RECHTBANK AMSTERDAM Bestuursrecht zaaknummer: AMS 24/3733 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 18 juni 2026 in de zaak tussen [eiser] , uit Amsterdam, eiser (gemachtigde: mr. S. Beaufort), en het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam, het college (gemachtigde: [gemachtigde] ), en de Staat der Nederlanden (de Staat). Als derde-partijen nemen aan de zaak deel: [omwonende 1] en [omwonende 2] , beiden uit Amsterdam, hierna: omwonenden (gemachtigde: mr. W.J. Berghuis). Samenvatting 1. Deze uitspraak gaat over de last onder dwangsom die het college aan eiser heeft opgelegd. De rechtbank komt tot het oordeel dat het beroep van eiser op het overgangsrecht slaagt. Voor het overige slagen de beroepsgronden niet. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Inleiding 2. Eiser woont op de [adres 1] in Amsterdam. De woning van eiser bestaat uit een voorhuis, tussenlid en achterhuis en is in [jaar] aangewezen als rijksmonument. 3. Naar aanleiding van een handhavingsverzoek van omwonenden heeft een toezichthouder van het college geconstateerd dat zowel het tussenlid als het achterhuis van de woning van eiser een dakterras hebben. De dakterrassen zijn toegankelijk via houten trappen die vanuit het voorhuis naar het tussenlid leiden en vanuit het tussenlid naar het dakterras op het achterhuis. Verder heeft de toezichthouder vastgesteld dat er een warmtepomp op het dakterras staat. Voor zowel het dakterras als de warmtepomp is geen omgevingsvergunning verleend. 4. Op 19 juli 2023 heeft het college eiser een last onder dwangsom opgelegd. Volgens het college is eiser in overtreding omdat: - hij heeft gehandeld in strijd met het bestemmingsplan ‘Westelijke binnenstad’, omdat dakterrassen niet zijn toegestaan; - hij heeft gebouwd zonder een omgevingsvergunning; - hij een bouwwerk laat staan zonder een omgevingsvergunning; - hij een rijksmonument heeft gesloopt, verstoord of gewijzigd. De last onder dwangsom houdt in dat eiser het dakterras (inclusief de bijbehorende houten trappen) en de warmtepomp moet verwijderen en verwijderd moet houden. Daarnaast moet hij het gebruik van het dakterras staken en gestaakt houden. Het college heeft eiser een termijn gegeven van zes weken, op straffe van een dwangsom van € 10.000,- ineens (€ 5.000,- voor het dakterras en € 5.000,- voor de warmtepomp). Eiser heeft tegen de last bezwaar gemaakt. 5. Op verzoek van eiser heeft het college de begunstigingstermijn verlengd tot zes weken na de beslissing op bezwaar. De begunstigingstermijn is alleen verlengd voor het verwijderen en verwijderd houden van het dakterras en de warmtepomp. 6. Op 21 mei 2024 heeft het college het bezwaar van eiser ongegrond verklaard (het bestreden besluit). 7. Op verzoek van eiser heeft het college de begunstigingstermijn opnieuw verlengd, dit keer tot 1 oktober 2024. Op 16 augustus 2024 heeft het college de begunstigingstermijn opnieuw verlengd, tot 15 oktober 2024, om eiser in de gelegenheid te stellen een verzoek om voorlopige voorziening bij de rechtbank in te dienen. 8. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld en de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen. Op 14 oktober 2024 heeft de voorzieningenrechter het verzoek om voorlopige voorziening toegewezen en het bestreden besluit geschorst tot zes weken nadat de rechtbank uitspraak heeft gedaan op de beroepszaak, voor zover de last onder dwangsom het verwijderen en verwijderd houden van het dakterras en de warmtepomp betreft. 9. De rechtbank heeft het beroep vervolgens op 26 maart 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Omwonenden zijn niet verschenen. De rechtbank heeft het onderzoek na de zitting gesloten. 10. Na de zitting heeft het college schriftelijk op de aanvullende beroepsgronden van eiser gereageerd. Eiser heeft hier schriftelijk op gereageerd. Beoordeling door de rechtbank Heeft het college het handhavingsverzoek terecht in behandeling genomen? 