Vonnis RECHTBANK AMSTERDAM Afdeling Publiekrecht Teams Strafrecht Parketnummer: 13.122501.26 Datum uitspraak: 3 november 2026 Verkort vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen: [verdachte], geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag 1] 2000, zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland, thans gedetineerd te: [Penitentiaire Inrichting] hierna: verdachte. 1Het onderzoek ter terechtzitting Dit verkort vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen van 6 augustus 2026 en 20 oktober 2026. De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. B.S. Selier, en van wat verdachte en zijn raadsman mr. R.P.A. Kint naar voren hebben gebracht. De rechtbank heeft de zaak tegen verdachte gelijktijdig, maar niet gevoegd, behandeld met de zaak tegen medeverdachte [medeverdachte] (13-122502-26). 2Tenlastelegging Aan verdachte is tenlastegelegd dat 1 hij op of omstreeks 24 april 2026 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een ander, te weten [benadeelde partij] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen - het hoofd van die [benadeelde partij] met kracht op/tegen de grond heeft geslagen/gegooid en/of - een of meermalen (met zijn vuist) in het gezicht en/of tegen het hoofd van die [benadeelde partij] heeft geslagen, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid; subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden: hij op of omstreeks 24 april 2026 te Amsterdam [benadeelde partij] heeft mishandeld, door - met kracht het hoofd van die [benadeelde partij] op/tegen de grond te slaan/gooien en/of - een of meermalen (met zijn vuist) in het gezicht en/of tegen het hoofd van die [benadeelde partij] te slaan; 2 hij op of omstreeks 24 april 2026 te Amsterdam, te weten op [adres], in elk geval openlijk in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een of meer personen, te weten [benadeelde partij], welk in vereniging gepleegde geweld bestond uit - het tonen van een mes aan die [benadeelde partij] en/of dit mes (dicht) bij het gezicht van die [benadeelde partij] te houden en/of - met een mes richting een of meerdere onbekend gebleven omstanders te lopen en/of dit mes aan deze onbekend gebleven omstanders te tonen en/of - met een (glazen) fles in de richting van het hoofd, althans het lichaam, van die [benadeelde partij] te bewegen en/of te slaan en/of - met kracht het hoofd van die [benadeelde partij] op/tegen de grond te slaan/gooien en/of - een of meermalen (met gebalde vuisten) in het gezicht en/of tegen het hoofd van die [benadeelde partij] te slaan en/of - een of meermalen tegen het lichaam van die [benadeelde partij] te schoppen, terwijl het door verdachte gepleegde geweld enig lichamelijk letsel ten gevolge had. Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad. 3Voorvragen De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van de ten laste gelegde feiten en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging. 4Waardering van het bewijs 4.1. Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat feit 1 primair en feit 2 kunnen worden bewezen. 4.2. Standpunt van de verdediging De verdediging heeft zich ten aanzien van de feiten gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. 4.3. Oordeel van de rechtbank Indien tegen dit verkort vonnis hoger beroep wordt ingesteld, worden de door de rechtbank gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het verkorte vonnis. Deze aanvulling wordt dan aan het verkorte vonnis gehecht. De rechtbank is van oordeel dat de feiten kunnen worden bewezen. Zij overweegt hiertoe als volgt. Feiten en omstandigheden Uit de bewijsmiddelen, waaronder de bekennende verklaring van verdachte, de aangifte en een proces-verbaal van bevindingen van camerabeelden, volgen de volgende feiten en omstandigheden. In de avond van 24 april 2026 vond op [adres] in Amsterdam een geweldsincident plaats, waarbij verdachte en medeverdachte betrokken waren en aangever [benadeelde partij] onder meer tegen zijn hoofd is geslagen, waardoor [benadeelde partij] buiten bewustzijn is geraakt. Dit geweldsincident ging gepaard met bedreigingen door een mes door verdachte en de diefstal van de tas van aangever door verdachte. Verdachte en medeverdachte hebben verklaard dat zij voorafgaand aan het incident veel alcohol gedronken. Uit de omschrijving van de camerabeelden