ECLI:NL:GHARL:2026:6331 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden , 29-09-2026 / 24/1706

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN

locatie Arnhem

nummer BK-ARN 24/1706

uitspraakdatum: 29 september 2026

Uitspraak van de vijfde meervoudige belastingkamer

op het hoger beroep van

[belanghebbende] B.V. te [vestigingsplaats] (hierna: belanghebbende)

tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland van 15 augustus 2024, nummer ARN 22/3739, ECLI:NL:RBGEL:2024:5433, in het geding tussen belanghebbende en

de inspecteur van de Belastingdienst/Kantoor Arnhem (hierna: de Inspecteur) en

de Staat der Nederlanden (Minister van Justitie en Veiligheid) (hierna: de Staat)

1Ontstaan en loop van het geding

1.1. Aan belanghebbende is voor het jaar 2017 een aanslag vennootschapsbelasting opgelegd. Bij beschikkingen is belastingrente berekend en is een verzuimboete opgelegd.

1.2. De Inspecteur heeft bij in één geschrift vervatte uitspraken op bezwaar de aanslag verminderd, de belastingrente dienovereenkomstig verminderd en de verzuimboete gehandhaafd. De Inspecteur heeft verder een kostenvergoeding toegekend.

1.3. Belanghebbende is tegen die uitspraken in beroep gekomen bij de rechtbank Gelderland (hierna: de Rechtbank). De Rechtbank heeft de beroepen gericht tegen de aanslag en de belastingrentebeschikking ongegrond verklaard, de verzuimboete verminderd wegens undue delay en de kostenvergoeding in verband met het gegronde bezwaar tot een hoger bedrag vastgesteld. Verder heeft de Rechtbank de Inspecteur en de Staat veroordeeld in een vergoeding van immateriële schade van in totaal € 2.000, en tenslotte de Inspecteur veroordeeld in de proceskosten van de beroepsfase en tot vergoeding van het griffierecht.

1.4. Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld. De Inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

1.5. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 12 februari 2026. Daarbij zijn verschenen en gehoord [naam1] als de (middellijk) bestuurder van belanghebbende en mr. A.T.P. Nefkens, als de gemachtigde van belanghebbende, alsmede [naam2] , [naam3] en [naam4] namens de Inspecteur. Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat aan partijen is gezonden. Na het sluiten van het onderzoek ter zitting op 12 februari 2026 heeft het Hof het onderzoek heropend. Partijen hebben over en weer stukken uitgewisseld. Een tweede onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 17 september 2026. Daarbij zijn namens belanghebbende dezelfde personen verschenen, en namens de Inspecteur [naam2] , [naam5] en [naam3] . Van deze zitting is een proces-verbaal opgesteld, dat bij deze uitspraak is gevoegd.

2Vaststaande feiten

2.1. Belanghebbende is opgericht op 23 mei 2017. Belanghebbende exploiteert een recycling- en sloperijbedrijf. Alle aandelen in belanghebbende worden gehouden door [onderneming1] B.V. ( [onderneming1] ), die tevens enig bestuurder is van belanghebbende. De aandelen in [onderneming1] werden in 2017 gehouden door [naam1] .

2.2. Het eerste boekjaar van belanghebbende liep van 23 mei 2017 tot en met 31 december 2017.

2.3. Op 5 juli 2017 heeft de Inspecteur een boekenonderzoek aangekondigd bij [onderneming1] naar de aanvaardbaarheid van de aangiften vennootschapsbelasting, omzetbelasting en loonheffingen over de tijdvakken 2012 tot en met 2015. Eveneens op 5 juli 2017 heeft de Inspecteur een boekenonderzoek aangekondigd bij [onderneming2] B.V. ( [onderneming2] ), een vennootschap waarin [naam1] alle aandelen hield. Dit onderzoek zag op de aanvaardbaarheid van de aangiften vennootschapsbelasting, omzetbelasting en loonheffingen over de tijdvakken 2014 tot en met 2015.

2.4. Op 20 juli 2017 heeft [naam1] de aandelen in [onderneming2] voor € 1.000 verkocht aan [naam6] ( [naam6] ). Ter zake van deze aandelenoverdracht is een koopovereenkomst opgesteld gedateerd 20 juli 2017. In deze koopovereenkomst is een lijst van debiteuren opgenomen waarvan de schulden achter zouden blijven bij [onderneming2] , tot een totaal van € 890.338,78. Eén van deze schulden betreft een schuld aan [onderneming3] gevestigd te [plaats6] ( [onderneming3] ), tot een bedrag van 380.178,92. Op [datum] 2017 is het faillissement van [onderneming2] uitgesproken. Daarna is de FIOD een strafrechtelijk onderzoek (“ [naam onderzoek] ”) begonnen naar onder meer faillissementsfraude bij [onderneming2] .

2.5. Tijdens het onderzoek van de FIOD zijn op een computer van [naam6] onder meer 25 facturen (de facturen) aangetroffen afkomstig van [onderneming4] en van [onderneming5] , gericht aan belanghebbende. Deze facturen hebben betrekking op de periode juli 2017 tot en met december 2017. De facturen hebben een omschrijving die inhoudt dat personeel is ‘uitgehuurd’ aan een project in Frankrijk. [naam6] heeft tegenover de verbalisant van de FIOD het volgende verklaard over de facturen (paragraaf 11.7.3 van het zaaksdossier contra verdachte [naam1] ):

“Nee, zoals ik eerder heb verklaard deze zijn door mij valselijk opgemaakt op aangeven van [naam1] . Dan heb ik het over de facturen over het ingehuurd personeel. Die zijn onder hetzelfde mom gemaakt. Factuur AMB-029 1/33 kan ik niet zo thuisbrengen en heb ik niet opgemaakt, want ik maakte facturen van rond de € 10.000. Een factuur van zo groot bedrag € 128.260 heb ik niet opgemaakt. Ik stuur mijn facturen altijd in een Word-bestand naar [naam7] . Alle facturen die ik heb opgemaakt mail ik naar [naam7] , het info-adres van de [belanghebbende] , want [naam1] kan niet lezen en schrijven. Ik heb ook gezien dat [naam7] bankafschriften gewoon downloadde en aanpaste om te laten zien dat hij bepaalde betalingen gedaan had, die hij in werkelijkheid niet gedaan had.”

[naam6] heeft verder tegenover de FIOD verklaard dat de facturen niet zijn betaald of voldaan.

2.6.

[naam6] heeft op de vraag van de verbalisant “Heb jij personeelsleden gesproken of aangeschreven van u[w] aantreden als nieuwe directeur bij de [onderneming2] ?” het volgende verklaard (paragraaf 5.2 van het overzichtsproces-verbaal [naam onderzoek] ):

“Nee, ik heb geen personeel mee overgenomen. Voor zover ik weet gingen die allemaal over naar de [belanghebbende] BV.”

2.7.

[naam8] , een ex-medewerker van belanghebbende, heeft het volgende verklaard tegenover de verbalisant van de FIOD (paragraaf 11.7.3 van het zaaksdossier contra verdachte [naam1] ):

“(…)

Mededeling: Een deel van de administratie van [belanghebbende] BV [belanghebbende, toevoeging Hof] is in beslag genomen. Hiervan is er een deel van de fysieke facturen aangetroffen inzake [onderneming4] aan [belanghebbende] BV inzake de facturering van het uitgehuurde personeel voor het project in Frankrijk. Deze fysieke documenten zijn aangetroffen in het kasboek van [belanghebbende] BV en opgenomen in het dossier onder DOC-140 1/13 t/m DOC-140 13/13 . Wij tonen u deze 13 facturen, [onderneming4] aan [belanghebbende] BV betreffende uitgehuurd personeel voor project Frankrijk en voor zover fysiek aangetroffen in de fysieke (kas-administratie) van [belanghebbende] BV over de periode van juli 2017 tot en met september 2017. Achter het merendeel van de facturen bevind zich een kasbewijs van [belanghebbende] BV waar is te lezen wie de ontdoener en wie de ontvanger is van deze uitbetaalde kasbedragen. De namen die hier zijn genoemd zijn [naam1] , [naam7] en uw naam [naam8] . Mededeling: Wij tonen u:

DOC-140/2 cl . d. 28-07-2017 € 11.600 ontvanger [naam8] [factuur 20170357]

DOC-140/4 d.d. 04-08-2017 € 10.820 ontvanger [naam8] [factuur 20170359]

DOC-140/5 d.d. 10-08-2017 € 8.750 ontvanger [naam8] [factuur 20170360]

DOC-140/7 d.d. 18-08-2017 € 10.500 ontvanger [naam8] [factuur 20170364]

DOC-140/8 d.d. 23-08-2017 € 9.500 ontvanger [naam8] [factuur 20170365]

DOC-140/9 d.d. 24-08-2017 € 8.750 ontvanger [naam8] [factuur 2017068]

DOC-140/10 d.d. 04-09-2017 € 16.050 ontvanger [naam8] [factuur 2017069]

DOC-140/11 d.d. 21-09-2017 € 10.900 ontvanger [naam8] [factuur 2017072]

DOC-140/12 d.d. 29-09-2017 € 12.340 ontvanger [naam8] [factuur 2017073]

[De factuurnummers behorend bij de kasbewijzen zijn toegevoegd door het Hof.]