11. Eiser voert allereerst aan dat het college het handhavingsverzoek ten onrechte in behandeling heeft genomen. Er is namelijk geen sprake van een handhavingsverzoek, omdat de omwonenden geen belanghebbenden zijn. Zij hebben geen persoonlijk betrokken belangen, omdat bescherming van cultureel erfgoed een algemeen belang is. Subsidiair stelt eiser zich op het standpunt dat omwonenden geen gevolgen van enige betekenis ondervinden. Zij hebben immers geen zicht op de warmtepomp en waren niet van de warmtepomp op de hoogte. Er kan dan ook geen sprake zijn van overlast van de warmtepomp. Verder is slechts een klein deel van het hekwerk vanuit de binnentuin en het kantoorpand van omwonenden zichtbaar. Het is volstrekt onaannemelijk dat de gebruikers van het kantoorpand extreme overlast zouden ervaren vanwege het zeer beperkte zicht op het hekwerk. De gestelde overlast wordt ook niet geduid. Eiser maakt niet tot nauwelijks gebruik van het dakterras, zodat van extreme geluidsoverlast geen sprake kan zijn. Omwonenden hebben het verzoek alleen ingediend om een persoonlijke vete met eiser uit te vechten. 12. De rechtbank stelt vast dat het perceel van omwonenden ( [adres 2] ) grenst aan het perceel van eiser. Reeds het belang van omwonenden als eigenaar van een aangrenzend perceel maakt dat zij een rechtstreeks betrokken belang hebben bij een reactie op het door hen ingediende handhavingsverzoek. Van bijzondere omstandigheden die kunnen leiden tot een ander oordeel is niet gebleken. De rechtbank benadrukt ook dat de vraag of een verzoeker om handhavend optreden belanghebbende is, los staat van de bevoegdheid van het college om handhavend op te treden. Dit betekent dat ook als sprake zou zijn van een niet-ontvankelijk handhavingsverzoek, dit niet leidt tot het oordeel dat het college niet handhavend mocht optreden. De grond slaagt niet. De last onder dwangsom 13. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Omdat het college de last onder dwangsom op 19 juli 2023 heeft opgelegd, is in dit geval niet de Omgevingswet, maar de Wabo nog van toepassing. Op het perceel geldt het bestemmingsplan ‘Westelijke binnenstad’. Is sprake van een overtreding? 14. Niet in geschil is dat voor wat betreft de warmtepomp sprake is van een overtreding. Overgangsrecht 15. Eiser voert aan dat het dakterras onder de beschermende werking van het overgangsrecht valt. Op de tuin en het achterhuis rust de bestemming ‘Tuin-3’. Artikel 19.2.2, onder a, van de planregels bepaalt dat gebouwen die aanwezig zijn ten tijde van de terinzagelegging van het ontwerpbestemmingsplan mogen worden gehandhaafd en in zijn geheel mogen worden vernieuwd, maar niet worden vergroot. Het achterhuis en het dakterras waren al ver voor de terinzagelegging van het ontwerpbestemmingsplan aanwezig. Dat het overgangsrecht alleen van toepassing zou zijn op legale bouwwerken, zoals het college stelt, volgt niet uit deze planregel. Artikel 32.3 van de planregels bepaalt dat het bouwovergangsrecht niet van toepassing is op bouwwerken die zonder vergunning zijn gebouwd, maar deze uitzondering heeft alleen betrekking op het in artikel 32.1 van de planregels vervatte (algemene) overgangsrecht. Deze uitzondering geldt niet voor het (specifieke) bouwovergangsrecht van artikel 19.2.2, onder a, van de planregels. De Afdeling heeft eerder overwogen dat een dakterras geen afzonderlijk bouwwerk, geen gebouw zijnde, is, maar een onderdeel van een bestaand gebouw. 16. Het college heeft zich op het standpunt gesteld dat het dakterras niet onder de beschermende werking van het overgangsrecht valt. In dit geval is namelijk artikel 32.1 van toepassing. Artikel 32.3 van de planregels bepaalt dat artikel 32.1 niet van toepassing is op bouwwerken die weliswaar bestaan op het moment van inwerkingtreding van het plan, maar waarvoor geen vergunning is verleend en in strijd is met het daarvoor geldende plan. Aangezien voor het dakterras geen vergunning is verleend, valt dit niet onder het overgangsrecht. 17. Desgevraagd heeft het college op de zitting toegelicht dat artikel 19.2.2 van de planregels van toepassing is bij gebouwen en artikel 32.1 bij bouwwerken. Gelet op deze toelichting, volgt de rechtbank het standpunt van eiser dat in dit geval artikel 19.2.2, onder a, van de planregels van toepassing is. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling is een dakterras namelijk geen afzonderlijk bouwwerk, geen gebouw zijnde, maar moet dit worden aangemerkt als onderdeel van het bestaande gebouw. Dit betekent dat het dakterras geen bouwwerk is en artikel 32.1 en 32.3 niet van toepassing zijn. 18. De rechtbank volgt eiser ook in zijn standpunt dat uit artikel 19.2.2, onder a, van de planregels niet volgt dat de gebouwen legaal moeten zijn. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling moet een planregel omwille van de rechtszekerheid letterlijk worden uitgelegd. De planregel bepaalt slechts dat gebouwen die aanwezig zijn ten tijde van de terinzagelegging van het ontwerp van het plan mogen worden gehandhaafd en in zijn geheel mogen worden vernieuwd, maar niet vergroot. Uit de tekst van de planregel kan dan ook niet worden opgemaakt dat de gebouwen legaal moeten zijn. 19. De rechtbank is tot slot met eiser van oordeel dat het gebouw (met dakterras) aanwezig was op het moment van de terinzagelegging van het bestemmingsplan(22 februari 2012). Op de zitting heeft het college beaamd dat het dakterras op de datum van terinzagelegging van het bestemmingsplan aanwezig was. Ook uit de foto’s die eiser op de zitting heeft laten zien volgt dat het dakterras in ieder geval al sinds 2001 aanwezig is. Dit betekent dat het beroep op het overgangsrecht slaagt. Monument 20. Eiser voert verder aan dat geen sprake is van een verstoring van een monument. Het tussenlid en achterhuis maken namelijk geen deel uit van het rijksmonument. De planwetgever heeft aan het tussenlid en het achterhuis geen specifieke bouwaanduiding toegekend, waardoor hiervoor geen aan waarde-cultuurhistorie gerelateerde bouwregels gelden. Ook uit de website van de Commissie Ruimtelijke Kwaliteit (CRK) blijkt dat het tussenlid en achterhuis niet als Orde-1 gebouw zijn aangemerkt. Ook de voorganger van de CRK heeft aangegeven dat het tussenlid en het achterhuis geen onderdeel zijn van het rijksmonument. Ook is geen sprake van een verstoring van een monument, omdat een visuele verstoring niet als verstoring als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder f, van de Wabo wordt aangemerkt. 21. De rechtbank stelt vast dat het pand in [jaar] is aangewezen als rijksmonument met de redengevende omschrijving ‘Pand met halsgevel met gesneden houten pui (begin XVIIIc)’. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen is het beschermde monument hetgeen in de redengevende omschrijving als zelfstandige eenheid is genoemd. Bij de bepaling van een zelfstandige eenheid gaat het om datgene dat bouwkundig en functioneel één onlosmakelijk geheel vormt. Daarbij is het civielrechtelijk onderscheid in (on)roerende zaken ook op monumenten van toepassing. 22. Naar het oordeel van de rechtbank is het hele pand als rijksmonument aangewezen. De rechtbank overweegt hiertoe dat het tussenlid en het achterhuis verbonden zijn aan het voorhuis. Eiser heeft verder niet weersproken dat de woning, het tussenlid en het achterhuis bouwkundig en functioneel één onlosmakelijk geheel vormen. Dat de planwetgever aan het tussenlid en het achterhuis geen specifieke bouwaanduiding heeft toegekend, en dat in het kader van subsidieverlening aan eiser is medegedeeld dat het tussenlid en het achterhuis geen onderdeel zijn van het rijksmonument, leidt niet tot een ander oordeel. Dit doet immers niet af aan de vraag of sprake is van een zelfstandige eenheid. Dit betekent dat het hele pand onder de bescherming van artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder f, van Wabo valt. Dat (de vader van) eiser de renovatiewerkzaamheden ten aanzien van het tussenlid en het achterhuis van Monumentenzorg uit de begroting bij de subsidieaanvraag moest verwijderen, doet daar niet aan af. Dit betekent namelijk niet dat door aanpassingen aan deze onderdelen geen sprake kan zijn van een aantasting van het monument an sich. 23. Tot slot is de rechtbank van oordeel dat sprake is van het verstoren, dan wel wijzigen van het monument. Met het dakterras en de warmtepomp wordt (het aangezicht van) het monument zelf immers gewijzigd. De uitspraak waar eiser naar verwijst maakt dat niet anders. In die uitspraak was namelijk een monumentenvergunning voor een vrijstaande berging geweigerd, omdat dit afbreuk zou doen aan het totaalbeeld vanaf de openbare weg, mede gezien de nabijheid van de monumentale