Rechtbank DEN HAAG Enkelvoudige Kamer Rekestnummer: FA RK 25-5104 Zaaknummer: C/09/688064 Datum beschikking: 24 september 2026 (bij vervroeging) Alimentatie, gezag, omgang- c.q. zorgregeling Beschikking op het op 7 juli 2025 ingekomen verzoek van: [de vrouw] , de vrouw, wonende op een bij de rechtbank bekend adres, advocaat: mr. J.Th. Schravenmade te Maarssen. Als belanghebbende wordt aangemerkt: [de man] , de man, wonende op een bij de rechtbank bekend adres, advocaat: mr. E. Kocabas-Güler te Zoetermeer. Procedure De rechtbank heeft kennisgenomen van de stukken, waaronder: het verzoekschrift; het verweerschrift, tevens verzoekschrift; - het verweer tegen de zelfstandige verzoeken; - het F9-formulier van 24 augustus 2026 van de zijde van de man, met bijlagen. De minderjarige [de minderjarige 1] heeft in raadkamer zijn mening gegeven over het verzoek. Op 9 september 2026 is de zaak op de zitting van deze rechtbank behandeld. Hierbij zijn verschenen: de vrouw, bijgestaan door haar advocaat en tolk; de advocaat van de man, waargenomen door mr. T. Kocabas, en tolk; [naam] , namens de Raad voor de Kinderbescherming (de Raad). Feiten - Partijen hebben een affectieve relatie met elkaar gehad. - Zij zijn de ouders van de volgende minderjarige kinderen: - [de minderjarige 1] , geboren op [geboortedatum 1] 2015 te [geboorteplaats] , - [de minderjarige 2] , geboren op [geboortedatum 2] 2020 te [geboorteplaats] . - De man heeft de kinderen erkend. - De kinderen staan ingeschreven bij de vrouw. - In de BRP staat dat de man, de vrouw en de kinderen de Poolse nationaliteit hebben. Verzoek en verweer De vrouw verzoekt, per gewijzigd verzoek, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad: Primair: het als bijlage 4 aan het verzoekschrift gehechte ouderschapsplan te bekrachtigen en aan de beschikking te hechten; de man te veroordelen tot voldoening van € 7.447,69 aan de vrouw; een zorgregeling vast te stellen zoals opgenomen in punten 21 en 22 van het verweerschrift op het zelfstandig verzoek, tevens inhoudende wijziging verzoek, althans een zorgregeling zoals de rechtbank in goede justitie juist acht; Subsidiair: - te bepalen dat de man gehouden is tot betaling van kinderalimentatie van € 429,79 per maand voor twee kinderen, te weten € 214,89 per kind per maand, dan wel een door de rechtbank in goede justitie te bepalen bijdrage. De man voert verweer dat hierna – voor zover nodig – zal worden besproken. Tevens heeft de man zelfstandig verzocht: de man te belasten met het ouderlijk gezag over de minderjarigen [de minderjarige 1] , geboren op [geboortedatum 1] 2015 te [geboorteplaats] en [de minderjarige 2] , geboren op [geboortedatum 2] 2020 te [geboorteplaats] . een zorg- en contactregeling te bepalen zoals verwoord onder randnummer 26 van het verweerschrift; althans een zodanige beslissing te nemen als de rechtbank in het belang van de minderjarigen juist acht. De vrouw voert verweer tegen het zelfstandige verzoek van de man, dat hierna – voor zover nodig – zal worden besproken. Beoordeling Gezag Rechtsmacht en toepasselijk recht Nu de gewone verblijfplaats van de kinderen in Nederland is, is de Nederlandse rechter bevoegd om naar Nederlands recht te beslissen op het verzoek van de man ten aanzien van het gezag. Inhoudelijke beoordeling – huidige situatie Beoordeeld dient eerst te worden of de man (mede) belast is met het gezag over de kinderen. Welk recht van toepassing is op de vraag wie het ouderlijk gezag heeft over de kinderen, wordt bepaald door het Verdrag inzake de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning, de tenuitvoerlegging en de samenwerking op het gebied van ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen (Haags