64, 3°, van de wet van 2 oktober 2017 vereiste incasseringsvermogen.
Dezelfde vaststelling geldt voor het argument dat verzoeker een staat van dienst
kan voorleggen zonder incidenten die wijzen op een gebrek aan incasseringsvermogen. Daargelaten dat verzoeker op het ogenblik van de bestreden beslissing
pas vier jaar actief was als bewakingsagent, zet verzoeker niet uiteen waarom dit
incidentloos professioneel verleden de in de bestreden beslissing gedane
vaststellingen betreffende het incasseringsvermogen van verzoeker zouden
tegenspreken.
Verzoeker betrekt de formele motivering van de bestreden
beslissing overigens niet bij zijn uiteenzetting, maar beperkt zich tot het formuleren
van een aantal stellingnames en het herhalen van argumenten uit zijn schriftelijk
en mondeling verweer geformuleerd voor het bestuur. Met dergelijke loutere
stellingnames toont verzoeker evenwel – in het licht van de omstandig formeel
gemotiveerde bestreden beslissing – niet aan waarom de door het bestuur in
aanmerking genomen gegevens en de gemaakte afwegingen niet juist of pertinent
zijn, noch waarom niet alle relevante elementen zorgvuldig zouden zijn onderzocht
en overwogen. Het louter formuleren door verzoeker van eigen aannames,
veronderstellingen en kritieken, volstaat immers niet om aannemelijk te maken dat
de bestreden beslissing op een onzorgvuldige wijze tot stand is gekomen (zie supra,
nr. 12).
De betwisting die verzoeker voert over de vraag of hij al dan niet
is weggevlucht van de politie, is te dezen niet relevant, daar uit de bestreden
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-13/19
beslissing niet blijkt dat dit een motief was om te besluiten dat verzoeker niet
beantwoordt aan het profiel, vereist door artikel 64 van de wet van 2 oktober 2017.
Wat het gebrek aan integriteit betreft, bekritiseert verzoeker de
overwegingen in de bestreden beslissing dat er sprake is van een tegenstrijdigheid
tussen verzoekers verklaringen afgelegd ten aanzien van de politie en zijn
verklaringen tijdens het mondeling horen door de verwerende partij. Volgens
verzoeker moeten die verklaringen in hun context worden gelezen, zodat de
bestreden beslissing op dat vlak onvoldoende is gemotiveerd en getuigt van een
onzorgvuldige besluitvorming.
De in de bestreden beslissing weergegeven verklaringen van
verzoeker
over
de
veelvuldigheid
van
zijn
cannabisgebruik
zijn
in
overeenstemming met de stukken in het administratief dossier. Verzoeker beticht
de verklaringen die zich in het administratief dossier bevinden niet van valsheid.
De Raad van State stelt vast dat de bestreden beslissing uit die verklaringen terecht
kan afleiden dat verzoeker “op relatief regelmatige basis” en “gedurende een lange
periode” cannabis gebruikte. Verzoekers argumenten dat er niet een dermate grote
tegenstrijdigheid is tussen die verschillende verklaringen en dat die in hun context
moeten worden gezien, doen daaraan geen afbreuk. Uit de bestreden beslissing
blijkt immers duidelijk dat niet het bestaan van een tegenstrijdigheid tussen
verzoekers verklaringen doet besluiten tot de afwezigheid van de vereiste
integriteit, maar wel het gebruik van cannabis op zich “op relatief regelmatige
basis” en “gedurende een lange periode”. De bestreden beslissing wijst erop dat dit
gebruik een inbreuk is op de drugwetgeving en dat de consumptie van cannabis een
invloed kan hebben op het denkvermogen, alsook op het gedrag van de gebruiker,
terwijl van een bewakingsagent wordt verwacht dat hij op elk ogenblik volledig in
het bezit is van zijn cognitieve en fysieke capaciteiten, gelet op de delicate aard
van de activiteit. De bestreden beslissing besluit dan ook dat er een grote
onverenigbaarheid is tussen het bezit en het gebruik van drugs en het uitvoeren van
bewakingsactiviteiten.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-14/19
Verzoeker betrekt deze dragende motieven om te besluiten dat
hij niet beantwoordt aan de vereiste van integriteit in het geheel niet in zijn kritiek.
Deze kritiek kan derhalve niet tot de nietigverklaring leiden.
In de mate dat verzoeker aanvoert dat niet van hem kan worden
verwacht dat hij negatieve drugtesten voorlegt van de afgelopen drie jaar, stelt de
Raad van State vast dat de verwerende partij dit ook niet van verzoeker verlangt,
noch dat het gebrek daaraan een decisief motief was om te besluiten tot de
afwezigheid van de vereiste integriteit in hoofde van verzoeker. Dit argument kan
derhalve evenmin tot de nietigverklaring leiden.
