24/2393 POL, 25/469 POL Centrale Raad van Beroep Meervoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 10 september 2024, 22/5747 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] , Spanje (appellant) de Korpschef van Politie (korpschef) Datum uitspraak: 29 oktober 2026 SAMENVATTING In deze zaak heeft de korpschef aan appellant een vergoeding toegekend voor geleden vermogensschade als gevolg van de bij hem vastgestelde beroepsgerelateerde PTSS. Appellant heeft bezwaar gemaakt tegen de hoogte van de toegekende schadevergoeding. De korpschef heeft in het bestreden besluit overwogen dat ten onrechte een vergoeding van vermogensschade is toegekend en dat van de door appellant gewenste verhoging van de toegekende schadevergoeding daarom geen sprake kan zijn. Met de rechtbank is de Raad van oordeel dat het vereiste causaal verband tussen de zorgplichtschending in verband met de PTSS en de gestelde schade ontbreekt. Het bestreden besluit is daarom terecht in stand gelaten. PROCESVERLOOP Appellant heeft hoger beroep ingesteld. De korpschef heeft een verweerschrift ingediend en voorwaardelijk incidenteel beroep ingesteld. Appellant heeft daarop zijn zienswijze gegeven. De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 17 september 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door zijn echtgenote [naam echtgenote] . Als informanten van appellant waren aanwezig [naam informant 1] , [naam informant 2] en [naam informant 3] . De korpschef heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. A.T. Bolt, advocaat, en H. van Dolderen. OVERWEGINGEN Inleiding 1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang. 1.1. Appellant is van 1989 tot 6 februari 2005 werkzaam geweest bij de politie, laatstelijk in de functie van medewerker Regionaal Verkeershandhavingsteam (motoragent). 1.2. Appellant is 35-45% arbeidsongeschikt geraakt als gevolg van een auto-ongeval tijdens de dienst op [datum] 1998 en hij is uiteindelijk per 1 april 2001 voor 12 uur per week eervol ontslagen. 1.3. Op 29 april 2004 is appellant gearresteerd op verdenking van het voorhanden hebben, verkopen en afleveren van verdovende middelen en het voorhanden hebben van wapens en munitie. Appellant heeft zich toen ziek gemeld bij de politie (vanwege fysieke en mentale klachten). 1.4. De korpschef heeft aan appellant bij besluit van 11 oktober 2004 strafontslag verleend vanwege zeer ernstig plichtsverzuim met ingang van 29 oktober 2004. Tussen partijen is daarna discussie geweest over de ingangsdatum van het ontslag vanwege de vraag of en, zo ja, tot wanneer appellant na zijn ontslag nog arbeidsongeschikt was. Uiteindelijk is het strafontslag ingegaan per 6 februari 2005. 1.5. Eind 2013 heeft appellant aan de korpschef verzocht om de bij hem in 2005 en 2010 gediagnostiseerde PTSS te erkennen als beroepsziekte. Bij besluit van 28 maart 2014 heeft de korpschef de PTSS van appellant erkend als beroepsziekte in de zin van artikel 1 lid 1 sub y van het Besluit algemene rechtspositie politie (Barp). 1.6. Op enig moment is het strafontslag van appellant vanwege zeer ernstig plichtsverzuim omgezet in een eervol ontslag wegens ziekte per 6 februari 2005. 1.7. Bij besluit van 8 april 2015 is aan appellant op grond van art. 54a Barp (oud) het (maximale) bedrag van € 150.000,- aan smartengeld wegens blijvende invaliditeit toegekend, gebaseerd op het bij appellant vastgestelde percentage arbeidsongeschiktheid van 80-100%. 1.8. Appellant heeft de korpschef in 2013 ook aansprakelijk gesteld voor schade als gevolg van de bij hem gediagnostiseerde PTSS. Deze aansprakelijkstelling is (door de voormalige belangenbehartiger van appellant) op 22 mei 2015 herhaald en verder uitgewerkt. De korpschef is vanwege het niet in acht nemen van de zorgplicht als werkgever aansprakelijk gesteld voor alle geleden en nog te lijden schade als gevolg van de PTSS. 1.9. Tussen partijen is overleg gevoerd om tot een schadeberekening te komen. Nadat het Nederlands Rekencentrum Letselschade berekend had wat de door appellant geleden en te lijden schade is in verband met het verlies van zijn verdienvermogen als gevolg van zijn beroepsziekte PTSS, hebben partijen overeenstemming bereikt over het definitieve bedrag van € 517.000,-. De door partijen bereikte overeenstemming over het schadebedrag is vastgelegd in een vaststellingsovereenkomst. Ter uitvoering van deze vaststellingsovereenkomst heeft de korpschef het schadebesluit (vergoeding restschade PTSS) van 27 september 2018 genomen. 