vonnis RECHTBANK AMSTERDAM Afdeling Publiekrecht Teams Strafrecht Parketnummers: 13/082246-26 (A) en 13-405379-24 (B) (ter terechtzitting gevoegd) Datum uitspraak: 6 november 2026 Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen: [verdachte], geboren op [geboortedag] 1993 te [geboorteplaats] ([geboorteland]), ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres [adres], nu gedetineerd in [detentieadres], hierna: verdachte. 1Het onderzoek ter terechtzitting Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 23 oktober 2026. De rechtbank heeft de zaken, die bij afzonderlijke dagvaardingen onder de bovenvermelde parketnummers zijn aangebracht, gevoegd. Deze zaken worden hierna als respectievelijk zaak A en zaak B aangeduid. De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. A. Kramer, en van wat verdachte en zijn raadsman, mr. P.D. Popescu, naar voren hebben gebracht. 2Tenlastelegging Aan verdachte is – kort gezegd – ten laste gelegd dat hij zich heeft schuldig gemaakt aan ten aanzien van zaak A: 1. bedreiging met een terroristisch misdrijf en/of met enig misdrijf als omschreven in artikel 285 lid 1 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr), van personen die door verdachte worden aangeduid als Joden en/of Hollanders op of omstreeks 17 maart 2026 te Amsterdam, in elk geval in Nederland; 2. opruiing, terwijl het strafbare feit waartoe wordt opgeruid een terroristisch misdrijf dan wel misdrijf ter bevordering of vergemakkelijking van een terroristisch misdrijf inhoudt, op of omstreeks 17 maart 2026, in elk geval in of omstreeks maart 2026, te Amsterdam, in elk geval in Nederland; 3. opruiend geschrift of afbeelding verspreiden, openlijk tentoonstellen, aanslaan, dan wel daartoe in voorraad hebben, terwijl verdachte weet of ernstige reden heeft te vermoeden dat in het geschrift of de afbeelding zodanige opruiing voorkomt, terwijl het strafbare feit waartoe wordt opgeruid een terroristisch misdrijf dan wel misdrijf ter bevordering of vergemakkelijking van een terroristisch misdrijf inhoudt, op of omstreeks 17 maart 2026 te Amsterdam, in elk geval in Nederland; 4. bedreiging met enig misdrijf waardoor gevaar voor de algemene veiligheid van personen of goederen ontstaat en/of tegen het leven gericht van [moeder van verdachte] (de moeder van verdachte), op of omstreeks 17 juli 2026 te Assendelft, in elk geval in Nederland; ten aanzien van zaak B: mishandeling van [slachtoffer] op of omstreeks 5 november 2024 te Westzaan, in elk geval in Nederland. De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd. 3Voorvragen De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van de ten laste gelegde feiten en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging. 4Waardering van het bewijs 4.1. Het standpunt van het Openbaar Ministerie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat alle in zaak A en in zaak B ten laste gelegde feiten kunnen worden bewezen op grond van de inhoud van het dossier, met dien verstande dat verdachte moet worden vrijgesproken van het in zaak A onder de feiten 1 en 2 opgenomen onderdeel a (uitlatingen bij bushalte [bushalte]), omdat daarvoor onvoldoende bewijs is. 4.2. Het standpunt van de verdediging De raadsman heeft ten aanzien van het in zaak A onder 1 tenlastegelegde vrijspraak bepleit wegens gebrek aan bewijs. Voor onderdeel a is geen wettig bewijs en de berichten op Facebook (onderdeel b) kunnen niet als een bedreiging (met een terroristisch misdrijf) worden aangemerkt. Ten aanzien van het in zaak A onder 2 en 3 tenlastegelegde heeft de raadsman ook vrijspraak bepleit, omdat voor de uitlatingen bij de bushalte (feit 2 onderdeel a) geen bewijs is en de Facebook-berichten (feit 2 onderdeel b en feit 3) niet opruiend zijn. Ten aanzien van het in zaak A onder 4 tenlastegelegde heeft de raadsman vrijspraak bepleit wegens gebrek aan bewijs. Daarbij is aangevoerd dat zowel de aangifte als de eerste verklaring van verdachte tegen de politieagenten die hem staande hielden (proces-verbaal van bevindingen p. 11 e.v.) moeten worden uitgesloten van