Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer 25/2095 WAO Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland van 2 september 2025, 24/4465 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) Datum uitspraak: 29 oktober 2026 SAMENVATTING Appellant heeft verzocht terug te komen van het (vervolg)dagloon van zijn WAO-uitkering, zoals dat in besluiten van 1997, 1999 en 2001 is neergelegd. Het Uwv heeft dit verzoek afgewezen. De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank dat het Uwv dit verzoek met toepassing van artikel 4:6 van de Awb mocht afwijzen. PROCESVERLOOP Namens appellant heeft mr. K.A. Faber, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer. De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 7 oktober 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Faber. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. A.I. Damsma. OVERWEGINGEN Inleiding Voorgeschiedenis 1.1. De rechtsvoorganger van het Uwv heeft appellant met ingang van 31 maart 1994 een loondervingsuitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend. Het dagloon van de loondervingsuitkering is daarbij vastgesteld op fl. 271,17 (€ 123,05). De loondervingsuitkering is met ingang van 31 maart 1995 geëindigd. Vanaf die datum heeft appellant recht op een vervolguitkering. Bij brief van 12 juli 1995 is appellant bericht dat dit wordt geëffectueerd per 1 augustus 1995. Het vervolgdagloon is vastgesteld op fl. 189,29 (€ 85,90). Appellant is met ingang van 15 mei 1997 gaan werken bij [naam B.V.] ( [naam B.V.] ). Appellant is op 10 maart 1998 voor deze werkzaamheden uitgevallen. 1.2. Na de toekenning van de WAOuitkering aan appellant heeft (de rechtsvoorganger van) het Uwv verschillende besluiten genomen over de WAO-uitkering van appellant, onder meer over de mate van arbeidsongeschiktheid en de toekenning van de hoogte van een vervolguitkering. Het gaat om de volgende besluiten: bij besluit van 5 juni 1997 is de mate van arbeidsongeschiktheid per 21 juli 1997 vastgesteld op 15 tot 25% en het dagloon op fl. 194,29 (€ 88,16); bij besluit van 19 juni 1998 is herziening van de WAO-uitkering geweigerd, omdat appellant volgens het Uwv recht had op een Ziektewetuitkering; bij besluit van 7 april 1999 is de WAOuitkering van appellant herzien in verband met toegenomen arbeidsongeschiktheid. Appellant is vanaf 20 maart 1999 nog een half jaar loondervingsuitkering toegekend. Het WAO-dagloon per 10 maart 1999 is vastgesteld op fl. 293,96 (€ 133,10). Dit betreft het geïndexeerd dagloon vanaf 31 maart 1994; bij besluit van 24 september 1999 is aan appellant met ingang van 10 september 1999 een vervolguitkering toegekend, gebaseerd op een vervolgdagloon van fl. 222,32 (€ 100,88); bij besluit van 30 juni 2001 heeft het Uwv appellant de loondervingsuitkering per 31 maart 1995 geëindigd en het vervolgdagloon per 31 maart 1995 vastgesteld op fl. 189,29 (€ 85,90). Daarbij is vermeld dat het Uwv heeft verzuimd bij het einde van de loondervingsuitkering de betaling op tijd aan te passen en dat appellant daarover nog nader zou worden geïnformeerd. Deze vijf besluiten staan in rechte vast. Voorgaand verzoek 2. Appellant heeft het Uwv op 11 september 2019 verzocht om de berekening van het WAO-dagloon uit 1994 te herzien. Bij besluit van 25 maart 2020 heeft het Uwv dit verzoek afgewezen, omdat appellant geen gegevens heeft ingediend waaruit blijkt dat de vaststelling van het dagloon in 1994 onjuist is geweest. Bij beslissing op bezwaar van 27 oktober 2020 heeft het Uwv het bezwaar tegen dit besluit ongegrond verklaard. De rechtbank Amsterdam heeft op 3 juni 2022 het beroep tegen dit besluit ongegrond verklaard. De Raad heeft op 17 augustus 2023 de uitspraak van de rechtbank bevestigd. De Raad heeft daartoe onder meer overwogen dat de gegevens van de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst van de Belastingdienst (FIOD) uit 1991 niet als nieuw gebleken feit of veranderde omstandigheid kunnen worden aangemerkt, omdat die gegevens al bekend waren en zijn betrokken bij de berekening van het WAO-dagloon in 1994. Dat de vaststelling van het WAO-dagloon in 1994 onmiskenbaar onjuist was, zoals appellant heeft betoogd, volgde niet uit wat