1.10. Met een besluit van 13 augustus 2021 is aan appellant ter vergoeding van geleden (overige) vermogensschade als gevolg van zijn beroepsziekte PTSS een bedrag toegekend van in totaal € 225.000,-, waarvan € 100.000,- voor de verkoop van een woning te [plaats] . 1.11. Appellant heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit, omdat hij het niet eens is met de hoogte van de toegekende vergoeding. Hij wil in verband met de gedwongen verkoop van zijn woning te [plaats] nog een bedrag van € 346.268,- aan schadevergoeding ontvangen. Bij de berekening van de schade is uitgegaan van het gemis aan waardestijging van de verkochte woning tot aan de pensioenleeftijd. 1.12. Met een besluit van 2 augustus 2022 (bestreden besluit) heeft de korpschef het bezwaar ongegrond verklaard. Volgens de korpschef is aan appellant ten onrechte een vergoeding voor vermogensschade toegekend. Voor de toegekende vergoeding bestaat geen rechtsgrond, onder meer omdat de vermeende schade gerelateerd is aan het rechtmatige ontslag van 11 oktober 2004, en het vereiste causaal verband tussen het ontslag en de gevorderde schade ontbreekt. Ook is de gestelde schade onvoldoende aannemelijk gemaakt. Van de door appellant gewenste verhoging van de toegekende vergoeding kan dus geen sprake zijn. De toegekende vergoeding is niet teruggevorderd, omdat appellant door indiening van het bezwaar niet in een slechtere positie mag komen te verkeren. Uitspraak van de rechtbank 2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Hiertoe heeft de rechtbank, voor zover hier van belang, overwogen dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat zijn schade het gevolg is van de schending van de zorgplicht en de PTSS dan wel van het onrechtmatige ontslagbesluit. Uit de stukken is niet naar voren gekomen dat appellant direct na zijn ontslag in de financiële problemen is gekomen. De financiële problemen en de verkoop van de woning volgden pas enkele jaren later. Gelet op het ontbreken van het causale verband hoeft de omvang van de schade niet meer besproken te worden. Evenmin wordt aanleiding gezien om een door appellant meegebrachte getuige te horen. Het standpunt van appellant 3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Wat appellant tegen de uitspraak heeft aangevoerd, wordt hierna besproken. Het voorwaardelijk incidenteel hoger beroep 4. De korpschef heeft, voor het geval dat geoordeeld wordt dat het hoger beroep van appellant slaagt, voorwaardelijk incidenteel hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank. Het oordeel van de Raad 5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Bij die uitkomst wordt niet toegekomen aan bespreking van het voorwaardelijk incidenteel hoger beroep. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 5.1. De Raad stelt voorop dat de schadevordering van appellant en de toegekende schadevergoeding zijn gebaseerd op een werkgeversaansprakelijkheid voor PTSS-schade vanwege een zorgplichtschending. Ter beoordeling ligt de vraag voor of de korpschef terecht heeft beslist dat geen sprake kan zijn van een hogere schadevergoeding. Alleen de schadepost in verband met de verkoop van de woning in [plaats] staat tussen partijen ter discussie. 5.2. Het is vaste rechtspraakdat de bestuursrechter bij de beoordeling van een verzoek om schadevergoeding aansluiting zoekt bij het civielrechtelijke schadevergoedingsrecht. Voor vergoeding van schade is, in aansluiting op de artikelen 6:162 en 6:98 van het Burgerlijk Wetboek, vereist dat een feitelijk oorzakelijk verband aanwezig is tussen de onrechtmatige handeling, in dit geval de zorgplichtschending, en de gestelde schade. Vervolgens komen alleen die schadeposten voor vergoeding in aanmerking die in een zodanig verband staan met die onrechtmatige handeling dat zij het bestuursorgaan, mede gezien de aard van de aansprakelijkheid en van de schade, als een gevolg van die handeling kunnen worden toegerekend. De Raad staat voor de beantwoording van de vraag of ten aanzien van de gestelde schade voldaan is aan deze twee vereiste elementen van causaal verband. 