25/2587 WLZ Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 15 december 2025, 25/909 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellante] te [woonplaats] (appellante) CIZ Datum uitspraak: 22 oktober 2026 SAMENVATTING Deze uitspraak gaat over de vraag of het CIZ de aanvraag van appellante voor Wlz-zorg terecht heeft afgewezen. De Raad is het eens met de rechtbank en het CIZ dat bij appellante geen sprake is van een noodzaak aan 24 uur per dag zorg in de nabijheid, zodat appellante reeds daarom niet in aanmerking komt voor Wlz-zorg. PROCESVERLOOP Namens appellante heeft mr. N. Talhaoui, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het CIZ heeft een verweerschrift ingediend. De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer. De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 10 september 2026. Voor appellante is mr. Talhaoui verschenen. Het CIZ heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.M.R. Kater. OVERWEGINGEN Inleiding 1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang. 1.1. Appellante, geboren in 1970, is bekend met lichamelijke en depressieve klachten. Zij heeft op 30 april 2024 een aanvraag ingediend voor zorg op grond van de Wet langdurige zorg (Wlz). 1.2. Bij besluit van 6 juni 2024, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 13 december 2024 (bestreden besluit), heeft het CIZ de aanvraag afgewezen. Het CIZ heeft zich hierbij gebaseerd op een medisch advies van 14 november 2024. Uitspraak van de rechtbank 2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Het CIZ heeft zich mogen baseren op het medische advies van 14 november 2024. Hoewel appellante ernstige medische aandoeningen en een grote zorgbehoefte heeft, is volgens het medisch advies geen blijvende noodzaak voor permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid vastgesteld. Appellante kan op relevante momenten zelf hulp inroepen en haar zorgbehoefte inschatten, waardoor ernstig nadeel voorkomen kan worden. De overbelasting van haar broer als mantelzorger is onvoldoende voor toegang tot de Wlz. Appellante kan adequate zorg ontvangen via andere regelingen, zoals de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (WMO 2015) en de Zorgverzekeringswet. Het standpunt van appellante 3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. De voorliggende voorzieningen zijn niet toereikend. Zij heeft continue zorg nodig. Zij kan niet alleen naar de WC en neemt niet altijd haar medicijnen in. Er zijn regieproblemen. Als zij niet bij de telefoon kan of deze is leeg dan kan zij geen hulp inroepen. Alleen op grond van de Wlz kan zij voldoende zorg krijgen. Het oordeel van de Raad 4. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 4.1. Appellante heeft zich in hoger beroep beperkt tot het in grote lijnen herhalen van de in beroep aangevoerde gronden. De rechtbank heeft deze gronden in de aangevallen uitspraak afdoende besproken en voldoende gemotiveerd waarom deze niet leiden tot een vernietiging van het bestreden besluit. De Raad verenigt zich met het oordeel van de rechtbank over de beroepsgronden en onderschrijft de overwegingen waarop dat oordeel berust. 4.2. De Raad voegt daaraan toe dat appellante in hoger beroep geen (medische) stukken heeft overgelegd die doen twijfelen aan het medische advies waarop het CIZ het bestreden besluit heeft gebaseerd. Er zijn geen stukken ingediend waaruit blijkt dat zij voor haar cognitieve en psychische klachten hulp heeft gezocht of nodig heeft. Er is evenmin onderbouwd dat appellante niet in staat is om op relevante momenten zelf adequaat om hulp te vragen en deze af te wachten. De Raad volgt het standpunt van het CIZ dat er geen noodzaak is voor permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Dit betekent dat de Raad niet toekomt aan een beoordeling van de vraag of sprake is van een blijvende behoefte aan 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Conclusie en gevolgen 4.3. Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Appellante heeft geen recht op zorg op grond van de Wlz. 5. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze uitspraak is gedaan door K.H. Sanders in tegenwoordigheid van A.M. van Oorschot als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 22 oktober 2026. (getekend) K.H. Sanders (getekend) A.M. van Oorschot