26/165 WAO Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 23 december 2025, 24/5887 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (Thailand) (appellant) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) Datum uitspraak: 29 oktober 2026 SAMENVATTING Appellant heeft het Uwv verzocht terug te komen van het dagloon van een aan hem in 2005 toegekende WAO-uitkering omdat het onjuist zou zijn vastgesteld. Het Uwv heeft dat verzoek afgewezen. De rechtbank en de Raad laten die afwijzing in stand. PROCESVERLOOP Appellant heeft hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Appellant heeft een nader stuk ingediend. De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer. Het onderzoek ter zitting heeft via videobellen plaatsgevonden op 7 oktober 2026. Appellant is verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door R.D. van den Heuvel. OVERWEGINGEN Inleiding 1.1. Appellant is werkzaam geweest als makelaar bij [werkgever B.V.] (werkgever). Op 15 juni 2003 heeft hij zich ziekgemeld. Bij besluit van 5 mei 2004 heeft het Uwv geweigerd appellant na afloop van de voorgeschreven wachttijd met ingang van 12 juni 2004 een uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toe te kennen, omdat hij bij aanvang van de verzekering reeds volledig arbeidsongeschikt was. Met een beslissing op bezwaar van 6 juni 2005 heeft het Uwv het door appellant hiertegen gemaakte bezwaar gegrond verklaard en bepaald dat hij met ingang van 13 juni 2004 recht heeft op een WAO-uitkering. Bij besluit van 15 juli 2005 heeft het Uwv het dagloon van de WAO-uitkering vastgesteld op € 106,01. Voor de berekening van het dagloon is het Uwv uitgegaan van het in de tussen appellant en werkgever gesloten arbeidsovereenkomst genoemde salaris van € 2.135,- bruto per maand, vermeerderd met 8% vakantietoeslag. Appellant heeft deze besluitvorming in rechte niet aangevochten. 1.2. In 2007 heeft het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant opnieuw beoordeeld. In het kader van deze beoordeling heeft een arbeidsdeskundige telefonisch contact gehad met appellant. Appellant heeft tijdens dit gesprek gezegd dat hij tijdens zijn dienstverband met werkgever een bedrag van € 2.400,- aan provisie heeft ontvangen voor door hem afgesloten transacties en dat hij dit kan aantonen aan de hand van bankafschriften. De arbeidsdeskundige heeft vervolgens contact gehad met werkgever, die heeft medegedeeld dat appellant slechts korte tijd voor het bedrijf heeft gewerkt en dat hij tijdens zijn dienstverband geen transacties heeft afgesloten en dus geen sprake was van provisie. Het Uwv heeft geen aanleiding gezien om het dagloon te wijzigen. Appellant heeft evenmin aanleiding gezien om daartegen een juridische actie te starten. 1.3. Op 13 mei 2024 heeft het Uwv een brief van appellant ontvangen, waarin hij vraagt om het dagloon van zijn WAO-uitkering te herzien. Volgens appellant is bij de berekening van het dagloon ten onrechte geen rekening gehouden met de door hem ontvangen provisie. 1.4. Bij besluit van 12 juni 2024 heeft het Uwv het verzoek van appellant afgewezen, omdat daaraan geen nieuwe feiten of omstandigheden ten grondslag liggen. 1.5. Met een beslissing op bezwaar van 10 september 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Uitspraak van de rechtbank 2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Hiertoe heeft de rechtbank – voor zover nog van belang – overwogen dat het Uwv toepassing heeft gegeven aan art. 4:6, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat er geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zijn die aanleiding geven om terug te komen op het besluit van 15 juli 2005. Het Uwv was ten tijde van het besluit van 15 juli 2005 bekend met het bestaan van de provisieregeling. In verband hiermee heeft het Uwv gewezen op de arbeidsovereenkomst met werkgever en het rapport van de arbeidsdeskundige van 11 mei 2007. Ook de door appellant ingediende mailwisseling met een notaris, waaruit blijkt dat hij in juni 2003 betrokken is geweest bij een tweetal transacties, levert naar het oordeel van de rechtbank geen nieuw gebleken feiten of omstandigheden op omdat niet is gebleken dat deze niet eerder konden worden aangevoerd dan wel niet eerder konden worden overgelegd. De rechtbank heeft aan de hand van wat appellant heeft aangevoerd evenmin aanleiding gezien om te oordelen dat de afwijzing van het herzieningsverzoek evident onredelijk is. Daarvoor is vereist dat het oorspronkelijke besluit onmiskenbaar onjuist is. Daarvan is in deze zaak geen sprake. Uit de arbeidsovereenkomst blijkt dat de provisie alleen geldt bij afgehandelde verkoopcontracten. De door appellant overgelegde mailwisseling met een notaris vormt onvoldoende bewijs voor de stelling dat de twee transacties waarbij appellant in juni 2003 betrokkene is geweest hebben plaatsgevonden namens werkgever en dat appellant hiervoor provisie ontving. Het is aan appellant om gegevens in te brengen op grond waarvan