Vraag: Wat is daarop uw reactie?

‘Als ik zo kijk naar het handschrift op die kasformulieren, dan denk ik [naam1] zelf de kasformulieren heeft ingevuld en omcirkelt. Ik heb contante bedragen van die omvang nooit afgegeven aan [naam6] . Te belachelijk voor woorden. Ik kan u zeggen eigenlijk dat ik meestal vakantie heb in de laatste week van juli en de 1e drie weken van augustus . Ik kan er eigenlijk heel makkelijk over zijn dat is niet door mij ontvangen. De controle op de kluis werd voornamelijk door [naam9] verricht en moet ook deze formulieren zien, die komen allemaal bij hem terecht.’

(…)”

2.8. Na onderzoek zijn de facturen door de FIOD aangemerkt als valse facturen. Het totaalbedrag van die facturen, exclusief omzetbelasting, is door de FIOD bepaald op € 330.308.

2.9. In het “Zaaksdossier contra verdachte [naam1] ” is met betrekking tot de schuld aan [onderneming3] onder meer het volgende opgenomen:

“11.1.4. Verklaring getuige [naam10] inzake opgenomen schuld [onderneming3] in verkoopovereenkomst [onderneming2] .

Mededeling verbalisant: Gezien de aangetroffen E-mails afkomstig van [naam10] en gezien zijn reacties inde e-mails inzake de nog op te nemen schuld m.b.t. [onderneming3] in de koop- verkoopovereenkomst [onderneming2] BV is wederom contact gezocht met [naam10] , waarin is verzocht om aanvullende informatie over de ontstane schuld bij [onderneming3] . [naam10] gaf aan dat hij volledig was geweest in zijn toelichting en een verdere toelichting niet nodig achtte. [naam10] is toch medegedeeld dat in de overlegde fysieke stukken er geen bescheiden zijn aangetroffen m.b.t [onderneming3] en in de digitale bestanden wel o.a. bovenstaande informatie aantrof m.b.t. deze schuld en zijn reactie hierover. Op 09-07 - 2019 heb ik [naam10] een mail gestuurd met het verzoek alsnog aanvullende vragen te beantwoorden:

Mededeling: Wij hebben bij u een vordering uitgebracht inzake de overdracht van [onderneming2] BV en een getuigeverhoor afgenomen. U heeft ons fysieke documenten overlegd, alsmede zijn er digitale bestanden door u beschikbaar gesteld. In de fysieke stukken ontbraken echter de stukken van de grootste schuldeiser [onderneming3] van circa € 380.000. De fiscalist van [onderneming2] ( [kantoor fiscalist] ) betwist de schuldenlast, zoals vermeld in de koop- verkoop aandelenovereenkomst. Ook zien wij, door u zelf overlegd, diverse versies of concepten met daarin later opgenomen deze schuld van [onderneming3] . De laatste versie koop- en verkoop aandelen betreft namelijk de versie met daarbij de grote schuldeiser [onderneming3] . Daarover zijn bij de FIOD enkele vragen ontstaan die vragen om een nadere toelichting door u:

DOC-154 Vraag: Wat lag er aan deze schuld aan ten grondslag dat deze schuld alsnog ik de koop- verkoop aandelenovereenkomst [onderneming2] BV diende te worden opgenomen?

Antwoord: ik heb deze schuld niet opgenomen in de koopovereenkomst. Op 13 juli 2017 tussen 9 en half 10 ontving ik een mail van [naam7] . [naam7] had een aantal wijzigingen nog doorgevoerd op de overeenkomst zoals ik die had opgesteld en een/twee dag(en) eerder naar hem had gemaild voor controle. Wat mij opviel bij vergelijking van de koopovereenkomst zoals ik die heb opgesteld en de door [naam7] gewijzigde koopovereenkomst was de toevoeging van de schuld aan [onderneming3] . Omdat ik me niet kon herinneren dat die schuld aan de orde was geweest in de bespreking en ook in eerdere stukken deze schuld niet voorkwam heb ik gevraagd wat de schuld aan [onderneming3] is en of er stukken van zijn ter onderbouwing zodat die aan de overeenkomst konden worden gehecht. Het antwoord daarop van [naam7] per mail heb ik u eerder ver[s]trekt.

Gezien mijn opdracht dat ik een overeenkomst zou opstellen van hetgeen partijen overeen waren gekomen (als notulist), niet de opdracht had om inhoudelijk onderzoek te doen naar de stukken en ik mij niets kon herinneren van deze schuld aan [onderneming3] heb ik op 13 juli aan [naam7] bericht dat als hij deze schuld wil toevoegen aan de koopovereenkomst, deze toevoeging geheel voor zijn' rekening en verantwoording komt. Ik kan partijen niet verbieden om een door mij opgestelde overeenkomst aan te passen, maar dat is dan voor eigen rekening en verantwoording uiteraard en dat heb ik hem medegedeeld. Ik heb u alle stukken ter onderbouwing van voorgaande gang van zaken al eerder overlegd en verwijs daarnaar. Aanvullend nog de opmerking dat mij inmiddels bekend is geworden dat het overzicht van de schulden niet is opgenomen in de notariële akte van levering van de aandelen dit in tegenstelling tot hetgeen partijen uitdrukkelijk zijn overeengekomen in de koopovereenkomst.

Vraag: Wanneer en hoe is deze schuld van 380k ontstaan?

“Weet ik niet”.

Vraag: Waarom is deze schuld als een van de laatste overlegde schuld toegevoegd, terwijl dit de grootste schuldeiser is?

“Zie voorgaande antwoorden”.

Mededeling: Wij tonen u een onderstaande e-mail berichten en vragen waar u als volgt antwoord aan [naam7] “ [naam7] Zie bijlage. Moet ik uit dit mailtje afleiden dat er ene schuld is van 380k? Dacht het niet. Prima als je die dan wil toevoegen maar dat is dan voor jullie eigen rekening en risico. Daar werk ik niet aan mee. Met vriendelijke groet [adviesbureau] ”

“Zie voorgaande antwoorden”.

Vraag: Wat bedoelt [naam7] met de mededeling " [onderneming3] is juist de reden zeg maar, of een van de. Op de losse papieren. [naam6] nog iets is daarvan. Was een mail die ik had geprint of waar een Copy erbij was. Soort van opsomming met bedragen. Staat er nu bij”.

"Ik weet het niet. Moet u aan hem vragen".

Vraag :Van [onderneming3] is vernomen dat er door de nieuwe onderneming van [naam1] , zijnde de [belanghebbende] BV op deze schuld nog altijd wordt ingelost. Wat zijn hier de redenen van?

“Ik ben getuige van de gebeurtenissen in juli 2017 mbt opstellen verkoopovereenkomst, niet van wat daarna is gebeurd”.

(…)”

2.10. In een verhoor bij de rechter-commissaris bij de rechtbank Amsterdam, in een strafzaak tegen [naam1] , heeft [naam7] (Operational Manager bij belanghebbende) (hierna: [naam7] ) op 1 juli 2024 het volgende verklaard:

“U vertelde net dat u een periode voor [onderneming2] B.V. en de [belanghebbende] B.V. heeft gewerkt. Heeft u daar ook gewerkt van 5 januari 2017 tot 18 december 2017?