hij heeft aangevoerd, zodat het besluit tot afwijzing van zijn verzoek om terug te komen van het WAO-dagloon naar het oordeel van de Raad niet evident onredelijk is. De Raad heeft ook geen aanleiding gezien voor herziening van het WAO-dagloon voor de toekomst in het kader van de rechtspraak met betrekking tot duuraanspraken. De enkele verwijzing naar de al in 1994 bekende en betrokken FIOD-gegevens en de argumenten die daarover zijn aangevoerd, achtte de Raad onvoldoende om het Uwv te verplichten onderzoek te doen naar de juistheid van de vaststelling van het WAO-dagloon in 1994. Huidig verzoek 3. Op 19 januari 2024 heeft appellant het Uwv erop gewezen dat hij heeft vastgesteld dat ‘op basis van het besluit van 25 maart 2020 het nieuwe maatmanloon tot aan heden niet wordt gevolgd’. Verder heeft appellant erop gewezen dat het dagloon in de periode van 1997 tot 2000 te laag is vastgesteld. Appellant heeft verzocht op grond van het besluit van 25 maart 2020 over te gaan tot nabetaling van zijn uitkering vanaf 1994. 4. Het Uwv heeft het verzoek van appellant beschouwd als een verzoek om terug te komen van de beslissingen van 5 juni 1997, 19 juni 1998, 7 april 1999, 24 september 1999 en 30 juni 2001. Bij besluit van 28 mei 2024 heeft het Uwv het verzoek van appellant afgewezen. Het bezwaar van appellant tegen dit besluit is bij beslissing op bezwaar van 25 september 2024 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Aan dit besluit ligt ten grondslag dat appellant aan zijn verzoek geen nieuwe feiten en/of veranderde omstandigheden ten grondslag heeft gelegd. Ook is geen sprake van een zogeheten duuraanspraak, nu appellant per 20 juli 2020 de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt. Uitspraak van de rechtbank 5. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Volgens de rechtbank heeft het Uwv zich terecht op het standpunt gesteld dat appellant geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden heeft aangevoerd in zijn verzoek. Appellant heeft dit ook ter zitting erkend. De rechtbank heeft aan de hand van wat appellant heeft aangevoerd niet tot het oordeel kunnen komen dat de weigering terug te komen van de eerdere besluiten evident onredelijk is. De rechtbank heeft overwogen dat bij de beoordeling of de afwijzing van het verzoek evident onredelijk is, niet de vraag voorligt of de oorspronkelijke besluiten onredelijk of onjuist zijn, maar de vraag of die besluiten onmiskenbaar onjuist zijn. Van onmiskenbare onjuistheid is sprake als bij oppervlakkige inhoudelijke beoordeling of summier onderzoek al blijkt dat de oorspronkelijke besluiten onjuist zijn. Daarvan is in deze zaak geen sprake. Appellant heeft telkens in algemene bewoordingen gesteld dat er door het Uwv niet is uitbetaald conform het in 1994 vastgestelde en later geïndexeerde dagloon en dat een en ander eenvoudig te controleren zou zijn. Hij heeft echter niet kunnen uitleggen welke onmiskenbare onjuistheden er zitten in de genoemde besluiten, waarvan hij herziening wenst. Het Uwv heeft daarom terecht geoordeeld dat er geen reden is om terug te komen van deze beslissingen. Volgens de rechtbank heeft het Uwv op het bezwaarschrift mogen beslissen zonder appellant te horen, omdat appellant(s gemachtigde) niet heeft gereageerd op de verzoeken van het Uwv van 24 juli 2024 en 11 september 2024 om het antwoordformulier te retourneren. Het standpunt van appellant 6. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Volgens appellant is het Uwv in de besluitvorming na 1994 niet uitgegaan van de hoogte van het dagloon, zoals dat volgt uit de beslissing van 25 maart 2020. Daarnaast heeft appellant aangevoerd dat hij in bezwaar ten onrechte niet is gehoord, hoewel daarom tijdig door zijn gemachtigde is verzocht. Het standpunt van het Uwv 7. