Parketnummer : 20-000164-25 Uitspraak : 6 mei 2026 TEGENSPRAAK (ex art. 279 Sv) Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof 's-Hertogenbosch gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, van 22 januari 2025, in de strafzaak met parketnummer 02-235055-24 tegen: [verdachte] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1967, wonende te [adres] . Hoger beroep Bij vonnis waarvan beroep heeft de politierechter het tenlastegelegde feit bewezenverklaard, dat gekwalificeerd als ‘bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht”, de verdachte daarvoor strafbaar verklaard en hem veroordeeld tot een tot een taakstraf voor de duur van 30 (dertig) uren voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren. Daarnaast heeft de politierechter een vrijheidsbeperkende maatregel voor een periode van 2 jaren opgelegd, inhoudende een contact- en een gebiedsverbod. De benadeelde partij [slachtoffer] is door de politierechter niet-ontvankelijk verklaard in de vordering. Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld. Omvang van het hoger beroep De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] is in hoger beroep niet aan de orde, omdat de benadeelde partij door de politierechter niet-ontvankelijk is verklaard in de vordering en de benadeelde partij in hoger beroep vervolgens de vordering niet heeft gehandhaafd. Onderzoek van de zaak Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen namens de verdachte naar voren is gebracht. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen met uitzondering van de opgelegde vrijheidsbeperkende maatregel. Door de raadsvrouw van de verdachte is primair vrijspraak bepleit. Subsidiair is een straftoemetingsverweer gevoerd. Vonnis waarvan beroep Het beroepen vonnis zal worden vernietigd omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt dan de politierechter. Tenlastelegging Aan de verdachte is tenlastegelegd dat: hij op of omstreeks 14 juni 2024 te Tilburg [slachtoffer] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of met zware mishandeling, door die [slachtoffer] dreigend de woorden toe te voegen "De volgende keer sla ik hem echt het ziekenhuis in", althans woorden van gelijke dreigende aard of strekking. Bewezenverklaring Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat: hij op 14 juni 2024 te Tilburg [slachtoffer] heeft bedreigd met zware mishandeling, door dreigend de woorden toe te voegen "De volgende keer sla ik hem echt het ziekenhuis in". Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken. Bewijsmiddelen Hierna wordt – tenzij anders vermeld – steeds verwezen naar het eindproces-verbaal van de politie-eenheid Zeeland-West-Brabant, registratienummer PL2000-2024149220, gesloten d.d. 25 juli 2024, bevattende een verzameling op ambtseed dan wel ambtsbelofte opgemaakte processen-verbaal van politie, alsmede overige geschriften, met doorgenummerde dossierpagina’s 1-61. Alle bewijsmiddelen worden voor zover dienstig zakelijk weergegeven. 1. Het proces-verbaal van aangifte, d.d. 14 juni 2024, voor zover inhoudende (p. 10 tot en met 13) als verklaring van de aangever: Plaats delict: Tilburg Op 14 juni 2024 ontving ik een bericht van mijn dochter. Zij was met mijn vriendin in de winkel. Ik las dat [verdachte] en [medeverdachte] in de winkel waren. In de winkel hangt een beveiligingscamera. Op de camerabeelden zag en hoorde ik het volgende: Ik zag dat [verdachte] met mijn vriendin in gesprek was. Hij kwam nu nog een keer praten en de volgende keer praatte hij niet meer. Hij zou mij het ziekenhuis in slaan. Ik voel mij bedreigd door de situatie. 2. Het proces-verbaal van verhoor van getuige [getuige] , d.d. 14 juni 2024, voor zover inhoudende (p. 14 tot en met 16) als verklaring van de getuige: Op 14 juni 2024 was ik samen met mijn 2 kinderen in de winkel in Tilburg. Opeens stonden [verdachte] en [medeverdachte] in de winkel. Ik weet dat [medeverdachte] altijd een vuurwapen bij zich heeft. [verdachte] begon direct te vragen waar [slachtoffer] was en bedreigingen te uiten. Ik hoorde hem zeggen: “Ik waarschuw een keer, maar de volgende keer sla ik hem echt het ziekenhuis in. Het moet nu een keer klaar zijn met hem”. Alles was richting mijn vriend [slachtoffer] . 