Ja, ik heb daar gewerkt van 2016 tot 2019.

(…)

Waarvan kent u [naam6] ?

[naam1] en [naam6] leerden elkaar kennen.

Weet u nog wanneer?

Nee. Ik zat op kantoor of was in Frankrijk maar opeens was [naam6] overal. Een korte tijd later ging hij ook mee naar Frankrijk en kwamen de uren van bij hem ingehuurde mensen richting ons. Vandaar de naamsverandering van de bedrijven en dat soort zaken.

Vraag rechter-commissaris: Welke naamsverandering?

Van [onderneming2] B.V. naar [belanghebbende] B.V. [onderneming2] B.V. bleef de slopen doen en de [belanghebbende] B.V. deed de recycling. Wij, [belanghebbende] B.V., bleven wel doorzoeken naar sloopwerk.

Vraag raadsman: Kunt u wat vertellen over de [X-groep] ?

Er is eerder een grote sloop geweest bij [bedrijf] in Duitsland. Dat was toen ik startte bij [onderneming2] B.V.. Toen was dat net in de afronding. Daar zijn verschillende personeelsleden, toen dat afgelopen was, ter beschikking gesteld voor een project in Frankrijk. Wij zijn daar dus niet gestart met nieuwe mensen. Die mensen werkten al langer voor [naam1] en voor het bedrijf. Er was ook een ervaren persoon bij, [naam11] . Hij was ook in dienst bij [naam1] .

U zegt dat personeel werd geregeld en betaald door [naam6] ?

Ja, behalve de eigen mensen.

Vraag rechter-commissaris: De eigen mensen waren in dienst en de anderen factureerde[n] hun uren?

Ja.

Vraag rechter-commissaris: En [naam6] ging over de mensen die factureerden?

Ja, dat klopt.

Vraag raadsman: Hoe werd dat gedaan?

In Frankrijk moest je een tolk hebben. Hij heette [naam12] . Hij controleerde ook de uren en wist wie er op de bouw aanwezig was en wie niet.

En dat ging ook zo toen [naam6] de mensen leverde?

Ja, dat ging ongewijzigd door alleen hij kwam ertussen.

Weet u hoe [naam6] zijn personeel betaalde?

Cash. Dat kan haast niet anders.

Heeft u dat weleens gezien dat dat in Frankrijk gebeurde?

Niet dat dat in Frankrijk gebeurde maar wel op de zaak.

Vraag rechter-commissaris: U heeft [naam6] cash betaald?

Ja, of [naam1] of wie het ook was. Er kwamen facturen via de e-mail en [naam1] of ik controleerde die.

Vraag rechter-commissaris: Die e-mail kwam van de tolk?

Nee, de e-mail kwam van [naam6] zelf. Hij mailde hoeveel uur er gewerkt was. Wie de betaling deed? Ikzelf of [naam1] . [naam8] misschien, aan de kas — als daar genoeg cash zou zijn.

Vraag rechter-commissaris: Hoe werd dat in de administratie verwerkt?

Met de factuur. Er moest getekend worden door [naam6] voor ontvangst. Als je bij de kas betaalt kreeg je een factuur met de metalen, gewicht, etc. Bij de kluis heb je het formulier om te verantwoorden wat je eruit haalt. [naam6] moest op eenzelfde document tekenen voor ontvangst. Dat gebeurde meestal op een vrijdag. Uitzonderlijk eens op een donderdag, waar ikzelf wel wat van vond daar er nog een werkdag te gaan was.

Vraag rechter-commissaris: Werden de uren wekelijks betaald?

Ja.

Kunt u zich herinneren hoe vaak u [naam6] heeft gezien en gesproken?

Op een gegeven moment kwam hij in de pauzes mee eten. Daarna altijd kaarten. Vanaf het moment dat hij mee kon kaarten was hij vaste man aan huis. Iedereen zette wat geld in. Hij zat er gewoon bij. Als hij vragen had dan hielp ik hem. Ik heb hem eens geholpen met personeel aanmelden in Frankrijk. Hij nam werkzaamheden van mij over waarmee ik werd ontlast.

Vraag rechter-commissaris: Werden voor de projecten in Frankrijk lokale mensen ingehuurd?

Ik denk een combinatie. [naam6] wierf de mensen er zorgde voor huisvesting. Ik checkte op veiligheid en of de klant tevreden was.

Vraag rechter-commissaris: Hoe heet dat project in Frankrijk?

Er waren verschillende projecten. We zaten in [plaats2] , in [plaats3] , [plaats4] , [plaats5] en nog een aantal andere plekken. We hadden op een gegeven moment te veel werk. We hadden dan projecten gekregen, maar konden er niet aan beginnen omdat we te weinig mensen hadden.

(…)”

2.11. Op 30 april 2019 heeft belanghebbende aangifte Vpb 2017 gedaan naar een belastbare winst, tevens belastbaar bedrag, van € 173.820.

2.12. De Inspecteur is afgeweken van de aangifte Vpb 2017 van belanghebbende. Hij heeft de aangegeven winst gecorrigeerd met € 329.108. Met dagtekening 26 september 2020 heeft hij een aanslag Vpb 2017 aan belanghebbende opgelegd naar een belastbare winst, tevens belastbaar bedrag, van € 502.928 (€ 173.820 plus € 329.108). Belanghebbende heeft hiertegen bezwaar gemaakt.

2.13. Bij brief van 13 november 2020 heeft de Inspecteur zich geëxcuseerd dat geen brief met voornemen tot afwijken van de aangifte Vpb 2017 aan belanghebbende is gezonden voorafgaand aan het opleggen van de aanslag Vpb 2017. In die brief heeft de Inspecteur uitgelegd dat de winst van belanghebbende met € 329.108 is gecorrigeerd, omdat de facturen tot dat bedrag valselijk zijn opgemaakt (dit had volgens de Inspecteur moeten zijn: € 330.308). Nadien heeft correspondentie tussen partijen plaatsgevonden.

2.14. Bij uitspraak op bezwaar van 2 april 2022 heeft de Inspecteur de winstcorrectie verminderd met € 184.360 (van € 329.108 naar € 144.748), omdat belanghebbende had gesteld dat een deel van de volgens de Inspecteur valselijk opgemaakte facturen niet ten laste van het fiscale resultaat 2017 van belanghebbende was gebracht. De Inspecteur heeft de belastbare winst 2017 van belanghebbende nader vastgesteld op € 318.568 (€ 502.928 minus € 184.360). De Inspecteur heeft het belastbaar bedrag 2017, rekening houdend met een door belanghebbende geleden verlies in 2018 van € 215.772, nader vastgesteld op € 102.796 (€ 318.568 minus € 215.772). De Inspecteur heeft daarbij een vergoeding toegekend voor de kosten van rechtsbijstand in de bezwaarfase van € 538 (2 punten à € 269).

2.15. De Inspecteur heeft als onderdeel van de gedingstukken een ‘rapport datum verzending’ van een aanmaning overgelegd. In dit rapport staat dat de Inspecteur belanghebbende bij brief van 6 augustus 2018 heeft aangemaand tot het doen van aangifte Vpb 2017, en dat in de aanmaning als uiterste termijn voor het doen van aangifte 20 augustus 2018 is vermeld.

2.16. Belanghebbende heeft als bijlage 17 bij het beroepschrift de facturen overgelegd die als vals zijn aangemerkt door de FIOD. Het gaat om de volgende factuurnummers, data en bedragen (in €):

factuurnr. factuurdatum bedrag exclusief BTW

1

2017003

18-12-2017

6.600,00

2

20170354

13-07-2017

9.408,00

3

20170357

28-07-2017

9.600,00

4

2017069

04-09-2017

13.260,00

5

2017072

21-09-2017

9.000,00

6

2017073

29-09-2017

10.200,00

7

2017074

05-10-2017

10.300,00

8

2017075

14-10-2017

6.000,00

9

2017076

18-10-2017

9.240,00

10

2017077

21-10-2017

6.000,00

11

2017078

30-10-2017

9.900,00

12

2017079

02-11-2017

9.000,00

13

2017080

08-11-2017

8.100,00

14

2017081

15-11-2017

8.040,00

15

2017083

24-11-2017

20.100,00

144.748,00

2.17. De gemachtigde van belanghebbende heeft ter zitting bij dit Hof op 12 februari 2026 aangegeven dat uit nader onderzoek is gebleken is dat een groter deel van de facturen van [naam6] toch wel in aftrek was gebracht bij belanghebbende, zodat de door de Inspecteur gewenste correctie feitelijk (afgerond) € 223.000 had moeten zijn, dus (afgerond) € 80.000 meer.

