24/1547 ZW, 26/1298 ZW Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 22 mei 2024, 22/3023 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) de Staat der Nederlanden (minister van Justitie en Veiligheid) (Staat) Datum uitspraak: 28 oktober 2026 PROCESVERLOOP Namens appellant heeft [gemachtigde] hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. De Raad heeft een vraag aan het Uwv gesteld en partijen hebben nadere stukken ingediend. Op 11 mei 2026 heeft het Uwv een gewijzigde beslissing op bezwaar genomen. Appellant heeft hierop gereageerd. Naar aanleiding van het verzoek van appellant om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn, heeft de Raad de Staat als partij aangemerkt. De meervoudige kamer heeft de zaken verwezen naar een enkelvoudige kamer. De Raad heeft partijen laten weten dat hij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Partijen hebben daarna niet om een zitting gevraagd. Daarom heeft de Raad de zaak niet op een zitting behandeld en het onderzoek gesloten. OVERWEGINGEN Inleiding 1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang. 2. Appellant heeft voor het laatst gewerkt als foodcornermedewerker voor gemiddeld 24,70 uur per week. Op 6 mei 2020 heeft hij zich ziekgemeld. Het Uwv heeft appellant een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) toegekend. Na een eerstejaars ZW-beoordeling heeft het Uwv bij besluit van 16 december 2021 de ZW-uitkering van appellant met ingang van 17 januari 2022 beëindigd, omdat hij meer dan 65% kan verdienen van het loon dat hij verdiende voordat hij ziek werd. Bij besluit van 10 mei 2022 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellant tegen het besluit van 17 januari 2022 ongegrond verklaard. Met de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 3. Appellant heeft hoger beroep ingesteld tegen de aangevallen uitspraak. Tijdens de procedure in hoger beroep heeft het Uwv op 11 mei 2026 een gewijzigde beslissing op bezwaar genomen. In dit besluit heeft het Uwv het bezwaar van appellant tegen het besluit van 16 december 2021 alsnog gegrond verklaard en bepaald dat hij vanaf 17 januari 2022 onveranderd recht heeft op een ZW-uitkering. 4. In reactie op de gewijzigde beslissing op bezwaar heeft appellant te kennen gegeven dat hij het hoger beroep niet intrekt. Appellant heeft er in dit verband op gewezen dat met de gewijzigde beslissing op bezwaar nog geen duidelijkheid is gegeven over zijn uitkeringsrechten in de periode na afloop van de wachttijd in het kader van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Verder heeft appellant de Raad verzocht om het Uwv te veroordelen tot vergoeding van de proceskosten in bezwaar, beroep en hoger beroep en er daarbij rekening mee te houden dat het feit dat het Uwv meer dan vier jaar heeft vastgehouden aan een onjuist standpunt bij hem ernstige schade en onzekerheid heeft veroorzaakt. Het oordeel van de Raad 5. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet-ontvankelijk is wegens het ontbreken van procesbelang. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 5.1. Volgens vaste rechtspraak heeft een betrokkene voldoende procesbelang bij een inhoudelijke beoordeling over de rechtmatigheid van een besluit, als het resultaat dat de indiener van een beroepschrift nastreeft ook daadwerkelijk kan worden bereikt en het realiseren van dat resultaat voor deze indiener feitelijke betekenis kan hebben. 5.2. Onderwerp van geschil in deze zaak is de beëindiging van de ZW-uitkering per 17 januari 2022. Het Uwv heeft met de gewijzigde beslissing op bezwaar van 11 mei 2026 het besluit tot intrekking van de ZW-uitkering herroepen en dit heeft ertoe geleid dat aan appellant gedurende de maximale termijn van 104 weken een ZW-uitkering is verstrekt. Meer dan dat kan appellant in deze procedure niet bereiken. Het recht op een WIA-uitkering aansluitend aan de ZW-uitkering valt buiten de omvang van dit geschil. Een inhoudelijke beoordeling over de rechtmatigheid van de gewijzigde beslissing op bezwaar heeft voor appellant dus geen feitelijke betekenis. Schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn 5.3. De stelling van appellant dat hij schade heeft geleden doordat het Uwv meer dan vier jaar heeft vastgehouden aan een onjuist standpunt wordt, met toepassing van artikel 8:69, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht, opgevat als een verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn, bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. 