het bewijs vanwege vormverzuimen als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv). Bij de aangifte is sprake van een schending van artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (hierna: EVRM) vanwege het niet naleven van artikel 28 van de Wet beëdigde tolken en vertalers. Ten aanzien van de eerste verklaring van verdachte tegen de politie is sprake van een Salduz-gebrek. Met betrekking tot de in zaak B ten laste gelegde mishandeling heeft de raadsman zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank, met dien verstande dat niet kan worden bewezen dat [slachtoffer] voortanden heeft verloren. 4.3. Het oordeel van de rechtbank 4.3.1. Het oordeel over het in zaak A onder 1 tenlastegelegde Vrijspraak onderdeel a (uitlatingen bij bushalte [bushalte]) De rechtbank acht, met de officier van justitie en de raadsman, onvoldoende bewijs in het dossier aanwezig voor wat in onderdeel a is ten laste gelegd. Verdachte wordt daarvan vrijgesproken. Het oordeel over onderdeel b (berichten op Facebook-pagina ‘[pagina naam]’) Voor een veroordeling ter zake van bedreiging met een terroristisch misdrijf is vereist dat verdachte een geloofwaardige bedreiging heeft geuit, dat de uitvoering van de bedreiging een terroristisch misdrijf zou opleveren en dat de bedreiging van dien aard is en onder zodanige omstandigheden is geschied dat bij de bedreigde(n) de redelijke vrees kon ontstaan dat het terroristisch misdrijf waarmee werd gedreigd ook zou worden gepleegd. Verdachte moet hierop in ieder geval voorwaardelijk opzet hebben gehad. De rechtbank stelt vast dat verdachte op of omstreeks 17 maart 2026 op zijn openbare Facebook-pagina ‘[pagina naam]’ de volgende berichten heeft geplaatst: - een video waarin verdachte is te zien terwijl hij buiten loopt en een sjaal met de tekst “Palestine” om heeft, waarbij het volgende door hem wordt gezegd: “Ah natuurlijk wat deed ik daarvoor, effe meer vlaggen halen, deze is Al Aqsa mubarak. Als jullie maar weten wat er met deze wereld gaat gebeuren als jullie de moskee aanraken, die kanker joden willen het slopen, we gaan de wereldbevolking slopen”; en- een video waarin te zien is dat verdachte buiten loopt, terwijl hij het volgende zegt:“Vuile vieze mensen, vieze Hollanders. Nu heb ik een paar dagen dit niet op gedaan. Nu ik het op doe, doet iedereen anders tegen mij. Hee vandaag gaan we iemand opblazen volgens mij, kanker racisten, vieze kankerjoden”, terwijl verdachte hierbij met zijn vinger wijst naar de button die hij draagt met een Palestijnse vlag erop en de tekst “free Palestine”; en- een foto van een persoon waarop een afbeelding van een oranje zon is geplakt die een voorwerp gelijkend op een vuurwapen (van het merk Zacharov) in de lucht houdt met daarbij de volgende begeleidende tekst: “Welke willen jullie? Ik heb liever die zacharof is goedkoper kogels”; en- een foto van een persoon waarbij het hoofd is bedekt met de afbeelding van een vlam, die een voorwerp gelijkend op een vuurwapen in de lucht houdt met daarbij de tekst: “Ik laat jullie in eigen waarde a toetsenbord gangsters. Willen jullie me adres? Wie niet wilt horen moet maar voelen. [adres] te Amsterdam”. De rechtbank stelt bij de beoordeling voorop dat deze uitlatingen op de Facebook-pagina niet afzonderlijk, maar in onderling verband en samenhang worden beschouwd. Uit het dossier volgt dat de berichten tegelijk zichtbaar waren op de Facebook-pagina, en in die zin elkaar dus versterken en betekenis aan elkaar kunnen verlenen. Verdachte spreekt in deze berichten onder meer over “vieze Hollanders” en “kankerjoden”, waarbij hij - in dreigende zin - zegt: “als jullie maar weten wat er met deze wereld gaat gebeuren als jullie de moskee aanraken”, “wie niet horen wil moet voelen”, “we gaan de wereldbevolking slopen” en “vandaag gaan we iemand opblazen”. Ook verwijst hij naar een ‘Zacharov’ (een vuurwapenmerk). Verdachte heeft deze woorden kracht bijgezet door bij deze berichten foto’s te plaatsen van een persoon (waarvan het hoofd niet zichtbaar is) met een vuurwapen, althans een daarop gelijkend