25/1608 WIA Centrale Raad van Beroep Meervoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 30 juni 2025, 25/123 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellante B.V.] . te [vestigingsplaats] (appellante) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) [betrokkene] (betrokkene) Datum uitspraak: 15 oktober 2026 SAMENVATTING Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht heeft vastgesteld dat voor appellante per 5 februari 2024 een nieuwe loondoorbetalingsverplichting is ontstaan en dat het Uwv daarom terecht per die datum een inkomenskorting op de WIA-uitkering van betrokkene heeft toegepast. Volgens appellante heeft betrokkene niet gedurende een periode van vier weken volledig hervat in zijn eigen werk en is daarom geen nieuwe loondoorbetalingsverplichting ontstaan. De Raad volgt dit standpunt en komt tot het oordeel dat het Uwv ten onrechte per 5 februari 2024 een inkomenskorting op de WIA-uitkering van betrokkene heeft toegepast. PROCESVERLOOP Namens appellante heeft mr. A.J.C. van Gurp, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Partijen hebben nadere stukken overgelegd. De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 3 september 2026. Voor appellante is [naam directeur] verschenen, directeur van [appellante B.V.] , bijgestaan door mr. K.K.B. Kögging, kantoorgenoot van mr. Van Gurp. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door M.K. Affia. Betrokkene is niet verschenen. OVERWEGINGEN Inleiding 1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang. 1.1. Betrokkene was bij appellante werkzaam als eerste monteur voor 37,93 uur per week. Op 30 november 2021 heeft betrokkene zich ziekgemeld voor dit werk. Bij besluit van 25 oktober 2023 heeft het Uwv vastgesteld dat betrokkene aansluitend aan de wachttijd, met ingang van 28 november 2023, geen recht heeft op een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Op dat moment was betrokkene 37,93 uur werkzaam als monteur, zonder de bij de functie van eerste monteur behorende leidinggevende taken, waarmee hij minder dan 35% arbeidsongeschikt was. Betrokkene is na 28 november 2023 werkzaam gebleven bij appellante, waarbij de afspraak is gemaakt dat betrokkene zijn belastbaarheid verder opbouwt, zo mogelijk met leidinggevende taken. Op 5 februari 2024 heeft betrokkene zich ziekgemeld. 1.2. Bij besluit van 14 augustus 2024 heeft het Uwv betrokkene met ingang van 5 februari 2024 een loongerelateerde WGA-uitkering toegekend. Daarbij is het maandelijks aan uitkering te betalen bedrag, na aftrek van het maandinkomen van betrokkene, vastgesteld op € 239,70 bruto exclusief vakantiegeld, omdat het Uwv bij de vaststelling van de hoogte van deze uitkering is uitgegaan van een loondoorbetalingsverplichting van appellante jegens betrokkene. 1.3. Appellante heeft bezwaar gemaakt tegen het besluit van 14 augustus 2024. Appellante heeft zich op het standpunt gesteld dat per 5 februari 2024 geen nieuwe periode van loondoorbetaling is ontstaan, omdat betrokkene in de daaraan voorafgaande periode niet (langer dan vier weken) heeft hervat in zijn eigen werk. Bij besluit van 29 november 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante ongegrond verklaard. Uitspraak van de rechtbank 2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Naar het oordeel van de rechtbank blijkt uit de beschikbare gegevens voldoende dat betrokkene volledig in zijn eigen werk heeft hervat per 1 januari 2024, inclusief leidinggevende taken. Hieruit volgt tevens dat hij heeft hervat voor een periode van ten minste vier weken, omdat betrokkene per 5 februari 2024 opnieuw is uitgevallen. Het standpunt van appellante 3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Volgens appellante heeft betrokkene per 1 januari 2024 niet gedurende een periode van vier weken volledig hervat in zijn