2.18. Na de zitting heeft belanghebbende haar door de FIOD in beslag genomen fysieke administratie weer in bezit gekregen. Tot dat moment beschikte belanghebbende alleen over wat met betrekking tot haar administratie digitaal was opgeslagen. Uit deze fysieke administratie heeft belanghebbende overgelegd een overeenkomst van 23 januari 2017 tussen [onderneming2] en [onderneming4] , waarin het volgende is opgenomen:

“Overeenkomst tussen [onderneming2] BV en [onderneming4] .

[onderneming2] huurt personeel in voor diverse werkzaamheden.

Het personeel zal voor een vast uurtarief de benodigde werkzaamheden verrichten.

Facturatie zal na ontvangen factuur direct worden voldaan.”

2.19. Verder heeft belanghebbende kopieën van facturen van [onderneming4] aan belanghebbende ingebracht. Een aantal facturen bevat rechtsboven een merkteken met de tekst “BIJLAGE Nr. DOC-140 (…) FIOD”. Op alle facturen, behalve die van 10 augustus 2017, staat een stempel “BETAALD”, met daarachter een gestempelde datum. Op alle facturen is getekend voor ontvangst, naar belanghebbende heeft gesteld door [naam6] .

Factuur-nummer

Datum stempel “betaald”

Bedrag in € inclusief BTW

Kenmerk FIOD

20170354

13 juli 2017

11.625,68

merkteken “BIJLAGE Nr. DOC-140 FIOD”

20170356

20 juli 2017

13.648,80

20170357

28 juli 2017

11.616

20170358

3 augustus 2017

12.342

20170359

4 augustus 2017

10.817,40

20170360

10 augustus 2017

(datum factuur, betaal- stempel ontbreekt)

8.672

2017063

14 augustus 2017

7.042,20

20170364

18 augustus 2017

10.527

20170365

23 augustus 2017

9.448

2017068

24 augustus 2017

8.712

2017069

4 september 2017

16.044,60

2017072

21 september 2017

10.890

2017073

29 september 2017

12.342

2017074

5 oktober 2017

12.463

merkteken “BIJLAGE Nr. DOC-140/13 1/2 FIOD”

2017075

14 oktober 2017

7.260

merkteken “BIJLAGE Nr. DOC-140/14 1/2 FIOD”

2017076

18 oktober 2017

11.180,40

merkteken “BIJLAGE Nr. DOC-140/15 1/2 FIOD”

2017077

21 oktober 2017

7.260

merkteken “BIJLAGE Nr. DOC-140/16 1/2 FIOD”

2017078

[onleesbaar] oktober 2018

(datum factuur: 30 oktober 2017)

11.979

merkteken “BIJLAGE Nr. DOC-140/17 1/2 FIOD”

2017079

2 november 2017

10.890

merkteken “BIJLAGE Nr. DOC-140/18 FIOD”

2017080

8 november 2017

9.801

2017081

15 november 2017

9.728,40

merkteken “BIJLAGE Nr. DOC-140/19 FIOD”

2017083

24 november 2017

24.321

merkteken “BIJLAGE Nr. DOC-140/20 FIOD”

Totaal

248.610,48

2.20. Belanghebbende heeft het strafvonnis van [datum vonnis] 2026 overgelegd van de zaak tegen [naam1] . Daarin is [naam1] van bepaalde tenlastegelegde feiten vrijgesproken. Noch het Openbaar Ministerie, noch [naam1] heeft hoger beroep aangetekend tegen dit vonnis. In het vonnis is onder meer het volgende opgenomen:

“2. Tenlastelegging

Aan verdachte is kort gezegd — ten laste gelegd dat hij zich heeft schuldig gemaakt aan de volgende strafbare feiten:

(…)

1. in de periode van 1 maart 2017 tot en met 18 december 2017 te [plaats] medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.

(…)

3Beoordeling door de rechtbank

3.1.

Inleiding

De Belastingdienst heeft vanaf 22 augustus 2017 een boekenonderzoek ingesteld naar [onderneming2] B.V. (hierna: [onderneming2] ), een onderneming die op 14 april 2014 door verdachte is opgericht. Het boekenonderzoek is op 5 juli 2017 telefonisch aangekondigd.

De bedrijfsactiviteiten van [onderneming2] vonden plaats op het adres [adres1] te [plaats] . Op de bedrijfslocatie werden oude metalen aangeleverd door particulieren en ondernemers, die werden verwerkt. De inkopen van metalen vonden voornamelijk plaats tegen contante betaling, terwijl de verkopen voornamelijk aan binnenlandse afnemers plaatsvonden op basis van girale betaling. Naast de handel in oude metalen verrichtte [onderneming2] tevens sloopwerkzaamheden.

De activiteiten van [onderneming2] hebben tot in de loop van 2017 plaatsgevonden. Op 23 mei 2017 heeft verdachte, via [onderneming1] B.V. (hierna: [onderneming1] ), een gelieerde vennootschap opgericht: [belanghebbende] B.V. (hierna: [belanghebbende] ). [belanghebbende] is vanaf dat moment werkzaamheden gaan uitvoeren die gelijksoortig zijn aan de werkzaamheden van [onderneming2] . Er wordt door [belanghebbende] gebruik gemaakt van hetzelfde adres en dezelfde bankrekening als [onderneming2] .

Op 20 juli 2017 heeft verdachte de aandelen in [onderneming2] verkocht aan medeverdachte [naam6] voor een bedrag van € 1.000,-. Daarbij is onder meer overeengekomen dat de openstaande rekeningcourantvordering van [onderneming2] op [onderneming1] wordt omgezet naar een rekeningcourant-schuld aan verdachte in privé en dat de rekeningcourantvordering van [onderneming2] op [naam1] Privé (totaal € 680.990,-) en de activa bij de aandelenoverdracht buiten beschouwing zouden worden gelaten. Feitelijk heeft [naam6] overgenomen (een deel van) een lopend sloopproject in Frankrijk, het klantenbestand van [onderneming2] en de schuldenlast van [onderneming2] die blijkens de koopovereenkomst op dat moment meer dan € 890.000,- euro bedroeg.

[onderneming2] is op 14 november 2017 in staat van faillissement verklaard. [naam6] heeft, ondanks herhaalde verzoeken van de curator nimmer voldaan aan zijn wettelijke verplichting tot het verstrekken van inlichtingen. Zo heeft hij geen bedrijfsadministratie of enige andere administratieve gegevens, informatie omtrent vermogensbestanddelen en bedrijfscontacten van de vennootschap aan de curator verstrekt. Ook verdachte is door de curator herhaaldelijk om inlichtingen verzocht en ook verdachte heeft de administratie en voornoemde gegevens niet verstrekt. Daardoor was het voor de curator niet mogelijk om de staat van de boedel na het faillissement vast te stellen.

Op 5 juni 2018 heeft het Centraal Meldpunt Faillissementsfraude een e-rnail ontvangen van de curator, [naam curator] (hierna: [naam curator] of de curator), waarin melding wordt gemaakt van faillissementsfraude door verdachte (via [onderneming1] ) en door [naam6] .

Op basis van het onderzoek is onder meer de verdenking gerezen dat verdachte in het zicht van het faillissement gelden aan [onderneming2] heeft onttrokken (feit 2) en samen met [naam6] valse facturen heeft opgemaakt ten name van [onderneming2] , [onderneming1] en [belanghebbende] , die zijn geboekt en verwerkt in de administratie (feit 3).

(…)

3.4.

Het oordeel van de rechtbank

3.4.1.

Vrijspraak feit 3

Juridisch kader

Voor een bewezenverklaring van valsheid in geschrift als bedoeld in artikel 225, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht moet worden vastgesteld dat het geschrift een onjuiste voorstelling van zaken geeft en dat het is opgemaakt met het oogmerk om het als echt en onvervalst te gebruiken. Om tot een bewezenverklaring van dit feit te kunnen komen dient te worden vastgesteld dat de op deze facturen vermelde levering en/of diensten nooit heeft plaatsgevonden.