Kinderbeschermingsverdrag 1996, hierna: HKBV). Artikel 16, eerste lid, van het HKBV 1996 bepaalt dat het van rechtswege ontstaan of tenietgaan van ouderlijke verantwoordelijkheid, zonder tussenkomst van een rechterlijke of administratieve autoriteit, wordt beheerst door het recht van de Staat van de gewone verblijfplaats van het kind. Gelet op het bepaalde in artikel 16, eerste lid, van het HKBV 1996 is de rechtbank van oordeel dat voor het van rechtswege ontstaan van ouderlijke verantwoordelijkheid (waaronder het gezag) het Nederlands recht van toepassing is, nu de kinderen vanaf hun geboorte en nog steeds hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben. Het Nederlands recht betreffende het gezag van ouders anders dan na scheiding is geregeld in boek 1, Titel 14, afdeling 2, paragraaf 2 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW). Op grond van het bepaalde in artikel 1:253b BW is de vrouw van rechtswege alleen belast met het gezag over de kinderen, omdat de vrouw en de man niet met elkaar gehuwd zijn, dan wel gehuwd zijn geweest en zij geen gezamenlijk gezag over de kinderen hebben aangevraagd. Nu de man de kinderen heeft erkend vóór 1 januari 2023, is artikel 1:251b BW niet van toepassing. Dit betekent dat de vrouw alleen met het gezag over de kinderen belast is. Inhoudelijke beoordeling verzoek gezamenlijk gezag Op grond van artikel 1:253c, lid 1 BW kan de tot het gezag bevoegde ouder van het kind, die nimmer het gezag gezamenlijk met de vrouw uit wie het kind is geboren heeft uitgeoefend, de rechtbank verzoeken de ouders met het gezamenlijk gezag dan wel hem alleen met het gezag over het kind te belasten. Op grond van lid 2 van dit artikel wordt, indien het verzoek ertoe strekt de ouders met het gezamenlijk gezag te belasten en de andere ouder daarmee niet instemt, het verzoek slechts afgewezen indien a) er een onaanvaardbaar risico is dat het kind klem of verloren zou raken tussen de ouders en niet te verwachten is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering in zou komen, of b) afwijzing anderszins in het belang van het kind noodzakelijk is. De man verzoekt hem mede te belasten met het gezag. Het was hem niet bekend dat de vrouw van rechtswege eenhoofdig belast was met het gezag. De vrouw stelt dat gezamenlijk gezag niet in het belang van de kinderen is en meent dat de huidige situatie behouden moet worden. Er is geen sprake van communicatie tussen partijen en een goede samenwerking ontbreekt. Bovendien verblijft de man momenteel in Polen en ziet de vrouw hierin praktische bezwaren als hij mede wordt belast met het gezag. De rechtbank stelt voorop dat het uitgangspunt van de wet is dat het gezag over een kind gezamenlijk door de ouders wordt uitgeoefend. Hiervoor is wel vereist dat de ouders daadwerkelijk in staat zijn tot een behoorlijk overleg over zaken die het kind aangaan en dat zij beslissingen van enig belang over hun kind in gezamenlijk overleg kunnen nemen, althans in staat zijn afspraken te maken over situaties die zich rond het kind (kunnen) voordoen. De rechtbank is van oordeel dat in dit geval de minimale basis voor gezamenlijk gezag ontbreekt. De man verblijft op dit moment in Polen. Zijn gezondheid is niet goed en in Polen kan hij door zijn familie ondersteund worden. De advocaat van de man heeft op de zitting naar voren gebracht dat het wel de bedoeling is van de man om weer terug te keren naar Nederland, maar wanneer dat het geval is en of dat haalbaar is gezien zijn gezondheidssituatie, is voor de rechtbank niet duidelijk geworden. Volgens de vrouw heeft de man zijn woning in Nederland verkocht, zodat een terugkeer niet zomaar mogelijk lijkt te zijn. Tussen partijen is al jaren geen enkele