Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer 25/427 WIA Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 22 januari 2025, 23/3277 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) Datum uitspraak: 28 oktober 2026 SAMENVATTING Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv de WIA-uitkering van appellant terecht per 11 april 2023 heeft beëindigd, omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Appellant vindt dat hij meer (medische) beperkingen heeft dan het Uwv heeft aangenomen en de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies daarom niet kan vervullen. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv de WIA-uitkering terecht heeft beëindigd. PROCESVERLOOP Namens appellant heeft mr. J. van de Wiel, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Partijen hebben nadere stukken ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 26 november 2025. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Van de Wiel. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. R.E.J.P.M. Rutten. Het onderzoek is heropend en de Raad heeft verzekeringsarts R. Ouwens als deskundige benoemd. Op 29 juni 2026 heeft mr. R.J. Ruiter, advocaat, zich als gemachtigde gesteld. De deskundige heeft op 6 juli 2026 zijn rapport uitgebracht. Partijen hebben hun zienswijzen daarover naar voren gebracht. De Raad heeft partijen laten weten dat hij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Partijen hebben daarna niet om een zitting gevraagd. Daarom heeft de Raad de zaak niet op een zitting behandeld en het onderzoek gesloten. OVERWEGINGEN Inleiding 1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang. 1.1. Appellant heeft voor het laatst gewerkt als autopoetser voor 38,03 uur per week. Na afloop van de voorgeschreven wachttijd heeft het Uwv aan appellant met ingang van 29 juni 2020 een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toegekend. De mate van arbeidsongeschiktheid is daarbij vastgesteld op 80 tot 100%. Na afloop van de loongerelateerde periode heeft het Uwv appellant met ingang van 29 juni 2021 in aanmerking gebracht voor een WGAloonaanvullingsuitkering, waarbij appellant onverminderd volledig arbeidsongeschikt is geacht. 1.2. In verband met een herbeoordeling heeft onderzoek plaatsgevonden door een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige van het Uwv. De verzekeringsarts heeft vastgesteld dat appellant bij het verrichten van werkzaamheden beperkingen heeft en die beperkingen neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 8 februari 2023. De arbeidsdeskundige heeft voor appellant functies geselecteerd. Het Uwv heeft bij besluit van 10 februari 2023 de WIA-uitkering van appellant met ingang van 11 april 2023 beëindigd, omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is. 1.3. Bij besluit van 31 oktober 2023 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geconcludeerd dat sprake is van aanvullende beperkingen en heeft een nieuwe FML opgesteld van 29 oktober 2023. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft enkele van de eerder geselecteerde functies laten vervallen, waarna voldoende functies over zijn gebleven om het bestreden besluit op te baseren. Het arbeidsongeschiktheidspercentage van appellant is gewijzigd naar 14,09%. Uitspraak van de rechtbank 2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Daarbij heeft de rechtbank het door het Uwv verrichte medisch onderzoek voldoende zorgvuldig geacht. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien om te twijfelen aan de beoordeling van de lichamelijke en psychische klachten van appellant door de verzekeringsarts bezwaar en beroep en de beperkingen die daarvoor zijn aangenomen. De rechtbank heeft geen redenen gezien om aan te nemen dat meer beperkingen noodzakelijk zijn. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft gereageerd op de door appellant in beroep ingestuurde (medische) stukken. De meeste van de door appellant in beroep overgelegde medische stukken bevonden zich al in het dossier. Uit die stukken blijkt dat appellant door de jaren heen veel verschillende specialisten heeft geraadpleegd en dat veelvuldig is vastgesteld dat de klachten na onderzoek niet kunnen worden verklaard. Volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep zijn, gelet op deze bevindingen, voldoende beperkingen aangenomen die ook uit preventief oogpunt moeten voorkomen dat de nek, armen en rug worden overbelast. Voor veel van de door appellant geclaimde beperkingen is volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep geen (voldoende) medische onderbouwing te vinden. In een rapport van 29 september 2023 heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep uitgelegd waarom een urenrestrictie niet is aangewezen. De door appellant overgelegde informatie over het effect van pijnmedicatie is algemeen van aard en zegt naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende over de specifieke situatie van appellant. Uitgaande van de juistheid van de bij appellant vastgestelde beperkingen heeft de rechtbank geen reden gezien om te twijfelen aan de passendheid van de door de arbeidskundige bezwaar en beroep aan de schatting ten grondslag gelegde functies. Daar waar een mogelijke overschrijding van de belastbaarheid is gesignaleerd, is voldoende gemotiveerd dat de functie geschikt is. Het standpunt van appellant 3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellant heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat de rechtbank zonder nadere motivering het standpunt van het Uwv heeft gevolgd, dat bij medische onderzoeken veelvuldig is vastgesteld dat de klachten van appellant niet kunnen worden verklaard. Volgens appellant is gebleken dat door de verschillende specialisten tezamen een veelheid aan oorzaken wordt genoemd, welke allemaal samen kunnen verklaren waarom de klachten zo ernstig en chronisch zijn. Daarbij speelt in de optiek van appellant dan ook een rol dat het Uwv niet consistent heeft geoordeeld, nu in 2020 de klachten en beperkingen