eigen werk en is daarom geen nieuwe loondoorbetalingsverplichting ontstaan. Betrokkene is pas per maandag 8 januari 2024 weer feitelijk gestart met het eigen werk en heeft sindsdien wel een aantal taken als eerste monteur verricht, maar niet de leidinggevende taken die daarbij horen. Ter onderbouwing van haar standpunt heeft appellante verklaringen van [naam 2] en [naam 3] , (voormalig) projectleiders van appellante, ingebracht en een rapport van 17 januari 2024 van een verzuimconsulent over een andere werknemer van appellante, eerste monteur [naam 4] ( [naam 4] ). Het standpunt van het Uwv en betrokkene 4. Het Uwv en betrokkene hebben gevraagd om de aangevallen uitspraak te bevestigen. Betrokkene heeft daarbij een reactie op de door appellante ingebrachte verklaringen van de projectleiders overgelegd. Het oordeel van de Raad 5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de vaststelling van een nieuwe loondoorbetalingsverplichting per 5 februari 2024 en de inkomenskorting op de WIA-uitkering van betrokkene in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 5.1. In artikel 61, eerste lid, van de Wet WIA is geregeld op welke wijze en met inachtneming van welke factoren de loongerelateerde WGA-uitkering per kalendermaand moet worden berekend. Onderdeel van die berekening is het inkomen van de uitkeringsgerechtigde per kalendermaand. 5.2.1. Op grond van artikel 7:629, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek (BW) behoudt de werknemer voor een tijdvak van 104 weken recht op loondoorbetaling, indien hij de bedongen arbeid niet heeft verricht omdat hij in verband met ongeschiktheid ten gevolge van (onder meer) ziekte daartoe verhinderd was. Op grond van artikel 7:629, vijfde lid, van het BW wordt het loon verminderd met de uitkering die de werknemer toekomt krachtens een verzekering of uit een fonds, voor zover die uitkering betrekking heeft op de bedongen arbeid waaruit het loon wordt genoten. 5.2.2. Uit rechtspraak van de Raad volgt dat voor een werkgever bij een nieuwe uitval van een werknemer geen nieuwe loondoorbetalingsplicht ontstaat als de werknemer na afloop van de wachttijd passende werkzaamheden is blijven verrichten en de bedongen arbeid niet volledig heeft hervat. Valt een werknemer na een periode van volledige hervatting in eigen arbeid van meer dan vier weken opnieuw uit voor zijn arbeid, dan vloeit uit artikel 7:629 van het BW in verband met het tiende lid van dat artikel een nieuwe loondoorbetalingsperiode van 104 weken voort. 5.3. De vraag die partijen verdeeld houdt, is of de rechtbank wat betreft de toepasselijkheid van artikel 61 van de Wet WIA terecht heeft geoordeeld dat betrokkene voor een periode van ten minste vier weken volledig heeft hervat in het eigen werk van eerste monteur, inclusief leidinggevende taken, waardoor appellante op grond van het tiende lid van artikel 7:629 van het BW per 5 februari 2024 opnieuw tot loondoorbetaling aan betrokkene gehouden is. 5.4. Deze vraag wordt ontkennend beantwoord. De voorhanden zijnde gegevens bieden geen steun voor het standpunt van het Uwv dat betrokkene voor een periode van ten minste vier weken zijn eigen werk van eerste monteur, volledig heeft verricht. Uit de gedingstukken en wat op zitting is besproken blijkt dat het Uwv enkel op basis van een beperkt arbeidskundig en medisch onderzoek tot zijn conclusie is gekomen. Het Uwv heeft geen nader onderzoek gedaan naar de door betrokkene sinds 1 januari 2024 feitelijk verrichte werkzaamheden. De arbeidsdeskundige heeft weliswaar gesproken met zowel betrokkene als met de heer [naam directeur] , maar heeft hierover geen gerichte vragen gesteld. Ook in bezwaar en in (hoger) beroep is dit niet gebeurd. Dit had wel op de weg van het Uwv gelegen, omdat betrokkene per einde wachttijd niet geschikt werd geacht voor zijn eigen