voorwerp. Op één van deze foto’s draagt de persoon die het wapen vasthoudt dezelfde trui als die verdachte draagt op een foto die zichtbaar is op zijn Facebook-pagina. Dit gegeven, in combinatie met de aard van de teksten, wekt de indruk dat verdachte daadwerkelijk beschikt over een vuurwapen. Dit versterkt de woorden van verdachte en daarmee de dreiging die daarvan uit gaat. De rechtbank is dan ook van oordeel dat bovenstaande berichten van verdachte op zijn openbare Facebook-pagina, in onderling verband en samenhang bezien, kunnen worden aangemerkt als een geloofwaardige bedreiging. Het misdrijf waarmee wordt gedreigd, zoals het slopen van de wereldbevolking en/of het opblazen van iemand, betreft gelet op de aard daarvan en de omstandigheden waaronder deze uitlatingen zijn gedaan een terroristisch misdrijf (zie artikelen 288a jo. 83 en 83a Sr). Bij de bedreigden, door verdachte aangeduid als Joden en Hollanders, kon naar het oordeel van de rechtbank bij het lezen van deze openbare berichten in redelijkheid de vrees ontstaan dat verdachte een misdrijf zou plegen dat erop was gericht de Nederlandse bevolking of een deel daarvan ernstige vrees aan te jagen. Dat dit het geval is, blijkt ook uit het feit dat meerdere personen de berichten hebben gelezen en dat twee daarvan naar aanleiding daarvan de politie hebben gealarmeerd. De verdediging stelt dat verdachte met zijn handelen geen terroristisch oogmerk had en dat de berichten sarcastisch of grappend waren bedoeld, dan wel voortkwamen vanuit frustratie en/of in reactie op andere internetgebruikers. De rechtbank stelt voorop dat niet is vereist dat de bedreiging als bedoeld in artikel 285 lid 3 Sr zelf met een terroristisch oogmerk plaatsvindt. De rechtbank stelt vervolgens vast dat verdachte de berichten plaatste op zijn openbare Facebook-pagina, zodat deze berichten zichtbaar waren voor vele personen; ook bijvoorbeeld voor personen met wie hij daarvoor niet in gesprek was geweest. Gelet hierop heeft verdachte bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat mensen zijn berichten zouden zien en dat bij deze mensen in redelijkheid de vrees kon ontstaan dat hij een terroristisch misdrijf zou uitvoeren. Gelet op al het voorgaande acht de rechtbank de in zaak A onder 1 ten laste gelegde bedreiging met een terroristisch misdrijf bewezen. Gelet op het bovenstaande kan ook de cumulatief ten laste gelegde bedreiging als bedoeld in artikel 285 lid 1 Sr worden bewezen. Gezien de verhouding tussen beide bepalingen zal de rechtbank het bewezenverklaarde alleen als bedreiging met een terroristisch misdrijf kwalificeren. 4.3.2. Vrijspraak van het in zaak A onder 2 en 3 tenlastegelegde Uitlatingen bij bushalte [bushalte] (feit 2 onderdeel a) De rechtbank acht, met de officier van justitie en de raadsman, onvoldoende bewijs in het dossier aanwezig voor wat in onderdeel a van feit 2 is tenlastegelegd. Verdachte wordt daarvan vrijgesproken. Berichten op Facebook-pagina ‘[pagina naam]’ (feit 2 onderdeel b en feit 3) Zoals hiervoor is overwogen, stelt de rechtbank vast dat verdachte op of omstreeks 17 maart 2026 op zijn openbare Facebook-pagina ‘[pagina naam]’ berichten heeft geplaatst zoals omschreven in de tenlastelegging. De vraag is of deze berichten kunnen worden gekwalificeerd als opruiend in de zin van de wet. Voor opruiing is vereist dat anderen worden aangespoord tot het plegen van enig strafbaar feit of gewelddadig optreden tegen het openbaar gezag. De rechtbank beantwoordt deze vraag ontkennend, omdat uit deze berichten, in onderling verband en samenhang beschouwd, niet duidelijk wordt dat anderen tot iets worden aangezet. Dat in de berichten soms in de meervoudsvorm ‘we’ wordt gesproken, doet hieraan niet af, omdat dit ook zou kunnen wijzen op al bestaande of veronderstelde medestanders. Gelet hierop is naar het oordeel van de rechtbank ten aanzien van de Facebook-berichten geen sprake van opruiing, zodat verdachte moet worden vrijgesproken van de feiten 2 en 3. 