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen. Wel heeft de gemachtigde van het Uwv ter zitting erkend dat appellant voorafgaand aan het bestreden besluit ten onrechte niet is gehoord. Het oordeel van de Raad Horen in bezwaar 8. Niet langer is in geschil dat het Uwv appellant voorafgaand aan het bestreden besluit ten onrechte niet heeft gehoord. Met het Uwv is de Raad van oordeel dat appellant door dit gebrek niet in zijn belangen is geschaad, omdat hij zowel in beroep als in hoger beroep alsnog de gelegenheid heeft gehad zijn standpunten toe te lichten. Het gebrek zal daarom met toepassing van artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) worden gepasseerd. Verzoek om terug te komen van eerdere besluiten 8.1. Het Uwv heeft op het verzoek van appellant beslist met overeenkomstige toepassing van artikel 4:6, tweede lid, van de Awb. Dit betekent dat de bestuursrechter aan de hand van de aangevoerde beroepsgronden toetst of het bestuursorgaan zich terecht, zorgvuldig voorbereid en deugdelijk gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat er geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn. Als het bestreden besluit die toets doorstaat, kan de bestuursrechter niettemin aan de hand van de beroepsgronden tot het oordeel komen dat het bestreden besluit evident onredelijk is. 8.2. Niet ter discussie staat dat appellant aan zijn verzoek geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden ten grondslag heeft gelegd. Voor zover appellant heeft betoogd dat hem dit niet kan worden verweten, omdat hij het Uwv om stukken van het FIOD heeft gevraagd maar hij die niet heeft gekregen, slaagt dit betoog niet. Het is immers aan de verzoeker, om aan te tonen dat sprake is van nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden in de zin van artikel 4:6 van de Awb. Daarbij komt dat appellant zijn verzoek zeer laat heeft ingediend, namelijk circa 25 jaar nadat de besluiten waarvan herziening wordt verzocht zijn genomen. Het komt dan ook voor zijn rekening en risico dat de stukken niet meer te achterhalen zijn. 8.3. De stelling van appellant dat in de in 1.2 genoemde besluiten evident is uitgegaan van een onjuist dagloon, omdat dit lager is dan het in het besluit van 25 maart 2020 vastgestelde dagloon, volgt de Raad niet. 8.3.1. In het besluit van 25 maart 2020 is slechts vastgesteld dat het dagloon in 1994 is vastgesteld op € 123,05 (fl. 271,17) en dat dat dagloon uitgangspunt is gebleven voor de hoogte van de WAO-uitkering van appellant. Verder heeft het Uwv toegelicht dat het dagloon, geïndexeerd naar 1 januari 2020 € 207,30 (fl. 456,83) bedraagt. Daarbij is appellant erop gewezen dat appellant het daarvan afgeleide vervolgdagloon van € 154,69 (fl. 340,90) ontvangt. Anders dan appellant wellicht veronderstelt, is dat niet het bedrag dat hem aan uitkering wordt betaald, maar bedraagt zijn uitkering slechts een percentage daarvan. 8.3.2. De stelling van appellant dat voor het besluit van 5 juni 1997 is uitgegaan van een dagloon van fl. 194,29 (€ 88,16) en dat dit niet juist kan zijn, omdat dit lager is dan het eerder vastgestelde dagloon van fl. 271,17 (€ 123,05), miskent dat appellant vanaf 1 augustus 1995 een vervolguitkering ontving. Dit is appellant bij besluit van 12 juli 1995 meegedeeld. Dat in het besluit van 5 juni 1997 wordt gesproken van een ‘dagloon’ en niet van ‘vervolgdagloon’ betekent niet dat het gehanteerde dagloon niet juist was. Appellant heeft verder geen gronden aangevoerd die tot de conclusie leiden dat dit besluit onmiskenbaar onjuist is. Appellant heeft verder betoogd dat het hem bevreemdt dat de mate van arbeidsongeschiktheid destijds niet hoger is vastgesteld dan 15 tot 25% gezien het inkomen dat hij bij [naam B.V.] ontving en gelet op de hoogte van zijn in 1994 vastgestelde dagloon. Die gronden slagen niet aangezien de mate van arbeidsongeschiktheid niet wordt vastgesteld door een vergelijking te maken tussen het loon en het dagloon, maar wordt vastgesteld aan de hand van de resterende verdiencapaciteit. In wat appellant naar voren heeft gebracht is niet gebleken dat de mate van arbeidsongeschiktheid destijds niet juist is vastgesteld. 