5.3. Volgens appellant vloeit de gestelde schade voort uit de zorgplichtschending in verband met zijn PTSS. Door de (achteraf geconstateerde) PTSS is volgens appellant sprake van een onterecht strafontslag, omdat de gedragingen die geleid hebben tot het strafontslag verband houden met die PTSS en de zorgplichtschending. Hierbij is ook gewezen op de omzetting van het strafontslag naar een ontslag wegens ziekte. Appellant stelt door het strafontslag in financiële problemen te zijn gekomen en als gevolg van die problemen zijn huis in [plaats] gedwongen te hebben moeten verkopen. 5.4. De korpschef heeft op dit punt aangevoerd dat een verband tussen het strafontslag en de later geconstateerde PTSS niet is aangetoond en ook niet kan worden afgeleid uit het enkele feit dat het strafontslag op enig moment is omgezet naar een ontslag wegens ziekte. Dat sprake was van directe financiële problemen die voortvloeiden uit het ontslag en dat die financiële problemen geleid hebben tot de verkoop van de woning is evenmin aangetoond door appellant. Ook is volgens de korpschef de gestelde schade het gevolg van omstandigheden die voor rekening en risico van appellant komen. 5.5. De Raad laat in het midden of een verband kan worden aangenomen tussen de zorgplichtschending in verband met de PTSS en het strafontslag. Ook voor zover dit verband kan worden aangenomen, geldt namelijk dat de schadevergoeding in verband met de verkoop van de woning in [plaats] niet had hoeven te worden toegekend. Van een oorzakelijk verband tussen het ontslag in 2004 en de verkoop van de woning in oktober 2009 is de Raad namelijk niet gebleken. De door appellant overgelegde stukken geven een onvolledig beeld van zijn vermogenspositie in de betrokken periode. Daarbij komt dat de woning ten tijde van het ontslag en ook ná het ontslag niet bewoond is door appellant, maar wel voor een bepaalde periode verhuurd is, zoals ter zitting verklaard door appellant. Appellant heeft ook verklaard dat hij in 2007 is gaan samenwonen met zijn partner in een andere woning; toen was er kennelijk geen (financiële) noodzaak om de woning te verkopen. Gebleken is verder dat appellant na zijn ontslag bij de politie een baan heeft aanvaard bij een bedrijf, dat appellant dit bedrijf later met andere personen heeft overgenomen, en dat de overname van het bedrijf tot een financieel debacle heeft geleid met forse schulden tot gevolg. De gestelde (toekomstige) vermogensschade in verband met de verkoop van de woning ligt, ook gezien het tijdsverloop, in de keten van causale gebeurtenissen te ver af van de zorgplichtschending, zodat deze gevolgschade niet kan worden toegerekend aan de korpschef. 5.6. Nog daargelaten de vraag of appellant aannemelijk heeft gemaakt dat hij in verband met de verkoop van de woning meer schade heeft geleden dan het toegekende bedrag, oordeelt de Raad dan ook dat geen schadevergoedingsverplichting meer bestaat. De korpschef heeft terecht beslist dat appellant geen aanspraak kan maken op een (hogere) schadevergoeding. Conclusie en gevolgen 5.7. Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Appellant krijgt dus geen hogere schadevergoeding. 6. Omdat het hoger beroep niet slaagt, krijgt appellant geen vergoeding voor zijn proceskosten en het betaalde griffierecht. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze uitspraak is gedaan door G.C. Boot als voorzitter en B. Serno en B.J. van de Griend als leden, in tegenwoordigheid van A.M. van Oorschot als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026. (getekend) G.C. Boot (getekend) A.M. van Oorschot Zie onder meer de uitspraak van 16 mei 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:1466.