woning. De Afdeling heeft geoordeeld dat geen monumentenvergunning is vereist in het geval van nieuwbouw van een woning, die uit de aard van de zaak geen beschermd monument is, op de enkele grond dat die mogelijk afbreuk doet aan de omgeving van een naastgelegen beschermd monument. Daarvan is in onderhavige zaak geen sprake. De grond slaagt niet. 24. De rechtbank komt dan ook tot de conclusie dat wat betreft het dakterras sprake is van een overtreding van artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a en f, en artikel 2.3a van de Wabo). Voor wat betreft de warmtepomp is sprake van een overtreding van artikel 2.1, eerste lid, onder a, c en f, en artikel 2.3a van de Wabo. Niet in geschil is dat eiser is aan te merken als overtreder. Zijn er bijzondere omstandigheden om van handhaving af te zien? Monument 25. Eiser voert aan dat er bijzondere omstandigheden zijn die maken dat van handhavend optreden moet worden afgezien. Het college heeft namelijk in strijd met het vertrouwensbeginsel gehandeld. Bureau Monumentenzorg, de voorganger van CRK M&A, heeft immers de verwachting geschept dat het tussenlid en het achterhuis geen monumentale waarde hebben. In het kader van een aanvraag om subsidie moest eiser renovatiewerkzaamheden aan het tussenlid en achterhuis uit de begroting verwijderen, omdat deze geen deel uit zouden maken van het rijksmonument. Daarnaast heeft het college zich er niet van vergewist dat het advies van de monumentencommissie zorgvuldig tot stand is gekomen. De vragen van de bezwaarschriftencommissie zijn namelijk sturend van aard en uit het advies blijkt niet waarom het materiaalgebruik en de beeldwaarde van de achtergevel monumentale waarden hebben. Daarnaast kan ‘al fietsend’ nooit de achtergevel, het tussenlid en het achterhuis zijn waargenomen en er is geen adviseur ter plaatse geweest om de vragen van de bezwaarcommissie te beantwoorden. 26. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagt volgens de rechtbank niet. Voor een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel moet degene die zich op dit beginsel beroept namelijk aannemelijk maken dat van de kant van de overheid toezeggingen of andere uitlatingen zijn gedaan of gedragingen zijn verricht waaruit hij/zij in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs kon en mocht afleiden of het bestuursorgaan een bepaalde bevoegdheid zou uitoefenen en zo ja, hoe. Niet gebleken is dat het college heeft toegezegd dat hij niet handhavend zou optreden. 27. Over de monumentale waarden van het pand overweegt de rechtbank allereerst dat zij dit standpunt opvat als een beroep op concreet zicht op legalisatie. Het college heeft zich, onder verwijzing naar adviezen van het CRK, op het standpunt gesteld dat de monumentale waarden worden aangetast. In principe mag het college aan deze adviezen doorslaggevende betekenis toekennen en het advies zonder nadere toelichting volgen. Dit is anders als het advies naar inhoud of wijze van totstandkoming zodanige gebreken vertoont, dat het college dit niet zonder meer aan zijn besluit ten grondslag heeft mogen leggen. 28. De rechtbank stelt vast dat alleen al door het wijzigen van een monument (zoals in deze zaak het geval is) sprake is van een vergunningplicht en dat eiser niet over de daarvoor benodigde vergunning beschikt. De vraag of monumentale waarden al dan niet worden aangetast, maakt dit niet anders. De juistheid van de stellingen van eiser op dit punt kunnen daarom pas worden beoordeeld in het kader van een aanvraag om een omgevingsvergunning. De rechtbank ziet in het kader van concreet zicht op legalisatie op voorhand geen aanleiding voor het oordeel dat het standpunt van het college, naar aanleiding van de adviezen van de CRK, geen stand kan houden. De rechtbank volgt eiser namelijk niet in zijn stelling dat de vragen sturend van aard zijn geweest. De gestelde vragen zijn immers open en neutraal gesteld. Ook het standpunt dat de CRK geen bezoek aan het pand heeft gebracht is hiervoor, gelet op de deskundigheid van de CRK, onvoldoende. Eiser heeft bovendien geen advies van een andere deskundige overgelegd. Dakterras 29. Voor wat betreft het dakterras voert eiser aan dat het al sinds de jaren ’80 aanwezig en er nooit klachten over zijn gekomen. 