vorm van communicatie. Wat de vrouw weet over de man, hoort zij via de kinderen of derden. De rechtbank is daarom van oordeel dat bij gezamenlijke uitoefening van het gezag er een onaanvaardbaar risico bestaat dat de kinderen klem of verloren zullen raken tussen de ouders en niet te verwachten is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zal komen. Dat er nu nog geen praktische problemen voor de vrouw zijn geweest bij het nemen van gezagsbeslissingen terwijl partijen wel in de veronderstelling waren dat er sprake was van gezamenlijk gezag, maakt dat niet anders. Er moeten in de toekomst tenslotte nog veel gezagsbeslissingen worden genomen over de kinderen, zoals bijvoorbeeld naar welke middelbare school Piotr straks gaat. Gelet op deze omstandigheden, wijst de rechtbank verzoek van de man om hem mede te belasten met het gezag af. De omgangregeling Rechtsmacht en toepasselijk recht Omdat de gewone verblijfplaats van de kinderen in Nederland is, is de Nederlandse rechter bevoegd om naar Nederlands recht te beslissen op het verzoek tot vaststelling van een omgangsregeling c.q. zorgregeling. Omdat het verzoek van de man om hem mede te belasten met het gezag is afgewezen, spreekt de rechtbank hierna over een omgangsregeling. Op grond van artikel 1:377a, eerste lid, BW, heeft het kind recht op omgang met zijn ouders. De niet met het gezag belaste ouder heeft het recht op en de verplichting tot omgang met zijn kind. Ingevolge het tweede lid stelt de rechter op verzoek van de ouder of van een van hen, al dan niet voor bepaalde tijd, een regeling inzake de uitoefening van het omgangsrecht vast dan wel ontzegt, al dan niet voor bepaalde tijd, het recht op omgang. Reguliere omgangsregeling en belregeling De man verzoekt om een duidelijke zorgregeling vast te stellen. De man acht het in het belang van de kinderen dat een structurele en evenwichtige regeling wordt vastgelegd, inhoudende dat de kinderen bij hem verblijven om de week van vrijdag 16:00 uur tot zondag 16:00 uur, met dagelijks telefonisch contact tussen 18:00 uur en 19:00 uur. De vrouw kan zich hier in beginsel in vinden. Het belmoment acht de vrouw een onpraktisch tijdstip en zij weerhoudt de kinderen niet van telefonisch contact met de man. De rechtbank zal nu niet overgaan tot het vaststellen van een zorgregeling, omdat het op dit moment te onzeker is of en op welke termijn de man terugkeert naar Nederland. Of de door de man voorgestelde omgangsregeling tegen die tijd in het belang van de kinderen is, kan de rechtbank nu nog niet beoordelen. De rechtbank wijst het verzoek in zoverre dus af. De rechtbank gaat er, gezien de houding van de vrouw tijdens de zitting, vanuit dat de ouders hierover samen afspraken zullen maken zodra de man terug is in Nederland. De rechtbank wijst eveneens de verzochte belregeling af. De vrouw heeft naar voren gebracht dat het voorgestelde tijdstip onhandig is en bovendien vindt zij het afspreken van een vast tijdstip onpraktisch. Op de zitting is het de rechtbank gebleken dat de man regelmatig telefonisch contact heeft met de kinderen en dit prima loopt. De rechtbank gaat er vanuit dat deze regeling door blijft lopen, zodat de man geen belang heeft bij een beslissing hierover. Vakantieregeling Op de zitting hebben partijen overeenstemming bereikt over de verdeling van de vakanties, zodat de rechtbank die verdeling in haar beschikking op zal nemen. Omdat de kinderen tijdens de vakanties naar de man in Polen zullen gaan, vormt de onzekerheid over de mogelijke terugkeer van de man geen beletsel om nu een vakantieregeling vast te stellen. Partijen zijn het niet eens geworden over het halen en brengen van de kinderen in de vakanties van en naar Polen. De man