Voorts wordt vastgesteld dat het ontbreken van een
tuchtrechtelijke of strafrechtelijke inbreuk in het kader van de uitoefening van zijn
functie evenmin afbreuk doet aan de door de verwerende partij gedane
vaststellingen en de door haar daaraan verbonden conclusies betreffende
verzoekers integriteit.
Wat de afwezigheid van verdachte relaties met het crimineel
milieu betreft, voert verzoeker aan dat hij slechts een éénmalig contact had met een
onbekende persoon om cannabis aan te schaffen, dat dit geen structureel contact
was, noch dat er sprake is van enige betrokkenheid bij een criminele organisatie.
Voorts voert verzoeker aan dat er geen aanwijzingen zijn dat hij bewust contact
zou onderhouden met personen uit het crimineel milieu. Volgens verzoeker is de
bestreden beslissing op dit punt vaag en veralgemenend.
Uit de hiervoor weergegeven formele motivering van de
bestreden beslissing blijkt dat de verwerende partij het argument van verzoeker,
dat hij slechts eenmalig contact had met een dealer, verwerpt als niet
geloofwaardig, gelet op de verklaring van verzoeker dat hij gedurende een jaar
cannabis heeft gebruikt. Verzoeker brengt hiertegen niets in, noch zet hij uiteen
waarom de verwerende partij uit die vaststelling niet zou mogen afleiden dat er in
hoofde van verzoeker geen sprake is van de afwezigheid van verdachte relaties met
het crimineel milieu.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-15/19
Verzoekers argument faalt derhalve.
In de mate dat het enig middel de schending van artikel 61, eerste
lid, 6°, van de wet van 2 oktober 2017, van de formelemotiveringsplicht, de
materiëlemotiveringsplicht en van het zorgvuldigheidsbeginsel aanvoert, is het
ongegrond.
Inzake
de
schending
van
het
redelijkheids-
en
evenredigheidsbeginsel
Een schending van het redelijkheidsbeginsel (of van het
evenredigheidsbeginsel dat er een bijzondere toepassing van is) als algemeen
beginsel van behoorlijk bestuur, veronderstelt dat het bestuur bij het nemen van de
beslissing onredelijk heeft gehandeld, met andere woorden dat het de hem
toegekende discretionaire beoordelings- of beleidsvrijheid onjuist heeft gebruikt.
Van een schending van het redelijkheidsbeginsel (en van het evenredigheidsbeginsel) kan slechts sprake zijn wanneer een beslissing, waarvan is vastgesteld
dat ze berust op deugdelijke grondslagen, inhoudelijk dermate afwijkt van het
normale beslissingspatroon of, nog, er een zodanige wanverhouding bestaat tussen
die motieven en de inhoud van de beslissing, dat het niet denkbaar is dat een ander
zorgvuldig handelend bestuur in dezelfde omstandigheden tot die besluitvorming
zou komen of die beslissing zou nemen. De Raad van State is in de uitoefening van
zijn wettigheidstoezicht enkel bevoegd om, desgevraagd, na te gaan of het bestuur
op grond van de juiste en correct beoordeelde feitelijke gegevens, in redelijkheid
tot de bestreden beslissing is kunnen komen. Het komt de Raad van State evenwel
niet toe zijn beoordeling in de plaats te stellen van die van het bevoegde bestuur.
De Raad van State gaat bij de beoordeling van de redelijkheid of
de evenredigheid van de bestreden beslissing uit van de feiten zoals ze blijken uit
de bestreden beslissing en waarvan verzoeker de onwettigheid niet heeft
aangetoond, getoetst aan de door verzoeker in het middel aangevoerde argumenten
die volgens verzoeker doen blijken dat de bestreden beslissing het redelijkheidsof evenredigheidsbeginsel miskent.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-16/19
Verzoeker voert allereerst aan dat de intrekking van zijn
identificatiekaart een disproportionele maatregel is in verhouding tot de aard en de
omstandigheden van het feit van het bezit van een wapenstok, daar er geen link
was met de beroepsuitoefening noch enige impact daarop.
Hiervoor is vastgesteld dat verzoeker niet de onwettigheid heeft
aangetoond van de motieven van de bestreden beslissing in de mate dat op basis
van het bezit van een verboden wapen wordt besloten dat verzoeker niet beschikt
over het door artikel 64, 3°, van de wet van 2 oktober 2017 vereiste
incasseringsvermogen (zie supra, nr. 15). In de bestreden beslissing wordt voorts
het verband gelegd tussen dit feit uit het privéleven van verzoeker en de impact op
de beroepsuitoefening in de bewakingssector. Verzoeker spreekt dit standpunt
zonder meer tegen, maar overtuigt niet dat – in het licht van die motieven – het niet
denkbaar is dat een ander zorgvuldig handelend bestuur in dezelfde
omstandigheden tot dezelfde besluitvorming zou komen.