30. Ook dit argument slaagt niet. Het handhavingstraject is immers op gang gekomen door een handhavingsverzoek van belanghebbenden, die stellen overlast te ervaren door het dakterras. Dat zij het handhavingsverzoek alleen hebben ingediend om een persoonlijke vete uit te vechten is niet aannemelijk geworden. De uitspraak waar eiser naar verwijst, leidt niet tot een ander oordeel. In deze uitspraak leidde het lange tijdsverloop en dat daarbinnen geen klachten zijn ingediend tezamen met andere omstandigheden tot het oordeel dat handhavend optreden onevenredig was. De rechtbank betrekt bij haar oordeel ook dat het vaste rechtspraak van de Afdeling is dat het enkele tijdsverloop voorafgaand aan een besluit tot handhaving op zichzelf geen bijzondere omstandigheid is op grond waarvan het college van handhaven moet afzien. Warmtepomp 31. Eiser voert aan dat voor wat betreft de warmtepomp sprake is van een beperkte overtreding, wat ook noopt tot het afzien van het opleggen van een last onder dwangsom. De warmtepomp is namelijk slechts zeventien centimeter te groot en omwonenden hebben hier geen zicht op of last van. Daarnaast is sprake van strijd met het gelijkheidsbeginsel. Een woning op de Bloemgracht heeft namelijk ook een warmtepomp. Het college heeft hier niet handhavend tegen opgetreden. Tot slot heeft het verwijderen van de warmtepomp zeer ernstige financiële gevolgen voor eiser. 32. De rechtbank is van oordeel dat geen sprake is van een geringe overtreding. Dat de warmtepomp zeventien centimeter te groot is, maakt dit oordeel niet anders. Nu artikel 2.1, eerste lid, van de Wabo is overschreden en met handhaving van de wet het algemeen belang is gediend, ziet de rechtbank in de gestelde omstandigheden dat omwonenden geen zicht hebben op en geen last hebben van de warmtepomp, wat daar ook van zij, geen reden dat het college had moeten afzien van handhaving. De grond slaagt niet. 33. Het beroep op het gelijkheidsbeginsel slaagt evenmin. Eiser en het college hebben op de zitting toegelicht dat niet duidelijk is of voor de warmtepomp in kwestie een vergunning is verleend. Dat sprake is van gelijke gevallen is dan ook niet gebleken. 34. Tot slot heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat hij de financiële gevolgen niet kan dragen. Conclusie en gevolgen 35. Het beroep is gegrond. Omdat het college zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat het dakterras in strijd met is met artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo, was het college niet bevoegd om die reden handhavend op te treden. De rechtbank zal het bestreden besluit daarom gedeeltelijk vernietigen, namelijk voor zover daarin de last onder dwangsom op dit punt in stand is gelaten. 36. De rechtbank zal zelf in de zaak voorzien, door de last onder dwangsom te herroepen voor zover het om dit deel gaat. De rechtbank zal bepalen dat haar uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde deel van het bestreden besluit. Voor het overige blijven de last onder dwangsom en het bestreden besluit in stand. Overschrijding van de redelijke termijn 37. Eiser heeft de rechtbank verzocht hem een schadevergoeding toe te kennen wegens overschrijding van de redelijke termijn. 38. Op grond van vaste rechtspraak is een redelijke termijn voor de afhandeling van bezwaar en beroep als uitgangspunt twee jaar. Daarbij mag de behandeling van het bezwaar ten hoogste een half jaar en de behandeling van het beroep ter hoogste anderhalf jaar duren. De redelijke termijn start op het moment waarop het bestuursorgaan het bezwaarschrift heeft ontvangen. Als de redelijke termijn is overschreden, bestaat er recht op een schadevergoeding van € 500,- per overschrijding van een half jaar of een deel daarvan. 39. De rechtbank stelt vast dat het college het bezwaarschrift van eiser op29 augustus 2023 heeft ontvangen. Gerekend vanaf deze datum tot de datum van deze uitspraak zijn dus ongeveer twee jaar en tien maanden verstreken. Dit betekent dat de redelijke termijn met tien maanden is overschreden en eiser recht heeft op een schadevergoeding van € 1.000,-. 