wenst dit te verdelen. De vrouw acht het, gezien het vertrek van de man naar Polen, redelijk dat hij zowel het halen als het brengen voor zijn rekening neemt. Daarnaast heeft zij naar voren gebracht dat zij de vervoerskosten niet kan dragen. De rechtbank komt het niet vreemd voor dat de vrouw de kosten voor het vervoer niet kan dragen. De man voldoet namelijk sinds april 2024 geen kinderalimentatie meer aan de vrouw. In een dergelijke situatie kan van de vrouw niet worden verlangd dat zij de reiskosten van het halen of brengen van Nederland naar Polen vier keer per jaar voor haar rekening neemt. De rechtbank bepaalt dan ook dat de man het halen en brengen van de kinderen voor zijn rekening dient te nemen. De vrouw heeft op de zitting aangegeven dat zij elk jaar in de zomer naar Polen op vakantie gaat. De rechtbank gaat er vanuit dat de moeder probeert het halen of brengen in de zomervakantie op zich te nemen als dat aansluit op haar vakantie. Daarover kunnen partijen in overleg afspraken maken. Ouderschapsplan / nakoming kinderalimentatie De vrouw verzoekt het ouderschapsplan dat de ouders gezamenlijk hebben laten opstellen in 2023 deel uit te laten maken van de beschikking. Weliswaar is het plan niet ondertekend, maar partijen hebben hier, volgens de vrouw, wel uitvoering aan gegeven. Volgens de vrouw is er een overeenkomst tot stand gekomen, doordat de man de alimentatieafspraak feitelijk heeft nageleefd door het afgesproken bedrag van € 380,- vanaf 1 augustus 2023 aan haar te voldoen. De vrouw verzoekt de man te veroordelen tot betaling van de achterstallige kinderalimentatie. De man voert verweer. Volgens hem is het ouderschapsplan eenzijdig door de vrouw opgesteld. Hij heeft dit plan nooit gezien, laat staan ondertekend. Het is juist dat partijen uitvoering hebben gegeven aan de afgesproken omgang-/zorgregeling, maar de kinderalimentatie hebben zij nooit zo afgesproken. De ouders verschillen van mening over de vraag of er wel of geen alimentatieovereenkomst ligt. Voor beoordeling van het verzoek van de vrouw is van belang of sprake is van een tussen de vrouw en de man gemaakte afspraak/overeenkomst over de kinderalimentatie. Een overeenkomst komt tot stand door een aanbod en de aanvaarding daarvan. De vraag of een (mondelinge) overeenkomst met een bepaalde inhoud tot stand is gekomen, moet worden beantwoord aan de hand van de betekenis die de vrouw en de man in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan elkaars verklaringen en gedragingen mochten toekennen en van wat zij in dat verband redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten (ECLI:NL:HR:2018:2043). Daarbij zijn alle omstandigheden van het geval, in hun onderlinge samenhang bezien, van belang. Naar het oordeel van de rechtbank kan de wilsverklaring (aanbod en aanvaarding) ook besloten liggen in het verrichten of accepteren van de onder de (te sluiten) overeenkomst verplichte prestatie. Toepassing van deze maatstaf leidt naar het oordeel van de rechtbank tot de conclusie dat tussen de vrouw en de man geen overeenkomst tot stand is gekomen, op basis waarvan de man in 2023 een bedrag van € 380,- (met daarbovenop indexatie in de daarop volgende jaren) per maand aan kinderalimentatie aan de vrouw betaalde. De rechtbank stelt daarbij voorop dat de stelplicht en de bewijslast voor het bestaan van de overeenkomst bij de vrouw ligt. Met het overleggen van het ouderschapsplan met daarin vermeld het bedrag van € 380,- heeft zij daaraan niet voldaan; dat is immers niet door partijen ondertekend. Naar het oordeel van de rechtbank is ook het bestaan van een mondelinge overeenkomst niet voldoende onderbouwd door de vrouw, gelet op de gemotiveerde betwisting van de man. In