5.4. De redelijke termijn is voor een procedure in drie instanties in zaken zoals deze in beginsel niet overschreden als die procedure in haar geheel niet langer dan vier jaar heeft geduurd. De behandeling van het bezwaar mag ten hoogste een half jaar, de behandeling van het beroep ten hoogste anderhalf jaar en de behandeling van het hoger beroep ten hoogste twee jaar duren, terwijl doorgaans geen sprake is van een te lange behandelingsduur in de rechterlijke fase in haar geheel als deze niet meer dan drie en een half jaar heeft geduurd. De omstandigheden van het geval kunnen aanleiding geven een langere behandelingsduur te rechtvaardigen. In beginsel is een vergoeding van immateriële schade gepast van € 500,- per half jaar of een gedeelte daarvan, waarmee de redelijke termijn in de procedure als geheel is overschreden. 5.5. Als een tegemoetkomend besluit is genomen, eindigt de redelijke termijn op het moment dat dit besluit is bekendgemaakt. 5.6. Voor dit geval betekent dat het volgende. Vanaf de ontvangst door het Uwv van het bezwaarschrift van appellant op 25 januari 2022 tot aan de bekendmaking van het besluit van 11 mei 2026 heeft de procedure vier jaar en ruim drie maanden geduurd. In de zaak zelf noch in de opstelling van appellante zijn aanknopingspunten gevonden voor het oordeel dat in dit geval de totale lengte van de procedure meer dan vier jaar zou mogen bedragen. De redelijke termijn is dus met ruim drie maanden overschreden. De overschrijding van de redelijke termijn heeft plaatsgevonden in de rechterlijke fase. Aan appellant zal daarom een schadevergoeding van € 500,- worden toegekend, te betalen door de Staat. Proceskosten en griffierecht 6. Het verzoek van appellant om het Uwv te veroordelen tot vergoeding van de proceskosten, wordt afgewezen. Alleen de kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand komen voor vergoeding in aanmerking. Van beroepsmatig verleende rechtsbijstand is sprake als niet slechts incidenteel rechtshulp wordt verleend en voor die rechtshulp enigerlei vergoeding in rekening wordt gebracht. Dit heeft de Raad eerder geoordeeld. Omdat de gemachtigde van appellant voor zijn werkzaamheden geen financiële vergoeding heeft gevraagd, is geen sprake van beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Van andere, wel voor vergoeding in aanmerking komende kosten, is niet gebleken. 6.1. Wel moet het Uwv het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht aan appellant vergoeden. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk; veroordeelt de Staat der Nederlanden (minister van Justitie en Veiligheid) tot betaling aan appellant van een vergoeding van schade tot een bedrag van € 500,-; bepaalt dat het Uwv aan appellant het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 188,- vergoedt. Deze uitspraak is gedaan door T. Dompeling, in tegenwoordigheid van M.J.D. van Haren als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 28 oktober 2026. (getekend) T. Dompeling (getekend) M.J.D. van Haren Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 8 april 2020, ECLI:NL:CRVB:2020:887. Vergelijk de uitspraken van de Raad van 21 juni 2023, ECLI:NL:CRVB:2023:1130 en 24 september 2025, ECLI:NL:CRVB:2025:1412. Zie de uitspraak van de Raad van 26 januari 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BH1009. Zie de uitspraak van de Raad van 11 januari 2022, ECLI:NL:CRVB:2022:91. Zie artikel 1, aanhef en onder a, van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 28 februari 2006, ECLI:NL:CRVB:2006:AV3971.