ECLI:NL:CRVB:2026:1423 Centrale Raad van Beroep , 28-10-2026 / 21/822 WIA

21/822 WIA, 22/1082 WIA

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraken van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 25 februari 2021, 20/1015 (aangevallen uitspraak 1) en 4 maart 2022, 21/25 (aangevallen uitspraak 2)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 28 oktober 2026

SAMENVATTING

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv appellant terecht per 20 mei 2019, 13 januari 2020 en 1 april 2020 geen WIA-uitkering heeft toegekend, omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Appellant vindt dat hij meer (medische) beperkingen heeft dan het Uwv heeft aangenomen en de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies daarom niet kan vervullen. Verder vindt appellant dat het maatmaninkomen per 13 januari 2020 en 1 april 2020 niet op correcte wijze is geïndexeerd. De Raad volgt de standpunten van appellant niet en komt, na raadpleging van een deskundige verzekeringsarts, tot het oordeel dat het Uwv terecht geen WIA-uitkering heeft toegekend.

PROCESVERLOOP

Namens appellant heeft mr. H. Akbaba, advocaat, hoger beroepen ingesteld. Het Uwv heeft verweerschriften ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaken verwezen naar een enkelvoudige kamer.

Partijen hebben nadere stukken ingediend.

De Raad heeft de zaken gevoegd behandeld op een zitting van 30 oktober 2024. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Akbaba. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door drs. H. ten Brinke.

Na afloop van de zitting heeft de Raad het onderzoek heropend en verzekeringsarts M.M. Wolff-van der Ven benoemd als onafhankelijke deskundige. De deskundige heeft op 7 augustus 2025 een rapport uitgebracht. Partijen hebben hun zienswijze op dit rapport gegeven.

Partijen hebben nadere stukken ingediend.

De Raad heeft partijen laten weten dat hij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Partijen hebben daarna niet om een zitting gevraagd. Daarom heeft de Raad de zaak niet op een zitting behandeld en het onderzoek gesloten.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

1.1 Appellant is laatstelijk werkzaam geweest als logistiek medewerker/heftruckchauffeur voor 27,13 uur per week. Op 22 mei 2017 heeft appellant zich ziekgemeld met lichamelijke klachten. In het kader van een aanvraag op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) heeft appellant op 1 april 2019 het spreekuur bezocht van een verzekeringsarts. Deze arts heeft vastgesteld dat appellant belastbaar is met inachtneming van de beperkingen die hij heeft neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 2 april 2019. Een arbeidsdeskundige heeft vastgesteld dat appellant niet meer geschikt is voor het laatstelijk verrichte werk. Hij heeft vervolgens functies geselecteerd en op basis van de drie functies met de hoogste lonen de mate van arbeidsongeschiktheid berekend. Bij besluit van 29 april 2019 heeft het Uwv geweigerd aan appellant met ingang van 20 mei 2019 een WIA-uitkering toe te kennen, omdat hij met ingang van die datum minder dan 35% arbeidsongeschikt is.

1.2. Bij besluit van 22 januari 2020 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en van een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft de belastbaarheid van appellant opnieuw neergelegd in een FML van 25 december 2019. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft geconcludeerd dat de geselecteerde functies nog steeds passend zijn voor appellant.

1.3. Appellant heeft op 13 januari 2020 een verzoek bij het Uwv ingediend om zijn aanspraak op een uitkering op grond van de Wet WIA opnieuw te beoordelen, waarbij hij medische stukken heeft ingediend. Met ingang van 1 maart 2020 heeft het Uwv op voorschotbasis een WIA-uitkering aan appellant verstrekt. Op 1 april 2020 heeft appellant deelgenomen aan een telefonisch spreekuur met een verzekeringsarts. Deze arts heeft vastgesteld dat de belastbaarheid zoals vastgelegd met de FML van 25 december 2019 per 13 januari 2020 en 1 april 2020 ongewijzigd is. Bij besluiten van 14 mei 2020 heeft het Uwv geweigerd terug te komen van het bestreden besluit 1 en tevens geweigerd aan appellant ingaande 13 januari 2020 en 1 april 2020 een WIA-uitkering toe te kennen, omdat hij met ingang van die data minder dan 35% arbeidsongeschikt is.