3. Het proces-verbaal van bevindingen, opgemaakt door verbalisant [verbalisant] , d.d. 2 juli 2024, voor zover inhoudende (p. 17 tot en met 19) als relaas van de verbalisant: Bevindingen camerabeelden Bestandsnaam: 20240614182607.mp4 Ik zag dat VE in de entree van de winkel stond. Ik zag dat VE voor een vrouw stond en deze toesprak. Ik hoorde de volgende conversatie: VE: Ik waarschuw nog een keer. Ik sla hem mee het ziekenhuis in. Sla hem mee het ziekenhuis in. Bewijsoverwegingen De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd. De raadsvrouw heeft ter terechtzitting in hoger beroep vrijspraak bepleit. Daartoe heeft de raadsvrouw – samengevat – aangevoerd dat het opzet van de verdachte niet erop zag dat aangever [slachtoffer] op de hoogte zou raken van de bedreiging. De verdachte sprak de bedreiging uit naar de partner van aangever. Bovendien wordt er wel gesproken over het feit dat [medeverdachte] altijd een vuurwapen bij zich zou dragen, maar de partner van aangever heeft geen wapen gezien. Daarnaast heeft de raadsvrouw zich op het standpunt gesteld dat geen sprake is van een reële bedreiging die in redelijkheid tot de vrees kan leiden dat aangever het leven zou kunnen verliezen of zwaar lichamelijk letsel zou kunnen oplopen, omdat de verdachte heeft gesproken over ‘de volgende keer’ en de geuite bewoordingen niet kwalificeren als bedreiging met de dood of zwaar lichamelijk letsel. Iemand die in het ziekenhuis komt te liggen heeft niet per definitie zwaar lichamelijk letsel. De maatstaf voor zwaar lichamelijk letsel ligt bovendien hoog, aldus de raadsvrouw. Het hof overweegt dienaangaande als volgt. Het hof stelt voorop dat voor een veroordeling voor bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht of zware mishandeling is vereist dat de bedreigde daadwerkelijk op de hoogte is geraakt van de bedreiging en dat door de bedreiging, gelet op de aard daarvan en de omstandigheden waaronder deze heeft plaatsgevonden, bij de betrokkene in redelijkheid de vrees kon ontstaan dat deze het leven zou kunnen verliezen of zwaar lichamelijk letsel zou kunnen oplopen en dat het opzet van de verdachte daarop was gericht. Uit de getuigenverklaring blijkt dat de verdachte zelf naar de winkel van aangever [slachtoffer] is gegaan en daar vervolgens direct heeft gevraagd waar aangever was. Hieruit blijkt dat de verdachte duidelijk op zoek was naar aangever en dat de bedreiging die hij daarna uitte ook op aangever was gericht, mede nu de verdachte sprak over ‘hem’. Uit de aangifte en de getuigenverklaring blijkt voorts dat al langer een conflict tussen de verdachte en aangever speelde. Door de bedreiging te uiten in de richting van de partner van aangever, heeft de verdachte geweten dat de bedreiging bij aangever terecht zou komen, dan wel dat de kans hierop meer dan aanmerkelijk was. Het lag immers zeer voor de hand dat de partner van aangever dit aan hem zou melden, hetgeen ook is gebeurd. Uit het voorgaande volgt naar het oordeel van het hof dat de verdachte minst genomen voorwaardelijk opzet had om aangever te bedreigen. Het verweer van de raadsvrouw dat gelet op de bewoordingen ‘de volgende keer’ geen sprake is van een reële bedreiging volgt het hof niet. Inherent aan bedreiging is juist dat (mogelijk) toekomstig geweld of gevaar wordt voorgespiegeld aan een ander, met de bedoeling om die ander vrees aan te jagen. Met betrekking tot het verweer dat de woorden ‘ik sla hem het ziekenhuis in’ niet per definitie inhoudt dat iemand wordt bedreigd met het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel – mede gezien de hoge maatstaf voor zware mishandeling -, overweegt het hof het volgende. In de eerste plaats gaat het in geval van bedreiging met zware mishandeling niet om het daadwerkelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, maar om de vraag of bij de betrokkene als gevolg van de uitlatingen en/of de gedragingen van de verdachte in redelijkheid de vrees kon ontstaan dat de betrokkene zwaar lichamelijk letsel zou kunnen oplopen. Geen nadere vaststellingen zijn dan nodig over de noodzaak en de aard van het medisch ingrijpen, die in voorkomende gevallen wel noodzakelijk zijn in geval van bewezenverklaring van