kan worden vastgesteld dat het destijds vastgestelde dagloon onjuist is. Dat hij na zoveel jaren geen bewijs meer kan aanleveren voor zijn standpunt dat hij verkoopprovisie heeft ontvangen, komt voor zijn rekening en risico. Het standpunt van appellant 3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellant heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte het bewijsrisico bij hem heeft gelegd en voorbij is gegaan aan het feit dat het Uwv geen zelfstandig onderzoek heeft gedaan. Het Uwv is in het verleden ten onrechte afgegaan op de onjuiste mededeling van werkgever dat geen provisie is betaald. Er zijn destijds geen bankafschriften bij appellant opgevraagd en het Uwv heeft de mededeling van werkgever ook niet op andere wijze geverifieerd. In reactie op de overweging van de rechtbank dat onvoldoende is bewezen dat de twee transacties in juni 2003 hebben plaatsgevonden namens werkgever heeft appellant erop gewezen dat hij op dat moment bij werkgever in dienst was en het voor de hand ligt dat de transacties in dat verband zijn verricht. Het standpunt van het Uwv 4. Het Uwv heeft gevraagd om de aangevallen uitspraak te bevestigen. Het oordeel van de Raad 4.1. Als de termijn om bezwaar te maken tegen een besluit en vervolgens beroep en eventueel hoger beroep in te stellen is verstreken of als het gebruik van rechtsmiddelen niet heeft geleid tot wijziging van het besluit, dan staat dat besluit in rechte vast. De discussie over het besluit is dan gesloten. Wanneer een betrokkene later verzoekt om het vaststaande besluit te herzien, is het aan hem of haar om nieuwe feiten of veranderde omstandigheden aan te dragen. Doet de betrokkene dit niet, dan mag het Uwv het verzoek, onder verwijzing naar het eerdere besluit en zonder nader onderzoek, afwijzen. Dit volgt uit artikel 4:6 van de Awb. 4.2. Wanneer bij de bestuursrechter wordt geprocedeerd over een besluit waarin het Uwv toepassing heeft gegeven aan artikel 4:6 van de Awb, toetst de bestuursrechter aan de hand van de aangevoerde beroepsgronden of het Uwv zich terecht, zorgvuldig voorbereid en deugdelijk gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat er geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn. Als het bestreden besluit die toets doorstaat, kan de bestuursrechter niettemin aan de hand van de beroepsgronden tot het oordeel komen dat het bestreden besluit evident onredelijk is. Daarvoor is vereist dat op basis van een oppervlakkige inhoudelijke beoordeling of een summier onderzoek duidelijk is dat het oorspronkelijke besluit onmiskenbaar onjuist is. Ook hierbij is het aan de aanvrager om gegevens in te brengen op grond waarvan kan worden vastgesteld dat het eerdere besluit onjuist is. Wanneer blijkt dat door het tijdsverloop de situatie niet meer goed is vast te stellen, komt dit voor rekening en risico van de aanvrager. 4.3. De rechtbank is voor haar oordeel terecht uitgegaan van de hiervoor weergegeven rechtspraak. Daarbij heeft de rechtbank met juistheid geoordeeld dat appellant geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden heeft aangedragen en dat uit de door hem ingediende stukken ook niet volgt dat het besluit van 15 juli 2005 onmiskenbaar onjuist is. Dat appellant mogelijk aanspraak maakte op een provisie vanwege de twee verkooptransacties waarbij hij in juni 2003 betrokken is geweest, is daarvoor niet voldoende. In dit verband wordt nog opgemerkt dat in het dossier loonstroken aanwezig zijn van de maanden juni en juli 2003, waaruit blijkt dat het salaris van appellant contant werd betaald en niets is vermeld over aan hem betaalde provisie. Conclusie en gevolgen 4.4. Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de afwijzing van het verzoek om herziening in stand blijft. 5. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellant geen vergoeding voor zijn proceskosten en het betaalde griffierecht. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze uitspraak is gedaan door H.G. Rottier, in tegenwoordigheid van L. van Beelen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026. (getekend) H.G. Rottier (getekend) L. van Beelen Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wettelijke regels Artikel 4:6 van de Awb: 1. Indien na een geheel of gedeeltelijk afwijzende beschikking een nieuwe aanvraag wordt gedaan, is de aanvrager gehouden nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden te vermelden. 2. Wanneer geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld, kan het bestuursorgaan zonder toepassing te geven aan artikel 4:5 de aanvraag afwijzen onder verwijzing naar zijn eerdere afwijzende beschikking. De rechtbank verwijst daarvoor naar de uitspraak van de Raad van 25 maart 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:918. Zie de uitspraken van de Raad van 20 december 2016, ECLI:NL:CRVB:2016:4872, en van 27 december 2016, ECLI:NL:CRVB:2016:5115. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 12 september 2024, ECLI:NL:CRVB:2024:1798.