1.4. Het bezwaar van appellant tegen deze besluiten heeft het Uwv bij besluit van 7 december 2020 (bestreden besluit 2) ongegrond verklaard. Aan dit besluit liggen rapporten van 2 november 2020 van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en van 25 november 2020 van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft vastgesteld dat de belastbaarheid per 13 januari 2020 gewijzigd is en deze neergelegd in een nieuwe FML van 25 november 2020. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft functies geselecteerd en vastgesteld dat appellant nog steeds minder dan 35% arbeidsongeschikt is.

Uitspraken van de rechtbank

1. Bij een tweetal afzonderlijke uitspraken heeft de rechtbank de beroepen van appellant tegen de twee bestreden besluiten ongegrond verklaard.

2.1. Bij aangevallen uitspraak 1 heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit 1 ongegrond verklaard. De rechtbank heeft overwogen dat appellant ter zitting heeft gesteld dat zijn beroep zich enkel richt tegen de arbeidskundige beoordeling en de medische grondslag niet langer wordt betwist. De rechtbank heeft geen reden gezien voor het oordeel dat de geselecteerde functies niet passend zijn voor appellant. De arbeidsdeskundigen hebben inzichtelijk gemotiveerd dat appellant de werkzaamheden kan verrichten die verbonden zijn aan de functies.

2.2. Bij aangevallen uitspraak 2 heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit 2 ongegrond verklaard. De rechtbank heeft overwogen dat het medisch onderzoek zorgvuldig tot stand is gekomen, dat niet gebleken is dat de beperkingen van appellant zijn onderschat en geen reden wordt gezien voor het oordeel dat de geselecteerde functies niet passend zijn. Daarnaast heeft zij overwogen dat in artikel 8, tweede lid, van het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten (Sb) expliciet is verwezen naar de index van de CAO-lonen per uur inclusief bijzondere beloningen. Naar haar oordeel is dat de indexering waarop de beoordeling in het bestreden besluit 2 is gebaseerd en heeft het Uwv dit juist gedaan. De rechtbank heeft daarbij verwezen naar een uitspraak van de Raad van 5 augustus 2021, waaruit volgt dat artikel 8, tweede lid, van het Sb een dwingendrechtelijke bepaling is. Voorts heeft zij overwogen dat het maatmaninkomen is gebaseerd op het laatst verdiende inkomen van appellant en wordt geïndexeerd door middel van het CBSindexcijfer, wat een gemiddelde is van alle CAO-lonen in Nederland.

De hoger beroepen van appellant

1. Appellant is het met de uitspraken van de rechtbank niet eens.

3.1. In hoger beroep tegen aangevallen uitspraak 1 heeft appellant een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig expertiseonderzoek laten uitvoeren door het Expertise Instituut. In dit verband hebben P.J.A.J. van Amelsfoort, verzekeringsarts en M. Overduin, arbeidsdeskundige op 23 februari 2023 een rapport uitgebracht. Van Amelsfoort heeft gemotiveerd dat appellant per 20 mei 2019, op basis van een huidaandoening, gepaard met gewrichtsklachten en ontstekingen en een hartaandoening die stabiel is, meer beperkingen heeft dan weergegeven in de FML van 25 december 2019. Volgens Van Amelsfoort is de prognose mogelijk geleidelijke achteruitgang op langere termijn. Overduin heeft aangegeven dat de geselecteerde functies op basis van de FML van het Uwv terecht passend zijn bevonden, maar dat op basis van de conclusies van Van Amelsfoort, slechts twee functies passend zijn.

3.2. Appellant heeft tegen aangevallen uitspraak 2 aangevoerd dat artikel 8 van het Sb niet juist is toegepast en het maatmaninkomen niet op correcte wijze is geïndexeerd. Het Uwv is ten onrechte uitgegaan van de totaal-index en niet van de branche-index. Appellant heeft hierbij verwezen naar het Besluit van 24 juni 2008 tot wijziging van het Sb voor wat betreft het loonbegrip als grondslag voor de berekening van het maatmaninkomen en de resterende verdiencapaciteit. Tevens heeft appellant verwezen naar de medische gronden die hij in bezwaar heeft aangevoerd.