4.3.3. Het oordeel over het in zaak A onder 4 tenlastegelegde De rechtbank acht bewezen dat verdachte zijn moeder heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, zoals hierna in rubriek 5 vermeld, en overweegt daartoe als volgt. De rechtbank stelt op grond van het proces-verbaal bevindingen over het gesprek met de meldkamer vast dat verdachte op 17 juli 2026 de meldkamer operationeel Noord-Holland (112) heeft gebeld. Verdachte riep daarbij: “politie, want ik ga mijn moeder vermoorden”. Daarna zei hij tegen de meldkamer dat hij op het punt stond zijn moeder te vermoorden en hierna weer: “ik ga mijn moeder vermoorden”. Op grond van het verhoor van de moeder van verdachte bij de rechter-commissaris, stelt de rechtbank verder vast dat moeder dit verdachte ook heeft horen zeggen in de telefoon. Verdacht was op dat moment in de woning van zijn moeder in Assendelft. De rechtbank is van oordeel dat de gebruikte woorden naar hun aard geschikt zijn en onder dusdanige omstandigheden zijn geuit, namelijk terwijl verdachte met de meldkamer belt en vraagt om politie, dat bij de bedreigde (zijn moeder) de redelijke vrees kon ontstaan dat het misdrijf waarmee wordt gedreigd ook zou worden uitgevoerd. Dat moeder bij de rechter-commissaris heeft verklaard, dat zij zich niet bedreigd voelde, doet aan dit oordeel niet af. Voor een bewezenverklaring van bedreiging is immers niet vereist dat de bedreigde zich daadwerkelijk bedreigd voelde. De bewijsuitsluitingsverweren van de raadsman in het kader van artikel 359a Sv behoeven geen nadere bespreking, omdat de processen-verbaal waarop deze verweren zien, niet worden gebruikt voor het bewijs. 4.3.4. Het oordeel over het in zaak B tenlastegelegde De rechtbank acht de onder B ten laste gelegde mishandeling bewezen, zoals hierna in rubriek 5 vermeld, en overweegt daartoe als volgt. Aangever [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer]) heeft aangifte gedaan van mishandeling, door verdachte gepleegd op 5 november 2024. [slachtoffer] heeft onder meer verklaard dat verdachte hem – op de luchtplaats van [detentieadres] – meerdere malen met zijn vuist tegen het hoofd heeft geslagen. Hierdoor voelde [slachtoffer] pijn bij zijn slaap en neus. Naar het oordeel van de rechtbank wordt deze verklaring van [slachtoffer] ondersteund door het proces-verbaal van bevindingen van het uitkijken van de camerabeelden van de luchtplaats. Uit de beschrijving van deze camerabeelden volgt dat daarop is te zien dat verdachte meerdere vuistslagen geeft tegen het hoofd van [slachtoffer]. Gelet hierop volgt de rechtbank de verklaring van verdachte, dat hij [slachtoffer] slechts met zijn vlakke hand heeft geslagen, niet. De rechtbank spreekt verdachte vrij van wat is ten laste gelegd onder het tweede gedachtestreepje. Dit onderdeel van de tenlastelegging ontkent verdachte en vindt onvoldoende steun in het dossier. 5Bewezenverklaring De rechtbank acht op grond van de in de bijlage II vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte ten aanzien van zaak A: 1 op of omstreeks 17 maart 2026 in Nederland, personen die door verdachte worden aangeduid als Joden en/of Hollanders heeft bedreigd met een terroristisch misdrijf, door b) op zijn account op social media (Facebook) met de naam “[pagina naam]” opzettelijk dreigend openbare berichten te plaatsen, te weten: - een video waarin verdachte is te zien terwijl hij buiten loopt en een sjaal met de tekst “Palestine” om heeft, waarbij het volgende door hem wordt gezegd: “Ah natuurlijk wat deed ik daarvoor, effe meer vlaggen halen, deze is Al Aqsa mubarak. Als jullie maar weten wat er met deze wereld gaat gebeuren als jullie de moskee aanraken, die kanker joden willen het slopen, we gaan de wereldbevolking slopen” en - een video waarin te zien is dat verdachte buiten loopt, terwijl hij het volgende zegt: “Vuile vieze mensen, vieze Hollanders. Nu heb ik een paar dagen dit niet op gedaan. Nu ik het op doe, doet iedereen anders tegen mij. Hee vandaag gaan we iemand opblazen volgens mij, kanker racisten, vieze kankerjoden”, terwijl verdachte hierbij met zijn vinger wijst naar de button die hij draagt met een Palestijnse vlag