het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. In de tweede plaats is het hof van oordeel dat de noodzaak tot een ziekenhuisopname doorgaans niet aan de orde is bij eenvoudige mishandeling, maar wel bij zware mishandeling. Gelet op het conflict dat al langer speelde tussen de verdachte en aangever, de omstandigheid dat de verdachte speciaal naar de winkel van aangever [slachtoffer] en zijn partner is gegaan om aangever op te zoeken, dat de verdachte zich daarbij bovendien liet vergezellen door iemand en hij de dreigende woorden heeft uitgesproken tegen de partner van aangever is het hof tot slot van oordeel dat bij aangever in redelijkheid de vrees kon ontstaan dat de verdachte de bedreiging zou uitvoeren en dat aangever zwaar lichamelijk letsel zou kunnen oplopen. Het gegeven dat de partner van aangever geen wapen heeft gezien doet hier niet aan af. Het hof acht de tenlastegelegde bedreiging met zware mishandeling derhalve wettig en overtuigend bewezen en verwerpt het daarop ziende vrijspraakverweer. Van een bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht is, mede gelet op het vorenoverwogene, naar het oordeel van het hof geen sprake, zodat het hof de verdachte in zoverre van de tenlastegelegde bedreiging zal vrijspreken. Strafbaarheid van het bewezenverklaarde Het bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd: bedreiging met zware mishandeling. Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. Het feit is strafbaar. Strafbaarheid van de verdachte Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde. Op te leggen straf Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Ten laste van de verdachte is bewezen dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan bedreiging met zware mishandeling. De verdachte heeft met zijn handelen aangever angst aangejaagd. Dergelijk handelen kan langer durende gevoelens van onveiligheid en onbehagen teweegbrengen. Het hof heeft bij de strafoplegging acht geslagen op de inhoud van het uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 27 februari 2026, betreffende het justitiële verleden van de verdachte. Hieruit blijkt dat de verdachte in het verleden ook voor geweldsfeiten met justitie in aanraking is gekomen en daarvoor is veroordeeld. Dit betreffen echter oudere veroordelingen en het hof zal deze niet ten nadele van de verdachte meewegen. Voorts heeft het hof gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, voor zover daarvan ter terechtzitting is gebleken. In dat verband heeft de raadsvrouw in hoger beroep naar voren gebracht dat hij zeven dagen per week werkt. Voltijds in loondienst voor 40 uur per week en in de weekenden als zzp-er met zijn foodtruck op festivals. Tot slot leidt het hof, met de politierechter, uit het politiedossier af dat tussen de verdachte en aangever sprake was van een langer spelend conflict, waarin ook aangever een rol lijkt te spelen. Alles afwegende acht het hof de oplegging van een voorwaardelijke taakstaf voor de duur van 30 uren met een proeftijd van 2 jaren op te leggen, passend en geboden. Deze voorwaardelijke straf dient er ook toe de verdachte ervan te weerhouden in de toekomst opnieuw strafbare feiten te plegen. Anders dan de politierechter, maar met de advocaat-generaal en de verdediging, ziet het hof geen termen meer voor het opleggen van een vrijheidsbeperkende maatregel. Toepasselijke wettelijke voorschriften De beslissing is gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d en 285 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden. BESLISSING Het hof: Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht: Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan. Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij. Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar. Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 30 (dertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 15 (vijftien) dagen hechtenis. Bepaalt dat de taakstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt. Aldus gewezen door: mr. C.C.H.T. Coert, voorzitter, mr. G.J. Hanssen en mr. T. van de Woestijne, raadsheren, in tegenwoordigheid van mr. E. Vogelvang, griffier, en op 6 mei 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.