Het standpunt van het Uwv

1. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraken te bevestigen.

Het deskundigenonderzoek

1. Gelet op de uiteenlopende conclusies van Van Amelsfoort en de verzekeringsarts bezwaar en beroep over de belastbaarheid van appellant per 20 mei 2019, 13 januari 2020 en 1 april 2020, heeft de Raad aanleiding gezien verzekeringsarts Wolff-van der Ven als deskundige te benoemen.

5.1. De deskundige heeft in een rapport van 7 augustus 2025 aanleiding gezien een aantal aanvullende beperkingen aan te nemen:

veelvuldige deadlines of productiepieken (item 1.9.7): de cliënt is aangewezen op werk zonder veelvuldige deadlines of productiepieken;

omgaan met conflicten (2.8): normaal, kan een conflict met agressieve of onredelijke mensen in rechtstreeks contact hanteren. Opmerking: niet als regelmatig onderdeel van werktaken;

koude (3.2): beperkt, namelijk geen langdurig handenarbeid in koude;

hand- en vingergebruik (4.3): de knijp/grijpkracht is beperkt. De repetitieve hand/vingerbewegingen zijn beperkt. Toelichting: repeterend of langdurig kracht zetten is beperkt. Ook hoogfrequent repeterende hand/vingerbewegingen zonder veel kracht zetten zijn beperkt;

werken met toetsenbord en muis (4.6): normaal, kan zo nodig gedurende het merendeel van de werkdag toetsenbord bedienen en muis hanteren. Opmerking: mits rustig tempo, zie 4.3;

tillen of dragen (4.14): beperkt, kan ongeveer 5 kg tillen of dragen. Opmerking: incidenteel tot 10 kg mogelijk;

frequent lichte voorwerpen hanteren tijdens het werk (ongeveer 10 keer per minuut) (4.15): beperkt, kan zo nodig tijdens elk uur van de werkdag ongeveer 150 keer voorwerpen van ruim 1 kg hanteren. Opmerking: minder dan 2 kg licht beperkt;

lopen (horizontaal verplaatsen) (4.18): beperkt, kan ongeveer een kwartier achtereen lopen. Opmerking: incidenteel tot een half uur toegestaan;

klimmen (4.21): licht beperkt, kan tenminste een huishoudtrap op en af;

staan (5.3): licht beperkt, kan ongeveer een half uur achtereen staan;

geknield en/of gehurkt actief zijn (5.5): beperkt, kan minder dan 5 minuten;

afwisseling van houding (5.9): specifieke eisen aan afwisseling van houdingen, namelijk lopen en staan dienen na maximaal een half uur afgewisseld te worden met zitten, lopen en staan cumulatief ook ongeveer 4 uur per werkdag mogelijk.

De door de Raad geraadpleegde deskundige heeft vastgesteld dat de medische situatie in de FML van 2 november 2020 en 25 november 2020 grotendeels gelijk is, behalve een beperking vanwege medicatiegebruik. Het Uwv had hiervoor ook al een beperking aangenomen.

5.2. Appellant heeft zich in een reactie op het rapport van de deskundige op het standpunt gesteld dat de deskundige de beperkingen bevestigt die Van Amelsfoort heeft vastgesteld en zelfs verdergaande beperkingen heeft opgenomen.

5.3. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in het rapport van 12 september 2025 te kennen gegeven zich te kunnen vinden in de conclusies van de deskundige. In een gewijzigde FML van 15 september 2025 heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep de door de deskundige in het rapport van 7 augustus 2025 beschreven gewijzigde belastbaarheid dienovereenkomstig aangepast.

5.4. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft in de rapporten van 14 november 2025 en 17 november 2025 geconcludeerd dat op basis van de gewijzigde FML nog slechts één functie, namelijk administratief medewerker (SBC-code 315100), passend is. De arbeidskundige bezwaar en beroep heeft daarom het Claimbeoordelings- en Borgingssyteem (CBBS) opnieuw geraadpleegd en twee nieuwe functies geselecteerd: medewerker post (SBC-code 315133) en route chauffeur (SBC-code 282102). Op basis van de inkomsten die appellant hiermee kon verdienen, heeft de arbeidskundige bezwaar en beroep de mate van arbeidsongeschiktheid vastgesteld op 20 mei 2019 van 32,16% en op 13 januari 2020 van 33,43%. Het Uwv heeft daarom het standpunt dat appellant terecht een WIA-uitkering is geweigerd, gehandhaafd.