erop en de tekst “free Palestine” en - een foto van een persoon waarop een afbeelding van een oranje zon is geplakt/bevestigd die een voorwerp gelijkend op een vuurwapen (van het merk Zacharov) in de lucht houdt met daarbij de volgende begeleidende tekst: “Welke willen jullie? Ik heb liever die zacharof is goedkoper kogels” en - een foto van een persoon waarbij het hoofd is bedekt met de afbeelding van een vlam, die een voorwerp gelijkend op een vuurwapen in de lucht houdt met daarbij de tekst: “Ik laat jullie in eigen waarde a toetsenbord gangsters. Willen jullie me adres? Wie niet wilt horen moet maar voelen. [adres] te Amsterdam”; 4 op 17 juli 2026 te Assendelft, een persoon, te weten [moeder van verdachte], de moeder van verdachte, heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht doordat verdachte de politie, te weten de meldkamer operationeel centrum Noord-Holland, heeft gebeld en tegen hen vijf maal, althans meermalen, het volgende heeft gezegd: “Politie, want ik ga mijn moeder vermoorden” en “Ik sta op het punt om mijn moeder te vermoorden” en “Ik ga mijn moeder vermoorden” althans woorden van gelijke dreigende strekking of aard; ten aanzien van zaak B: op 5 november 2024 te Westzaan (gemeente Zaanstad), de heer [slachtoffer] heeft mishandeld door - meermalen met zijn rechtervuist tegen het hoofd, van die [slachtoffer] te slaan, waardoor die [slachtoffer] pijn voelde bij zijn neus en slaap. Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd in de bewezenverklaring. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad. 6Motivering van de maatregel 6.1. De eis van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door haar in de zaken A en B bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 24 maanden, met aftrek van voorarrest. Hierbij is rekening gehouden met een verminderde toerekeningsvatbaarheid van verdachte. Daarnaast heeft de officier van justitie gevorderd dat ter zake de door haar in zaak A bewezen geachte feiten aan verdachte de maatregel van terbeschikkingstelling (hierna: tbs) met dwangverpleging zal worden opgelegd. Tevens heeft de officier van justitie verzocht om een Gedragsbeïnvloedende en Vrijheidsbeperkende Maatregel als bedoeld in artikel 38z Sr (hierna: GVM) op te leggen. 6.2. Het standpunt van de verdediging De raadsman heeft primair verzocht om niet tot oplegging van de tbs-maatregel over te gaan, maar te volstaan met een forse voorwaardelijke gevangenisstraf met bijzondere voorwaarden. Oplegging van een tbs-maatregel is in het geval van verdachte niet proportioneel. Subsidiair is verzocht om te volstaan met oplegging van tbs met voorwaarden. 6.3. Het oordeel van de rechtbank 6.3.1. Ernst van de feiten Verdachte heeft zich (in zaak A onder 1) schuldig gemaakt aan bedreiging met een terroristisch misdrijf. Dit heeft hij gedaan door op zijn openbare Facebook-pagina afbeeldingen en video’s te plaatsen, waarop onder andere een vuurwapen wordt getoond, met daarbij bedreigende teksten gericht tegen Hollanders en Joden. Het dreigen met een terroristisch misdrijf is een ernstig, indringend en angstaanjagend delict. Dit soort uitlatingen veroorzaakt gevoelens van angst in de maatschappij, zoals ook in deze zaak blijkt, aangezien mensen de politie hebben gealarmeerd. De bewoordingen die verdachte heeft gebruikt en de foto’s met daarop een wapen (althans een daarop gelijkend voorwerp) zichtbaar, zijn naar hun vorm en betekenis heftig, ook omdat in de huidige tijd terroristische aanslagen daadwerkelijk plaatsvinden in West-Europa. Daarnaast heeft verdachte zich (in zaak A onder 4) schuldig gemaakt aan het uiten van doodsbedreigingen tegen zijn moeder door, in aanwezigheid van zijn moeder, 112 te bellen en meermaals te roepen dat er politie moet komen omdat hij zijn moeder gaat vermoorden. Ook dit is een ernstig feit, dat gevoelens van angst en onveiligheid oproept in de maatschappij. Tevens heeft verdachte zich (in zaak B) schuldig gemaakt aan de mishandeling van een medegedetineerde, door deze meermaals met de vuist tegen het hoofd te slaan. Daarmee heeft verdachte een inbreuk gemaakt op de lichamelijk integriteit van het slachtoffer. Het slachtoffer heeft hierbij pijn bij aan zijn neus en slaap opgelopen. 