blijkt dat verdachte de aangever met zijn hoofd tegen de grond drukt, waarna verdachte de aangever aan zijn kraag omhoogtrekt en vervolgens aangevers hoofd op de grond slaat. Daarna slaat verdachte met zijn vuisten de aangever op het gezicht en geeft hij aangever een trap tegen het lichaam terwijl aangever op dat moment roerloos op de grond ligt. Tijdens deze handelingen heeft de medeverdachte een mes uit zijn zak gepakt en deze bij het gezicht van de aangever gehouden waarna de medeverdachte met het mes verschillende passanten aanwijst en dreigend richting omstanders loopt. Aangever heeft als gevolg van het geweldsincident zichtbaar letsel aan zijn hoofd opgelopen. Feit 1: poging tot zware mishandeling Voor een bewezenverklaring van een strafbare poging tot zware mishandeling is vereist dat verdachte (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. De rechtbank stelt voorop dat het dossier geen aanwijzing biedt dat verdachte vol opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Er kan echter ook sprake zijn van voorwaardelijk opzet. Uit de weergegeven feiten en omstandigheden blijkt dat verdachte aangever met kracht van zich af heeft geduwd, waardoor het hoofd van aangever tegen de straat is gekomen. Daarna heeft verdachte aangever, in een paar seconden, nog meerdere keren met gebalde vuisten tegen het hoofd geslagen, terwijl verdachte met fysiek overwicht bovenop aangever zat die daarmee weerloos op de grond lag en werd gehouden. Dat dit gericht en met kracht is gebeurd blijkt uit de door de politie omschreven fysieke impact van de geweldshandelingen op aangever zoals te zien op de camerabeelden. De rechtbank overweegt dat het handelen van verdachte als zodanig, naar algemene ervaringsregels de aanmerkelijke kans in het leven roept dat daardoor zwaar lichamelijk letsel wordt veroorzaakt. Het is immers een feit van algemene bekendheid dat het hoofd, waar zich onder meer de slaap, maar ook delen van het gezicht zoals kaak, oogkas en jukbeen bevinden, een kwetsbaar lichaamsdeel betreft. De kans op zwaar lichamelijk letsel was in de gegeven omstandigheden ook voorzienbaar. Naar het oordeel van de rechtbank zijn de gedragingen van verdachte naar hun uiterlijke verschijningsvormen zozeer gericht geweest op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, dat het niet anders kan zijn dan dat hij de aanmerkelijke kans daarop ook bewust heeft aanvaard. De rechtbank wijst in dit kader op de aard en de intensiteit van het herhaaldelijk toegepaste geweld tegen aangever. De rechtbank acht daarmee bewezen dat verdachte voorwaardelijk opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan aangever, zoals onder feit 1 ten laste is gelegd. Feit 2: openlijke geweldpleging Gelet op de geschetste feiten en omstandigheden komt de rechtbank ook tot een bewezenverklaring van de onder feit 2 ten laste gelegde openlijke geweldpleging. Dat verdachte een voldoende significante bijdrage heeft geleverd aan het geweld richting aangever is gelet op het voorgaande evident. Naast verdachte heeft ook medeverdachte een voldoende significante bijdrage geleverd aan dit geweld. Daarvoor acht de rechtbank van belang dat de medeverdachte aangever met een mes heeft bedreigd, zodat aangever zich niet aan de situatie zou kunnen of durven onttrekken, en verschillende omstanders, die aangever mogelijk wilden helpen, op afstand heeft gehouden door met het mes richting hen te wuiven en wijzen. Dit gebeurde kort voor, tijdens en na het door verdachte toegepaste geweld richting aangever. Door als zodanig te handelen heeft medeverdachte aangever aan zijn lot overgelaten en zelfs gefaciliteerd dat verdachte het geweld op aangever kon (blijven) toepassen. Nu de gedragingen in het openbaar hebben plaatsgevonden is ook het openlijk karakter van het geweld gegeven. Conclusie Uit het voorgaande volgt dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een poging zware mishandeling en aan openlijke geweldpleging tegen personen, waarbij sprake is van eendaadse samenloop. 