5.5. Appellant heeft op 7 april 2026 gereageerd. Appellant heeft een arbeidskundig expertiseonderzoek laten uitvoeren door S. Boerwinkel, arbeidsdeskundige bij Am-ei. Appellant heeft onder verwijzing naar het rapport van 25 mei 2026 van Boerwinkel aangevoerd dat zijn belastbaarheid in de geduide functies wordt overschreden. Ten aanzien van de functie van administratief medewerker volgt uit het rapport dat sprake is van werkzaamheden die gepaard gaan met structurele deadlines en productieafhankelijke werkzaamheden, wat niet verenigbaar is met de in de FML opgenomen beperking dat arbeid zonder tempo- en piekbelasting dient te worden verricht. Daarnaast blijkt dat het hand- en vingergebruik binnen deze functie niet beperkt is tot toetsenbord- en muisgebruik, maar in belangrijke mate bestaat uit diverse, zich gedurende de werkdag herhalende handelingen, zoals het verwerken, sorteren en hanteren van documenten en goederenstromen. In samenhang met de beperkingen ten aanzien van repetitief handgebruik en knijp- en grijpkracht leidt dit tot een structurele overschrijding van de belastbaarheid. Voorts volgt uit het rapport dat de werkzaamheden plaatsvinden in een afvalverwerkingsomgeving, wat in het licht van de vastgestelde verhoogde vatbaarheid voor infecties een aanvullend risico vormt, zonder dat dit kenbaar in de beoordeling is betrokken. Met betrekking tot de functie van medewerker post documentverwerking bevestigt het rapport dat de kern van de werkzaamheden bestaat uit het gedurende nagenoeg de gehele werktijd verrichten van repeterende hand- en vingerbewegingen, waaronder sorteren, openen, registreren en verwerken van poststukken. Daarbij is sprake van een hoge frequentie, een cyclisch karakter en een gebrek aan voldoende herstelmomenten. Deze belasting dient te worden gelezen in samenhang met de in de FML opgenomen beperkingen ten aanzien van repetitief handgebruik, frequent hanteren van voorwerpen en reiken, wat leidt tot een continue overschrijding van de belastbaarheid. Het rapport maakt daarbij inzichtelijk dat deze belastende factoren niet beperkt kunnen worden tot afzonderlijke beoordelingspunten, maar juist in hun onderlinge samenhang bepalend zijn voor de ongeschiktheid van de functie. Ten aanzien van de functie van routechauffeur volgt uit het rapport dat de werkzaamheden gepaard gaan met een langdurige en nagenoeg aaneengesloten belasting van handen en vingers door het besturen van het voertuig, waarbij continu sprake is van knijp- en grijpkracht. Daarnaast is sprake van aanvullende fysieke belasting door frequent in- en uitstappen, het hanteren van lasten en het meermalen per dag traplopen, in sommige gevallen in combinatie met het dragen van goederen. Deze aspecten dienen te worden bezien in het licht van de beperkingen ten aanzien van knijp- en grijpkracht, repetitieve belasting, tillen en dragen, en de beperkingen in lopen en traplopen, en leiden in samenhang tot een concrete en objectiveerbare overschrijding van de belastbaarheid.

Het oordeel van de Raad

1. De Raad beoordeelt aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden, of de rechtbank de bestreden besluiten over de weigering van de WIA-uitkering terecht in stand heeft gelaten. De Raad komt tot het oordeel dat de hoger beroepen niet slagen. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

6.1. Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is. De mate van arbeidsongeschiktheid wordt berekend door het loon dat een betrokkene in zijn laatste werk nog had kunnen verdienen, te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies. Deze beoordeling is gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek. Beide aspecten worden hieronder besproken.