6.3.2. De persoon van verdachte en toerekenbaarheid De rechtbank heeft acht geslagen op het strafblad van verdachte van 30 september 2026. Hieruit blijkt dat hij eerder is veroordeeld voor soortgelijke agressie-feiten (bedreiging en mishandeling). De rechtbank heeft tevens acht geslagen op de Pro Justitia-rapportage van 10 juli 2026, opgemaakt door de NIFP-deskundigen [psychiater], psychiater, [GZ-psycholoog], GZ-psycholoog, en [forensisch milieuonderzoeker], forensisch milieuonderzoeker. Hieruit blijkt met betrekking tot de toerekenbaarheid van verdachte het volgende. De deskundigen concluderen dat bij verdachte sprake is van een mengbeeld van een psychotische schizoaffectieve stoornis, een stemmingsstoornis en ernstige stoornissen in gebruik van amfetamine (crystal meth) en cannabis, waarbij alle stoornissen in negatieve zin op elkaar inwerken en elkaar versterken. Deze stoornissen waren aanwezig ten tijde van de bewezen verklaarde feiten en hebben het gedrag van verdachte, in ieder geval ten dele, beïnvloed. Vanwege de pathologie is er bij verdachte sprake van versneld, verhoogd associatief en incoherent denken met snel wisselende, heftige emoties. Tevens is sprake van impulsiviteit, wispelturigheid, een verstoorde realiteitstoetsing met bizarre grootheids- en paranoïde wanen en een neerbuigende, opvliegende en snel gekrenkte houding. Ondanks dat het niet geheel duidelijk is hoe het toestandsbeeld van verdachte was ten tijde van de feiten, is wel duidelijk dat er in de afgelopen jaren continu in meer of mindere sprake is van een psychiatrisch toestandsbeeld in combinatie met ernstig drugsgebruik. Hierdoor wordt het gehele doen en laten van verdachte beïnvloed, zo ook zijn denken, doen en drijfveren. De deskundigen adviseren om het tenlastegelegde in verminderde mate aan verdachte toe te rekenen, waarbij de mate van vermindering niet nader kan worden gespecificeerd. Vanwege het feit dat er (ook in dit onderzoek van de deskundigen) momenten zijn waarin verdachtes gedrag vrijwel volledig wordt bepaald door het vastgestelde manisch psychotische toestandsbeeld, kan een sterke doorwerking niet worden uitgesloten. De rechtbank neemt voornoemde de conclusies van de deskundigen over en maakt die tot de hare. Vanwege de complexiteit van de problematiek van verdachte en het beeld dat de deskundigen daarvan schetsen, is de rechtbank van oordeel dat de in zaak A en B bewezen verklaarde feiten in sterk verminderde mate aan verdachte dienen te worden toegerekend. 6.3.3. Zaak A: tbs met verpleging van overheidswege De hierna te noemen maatregel is in overeenstemming met de ernst van het in zaak A bewezenverklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank concludeert dat het noodzakelijk is dat verdachte ter beschikking gesteld wordt met verpleging van overheidswege en dat aan de formele voorwaarden voor oplegging van die maatregel is voldaan. De rechtbank heeft namelijk hiervoor al vastgesteld dat bij verdachte tijdens het begaan van het bewezenverklaarde een psychotische schizoaffectieve stoornis, een stemmingsstoornis en een ernstige stoornis in het gebruik van amfetamine (crystal meth) en cannabis bestond. Daarmee is sprake van een ziekelijke stoornis van zijn geestvermogens. Daarnaast betreft het in zaak A onder 1 bewezenverklaarde feit een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld. Het in zaak A onder 4 bewezenverklaarde feit betreft een van de specifieke in artikel 37a Sr genoemde delicten waarvoor de tbs-maatregel kan worden opgelegd. Aan de eerste twee wettelijke voorwaarden voor oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling is dan ook voldaan. Dan resteert de vraag of de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen het opleggen van die maatregel vereist. Bij beantwoording van die vraag heeft de rechtbank acht geslagen op de inhoud van de hierboven al genoemde Pro Justitia-rapportage van 10 juli 2026. Hieruit