dat kader overweegt de rechtbank dat vaststaat dat de man in de periode februari 2023 tot januari 2024 wisselende bedragen betaalde aan de vrouw voor de kinderen. Weliswaar komt het bedrag van € 380,- (in één keer of in meerdere delen) in die bedragen acht keer voor, maar andere bedragen, zoals € 50,-, € 360,- € 250,- komen in die periode eveneens voor. De man heeft met het overzicht van de betalingen sinds 2021 onderbouwd dat hij ook al in de periode vóór 2023 steeds verschillende bedragen aan de vrouw overmaakte. Uit het feitelijk handelen van de man blijkt dus niet dat er sprake is van een zodanig patroon van het betalen van € 380,- aan de vrouw, dat kan worden gesproken van aanvaarding van dit bedrag aan kinderalimentatie in 2023 door de man. De vrouw kan zich naar het oordeel van de rechtbank dan ook niet met succes beroepen op een alimentatieovereenkomst op grond waarvan de man de achterstallige bedragen dient te betalen. De rechtbank zal het verzoek van de vrouw dan ook afwijzen. Omdat partijen daar ook nu nog geen overeenstemming hebben bereikt, zal de rechtbank het ouderschapsplan ook niet opnemen in haar beschikking. De partijen hebben op de zitting afgesproken in overleg te treden over het betalen van enige kinderalimentatie in de periode van februari 2024 t/m heden. De rechtbank wijst de man er op dat voor hem ook in die periode een onderhoudsplicht gold en dat de vrouw kosten heeft gehad voor de kinderen die zij volledig alleen heeft gedragen. De rechtbank gaat ervan uit dat partijen hierover afspraken maken. Kinderalimentatie Rechtsmacht en toepasselijk recht Nu zowel de vrouw als de kinderen in Nederland wonen, komt de Nederlandse rechter rechtsmacht toe ten aanzien van het verzoek tot vaststelling van een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen. Op het verzoek tot vaststelling van een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen zal de rechtbank op grond van artikel 3 van het Protocol van 23 november 2007 inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen, Nederlands recht toepassen. Inhoudelijke beoordeling De ouders zijn op de zitting overeengekomen dat de man vanaf de datum van de beschikking een bedrag van € 25,- per kind per maand aan de vrouw betaalt als kinderalimentatie. De rechtbank zal conform de tussen de ouders bereikte overeenstemming beslissen, omdat zij deze overeenstemming, gelet op de omstandigheid dat de man nu geen werk heeft, niet in strijd met de wettelijke maatstaven acht. Gelet op de bereikte overeenstemming tussen de ouders zal de rechtbank het oorspronkelijk meer of anders door de ouders verzochte afwijzen. Beslissing De rechtbank: * stelt vast als omgangsregeling voor de minderjarigen: - [de minderjarige 1] , geboren op [geboortedatum 1] 2015 te [geboorteplaats] ; - [de minderjarige 2] , geboren op [geboortedatum 2] 2020 te [geboorteplaats] , dat zij bij de man zijn: de kerstvakantie: in de even jaren; de meivakantie: in de even jaren; Pasen: in de oneven jaren; de zomervakantie: in de even jaren de laatste drie weken en in de oneven jaren de eerste drie weken; - de herfstvakantie: in de oneven jaren, waarbij de man de kinderen steeds haalt en brengt; - De rest van de tijd in de schoolvakanties zijn de minderjarigen bij de vrouw. * bepaalt de door de man aan de vrouw te betalen alimentatie, met ingang van heden, voor de minderjarigen, op € 25,- per kind per maand, telkens bij vooruitbetaling te voldoen; * verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad; * wijst af het meer of anders verzochte. Deze beschikking is gegeven door mr. E.G. Nuboer, rechter, bijgestaan door mr. S.J. te Boekhorst als griffier, en uitgesproken op de openbare zitting van 24 september 2026.