Beoordeling

De beschuldiging onder 3 ziet op tien facturen van [onderneming4] (hierna: [onderneming4] ) gericht aan [onderneming1] , [onderneming2] en [belanghebbende] en één factuur van [onderneming5] gericht aan [belanghebbende] . Een aantal facturen heeft betrekking op verbouwingswerkzaamheden en een aantal op het uitlenen van personeel door de onderneming van [naam6] aan een project in Frankrijk.

De betreffende facturen zijn aangetroffen op de computer van [naam6] , maar zijn niet opgenomen in de administraties van zijn onderneming. De facturen zijn wel verwerkt in de administraties van de bedrijven van verdachte. Ten aanzien van één van de facturen bevat het dossier een betalingsbewijs met de handtekening van [naam6] . Daarnaast bevat het dossier, naast de facturen, een overeenkomst tussen [onderneming2] en [onderneming4] inzake het uitlenen van personeel door het bedrijf van [naam6] .

Verdachte heeft ontkend dat de facturen valselijk zijn opgemaakt en heeft verklaard dat de werkzaamheden en diensten daadwerkelijk zijn verricht. [naam6] heeft daarentegen verklaard dat de facturen samen met verdachte valselijk zijn opgemaakt en dat daar geen werkzaamheden of diensten tegenover hebben gestaan.

Over de vraag of er werkzaamheden door (of namens) [naam6] zijn verricht op het adres van [onderneming2] en of [naam6] personeel heeft uitgeleend aan [onderneming2] dan wel [belanghebbende] zijn verschillende getuigen gehoord. Een aantal getuigen bevestigt de lezing van verdachte, terwijl ook de verklaring van [naam6] steun vindt in het dossier. De rechtbank wijst voor wat betreft de ondersteuning van de verklaring van [naam6] op de verklaring van [naam13] en de verklaring van [naam8] bij de politie. [naam13] heeft bij de rechter-commissaris echter anders verklaard dan hij bij de politie heeft gedaan en heeft zijn verklaring op voor verdachte belastende onderdelen, voor zowel de vraag of werkzaamheden door [naam6] al dan niet zijn uitgevoerd en de vraag of [naam6] al dan niet personeel heeft uitgeleend, ingetrokken. Hij heeft daarbij ook verteld dat hij, [naam8] en [naam6] hun verklaringen bij de FIOD op elkaar hadden afgestemd om het leven van verdachte zo moeilijk mogelijk te maken. Getuige [naam8] heeft bij de rechtercommissaris verklaard dat hij niet weet of [naam6] werkzaamheden heeft verricht in het pand van [onderneming2] . Over het inlenen van personeel door [onderneming2] van (de onderneming van) [naam6] heeft [naam8] niet concreet verklaard.

[naam6] is bij de rechter-commissaris gehoord in de zaak van verdachte maar heeft niet verklaard over het uitlenen van personeel en het verrichten van werkzaamheden en zich op zijn verschoningsrecht beroepen.

Bij deze stand van zaken kan de rechtbank niet met de vereiste mate van zekerheid vaststellen welke verklaringen op waarheid berusten. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat er bij de getuigen die belastend verklaren en [naam6] mogelijk andere belangen kunnen spelen, hetgeen van invloed is op de waardering van hun verklaringen.

Voorts ontbreken in het dossier voor wat betreft de vraag of er werkzaamheden zijn verricht in het pand van [onderneming2] objectieve gegevens waaruit kan worden afgeleid dat aan de facturen geen enkele prestatie ten grondslag heeft gelegen. De rechtbank kan daarom niet vaststellen dat de betreffende facturen een onjuiste weergave van de werkelijkheid vormen.

Conclusie

De rechtbank komt tot het oordeel dat niet wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan valsheid in geschrift als bedoeld in feit 3. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

(…)

Bijlage 1- tenlastelegging

Aan verdachte [naam1] is ten laste gelegd dat

(…)

hij op een of meer tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 1 maart 2017 tot en met 18 december 2017, te [plaats] , in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen en/of alleen, (telkens) een geschrift dat bestemd is om tot bewijs van enig feit te dienen, te weten

1. een factuur van [onderneming4] , genummerd 2017011, d.d. 1 maart 2017 aan [onderneming1] B.V. en/of

2. een factuur van [onderneming4] , genummerd 2017020, d.d. 10 april 2017 aan [onderneming1] B.V. en/of

3. een factuur van [onderneming4] , genummerd 2017035, d.d. 17 mei 2017 aan [onderneming1] B.V. en/of

4. een factuur van [onderneming4] , genummerd 2017052, d.d. 30 juni 2017 aan [onderneming1] B.V. en/of

5. een factuur van [onderneming4] , genummerd 20170126 d.d. 19 april 2017 aan [onderneming2] B.V. en/of

6. een factuur van [onderneming4] , genummerd 2017027, d.d. 21 april 2017 aan [onderneming2] B.V. en/of

7. een factuur van [onderneming4] , genummerd 20170345, d.d. 10 juni 2017 aan [onderneming2] B.V. en/of

8. een factuur van [onderneming4] , genummerd 20170359, d.d. 4 augustus 2017 aan [belanghebbende] B.V. en/of

9. een factuur van [onderneming4] , genummerd 2017069, d.d. 21 augustus 2017 aan [belanghebbende] B.V. en/of

10. een factuur van [onderneming4] , genummerd 2017079, d.d. 2 november 2017 aan [belanghebbende] B.V. en/of

11. een factuur van [onderneming5] , genummerd 2017003, d.d. 18 december 2017 aan [belanghebbende] B.V.

valselijk heeft opgemaakt en/of doen opmaken en/of heeft vervalst of doen vervalsen, met het oogmerk om het als echt en onvervalst te gebruiken of door anderen te doen gebruiken, bestaande die valsheid hierin dat de op deze factu(u)r(en) vermelde levering van goederen en/of diensten nooit heeft plaats gevonden.

(…)”

3Geschil

In geschil is of de Inspecteur de aangifte in verband met de door [naam6] opgestelde facturen terecht en tot een juist bedrag heeft gecorrigeerd en of de Inspecteur alle op de zaak betrekking hebbende stukken heeft ingebracht. Verder is in geschil of de Inspecteur terecht een verzuimboete heeft opgelegd. Ook is de hoogte van de beschikking belastingrente in geschil, mede gelet op het arrest van de Hoge Raad van 16 januari 2026, ECLI:NL:HR:2026:59. Ten slotte heeft belanghebbende verzocht om een vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn.

4Beoordeling van het geschil

8:42 Awb

4.1. Belanghebbende heeft gesteld dat de Inspecteur niet alle op de zaak betrekking hebbende stukken heeft ingebracht. Belanghebbende doelt daarbij op stukken die in het strafdossier zaten en waarover de FIOD de beschikking had. De Inspecteur heeft gesteld dat hij alle stukken die hij van het Openbaar Ministerie of de FIOD heeft verkregen op de voet van artikel 8:42 Awb heeft ingebracht. De Inspecteur heeft daarbij aangegeven dat hij andere stukken uit het strafdossier kan opvragen, waarna het Openbaar Ministerie bepaalt of deze stukken ter beschikking kunnen worden gesteld.

4.2. Het Hof acht het aannemelijk dat de Inspecteur alle stukken uit het strafdossier die hem ter beschikking zijn gesteld heeft ingebracht als op de zaak betrekking hebbende stukken. Van schending van artikel 8:42, van de Awb is derhalve geen sprake.