blijkt in dit verband onder meer het volgende. Volgens de deskundigen is bij verdachte sprake van een hoog risico op verbaal, en in het verlengde daarvan ook op fysiek, gewelddadig gedrag. Dit hangt sterk samen met de bij verdachte vastgestelde pathologie. De inhoudelijke en formele denkstoornissen, en de gebrekkige impuls- en emotieregulatie zijn onverminderd aanwezig bij verdachte, evenals verhoogde krenkbaarheid vermoedelijk voortkomend uit de persoonlijkheidspathologie. Daarnaast verergert het drugsgebruik van verdachte zijn psychische instabiliteit. Hoewel verdachte voornamelijk verbale agressie laat zien, is het in de afgelopen jaren – blijkens de justitiële documentatie van verdachte – ook meerdere malen tot fysieke agressie (mishandeling) gekomen. Met de toename van de ernst van de problematiek van verdachte in de afgelopen jaren, neemt ook het risico op gewelddadig delictgedrag en daarmee het risico op escalatie toe. Om dit hoge risico op agressief delictgedrag te verlagen, is zowel langdurige abstinentie van middelen als langdurige en adequate behandeling van de psychiatrische problematiek van verdachte noodzakelijk. Dit is binnen een ambulant dwangkader, ook met dwangmedicatie, niet mogelijk gebleken. Verdachte heeft zich in het verleden meermaals onttrokken aan (ook klinische) behandelingen. De deskundigen adviseren daarom aan verdachte een tbs-maatregel met verpleging van overheidswege op te leggen, omdat langdurige klinische behandeling binnen een gedwongen kader met een initieel hoog beveiligingsniveau noodzakelijk is om de kans op recidive te verkleinen. De deskundigen zien voor een dergelijke behandeling geen andere mogelijkheid dan oplegging van tbs met dwangverpleging. Volgens de deskundigen is verdachte, vanwege de ernst van zijn problematiek, niet in staat zich te houden aan de voorwaarden, zoals gesteld bij een voorwaardelijke straf of tbs met voorwaarden. Een eventuele behandeling in desbetreffende kaders is dan ook niet voldoende om de kans op recidive voldoende te verlagen. Op de zitting van 23 oktober 2026 heeft de psychiater dit advies bevestigd. Zij heeft daarbij nog toegelicht dat, zelfs al zou verdachte zich willen houden aan de voorwaarden zoals gesteld bij een tbs met voorwaarden, hij daartoe niet in staat is. Dat heeft te maken met zijn complexe problematiek, waarbij alle stoornissen elkaar versterken en op een negatieve manier op elkaar inspelen. Alleen een behandeling in het juridische kader van de tbs met verpleging van overheidswege biedt volgens haar voldoende mogelijkheden om verdachte effectief te behandelen en biedt voldoende waarborgen voor de beveiliging van de maatschappij. Op grond van het voorgaande concludeert de rechtbank dat ter bescherming van de maatschappij de oplegging van tbs met dwangverpleging noodzakelijk en dus ook proportioneel, is. Dit vanwege het hoge risico op escalerend gewelddadig gedrag (ook fysiek) en de bij verdachte bestaande complexe pathologie, die gepaard gaat met onder meer een beperkt ziekte-inzicht. Naar het oordeel van de rechtbank kan het recidiverisico alleen worden verminderd door middel van een langdurige klinische behandeling in een voldoende beveiligde omgeving van een forensische kliniek. Tbs met voorwaarden, biedt – gezien de conclusies van NIFP-rapporteurs – naar het oordeel van de rechtbank een onvoldoende stringent kader en volstaat niet voor de beveiliging van de maatschappij. Daarbij neemt de rechtbank tevens in aanmerking dat verdachte eerder niet in staat is gebleken zich – langdurig – te conformeren aan voorwaarden en (klinische) behandeling. Ook neemt de rechtbank daarbij in aanmerking dat verdachte het in zaak A onder 4 bewezen feit heeft gepleegd, terwijl sprake was van een dwangkader met dwangmedicatie. Gelet op al het voorgaande legt de rechtbank aan verdachte een tbs-maatregel met verpleging van overheidswege op. Duur tbs ongemaximeerd Met het oog op het bepaalde in artikel 38e Sr, stelt de rechtbank vast dat de totale duur van de tbs niet is beperkt tot de duur van vier jaren. Met betrekking tot het