werk en appellante betrokkene sindsdien ook niet hersteld heeft gemeld voor dit eigen werk. In hoger beroep heeft appellante haar standpunt nader onderbouwd met verklaringen van twee projectleiders over onder meer de door betrokkene sinds 8 januari 2024 verrichte werkzaamheden. Ter zitting heeft appellante hierop een nadere toelichting gegeven. Kern van haar betoog is dat betrokkene sinds 8 januari 2024 is gestart met het weer oppakken van zijn eigen werk in volledige (uren)omvang. Betrokkene heeft sindsdien meerdere taken behorend bij het werk als eerste monteur uitgevoerd, maar nog niet de leidinggevende taken. Volgens appellante was dit ook niet mogelijk. Het project waarop betrokkene sinds 8 januari 2024 is geplaatst bevond zich namelijk in een eindfase en had daarom niet langer een door een eerste monteur volledig aan te sturen team. 5.5. De verklaring die betrokkene in hoger beroep heeft ingebracht leidt niet tot een ander oordeel. Ook als moet worden aangenomen dat betrokkene na het uitvallen van eerste monteur [naam 4] alle leidinggevende taken die horen bij het werk van eerste monteur zou hebben uitgevoerd, blijkt uit het verzuimrapport van 17 januari 2024 dat [naam 4] op 11 januari 2024 is uitgevallen. Daaruit volgt dus dat betrokkene zijn eigen werk niet minimaal vier weken heeft verricht. 5.6. Gelet op wat in hoger beroep naar voren is gebracht en gelet op het tijdverloop in deze zaak is niet aannemelijk dat het Uwv alsnog in staat is een afdoende motivering te geven voor het bestreden besluit. Er is daarom aanleiding toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht en zelf in de zaak te voorzien. Conclusie en gevolgen 5.7. Het hoger beroep slaagt. Dit betekent dat voor appellante per 5 februari 2024 geen nieuwe loondoorbetalingsverplichting is ontstaan en dat het Uwv ten onrechte per die datum een inkomenskorting op de WIA-uitkering van betrokkene heeft toegepast. De aangevallen uitspraak zal worden vernietigd, evenals het bestreden besluit van 29 november 2024, voor zover bij de berekening van de WIA-uitkering rekening is gehouden met loondoorbetaling door appellante en een inkomenskorting op de uitkering van betrokkene is toegepast. In zoverre zal het besluit van 14 augustus 2024 ook worden herroepen. 6. Er bestaat aanleiding het Uwv te veroordelen in de kosten die appellante in bezwaar, beroep en in hoger beroep in verband met verleende rechtsbijstand heeft gemaakt. Deze kosten worden begroot op basis van twee punten in bezwaar (bezwaarschrift en hoorzitting) met een waarde van € 666,- per punt, twee punten in beroep (beroepschrift en zitting) en twee punten in hoger beroep (hoger beroepschrift en zitting) met een waarde van € 934,- per punt, totaal € 5.068,-. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep - vernietigt de aangevallen uitspraak; - verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 29 november 2024, voor zover bij de berekening van de WIA-uitkering rekening is gehouden met loondoorbetaling door appellante en een inkomenskorting op de uitkering van betrokkene is toegepast; - herroept het besluit van 14 augustus 2024 in zoverre; - bepaalt dat deze uitspraak in de plaats komt van het vernietigde deel van het besluit van 29 november 2024; - veroordeelt het Uwv in de kosten van appellante tot een bedrag van € 5.086,-; - bepaalt dat het Uwv aan appellante het in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 964,- vergoedt. Deze uitspraak is gedaan door D.S. de Vries als voorzitter en L.A. Kjellevold en D.H. Harbers als leden, in tegenwoordigheid van A.N. Bechinka als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 15 oktober 2026. (getekend) D.S. de Vries (getekend) A.N. Bechinka Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 9 januari 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:58.