Medische beoordeling per 20 mei 2019, 13 januari 2020 en 1 april 2020

6.2. Tussen partijen zijn niet (meer) in geschil de door de deskundige verzekeringsarts Wolff-van der Ven vastgestelde beperkingen. Op grond van die beperkingen heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep een gewijzigde FML van 15 september 2025 vastgesteld. Die heeft appellant niet bestreden.

Arbeidskundige beoordeling per 20 mei 2019, 13 januari 2020 en 1 april 2020

6.3. Uitgaande van de juistheid van de FML van 15 september 2025 kan het Uwv worden gevolgd in zijn standpunt dat de geselecteerde functies in medisch opzicht voor appellant geschikt zijn en dat de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant per 20 mei 2019 32,16% en per 13 januari 2020 33,43% is.

6.4. Wat appellant in hoger beroep onder verwijzing naar de arbeidskundige expertise van arbeidsdeskundige Boerwinkel heeft aangevoerd, leidt niet tot een ander oordeel. Volgens vaste rechtspraak mag worden uitgegaan van de juistheid van de gegevens uit het CBBS.

6.5. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft in zijn rapport van 29 juli 2026, in reactie op wat arbeidsdeskundige Boerwinkel in hoger beroep heeft aangevoerd en in aanvulling op wat hij eerder heeft geschreven, overtuigend gemotiveerd dat de aan de berekening van de arbeidsongeschiktheidspercentages ten grondslag gelegde functies in medisch opzicht voor appellant geschikt zijn. Ter motivering van dit standpunt is terecht verwezen naar de definities in het CBBS. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft erop gewezen dat arbeidsdeskundige Boerwinkel de definities van FML-items niet juist heeft gehanteerd. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft in zijn rapport inzichtelijk uiteengezet dat in het CBBS sprake is van veelvuldige deadlines of productiepieken wanneer er minstens eenmaal per week gedurende het merendeel van het jaar of meerdere keren per week gedurende een kortere periode van het jaar sprake is van strikte oplevertijdstippen of verhoogde productie-eisen, die een beduidend hogere inzet vragen dan normaal. Deadlines zijn tijdslimieten, die hun dwingende karakter ontlenen aan hun onherroepelijkheid en de sanctie die staat op het overschrijden van de opleveringstermijn. Het werk moet af zijn voor een bepaald tijdstip, anders heeft dit gevolgen voor de taakuitvoerder en soms ook voor de onderneming (afbreukrisico). Van een hoog handelingstempo is sprake bij handelingen die continu in een tempo worden uitgevoerd dat beduidend hoger ligt dan het gebruikelijke handelingstempo in gangbare arbeid. Continu betekent in dit verband meer dan de helft van de werktijd. Handelingen worden als repetitieve handelingen gezien als deze zich gedurende meer dan 2 uur per werkdag voordoen of 1 uur aaneengesloten worden uitgevoerd. Het Uwv mag daarbij uitgaan van de juistheid van de gegevens in het CBBS en daarom van de belastingen zoals deze door de arbeidsdeskundig analist zijn gehanteerd.

Berekening van de mate van arbeidsongeschiktheid per 13 januari 2020 en 1 april 2020

6.6. In artikel 8, tweede lid, van het Sb is bepaald dat bij een herziening van de uitkering geen rekening gehouden wordt met na de eerste vaststelling opgetreden wijzigingen in het maatmaninkomen, met dien verstande dat bij de hernieuwde vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid het maatmaninkomen wordt aangepast aan de eerst gepubliceerde cijfers van de index van de CAO-lonen per uur inclusief bijzondere beloningen, zoals dit uiterlijk ten tijde van het arbeidskundig onderzoek door het Centraal Bureau voor de Statistiek wordt gepubliceerd.

6.7. Appellant heeft in hoger beroep in essentie dezelfde gronden aangevoerd als in beroep. De rechtbank heeft deze beroepsgronden afdoende besproken en overtuigend gemotiveerd waarom deze niet slagen.