in zaak A bewezen geachte is namelijk sprake van een misdrijf dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan bedreiging met een terroristisch misdrijf en bedreiging met enig misdrijf tegen het leven. Zoals in de bewijsoverweging is uiteengezet, heeft verdachte gedreigd met een terroristisch misdrijf en dit kracht bijgezet door bij de dreigende Facebook-berichten foto’s te plaatsen van een persoon (waarvan het hoofd niet zichtbaar is) met een vuurwapen, althans een daarop gelijkend voorwerp. Op één van deze foto’s draagt de persoon die het wapen vasthoudt, dezelfde trui als die verdachte draagt op een foto die op dat moment ook zichtbaar is op zijn Facebook-pagina. Dit gegeven, in combinatie met de aard van de teksten van verdachte, wekt de indruk dat verdachte ook daadwerkelijk beschikt over een vuurwapen, hetgeen het meer aannemelijk maakt dat verdachte zijn bedreiging ook zal uitvoeren. Hiermee is naar het oordeel van de rechtbank sprake van de situatie dat de bedreiging werd vergezeld door niet-verbaal agressief gedrag dan wel anderszins werd ondersteund, zodat ingevolge jurisprudentie van de Hoge Raad de bedreiging als een ‘geweldsmisdrijf’ als bedoeld in artikel 38e Sr kan worden aangemerkt. Ook ten aanzien van de bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht geldt dat deze werd ondersteund door een omstandigheid, te weten dat verdachte 112 heeft gebeld dat ze moeten komen omdat hij zijn moeder zou gaan vermoorden. Het gegeven dat verdachte in het verleden is veroordeeld voor wapenbezit en geweldsmisdrijven en in zaak B wederom wordt veroordeeld voor een geweldsmisdrijf zijn omstandigheden die naar het oordeel van de rechtbank versterken dat er sprake is van een reële kans op geweld. 6.3.4. Geen GVM Gezien de oplegging van ongemaximeerde tbs met verpleging van overheidswege acht de rechtbank oplegging van een GVM niet noodzakelijk. 6.3.5. Geen straf in zaak A en geen straf of maatregel in zaak B Gelet op de sterk verminderde toerekenbaarheid van verdachte en het feit dat rechtbank voor de feiten 1 en 4 in zaak A ongemaximeerde tbs met dwangverpleging oplegt, acht de rechtbank de oplegging van een gevangenisstraf, zoals gevorderd door de officier van justitie, niet opportuun. Het heeft prioriteit dat verdachte zo snel mogelijk met zijn behandeling kan beginnen. Daarom zal de rechtbank ten aanzien van de in zaak A bewezen verklaarde feiten 1 en 4 afzien van het opleggen van straf. Ten aanzien van het in zaak B bewezen geachte feit wordt verdachte, gelet op het voorgaande, schuldig verklaard zonder oplegging van straf of maatregel. 7Toepasselijke wettelijke voorschriften De op te leggen maatregel is gegrond op de artikelen 37a, 37b, 55 en 285 Sr. 8Beslissing De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing. Verklaart het in zaak A onder 2 en 3 tenlastegelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij. Verklaart bewezen dat verdachte het in zaak A onder 1 en 4, en het in zaak B tenlastegelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5 is vermeld. Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij. Het bewezen verklaarde levert op: ten aanzien van zaak A, feit 1: bedreiging met een terroristisch misdrijf; ten aanzien van zaak A, feit 4: bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht; ten aanzien van zaak B: mishandeling. Verklaart het bewezene strafbaar. Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar. Gelast ten aanzien van het in zaak A bewezenverklaarde dat verdachte ter beschikking wordt gesteld en beveelt dat hij van overheidswege wordt verpleegd. Bepaalt dat ten aanzien van de in zaak A bewezen verklaarde feiten geen straf wordt opgelegd. Bepaalt dat ten aanzien van het in zaak B bewezen verklaarde feit geen straf of maatregel wordt opgelegd. Dit vonnis is gewezen door mr. M. Wiewel, voorzitter, mrs. R.A. Overbosch en M.R.J. van Wel, rechters, in tegenwoordigheid van mr. J.A. Baaijens, griffier, en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 6 november 2026. […] […] […] […] […] […] […] […] […] […] 3 […] […] 8 […]