wél zijn aanvaard als zijnde voortvloeiend uit ziekte of gebrek, en bij de huidige beoordeling niet. Appellant heeft in hoger beroep een rapport van 29 oktober 2025 van verzekeringsarts E.C. van der Eijk ingezonden. Hieruit blijkt dat Van der Eijk zich kan verenigen met de FML van 29 september 2023, maar wel van mening is dat de beperking bij het item 5.7 in de FML verdergaand had moeten zijn, in de zin dat 'boven schouderhoogte actief zijn' in het geheel niet mogelijk was. Het standpunt van het Uwv 4. Het Uwv heeft onder verwijzing naar een rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 24 november 2025 bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft zich niet kunnen vinden in het standpunt van Van der Eijk dat appellant helemaal niet in staat was om boven schouderhoogte actief zijn. Het deskundigenonderzoek 5. Gelet op het verschil van inzicht tussen de verzekeringsartsen van het Uwv en de door appellant ingeschakelde verzekeringsarts Van der Eijk over de vraag of voldoende rekening is gehouden met de beperkingen van betrokkene voor 'boven schouderhoogte actief zijn', heeft de Raad aanleiding gezien om onafhankelijk verzekeringsarts Ouwens als deskundige te benoemen. 5.1. De deskundige heeft in een rapport van 6 juli 2026 geconcludeerd dat op 11 april 2023 sprake was van schouderklachten die het best passen bij een somatisch symptoomstoornis. De deskundige heeft te kennen gegeven zich te kunnen verenigen met het standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat er onvoldoende gronden zijn voor een volledige beperking voor handelingen boven schouderhoogte. 5.2. Appellant kan zich niet verenigen met de uitkomst van het onderzoek door de deskundige. Appellant is van mening dat de deskundige ten onrechte meent dat er geen sprake is van geobjectiveerde afwijkingen. Op grond van de diagnose, de informatie van de behandelend artsen en het gegeven dat appellant veel pijnstilling gebruikt, moeten de beperkingen als ernstiger worden aangemerkt. Het oordeel van de Raad 6. De Raad beoordeelt aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden, of de rechtbank het bestreden besluit over de beëindiging van de WIA-uitkering van appellant terecht in stand heeft gelaten. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. 6.1. Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is. De mate van arbeidsongeschiktheid wordt berekend door het loon dat een betrokkene in zijn laatste werk nog had kunnen verdienen, te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies. Deze beoordeling is gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek. Beide aspecten worden hieronder besproken. Medische beoordeling 6.2. Als uitgangspunt geldt dat de bestuursrechter de conclusies van een onafhankelijke, door hem ingeschakelde deskundige volgt indien de door deze deskundige gebezigde motivering hem overtuigend voorkomt. Deze situatie doet zich hier voor. Het rapport van de deskundige geeft blijk van een zorgvuldig onderzoek en is inzichtelijk en consistent. De deskundige heeft de zich in het dossier bevindende gegevens, waaronder het rapport van 29 oktober 2025 van verzekeringsarts Van der Eijk, kenbaar bij de beoordeling betrokken. Verder heeft de deskundige de informatie van cardiothoracaal chirurg dr. T. Smith, neuroloog L.R. Canta en anesthesioloog dr. J.T. Wegener in het rapport besproken. Dat een rapport van een door de bestuursrechter benoemde deskundige afwijkt van de opvatting van een andere, door een van de partijen geraadpleegde, deskundige is op zichzelf niet voldoende om tot het oordeel te komen dat de onafhankelijke deskundige niet moet worden gevolgd. Arbeidskundige beoordeling 6.3. Het oordeel van de rechtbank dat appellant, gelet op de voor hem vastgestelde belastbaarheid, geschikt moet worden geacht voor het vervullen van de aan de schatting ten grondslag gelegde functies medewerk(st)er schoonmaak A (SBC-code 111334), puntlasser (SBC-code 111171) en medewerker logistiek (SBC-code 111220), wordt eveneens onderschreven. Door de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep is voldoende gemotiveerd dat de functies de belastbaarheid van appellant niet overschrijden. Appellant wordt in staat geacht om elk uur ongeveer 600 maal ongeveer 70 cm te reiken en kan ongeveer 5 kg tillen en dragen tijdens het werk. Doordat in de functie van medewerk(st)er schoonmaak A sprake is van 300 maal ongeveer 60 cm achtereen en tijdens 8 werkuren 600 maal ongeveer 50 cm achtereen reiken, treedt er ondanks dat de frequentie van het reiken overschreden wordt, een zodanige compensatie in de belasting op dat de overschrijding van de frequentie van het reiken in deze functie gecompenseerd wordt door kleinere reikafstand. In deze functie is ook sprake van tijdens 2 werkuren 2 maal ongeveer 7 kg tillen (volle vuilniszak van werkwagen verwijderen) en 7 kg dragen (enkele meters verplaatsen van vuilniszak naar vuilcontainer). Gelet op de lage frequentie en de korte afstand van enkele meters is het iets hogere gewicht niet belemmerend. Daarmee is toereikend gemotiveerd dat deze functie geschikt is voor appellant. Dat bij de functie puntlasser een belasting op verhoogd persoonlijk risico wordt gescoord, namelijk beknelling tussen electroden, acht de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep geen reden om de functie ongeschikt voor appellant te achten, omdat dit niet wordt beïnvloed door het reactievermogen, maar door de mogelijkheid om zorgvuldig te werken. Voor dat laatste is appellant niet beperkt. Conclusie en gevolgen 6.4. Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de beëindiging van de WIA-uitkering in stand blijft. 7. Omdat het hoger beroep niet slaagt, krijgt appellant geen vergoeding voor zijn proceskosten en het betaalde griffierecht. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze uitspraak is gedaan door F.M. Rijnbeek, in tegenwoordigheid van M.D.F. de Moor als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 28 oktober 2026. (getekend) F.M. Rijnbeek (getekend) M.D.F. de Moor