8.3.3. Appellant wordt evenmin gevolgd in zijn standpunt dat de weigering van het Uwv bij besluit van 19 juni 1998 om de WAO-uitkering te herzien, omdat appellant volgens het Uwv recht had op ziekengeld, evident onjuist is. Volgens appellant had hij destijds geen recht op ziekengeld omdat daarvoor vereist was dat de Wet op de (re)integratie arbeidsgehandicapten van toepassing was. Dit is onjuist. Uit artikel 29b, eerste lid, aanhef en onder a, van de Ziektewet – zoals die bepaling destijds luidde – had de werknemer die in de drie jaren voorafgaand aan zijn dienstbetrekking recht had op een arbeidsongeschiktheidsuitkering op grond van de WAO vanaf de eerste dag van ongeschiktheid tot werken recht op ziekengeld. Het recht bestond in de drie jaren na aanvang van de dienstbetrekking. Niet valt in te zien waarom het besluit van 19 juni 1998 dan evident onjuist zijn. Bovendien blijkt uit het dagloonrapport van 9 april 1999 dat het Uwv wel heeft bezien of toepassing van artikel 40 van de WAO zou leiden tot een hoger dagloon. Uit de berekening blijkt echter dat dit niet het geval was, zodat de uitkering is gebaseerd op het eerder vastgestelde dagloon. 8.3.4. De grond van appellant dat de hem bij besluit van 7 april 1999 toegekende loondervingsuitkering langer had moeten zijn dan een half jaar ‘indien de ziektewet is doorlopen’, slaagt evenmin. Uit artikel 40, derde lid, van de WAO (dat op 31 december 1997 in werking is getreden) volgt dat de uitkeringsgerechtigde die op dat moment een vervolguitkering ontving, een loondervingsuitkering toegekend wordt. Voor de duur van die loondervingsuitkering is terecht gekeken naar de leeftijd van appellant op de dag van de ingang van de herziening van de arbeidsongeschiktheidsuitkering. De duur van de uitkering is met toepassing van artikel 21a van de WAO vastgesteld op anderhalf jaar. Daarop dient de duur van de loondervingsuitkering die appellant al had ontvangen in mindering te worden gebracht. Waarom de toekenning van een half jaar loondervingsuitkering dan niet juist zou zijn, heeft appellant niet duidelijk gemaakt. 8.4. De grond dat de uitkering in 1999 fors lager is dan de uitkering die in 1994 werd verstrekt en dat het in 1999 gehanteerde dagloon aanzienlijk afwijkt van het dagloon van fl. 271,17 maakt niet dat het besluit van 24 september 1999 evident onjuist is, nu het dagloon – behoudens de verhoging als gevolg van het besluit van 7 april 1999 – was gebaseerd op het vervolgdagloon. 8.5. Ook het standpunt van appellant dat het feit dat het dagloon in de brief van 30 juni 2001 afwijkt van het in de brief van 1994 berekende dagloon bevreemding, leidt niet tot een ander oordeel. In de brief van 2001 gaat het immers om het vastgestelde vervolgdagloon, zoals ook expliciet in dat besluit is vermeld. Het daarin genoemde bedrag komt bovendien overeen met de bedragen genoemd in het besluit van 12 juli 1995. 8.6. De stelling over de politieke aandacht die er is voor fouten die door het Uwv zijn gemaakt en het herstel dat in dat verband wordt gepleegd heeft betrekking op de periode van 2020 tot 2022 en dus niet op de periode waarop het verzoek van appellant betrekking heeft. Bovendien is de WAO-uitkering van appellant per 20 juli 2020 geëindigd in verband met het bereiken van de voor de AOW pensioengerechtigde leeftijd door appellant. Conclusie en gevolgen 8.7. Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de weigering terug te komen van het eerder vastgestelde (vervolg)dagloon in stand blijft. 9. De toepassing van artikel 6:22 van de Awb geeft aanleiding het Uwv te veroordelen in de proceskosten van appellant. Deze kosten worden begroot op € 1.868,- voor verleende rechtsbijstand in beroep en € 1.868,- voor verleende rechtsbijstand in hoger beroep, in totaal € 3.736,-. Ook wordt bepaald dat het Uwv het door appellant in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 194,- vergoedt. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak; veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 3.736,-; bepaalt dat het Uwv aan appellant het in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 194,- vergoedt. Deze uitspraak is gedaan door H.G. Rottier, in tegenwoordigheid van F.S.R. Lansbergen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026. (getekend) H.G. Rottier (getekend) F.S.R. Lansbergen CRvB 17 augustus 2023, ECLI:NL:CRVB:2023:1594. De rechtbank heeft daarbij verwezen naar de uitspraken van de CRvB van 23 mei 2022, ECLI:NL:CRVB:2022:1106, van 19 juli 2023, ECLI:NL:CRVB:2023:1363 en van 16 januari 2024, ECLI:NL:CRVB:2024:118. Zie de uitspraak van de Raad van 27 december 2016, ECLI:NL:CRVB:2016:5115. Stb. 1997,789, p. 21.