Voorts acht verzoeker het kennelijk onredelijk dat de
verwerende partij op basis van de tegenstrijdigheden in verzoekers verklaringen
over het cannabisgebruik tot het besluit komt dat verzoeker nog steeds cannabis
zou gebruiken of bezitten.
Uit de formele motivering van de bestreden beslissing blijkt dat
de verwerende partij “een gegronde twijfel” heeft of verzoeker wel degelijk is
gestopt met het gebruik van cannabis. Nog daargelaten dat het uiten van een
dergelijke twijfel niet zonder meer kan worden gelijkgesteld met het standpunt dat
verzoeker nog steeds cannabis gebruikt, doet deze overweging in de bestreden
beslissing geen afbreuk aan het motief dat verzoeker wel degelijk gedurende een
lange periode cannabis heeft gebruikt. Dit laatste motief – waarvan verzoeker de
onwettigheid niet heeft aangetoond – volstaat om het oordeel te schragen dat
verzoeker niet beantwoordt aan de vereiste integriteit. De kritiek van verzoeker kan
derhalve niet tot de nietigverklaring leiden.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-17/19
Verzoeker acht het redelijkheids- en evenredigheidsbeginsel
eveneens geschonden, daar de bestreden beslissing oordeelt dat er een grote
onverenigbaarheid bestaat tussen enig druggebruik en de uitoefening van
bewakingsactiviteiten en dit als een absoluut uitsluitingscriterium hanteert zonder
individuele beoordeling.
Ook dit argument faalt. Uit de bestreden beslissing blijkt dat de
verwerende partij het druggebruik van verzoeker in concreto heeft beoordeeld en
op basis daarvan heeft besloten tot een langdurig gebruik. Voorts licht de bestreden
beslissing toe waarom dit onverenigbaar is met de integriteit die van
bewakingsagenten wordt vereist. In die omstandigheden overtuigt verzoeker niet
dat het niet denkbaar is dat een ander zorgvuldig handelend bestuur in dezelfde
omstandigheden tot dezelfde besluitvorming zou komen.
In de mate dat verzoeker aanvoert dat het onredelijk is om uit de
eenmalige aankoop van drugs het bestaan van banden met het crimineel milieu af
te leiden, faalt het middel evenzeer. Uit de hiervoor weergegeven formele
motivering van de bestreden beslissing blijkt immers dat het uitgangspunt van
verzoeker faalt, daar de verwerende partij het argument van verzoeker – dat hij
slechts eenmalig contact had met een dealer – niet bijvalt.
In de mate dat verzoeker aanvoert dat de bestreden beslissing het
evenredigheidsbeginsel schendt, omdat werd nagelaten te onderzoeken of er
minder ingrijpende maatregelen mogelijk waren, beperkt verzoeker zich tot dit
loutere standpunt, zonder te verduidelijken welke maatregelen dat zouden kunnen
zijn of waarom die zich zouden opdringen in het licht van het evenredigheidsbeginsel. Een maatregel is voorts niet onevenredig om de enkele reden dat hij
streng is of omdat ook andere maatregelen mogelijk zijn. Het is immers eigen aan
de uitoefening van een discretionaire bevoegdheid dat uiteenlopende beslissingen
denkbaar zijn die nochtans elk de toets aan het evenredigheidsbeginsel doorstaan.
In de mate dat het enig middel de schending van het
redelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel aanvoert, is het ongegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-18/19
Conclusie
Uit wat voorafgaat, volgt dat verzoeker geen schending aantoont
van artikel 61, eerste lid, 6°, van de wet van 2 oktober 2017, de
formelemotiveringsplicht, de materiëlemotiveringsplicht, het zorgvuldigheidsbeginsel, noch het redelijkheids- en evenredigheidsbeginsel.
Het enig middel is ongegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot nietigverklaring,
begroot op een rolrecht van 200 euro en een bijdrage van 26 euro.
Dit arrest is uitgesproken op dertig september tweeduizend zesentwintig, door de
Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Chantal Bamps,
kamervoorzitter,
Peter Sourbron,
staatsraad,
Ann Coolsaet,
staatsraad,
bijgestaan door
Ilse Anné,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Ilse Anné
Chantal Bamps
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.884
XII-9869-19/19