40. De overschrijding van de redelijke termijn is voor drie maanden toe te rekenen aan het college en voor de overige zeven maanden aan de rechtbank. Dit betekent dat de rechtbank het college zal veroordelen tot betaling van een bedrag van € 300,- (3/10 deel) en de Staat (de minister van Justitie en Veiligheid) tot een bedrag van € 700,- (7/10 deel) aan eiser. Proceskosten 41. Omdat de rechtbank het beroep gegrond verklaart, veroordeelt de rechtbank het college in de door eiser gemaakte proceskosten. De rechtbank stelt de hoogte van de proceskostenvergoeding forfaitair vast op € 3.667,- (1 punt voor het bezwaarschrift en 1 punt voor de hoorzitting, met een waarde per punt van € 666,- en een wegingsfactor 1, en 1 punt voor het beroepschrift, 1 punt voor het bijwonen van de zitting en 0,5 punt voor het indienen van de nadere reactie van 4 mei 2026 met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1). 42. De rechtbank ziet ook aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten die verband houden met het verzoek om schadevergoeding in verband met overschrijding van de redelijke termijn. De rechtbank stelt de hoogte hiervan forfaitair vast op € 467,- (1 punt met een wegingsfactor 0,5). Omdat de overschrijding aan zowel het college als aan de rechtbank is toe te rekenen, komt € 140,10 (3/10 deel) voor rekening van het college en € 326,90 (7/10 deel) voor rekening van de Staat. Tot slot moet het college het door eiser betaalde griffierecht aan hem vergoeden. Beslissing De rechtbank: verklaart het beroep gegrond; vernietigt het bestreden besluit voor zover daarin de last onder dwangsom in stand is gelaten ten aanzien van de handhaving tegen het dakterras op grond van artikel 2.1, aanhef en eerste lid, onder c, van de Wabo; herroept de last onder dwangsom voor zover het dit deel betreft; bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde deel van het bestreden besluit; draagt het college op het door eiser betaalde griffierecht van € 187,- aan hem te vergoeden; veroordeelt het college tot het betalen van een schadevergoeding aan eiser wegens overschrijding van de redelijke termijn van € 300,-; veroordeelt het college in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 3.807,10 (€ 3.667,- + € 140,10); veroordeelt de Staat tot het betalen van een schadevergoeding aan eiser wegens overschrijding van de redelijke termijn van € 700,-; veroordeelt de Staat in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 326,90; beslist dat, voor zover de vergoeding van het griffierecht en/of de vergoeding van proceskosten niet tijdig wordt betaald, de wettelijke rente daarover gaat lopen vier weken na de datum waarop deze uitspraak wordt gedaan. Deze uitspraak is gedaan door mr. C.M. Delstra, rechter, in aanwezigheid vanmr.T.W. Steenhoff, griffier, en uitgesproken in het openbaar op 18 juni 2026. De rechter is verhinderd de uitspraak te ondertekenen griffier rechter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Strijd met artikel 2.1, eerste lid, sub c, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo), in samenhang met artikel 19.2.3 van het bestemmingsplan. Strijd met artikel 2.1, eerste lid, sub a, van de Wabo. Strijd met artikel 2.3a, eerste lid, van de Wabo. Strijd met artikel 2.1, eerste lid, onder f, van de Wabo. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 18 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2776 Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 18 maart 2026, ECLI:NL:RVS:2026:1560. Eiser verwijst naar de uitspraken van de Afdeling van 29 januari 2014, ECLI:NL:RVS:2014:241 en van 10 juni 2015, ECLI:NL:RVS:2015:1801. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 26 februari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:774. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 13 april 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1056. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 28 januari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:448. Eiser verwijst naar de uitspraak van de Afdeling van 31 juli 2024, ECLI:NL:RVS:2024:3097. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 28 januari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:448 Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 27 mei 2026, ECLI:NL:RVS:2026:3018.