5Bewezenverklaring De rechtbank acht bewezen dat verdachte: 1 op 24 april 2026 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [benadeelde partij] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen - het hoofd van die [benadeelde partij] met kracht op de grond heeft geslagen en - meermalen met zijn vuist in het gezicht en tegen het hoofd van die [benadeelde partij] heeft geslagen, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid; 2 op 24 april 2026 te Amsterdam, te weten op [adres], openlijk in vereniging geweld heeft gepleegd tegen [benadeelde partij], welk in vereniging gepleegde geweld bestond uit - het tonen van een mes aan die [benadeelde partij] en dit mes dicht bij het gezicht van die [benadeelde partij] te houden en - met een mes richting meerdere onbekend gebleven omstanders te lopen en dit mes te tonen en - met een glazen fles in de richting van het hoofd van die [benadeelde partij] te bewegen en te slaan en - met kracht het hoofd van die [benadeelde partij] op de grond te slaan en - meermalen met gebalde vuisten in het gezicht en tegen het hoofd van die [benadeelde partij] te slaan en - eenmaal tegen het lichaam van die [benadeelde partij] te schoppen, terwijl het door verdachte gepleegde geweld enig lichamelijk letsel ten gevolge had. 6Strafbaarheid van de feiten en van verdachte De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden. Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dan ook strafbaar. 7Oplegging van de straffen 7.1. Strafeis van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door hem bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 270 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan een gedeelte van 76 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaren, met oplegging van de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd door de reclassering plus een contactverbod met de medeverdachte. 7.2. Standpunt van de verdediging De raadsman heeft verzocht om de strafoplegging te beperken tot een onvoorwaardelijk strafdeel van maximaal 180 dagen. De raadsman wijst daarbij ter vergelijking op de situatie van de medeverdachte, die anders dan verdachte slechts 17 dagen in voorarrest heeft gezeten en vervolgens is geschorst. De rechtbank begrijpt verder dat de raadsman heeft verzocht om, indien wel een deels voorwaardelijke straf passend wordt geacht, daarbij een proeftijd van 2 jaren en de bijzondere voorwaarden zoals voorgesteld door de officier van justitie op te leggen. 7.3. Oordeel van de rechtbank De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen. Ernst van de feiten Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling en aan openlijke geweldpleging tegen aangever. Aangever, een dakloze man, moest dat bekopen met een groot aantal ernstige geweldshandelingen. Hij is door een duw van verdachte met zijn hoofd tegen de straat geslagen en vervolgens, terwijl hij weerloos op de grond lag, in korte tijd meermaals hard tegen het hoofd geslagen. Aangever heeft als gevolg hiervan zichtbaar letsel opgelopen. Dat het letsel van aangever relatief beperkt is gebleven, is enkel aan het toeval en op geen enkele wijze aan verdachte te danken. Verdachte heeft door zijn handelen zinloos en op grove wijze inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van aangever. Een dergelijk gewelddadige aanval op het lijf is in de eerste plaats voor het slachtoffer bijzonder beangstigend. Daarnaast is dergelijk gewelddadig en bedreigend optreden, op een openbare, drukke plaats tijdens een uitgaansavond in Amsterdam, in het algemeen al schokkend de omstanders, terwijl zij in dit geval ook nog eens door de medeverdachte werden bedreigd met een mes. Het versterkt in de maatschappij levende gevoelens van onveiligheid en angst en verstoort de openbare orde. Omdat de openlijke geweldpleging letsel tot gevolg heeft gehad bij aangever, is de wettelijke strafverzwaringsgrond van artikel 141, lid 2 onder 1, van het Wetboek van Strafrecht aan de orde. De rechtbank rekent het verdachte ook in strafverzwarende zin aan dat hij de feiten (zwaar) onder invloed van alcohol heeft gepleegd. Persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte De rechtbank heeft kennisgenomen van een Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 8 september 2026. Hieruit blijkt dat de verdachte eerder is veroordeeld voor een (andersoortig) geweldsdelict. De rechtbank heeft verder kennisgenomen van de reclasseringsadviezen van 28 juli 2026 en 5 oktober 2026. De reclassering vermeldt dat verdachte op 13-jarige leeftijd voor het eerst in aanraking is gekomen met justitie en door de jaren heen is veroordeeld voor diverse delicten. Volgens de reclassering zijn