6.8. De door appellant in hoger beroep gegeven nadere toelichting op deze gronden bevat geen aanknopingspunten om tot een ander oordeel te komen. Het argument van appellant dat ruimte bestaat voor toepassing van een branche-index kan niet slagen. Nadat voor de vaststelling van het maatmaninkomen bij de eerste arbeidsongeschiktheidsbeoordeling het maatmaninkomen is vastgesteld, wordt in beginsel de band met het in de voorheen vervulde functie verdiende loon verbroken.

Conclusie en gevolgen

6.9. De bestreden besluiten zijn, gelet op de aanpassing van de FML door de verzekeringsarts bezwaar en beroep en de nadere motivering door de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep, pas in hoger beroep voorzien van een toereikende medische en arbeidskundige onderbouwing. Deze schending van artikel 7:12, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) zal met toepassing van artikel 6:22 van de Awb worden gepasseerd, omdat aannemelijk is dat appellant hierdoor niet is benadeeld. Ook als het gebrek in de bestreden besluiten zich niet zou hebben voorgedaan, zouden besluiten met gelijke uitkomst zijn genomen. Dit leidt ertoe dat de hoger beroepen niet slagen en dat de aangevallen uitspraken, met verbetering van gronden, worden bevestigd. Dit betekent dat de weigering om appellant een WIA-uitkering toe te kennen in stand blijft.

1. De toepassing van artikel 6:22 van de Awb geeft aanleiding om het Uwv te veroordelen in de proceskosten van appellant in beroep en hoger beroep. Deze kosten worden begroot op € 3.736,- in beroep (2 keer 1 punt voor het beroepschrift en 2 keer 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 934,-) en € 3.736,- in hoger beroep (2 keer 1 punt voor het hoger beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting en 2 keer 0,5 punt voor de schriftelijke zienswijzen van 16 september 2025 en 7 april 2026 met een waarde per punt van € 934,-). In totaal gaat het om een bedrag van € 7.472,- aan kostenvergoeding voor verleende rechtsbijstand. Verder wordt het Uwv veroordeeld tot vergoeding van de kosten van de door betrokkenen geraadpleegde verzekeringsarts en arbeidsdeskundige in hoger beroep. Voor de werkzaamheden van verzekeringsarts Van Amelsfoort en arbeidsdeskundige Overduin heeft appellant verzocht om vergoeding van de factuur van 21 februari 2023 met een bedrag van € 2.147,75. Dit verzoek komt deels voor toewijzing in aanmerking. Uitgaande van 11,5 uren tegen het uurtarief van € 142,75 exclusief omzetbelasting bedragen de te vergoeden kosten € 1.641,62. Op grond van artikel 15 van het Besluit tarieven in strafzaken wordt dit bedrag verhoogd met de omzetbelasting van 21% die daarover is verschuldigd, zodat de vergoeding in totaal € 1.986,36 inclusief omzetbelasting bedraagt. De op de specificatie van de factuur genoemde kosten voor het opvragen van de dossiers komen niet voor vergoeding in aanmerking omdat artikel 1 van het Besluit proceskosten bestuursrecht niet in deze kosten voorziet. Voor de werkzaamheden van arbeidsdeskundige Boerwinkel heeft appellant onder verwijzing naar de factuur van 21 februari 2023 verzocht om een aanvullende vergoeding van een bedrag van € 499,73. De Raad acht deze vergoeding van de kosten redelijk. Het totale bedrag aan voor vergoeding in aanmerking komende proceskosten bedraagt dan € 9.958,09. Ook dient het Uwv het door appellant in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 367,- te vergoeden.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep

bevestigt de aangevallen uitspraken;

veroordeelt het Uwv in de kosten van appellant tot een bedrag van € 9.958,09;

bepaalt dat het Uwv aan appellant het in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 367,- vergoedt.

Deze uitspraak is gedaan door F.M. Rijnbeek, in tegenwoordigheid van M.D.F. de Moor als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 28 oktober 2026.

(getekend) F.M. Rijnbeek

(getekend) M.D.F. de Moor

CRvB 5 augustus 2021, ECLI:NL:CRVB:2021:1972.

Besluit van 24 juni 2008, Stb 2008, 254.

Zie onder andere de uitspraak van de Raad van 8 augustus 2006, ECLI:NL:CRVB:2006:AY6390.

Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 15 mei 2019, ECLI:NL:CRVB:2019:1727.