Zorgvuldigheidsbeginsel

4.3. Het bovenstaande laat naar het oordeel van het Hof onverlet dat het op de weg van de Inspecteur had gelegen, ook na afronding van de bezwaarfase, meer stukken uit het strafdossier op te vragen en, indien deze zouden zijn verkregen, als op de zaak betrekking hebbende stukken in te brengen. De Inspecteur wist dat de (fysieke) administratie van belanghebbende in beslag was genomen en dat in deze administratie stukken zaten die van belang waren voor de beslechting van de zaak. Dat blijkt onder andere (maar beslist niet uitsluitend) uit het blijkens het proces-verbaal gevoerde verweer dat de Inspecteur ter zitting op 12 februari 2026 heeft gevoerd:

“De Inspecteur verklaart in reactie op de pleitnota van belanghebbende:

dat hij geen kasadministratie heeft gezien en dat hij hetgeen belanghebbende stelt niet kan verifiëren;

dat hij ter zake van de grootboekkaarten niet weet wat daarvan als resultaat is verantwoord. Hierin kunnen opbrengsten van het project in Frankrijk zitten, maar het kan ook wat anders zijn, het is niet te controleren;

dat hij niet kan controleren of het grootboek juist is, en dat we ook niet kunnen zien of er correctieboekingen zijn gedaan;

dat de lijst van de in beslag genomen goederen die bij de pleitnota is gevoegd, de indruk wekt dat er geen administratie meer is. Dit terwijl de gemachtigde in de bezwaarfase onderzoek heeft verricht en dat daaruit naar voren kwam dat € 184.360 niet in de administratie zou zijn opgenomen. Dat roept de vraag op hoe de administratie eruit zag.”

Voorts bestaan er discrepanties tussen stukken uit het strafdossier en het fiscale dossier. Zo zijn, zoals belanghebbende heeft opgemerkt, strafrechtelijke processen-verbaal die door de Inspecteur zijn ingebracht niet ondertekend. In het strafdossier heeft belanghebbende dezelfde processen-verbaal gevonden die wel ondertekend waren. Belanghebbende heeft gecontroleerd of er verschillen bestonden tussen deze versies, hetgeen niet het geval was. Een en ander neemt niet weg dat het op de weg van de Inspecteur had gelegen op ambtseed of -belofte ondertekende processen-verbaal in het fiscale dossier in te brengen.

4.4. Verder wijst het Hof erop dat, blijkens de bijlage bij het strafvonnis, in de tenlastelegging wordt gesteld dat de factuur met nummer 2017069 als datum 21 augustus 2017 heeft. In het fiscale dossier heeft de factuur met dit nummer als datum 4 september 2017. Naar het oordeel van het Hof had het in de omstandigheden van dit geval eveneens op de weg van de Inspecteur gelegen om in ieder geval (kopieën van) alle stukken uit de in beslag genomen fysieke administratie van belanghebbende op te vragen die direct betrekking hebben op door [naam6] uitgeschreven en door de Inspecteur gecorrigeerde facturen. Ook dit heeft de Inspecteur niet gedaan. Het Hof concludeert dat de Inspecteur het zorgvuldigheidsbeginsel heeft geschonden.

4.5. Het bovenstaande klemt temeer vanwege het navolgende. Na beëindiging van de strafzaak tegen [naam1] heeft belanghebbende haar fysieke administratie teruggekregen. Belanghebbende heeft gesteld dat in deze administratie 22 facturen zaten waarop [naam6] voor ontvangst heeft getekend. Belanghebbende heeft bij bericht van 4 september 2026 kopieën van deze facturen ingebracht. Op 9 van deze kopieën zit een stempel van de FIOD, waaruit kan worden afgeleid dat deze stukken tot de door de FIOD in beslag genomen stukken behoorden. In deze zaak, die voor een aanzienlijk deel draait om de vraag in hoeverre [naam6] de waarheid spreekt wanneer hij verklaart dat de facturen vals zijn opgemaakt en nooit aan hem zijn uitbetaald, zijn stukken waaruit zou kunnen blijken dat [naam6] met betrekking tot deze facturen voor ontvangst heeft getekend natuurlijk van groot belang voor belanghebbende. Deze stukken ondersteunen immers haar standpunt dat de facturen naar waarheid zijn opgesteld en zijn uitbetaald aan [naam6] . Het evidente belang van deze stukken is, blijkens het proces-verbaal, ook ter zitting van 12 februari 2026 besproken:

“Het Hof stelt de kasbetalingen van [naam6] aan de orde. Heeft [naam6] ooit voor de ontvangst van de contanten getekend?

[naam1] antwoordt bevestigend.

De voorzitter wijst erop dat daarvan geen stukken in het dossier zitten.

[naam1] verklaart dat die stukken bij de FIOD zullen liggen.

(…)

[naam1] verklaart dat [naam6] voor ontvangst moest tekenen. Daarna werd een stempel gezet.

De voorzitter merkt op dat je dat ook mag verwachten als betalingen van € 10.000 worden gedaan.”

4.6. In reactie op het inbrengen door belanghebbende van de in 2.19 genoemde kopieën van de facturen waarop voor ontvangst is getekend, heeft de Inspecteur in de pleitnota voorgedragen ter zitting van 17 september 2026 het Hof verzocht de kopieën van deze facturen tardief te verklaren, omdat de termijn te kort is de stukken te verifiëren en omdat sprake is van strijd met de goede procesorde. Het Hof zal dit nalaten, aangezien het, zoals hiervoor geoordeeld, juist aan de Inspecteur was geweest in ieder geval te proberen deze stukken eerder op te vragen bij de FIOD of het Openbaar Ministerie. Het Hof merkt daarbij op dat, van de 22 ingebrachte facturen, drie factuurnummers ook voorkomen op de dagvaarding (2017069, 2017079 en 20170359). Van deze drie facturen heeft één van de kopieën een merkteken van de FIOD (2017079). Het Hof gaat ervan uit dat de rechtbank Amsterdam op deze factuur doelt wanneer deze rechtbank overweegt: “Ten aanzien van één van de facturen bevat het dossier een betalingsbewijs met de handtekening van [naam6] .”

4.7. Het bovenstaande dient naar het oordeel van het Hof te worden bezien in het licht dat [naam1] (middellijk) enig aandeelhouder is van belanghebbende en (middellijk) de bestuurder is van belanghebbende. In die zin had belanghebbende materieel ook eerder toegang tot het strafdossier. Het Hof zal later terugkomen op de gevolgen die de schending van het zorgvuldigheidsbeginsel naar zijn oordeel dient te hebben.

Correctie

4.8. Tussen partijen is niet in geschil dat in ieder geval een deel van de op de computer van [naam6] aangetroffen facturen geen correcte weergave van de werkelijkheid vormden. Dat brengt niet mee dat daarom ook de door belanghebbende ten laste van de winst gebrachte facturen geen correcte weergave van de werkelijkheid kunnen vormen, maar het doet omtrent het waarheidsgehalte van deze facturen wel twijfel ontstaan. [naam6] heeft verder verklaard dat de facturen nimmer aan hem zijn betaald. Ook [naam8] , die op een aantal kasbewijzen als “Ontvanger” is omcirkeld, heeft verklaard dat hij nimmer deze facturen aan [naam6] heeft uitbetaald. Daar staat tegenover dat belanghebbende kopieën van de facturen heeft ingebracht waarop, naar belanghebbende heeft gesteld, [naam6] zou hebben getekend voor ontvangst. De rechtbank Amsterdam heeft in het strafvonnis vastgesteld dat “[t]en aanzien van één van de facturen […] het dossier een betalingsbewijs met de handtekening van [naam6] [bevat].” Het Hof gaat er, zoals hiervoor overwogen, vanuit dat de rechtbank Amsterdam hier doelt op de factuur met nummer 2017079 (de enige ook in de tenlastelegging omschreven factuur waarop is getekend voor ontvangst met een merkteken van de FIOD). Verder heeft de rechtbank Amsterdam overwogen dat uit getuigenverklaringen zou kunnen blijken dat belastende verklaringen afgelegd bij de FIOD op elkaar zouden zijn afgestemd om het leven van verdachte zo moeilijk mogelijk te maken en dat met betrekking tot deze verklaringen andere belangen zouden kunnen spelen, hetgeen van invloed is op de waardering van deze verklaringen.