vrijwel alle leefgebieden van verdachte instabiel en is geen sprake van beschermende factoren. Verdachte heeft geen vaste woon- of verblijfplaats, geen inkomen, geen zinvolle dagbesteding, mogelijk een schuldenlast en een belaste voorgeschiedenis in de opvoeding. Als grootste risicofactoren gelden het middelengebruik (alcohol en cannabis), het psychosociaal functioneren en zijn houding. Ten aanzien van zijn middelengebruik is verdachte wisselend en lijkt hij niet in te zien wat de risico’s daarvan zijn voor zijn delictgedrag. Daarnaast heeft hij een ambivalente houding ten aanzien van (psychologische) diagnostiek en de mogelijkheid om begeleid te wonen. Het ene moment geeft verdachte aan wel te willen meewerken en het andere moment zegt hij dat hij dat niet wil. De kans op recidive, letsel en onttrekking aan voorwaarden schat de reclassering in als hoog. Ondanks de ambivalente houding van verdachte wil de reclassering verdachte het voordeel van de twijfel geven om te laten zien dat hij zich meewerkend op kan stellen om zo te werken aan gedragsverandering en recidivevermindering. Bij een veroordeling adviseert de reclassering daarom een (deels) voorwaardelijke straf met oplegging van de volgende bijzondere voorwaarden: meldplicht, ambulante behandeling met mogelijk kortdurende opname, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, verbod op verdovende middelen, alcoholverbod en dagbesteding. Gezien de middelenproblematiek en het geadviseerde middelenverbod heeft de reclassering gezocht naar een begeleide woonplek die middelenvrij is. Verdachte kan per 3 november 2026 terecht bij een begeleide woonplek waar 24-uur begeleiding aanwezig is. De reclassering ziet geen meerwaarde in het opleggen van elektronische monitoring als verdachte begeleid gaat wonen. Strafoplegging De rechtbank heeft acht geslagen op de binnen de rechtspraak ontwikkelde oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS). Omdat sprake is van eendaadse samenloop, past de rechtbank alleen de strafbepaling toe waar de zwaarste hoofdstraf op staat. Voor een voltooide zware mishandeling, waarbij meermaals en op verschillende manieren ernstig geweld is toegepast op het hoofd van verdachte, is het uitgangspunt een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden. Dat het in dit geval bij een poging is gebleven, weegt de rechtbank in strafmatigende zin mee. Alles afwegende acht de rechtbank, vrijwel geheel in lijn met de eis van de officier van justitie, het passend en geboden om aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf van 270 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 77 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van drie jaren. Om recidive te voorkomen zal de rechtbank de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden opleggen. Daarnaast zal de rechtbank ook als bijzondere voorwaarde een contactverbod met medeverdachte opleggen. Aangezien de duur van het voorarrest in mindering wordt gebracht op het onvoorwaardelijk deel van de straf betekent dit feitelijk dat verdachte niet meer in de gevangenis hoeft te blijven. Opheffing bevel tot voorlopige hechtenis Omdat verdachte op de dag van de uitspraak 193 dagen in voorarrest heeft gezeten, heeft hij de opgelegde onvoorwaardelijke gevangenisstraf op dat moment uitgezeten. De rechtbank heft daarom het bevel tot voorlopige hechtenis op met ingang van 3 november 2026 (heden). 8Toepasselijke wettelijke voorschriften De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 45, 55, 141 en 302 van het Wetboek van Strafrecht. 9Beslissing De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing: Verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5 is vermeld. Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hiervoor is bewezenverklaard en spreekt verdachte daarvan vrij. Het bewezenverklaarde levert op: feiten 1 en 2 eendaadse samenloop van: poging tot zware mishandeling en openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen, terwijl het door de schuldige gepleegde geweld enig lichamelijk letsel ten gevolge heeft Verklaart het bewezene strafbaar. Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar. Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 270 (tweehonderdzeventig) dagen. Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden. Bepaalt dat een gedeelte, namelijk 77 (zevenenzeventig) dagen, van deze gevangenisstraf niet tenuitvoergelegd zal worden, tenzij later anders wordt bevolen. Stelt daarbij een proeftijd van 3 (drie) jaren vast. De tenuitvoerlegging kan worden bevolen als de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit. De tenuitvoerlegging kan ook worden bevolen als de veroordeelde gedurende de proeftijd niet aan de hierna vermelde bijzondere voorwaarden voldoet. Stelt als bijzondere voorwaarden: Meldplicht bij reclassering Veroordeelde meldt zich op afspraken bij [reclassering], zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt. De reclassering bepaalt op welke dagen en tijdstippen deze afspraken zijn. De reclassering zal contact met veroordeelde opnemen voor de eerste afspraak. Ambulante behandeling met mogelijke kortdurende opname Veroordeelde laat zich behandelen door Inforsa of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering, zolang de reclassering de behandeling nodig vindt. De zorgverlener bepaalt de wijze van behandeling. De behandeling is gericht op psychische problematiek, verslavingsproblematiek, agressiebeheersing, cognitieve vaardigheden, sociale vaardigheden, seksueel grensoverschrijdend gedrag, schuldenproblematiek, woonoverlast en/of andere problematiek. Gelet op de problematiek kan onderdeel van de behandeling zijn dat de veroordeelde voorgeschreven medicatie zal gebruiken. Indien er sprake is van een terugval in middelengebruik/bij overmatig middelengebruik en/of een zodanige verslechtering van de psychische toestand van veroordeelde dat een kortdurende klinische opname voor detoxificatie/stabilisatie/observatie/diagnostiek/crisisbehandeling noodzakelijk is, kan de reclassering een indicatiestelling aanvragen voor een dergelijke kortdurende klinische opname voor de duur van maximaal 7 (zeven) weken. Indien de voor indicatie verantwoordelijke instantie een kortdurende klinische opname indiceert, nadat dit door de rechter is bevolen, laat de veroordeelde zich opnemen in een zorginstelling te bepalen door de justitiële instantie die verantwoordelijk is voor plaatsing. Verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang Veroordeelde verblijft in Sofiazorg of een soortgelijke instelling voor begeleid wonen of maatschappelijke opvang, te bepalen door de reclassering. Het verblijf start 3 november 2026. Veroordeelde houdt zich aan de huisregels en het dagprogramma dat de instelling in overleg met de reclassering opstelt. Verbod verdovende middelen Veroordeelde gebruikt geen verdovende middelen genoemd in lijst I (harddrugs), en lijst II (softdrugs) en geen middelen die vallen onder een stofgroep genoemd in lijst IA in de Opiumwet, tenzij de reclassering toestemming heeft gegeven voor het gebruik. De veroordeelde moet meewerken aan controles. Dit kunnen zijn urineonderzoek/ademonderzoek/speekseltest. De reclassering bepaalt hoe vaak en met welk controlemiddel wordt gecontroleerd. Alcoholverbod Veroordeelde gebruikt geen alcohol, tenzij de reclassering toestemming heeft gegeven voor het gebruik. Veroordeelde moet meewerken aan controles. Dit kunnen zijn urineonderzoek/ademonderzoek. De reclassering bepaalt hoe vaak en met welk controlemiddel wordt gecontroleerd. Dagbesteding Veroordeelde spant zich in voor het vinden en behouden van betaald werk, onbetaald werk of vrijetijdsbesteding, met een vaste structuur. De dagbesteding draagt bij aan het voorkomen van delictgedrag. Contactverbod Veroordeelde zoekt of heeft gedurende de proeftijd op geen enkele wijze – direct of indirect – contact met medeverdachte, [medeverdachte], geboren te [geboortedag 2] 2004. Geeft aan de reclassering de opdracht als bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en de veroordeelde ten behoeve daarvan te begeleiden. Voorwaarden daarbij zijn dat de veroordeelde gedurende de proeftijd ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt; medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht, daaronder begrepen de medewerking aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zo lang als de reclassering dit noodzakelijk acht. Heft op het bevel tot voorlopige hechtenis per heden. Dit vonnis is gewezen door mr. M.C. Danel, voorzitter, mrs. G. Oldekamp en L.A.L. Wiersinga, rechters, in tegenwoordigheid van L.E. Poel, griffier, en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 3 november 2026.