25/1826 ZW Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van 25 juli 2025, 24/259 en 24/2086 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellante] te [woonplaats] (appellante) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) Datum uitspraak: 28 oktober 2026 SAMENVATTING Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv de ZW-uitkering van appellante terecht per 26 mei 2023 heeft beëindigd. Appellante vindt dat het Uwv onvoldoende arbeidskundig heeft onderbouwd dat zij in staat is om haar eigen werk te verrichten, zodat zij onveranderd recht heeft op een ZW-uitkering. De Raad volgt dit standpunt en komt tot het oordeel dat het Uwv de ZW-uitkering ten onrechte heeft beëindigd. PROCESVERLOOP Namens appellante heeft mr. F.Y. Gans, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer. De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 16 september 2026. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Gans. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.M.C.M. Levels. OVERWEGINGEN Inleiding 1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang. 1.1. Appellante heeft voor het laatst gewerkt als schoonmaakster voor twintig uur per week. Op 10 maart 2022 heeft zij zich ziekgemeld met psychische klachten. Op 16 juni 2022 is haar dienstverband beëindigd. Het Uwv heeft appellante met ingang van 17 juni 2022 een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) toegekend. In het kader van een Eerstejaars ZW-beoordeling heeft appellante het spreekuur bezocht van een verzekeringsarts. Deze arts heeft appellante belastbaar geacht met inachtneming van de beperkingen die zijn neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst van 8 mei 2023. De verzekeringsarts heeft, na overleg met de arbeidsdeskundige, appellante hersteld geacht voor het eigen werk. Het Uwv heeft bij besluit van 26 mei 2023 de ZW-uitkering van appellante per die datum beëindigd, omdat zij arbeidsgeschikt is geacht voor het eigen werk. 1.2. Bij besluit van 2 februari 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep ten grondslag. Uitspraak van de rechtbank 2. De rechtbank heeft het beroep, voor zover van belang, tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten (zaak 24/2086) en (in de zaak 24/259) een vergoeding van proceskosten en griffierecht toegekend aan appellante. 2.1. De rechtbank is van oordeel dat het medisch onderzoek zorgvuldig is verricht en heeft geen aanleiding gezien voor het oordeel dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep onvoldoende aandacht heeft besteed aan de psychische en fysieke problematiek van appellante en de daarmee samenhangende klachten, dan wel deze te licht heeft ingeschat. Verder heeft de rechtbank geen aanleiding gezien appellante te volgen in haar stelling dat het Uwv van een onjuiste weergave van haar eigen werk is uitgegaan en dat niet kan worden volstaan met een verslaglegging van het overleg tussen de verzekeringsarts en de arbeidsdeskundige in het aanvullende medische rapport van 26 mei 2023, maar een rapport van de arbeidsdeskundige zelf noodzakelijk zou zijn. 2.2. De rechtbank heeft geoordeeld dat het Uwv terecht en op goede gronden heeft vastgesteld dat appellante vanaf 26 mei 2023 geen recht meer heeft op een ZW-uitkering. Het standpunt van appellante 3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens en heeft – kort samengevat – aangevoerd dat het Uwv een onzorgvuldig onderzoek heeft uitgevoerd, haar beperkingen heeft onderschat en is uitgegaan van een onjuiste weergave van haar oorspronkelijke functie, te weten schoonmaakster van kamers in een zorginstelling. Het standpunt van het Uwv 4. Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen. Het oordeel van de Raad 5. De Raad beoordeelt aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden, of de rechtbank het bestreden besluit over de beëindiging van de ZW-uitkering met ingang van 26 mei 2023 terecht in stand heeft gelaten. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 5.1. Appellante wordt gevolgd in haar standpunt dat het Uwv onvoldoende heeft onderbouwd dat zij het werk als schoonmaakster kantoorpanden kan uitvoeren. Appellante heeft gemotiveerd betwist dat dit een juiste weergave is van haar laatste baan en werkzaamheden en te kennen gegeven dat haar laatste functie inhield het schoonmaken van kamers in een zorgstelling. Ook heeft appellante gemotiveerd gesteld dat in dat werk haar belastbaarheid zoals vastgesteld door de verzekeringsarts van het Uwv, wordt overschreden. In het aanvullende rapport van de verzekeringsarts van 26 mei 2023 is overwogen dat de arbeidsdeskundige heeft aangegeven dat uit haar onderzoek blijkt dat appellante haar eigen werk als schoonmaakster van kantoorpanden voor twintig uur per week in de volle omvang kan uitvoeren. Gebleken is dat het arbeidskundig onderzoek, dat ten grondslag ligt aan dit oordeel, evenwel ontbreekt, als ook de functieomschrijving van het eigen werk. Nu het Uwv geen arbeidskundige onderbouwing heeft gegeven voor het eigen werk van appellante waar het bij de beoordeling van is uitgegaan, is in het licht van de uitdrukkelijke en gemotiveerde betwisting daarvan door appellante, niet aannemelijk geworden dat appellante per 26 mei 2023 weer arbeidsgeschikt was voor haar eigen werk. Conclusie en gevolgen 5.2. Uit het voorgaande volgt dat de aangevallen uitspraak moet worden vernietigd voor zover aangevochten. De Raad verklaart het beroep van appellante tegen het bestreden besluit gegrond en vernietigt dat besluit. Het besluit van 26 mei 2023, waarbij de ZWuitkering van appellante per die datum is beëindigd, wordt herroepen. Daarmee wordt de ZW-uitkering van appellante per 26 mei 2023 voortgezet. De Raad bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde bestreden besluit. 5.3. Er is aanleiding het Uwv te veroordelen in de kosten van appellante, die worden begroot op € 1.332,- in bezwaar wegens verleende rechtsbijstand (1 punt voor het bezwaarschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde van € 666,- per punt) en € 1.868,- in hoger beroep wegens verleende rechtsbijstand (1 punt voor het hoger beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde van € 934,- per punt). De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak al proceskosten toegekend voor de beroepsfase. De proceskostenvergoeding bedraagt in totaal, € 3.200,-. 5.4. Het verzoek om het Uwv te veroordelen tot vergoeding van de wettelijke rente over de na te betalen uitkering wordt toegewezen. Voor de wijze waarop het Uwv de rente dient te berekenen, wordt verwezen naar de uitspraak van de Raad van 25 januari 2012. 6. Tevens dient het Uwv het door appellante betaalde griffierecht in hoger beroep te vergoeden. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep - vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover aangevochten; - verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 2 februari 2024; - herroept het besluit van 26 mei 2023 en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het besluit van 2 februari 2024; - veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellante tot een bedrag van € 3.200,-; - bepaalt dat het Uwv aan appellante het in hoger beroep betaalde griffierecht van € 143,- vergoedt. Deze uitspraak is gedaan door F.M. Rijnbeek, in tegenwoordigheid van S.A.M. Schilder als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 28 oktober 2026. (getekend) F.M. Rijnbeek (getekend) S.A.M. Schilder CRvB 25 januari 2012, ECLI:NL:CRVB:2012:BV1958.