4.9. Het Hof stelt verder vast dat met betrekking tot de gestelde inhuur van personeel bij [naam6] door belanghebbende geen schriftelijke overeenkomst is opgesteld. [naam1] zou een keer met [naam6] zijn meegereden naar het [X-project] in [plaats2] en tijdens die rit zouden de afspraken mondeling zijn gemaakt. Over de inhoud van deze afspraken is niets op papier gezet. Desgevraagd heeft [naam1] er ook niets concreet over kunnen verklaren. Er is wel een overeenkomst over de inhuur van personeel bij [naam6] door [onderneming2] , maar ook die overeenkomst is bijzonder summier. De facturen zijn, ook voor belanghebbende kenbaar, niet doorlopend genummerd en vermelden, behoudens een enkele uitzondering, niet de periode waarop de factuur betrekking heeft. De omschrijving op de facturen is, wederom behoudens een enkele uitzondering, elke keer (nagenoeg) identiek (“6 mensen uitgehuurd voor project [naam project] (frankrijk)”). Behoudens niet-verifieerbare verklaringen omtrent de controle van de facturen, zijn er geen administratieve gegevens beschikbaar die de facturen ondersteunen. Een administratie waarbij werd vastgelegd welke werknemers op welke dagen voor hoeveel uren zijn ingezet zou, gelet op de bedragen die met de inhuur van personeel bij [naam6] gemoeid waren, ook vanuit het perspectief van belanghebbende, voor de hand hebben gelegen. Een dergelijke administratie is, voor zover het Hof kan nagaan, door belanghebbende zelf niet bijgehouden en (inzicht in) een dergelijke administratie werd door belanghebbende blijkbaar ook niet van [naam6] verlangd. De Inspecteur heeft verder gesteld dat de bedragen van € 60 per uur onrealistisch hoog zijn. Belanghebbende heeft daar niets tegenover gesteld. Ook volgen de facturen elkaar soms snel op (bijvoorbeeld op 3 en 4 augustus, voor in totaal ruim € 23.000) en 23 en 24 augustus (voor ruim € 18.000). De factuur van 24 augustus - één van de weinige facturen met aan afwijkende omschrijving - heeft als omschrijving “Voorschot op week 36 inschatting uren”. Of en zo ja, wanneer of op welke wijze dit voorschot is verrekend met een andere factuur is echter onduidelijk. Verder heeft [naam7] enerzijds verklaard dat personeel werd geregeld en betaald door [naam6] , maar anderzijds heeft hij verklaard dat niet gestart werd met nieuwe mensen, maar dat de ingehuurde mensen al langer werkten voor [naam1] en voor [onderneming2] bij andere projecten en dat een en ander niet wijzigde, behalve dat [naam6] “ertussen kwam”.

Ten slotte staat vast dat tussen [naam1] en [naam6] ook andere rechtsbetrekkingen bestaan. Het strafvonnis bevat aanknopingspunten dat er sprake zou zijn geweest van verbouwingswerkzaamheden waarvoor door [naam6] ook facturen zouden zijn opgesteld. Verder heeft [naam6] vlak na aankondiging van een boekenonderzoek bij [onderneming2] de aandelen [onderneming2] van [naam1] gekocht. Daarbij bleef de aankoopprijs van deze aandelen onveranderd, ook nadat op het laatste moment een (extra) schuld van € 380.000 aan [onderneming3] bij [onderneming2] achter zou blijven. Dat doet, voor zover de facturen (deels) uitbetaald zijn aan [naam6] , twijfel ontstaan omtrent de reden voor de betaling en de vraag of deze betalingen voor belanghebbende zakelijk zijn en bij belanghebbende ten laste van de winst dienen te worden gebracht.

4.10. Gelijk de strafkamer van de rechtbank Amsterdam in haar vonnis van [datum vonnis] 2026 heeft overwogen, kan ook het Hof, gelet op al hetgeen hiervoor is overwogen, niet vaststellen of de door [naam6] opgestelde facturen een juiste of onjuiste weergave van de werkelijkheid vormen. Ook kan het Hof niet vaststellen of de bedragen (geheel of gedeeltelijk) aan [naam6] zijn uitbetaald dan wel welke tegenprestatie van [naam6] hier dan tegenover zou hebben gestaan. Omdat belanghebbende de bewijslast in dezen draagt, werkt die twijfel in deze belastingzaak over de aanslag Vpb 2017 in haar nadeel. Dat betekent dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat de op de door [naam6] opgestelde facturen vermelde bedragen ten laste van de winst van belanghebbende kunnen worden gebracht.

Melo Tadeu

4.11. Uit de rechtspraak van het EHRM leidt het Hof af dat het in artikel 6, lid 2, EVRM neergelegde vermoeden van onschuld niet is beperkt tot procedures betreffende een ‘criminal charge’, maar zich kan uitstrekken tot een daarop volgende bejegening door een bestuurlijke autoriteit of gerechtelijke procedure die op zichzelf bezien niet onder de reikwijdte van artikel 6, lid 2, EVRM valt (zoals een procedure betreffende een belastingaanslag). Naar het oordeel van het Hof bestaat een voldoende verband (‘link’), als bedoeld in die rechtspraak tussen de strafrechtelijke procedure tegen [naam1] (met betrekking tot het onder 3 tenlastegelegde) en de door de Inspecteur doorgevoerde correctie met betrekking tot belanghebbende. Dit brengt mee dat dit Hof in de motivering van deze uitspraak geen twijfel mag doen ontstaan over de juistheid van de vrijspraak door de rechtbank Amsterdam ter zake van het medeplegen van valsheid in geschrifte met betrekking tot facturen opgesteld door [naam6] .

4.12. Met het oordeel, inhoudende dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat de op de door [naam6] opgestelde facturen vermelde bedragen ten laste van de winst van belanghebbende kunnen worden gebracht, doet dit Hof een dergelijke twijfel niet ontstaan. Het Hof acht geen feiten bewezen die de rechtbank Amsterdam niet bewezen heeft geacht. Dit Hof volgt volledig de gedachtegang en het oordeel van de rechtbank Amsterdam, te weten dat niet kan worden vastgesteld of de door [naam6] opgestelde facturen een juiste of onjuiste weergave van de werkelijkheid vormen. In de strafprocedure leidde dat oordeel tot een vrijspraak, omdat het Openbaar Ministerie wettig en overtuigend dient te bewijzen dat de facturen vals zijn. In deze belastingprocedure leidt datzelfde oordeel (mede) tot de conclusie dat de Inspecteur de correctie terecht heeft doorgevoerd, omdat in de belastingprocedure de bewijslast om gemotiveerd betwiste kosten aannemelijk te maken – en daarmee het bewijsrisico – bij belanghebbende ligt.

Verzuimboete

4.13. Voor het opleggen van de verzuimboete van artikel 67a van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR) is geen plaats indien de aanmaning niet op het adres van de belastingplichtige is ontvangen of aangeboden, en de aanmaning de belastingplichtige ook anderszins niet heeft bereikt. Dit is slechts anders indien zulks het gevolg is van aan de belastingplichtige toe te rekenen omstandigheden (HR 15 december 2006, ECLI:NL:HR:2006:AZ4416, r.o. 3.2.1). De ontvangst van de aanmaning dan wel aanbieding daarvan op het adres van belanghebbende is, naar het oordeel van het Hof een bestanddeel van het beboetbare feit van artikel 67a van de AWR.

4.14. Belanghebbende heeft gesteld de aanmaning niet te hebben ontvangen. In die stelling ligt een betwisting van de verzending van die aanmaning begrepen (vergelijk HR 17 juni 2022, ECLI:NL:HR:2022:875). Daarmee is het aan de Inspecteur om overtuigend aan te tonen dat de aanmaning aan het juiste adres is verzonden (HR 8 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:526). In een geval als het onderhavige, waarin de Inspecteur stelt dat het besluit is bekendgemaakt door verzending per post, houdt die bewijslast in dat hij niet alleen moet bewijzen dat het desbetreffende poststuk is aangeboden aan een postvervoerbedrijf, maar ook dat hij overtuigend moet aantonen aan welk postvervoerbedrijf het desbetreffende poststuk is aangeboden (o.a. HR 19 juni 2024, ECLI:NL:HR:2024:59). Met betrekking tot de verzending per post heeft de Inspecteur het volgende gesteld:

“Ik heb op 13 december 2022, in het kader van het hiervoor genoemde verzoek, de volgende systemen geraadpleegd:

ABS (Aanslagen Belasting Systeem)

FAA (Fiscale Afspraken Aanslagen)

DOSHISTORIE (DOS Archief)

BBA (Belastingdienst brede Berichten Administratie)

DAS (Digitaal Archief Systeem)

ZP05 (SAP Dispositielijst)

VA03 (SAP Verkooporderoverzicht)

Ik heb in ABS ten aanzien van betrokkene, inzake het document aanmaning doen van aangifte VPB 2017 het volgende waargenomen:

Dat er op RSIN 8576.08.125, [belanghebbende] B.V., een fiscale afspraak (aanmaning tot het doen van de definitieve aangifte) met dagtekening 06-08-2018 en een uiterste reactiedatum 20-08- 2018, is geregistreerd.

Ik heb in FAA ten aanzien van betrokkene, inzake het document aanmaning doen van aangifte VPB 2017 het volgende waargenomen:

Dat erop 23-07-2018 t.b.v. RSIN 857608125, [belanghebbende] B.V., een Aanmaning is

geselecteerd met dagtekening 06-08-2018 en een uiterste reactietermijn van 20-08-2018.

Ik heb in DOSHISTORIE ten aanzien van betrokkene, inzake het document aanmaning doen van aangifte VPB 2017 het volgende waargenomen:

Dat deze op 23-07-2018, in een partij documenten met dagtekening 03-08-2018, systeem FAA,

applid FAAB01, met het RUNID N0300882 en GENNO 01507, in een aantal van 35442 stuks, is opgemaakt.

Ik heb in DOSHISTORIE ten aanzien van betrokkene, inzake het document aanmaning doen van aangifte VPB 2017 het volgende waargenomen:

Dat op 26-07-2018, de partij met het RUNID N0300882, is samengevoegd in een samengestelde partij documenten dagtekening 02-08-2018, in een aantal 36843 stuks, met het RUNID S0044617.

Ik heb in BBA ten aanzien van betrokkene, inzake het document aanmaning doen van aangifte VPB 2017 het volgende waargenomen:

Dat er op 27-09-2018 een bericht van de applicatie MHS, code FAA13, over de periode 01-01-2017 t/m 31-12-2017, betreffende een Papieren_Formulier, met dagtekening 06-08-2018 en kenmerk FAA13.857608125, is geregistreerd.”

4.15. Het bovenstaande en ook de overige stukken van het geding geven er geen uitsluitsel over aan welk postvervoerbedrijf de aanmaning is aangeboden. Dat betekent dat in deze zaak niet is komen vast te staan aan welk postvervoerbedrijf dit poststuk is aangeboden. De Inspecteur heeft daarom niet overtuigend aangetoond dat de aanmaning aan een postvervoerbedrijf is aangeboden voor verzending aan belanghebbende. Het Hof zal de verzuimboete om deze reden vernietigen.

Belastingrente

4.16. Belanghebbende heeft gesteld dat de belastingrente in ieder geval deels berekend is over een periode waarin een percentage van 8 werd gehanteerd. Belanghebbende heeft zich beroepen op het arrest HR 16 januari 2026, ECLI:NL:HR:2026:59. Partijen zijn ter zitting overeengekomen dat het volstaat wanneer het Hof de Inspecteur opdraagt de beschikking belastingrente te verminderen overeenkomstig dit arrest.

Redelijke termijn aanslag

4.17. Belanghebbende heeft verzocht om een vergoeding van immateriële schade vanwege de lange duur van het hoger beroep. Het Hof heeft het beroepschrift ontvangen op 20 september 2022. De redelijke termijn voor het doen van een uitspraak in hoger beroep is twee jaar. Het Hof ziet geen aanleiding af te wijken van deze termijn. Sedert het indienen van het hoger beroep zijn meer dan twee, doch minder dan twee jaar en zes maanden verstreken, zodat belanghebbende recht heeft op een vergoeding van immateriële schade van € 500.

Redelijke termijn boete

4.18. De redelijke termijn voor het in hoger beroep afdoen van een boetezaak bedraagt (inclusief de bezwaar- en beroepsfase) vier jaren. Het Hof ziet geen aanleiding af te wijken van deze termijn. Sedert het (aankondigen en) opleggen van de boete op 26 september 2020 zijn meer dan zes jaren, maar minder dan zes jaren en zes maanden verstreken. Het Hof heeft de verzuimboete vernietigt, zodat compensatie voor overschrijding van de redelijke termijn niet kan worden gevonden in een (verdere) vermindering van die boete (HR 20 februari 2026, ECLI:NL:HR:2026:279). Dat brengt mee dat belanghebbende met betrekking tot de boetebeschikking recht heeft op een vergoeding van immateriële schade van € 2.500. De overschrijding is voor 12 maanden (€ 1.000) toe te rekenen aan de Inspecteur en voor het overige (€ 1.500) aan Rechtbank en Hof.

Slotsom

Op grond van het vorenstaande is het hoger beroep gegrond.

5Griffierecht en proceskosten

Nu het Hof het hoger beroep gegrond verklaart, dient de Inspecteur aan belanghebbende het voor de behandeling van het hoger beroep betaalde griffierecht te vergoeden.

Naar het oordeel van het Hof zijn er wat betreft de proceskostenvergoeding geen bijzondere omstandigheden aanwezig die aanleiding geven af te wijken van het in artikel 2, eerste lid, van het Besluit opgenomen tarief. De Inspecteur heeft geen correctie doorgevoerd of in rechte gehandhaafd, terwijl op enig moment duidelijk was dat die correctie geen stand zou houden. Sterker, het Hof laat de correctie met deze uitspraak ook in stand. Het Hof heeft verder weliswaar overwogen dat de Inspecteur het zorgvuldigheidsbeginsel heeft geschonden, maar het Hof is niet van oordeel dat de Inspecteur in vergaande mate onzorgvuldig heeft gehandeld (HR 4 februari 2011, ECLI:NL:HR:2011:BP2975). Het Hof is wel van oordeel dat mede door toedoen van de Inspecteur de gemachtigde in een toch al complexe zaak extra werk heeft moeten verrichten met betrekking tot het controleren van niet ondertekende processen-verbaal en het controleren van een in beslag genomen administratie op (kopieën van) door [naam6] voor ontvangst ondertekende facturen. Het Hof zal (mede) om die reden het gewicht van de zaak in hoger beroep vaststellen op factor 2.

Het Hof stelt de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van het hoger beroep heeft moeten maken overeenkomstig het Besluit proceskosten bestuursrecht vast op € 4.670 (2,5 punten (hogerberoepschrift, bijwonen zitting en bijwonen nadere zitting) x wegingsfactor 2 x € 934).

6Beslissing

Het Hof:

– vernietigt de uitspraak van de Rechtbank met betrekking tot de boetebeschikking en de beschikking belastingrente,

– bevestigt de uitspraak van de Rechtbank voor het overige,

– verklaart het bij de Rechtbank ingestelde beroep met betrekking tot de boetebeschikking en de beschikking belastingrente gegrond,

– vernietigt de boetebeschikking,

– vermindert de beschikking belastingrente overeenkomstig het bepaalde in overweging 4.16.,

– veroordeelt de Inspecteur tot vergoeding van immateriële schade met betrekking tot de boetebeschikking tot een bedrag van € 1.000,

– veroordeelt de Staat tot vergoeding van immateriële schade met betrekking tot de boetebeschikking en de overige behandeling van het hoger beroep tot een bedrag van € 2.000,

– veroordeelt de Inspecteur in de proceskosten van belanghebbende tot een bedrag van € 4.670,

– gelast dat de Inspecteur aan belanghebbende het in verband met het hoger beroep bij het Hof betaalde griffierecht vergoedt, te weten € 559.

Deze uitspraak is gedaan door mr. R.A.V. Boxem, voorzitter, mr. R. den Ouden en mr. M.M. Breij, in tegenwoordigheid van mr. J.H. Riethorst als griffier.

De beslissing is op 29 september 2026 in het openbaar uitgesproken.

De griffier, De voorzitter,

(J.H. Riethorst) (R.A.V. Boxem)

Deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert wordt een afschrift aangetekend per post verzonden.

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;

2 - ( alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;

3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:

a. de naam en het adres van de indiener;

b. de dagtekening;

c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.

EHRM 23 oktober 2014, nr. 27785/10, Melo Tadeu tegen Portugal, ECLI:CE:ECHR:2014:1023JUD002778510.