RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Amsterdam Bestuursrecht Zaaknummers: NL25.20310 (beroep) NL24.47202 (voorlopige voorziening) V-nummer: [V-nummer] uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen [eiser], eiser en verzoeker, hierna: eiser (gemachtigde: mr. J.P. Sanchez Montoto), en de minister van Asiel en Migratie, de minister (gemachtigde: mr. E.E.G. van der Meulen). Samenvatting 1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser voor een verblijfsvergunning bij zijn echtgenote. Eiser is het hier niet mee eens. Hij heeft daarom beroep ingesteld en verzocht om een voorlopige voorziening. Hij voert daartoe een aantal gronden aan. Aan de hand van deze gronden beoordeelt de rechtbank/voorzieningenrechter (hierna: de rechtbank) de afwijzing van de aanvraag en het verzoek om een voorlopige voorziening. 1.1. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister de aanvraag van eiser heeft mogen afwijzen. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Omdat de rechtbank uitspraak doet op het beroep, wijst zij het verzoek om een voorlopige voorziening af. Procesverloop 2. Eiser heeft op 23 augustus 2024 een aanvraag ingediend voor een verblijfsvergunning regulier met als verblijfsdoel ‘familie en gezin’ voor verblijf bij zijn partner [referent] (hierna: referente). 2.1. De minister heeft deze aanvraag met het primaire besluit van 29 oktober 2024 afgewezen. Met het bestreden besluit van 10 april 2025 op het bezwaar van eiser is de minister bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. 2.2. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Ook heeft hij de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen die ertoe strekt niet te worden uitgezet totdat op het beroep is beslist. 2.3. De minister heeft op 11 augustus 2026 een verweerschrift ingediend. 2.4. De rechtbank heeft het beroep op 19 augustus 2026 samen met het verzoek om een voorlopige voorziening op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, referente, de gemachtigde van eiser, E. Taskin als tolk in de Turkse taal en de gemachtigde van de minister. Beoordeling door de rechtbank Feiten en achtergrond 3. Eiser heeft de Turkse nationaliteit. Hij heeft een aanvraag ingediend om bij referente te verblijven en heeft verzocht om het aan hem opgelegde terugkeerbesluit op te heffen. Referente is de echtgenote van eiser. Zij heeft de Nederlandse en de Turkse nationaliteit. Eiser staat sinds 24 juli 2024 ingeschreven in Nederland als niet-ingezetene. Hij heeft nog nooit een verblijfsvergunning gehad. Het bestreden besluit 4. De minister heeft de aanvraag van eiser afgewezen en heeft deze afwijzing gehandhaafd in het bestreden besluit, omdat eiser geen geldige mvv heeft en niet wordt vrijgesteld van het mvv-vereiste. Eiser wordt niet vrijgesteld van het mvv-vereiste op grond van het Turks Associatierecht, omdat hij niet voldoet aan de voorwaarden. Het tegenwerpen van het mvv-vereiste is niet in strijd met het Turks Associatierecht. Eiser heeft namelijk geen bijzondere individuele omstandigheden aangevoerd op grond waarvan hij zou moeten worden vrijgesteld van het mvv-vereiste. Ook de uitzetting van eiser is niet in strijd met zijn familieleven in de zin van artikel 8 van het EVRM. De minister heeft een belangenafweging gemaakt en die is in het nadeel van eiser uitgevallen. De beroepsgronden Standpunt van eiser 5. Eiser voert aan dat hij moet worden vrijgesteld van het mvv-vereiste op grond van het Turks Associatierecht. Eiser meent dat de minister het mvv-vereiste niet mag tegenwerpen als zelfstandige weigeringsgrond, omdat dit in strijd is met de standstill-bepaling. Ook is het besluit een schending van de rechten van eiser en referente onder het Turks Associatierecht. Daarnaast heeft de minister de omstandigheden van eiser ten onrechte niet beoordeeld als bijzondere individuele omstandigheden. Eiser is getrouwd en komt financieel ten laste van referente. Referente heeft de Nederlandse en de Turkse nationaliteit en is werkzaam als zelfstandige. Zij heeft ernstige medische klachten en is daarom afhankelijk van eiser. Referente heeft een rugoperatie en een knieoperatie ondergaan en heeft nu een knieprothese. Verder heeft eiser sterke banden met Nederland. Ook is hij Nederland legaal ingereisd, met een visum. De minister had deze omstandigheden moeten begrijpen als bijzondere individuele omstandigheden en hij had deze omstandigheden moeten beoordelen. De omstandigheden hadden aanleiding moeten geven tot een hoorzitting in bezwaar. Ten slotte betoogt eiser dat het terugkeerbesluit en inreisverbod moeten worden opgeheven. Turks Associatierecht 6. De rechtbank is van oordeel dat de minister eiser niet vrij hoefde te stellen van het mvv-vereiste op grond van het Turks Associatierecht. De minister heeft het mvv-vereiste mogen tegenwerpen als zelfstandige weigeringsrond. Uit de rechtspraak van de Afdeling volgt namelijk dat het toepassen van het mvv-vereiste bij aanvragen van Turkse onderdanen niet in strijd is met het Associatierecht, zolang dat niet verder gaat dan noodzakelijk en het mogelijk is om rekening te houden met bijzondere individuele omstandigheden. 6.1. Verder volgt de rechtbank eiser niet in zijn standpunt dat het bestreden besluit in strijd is met eisers rechten onder het Turks Associatierecht. Eiser kan namelijk geen rechten ontlenen aan artikel 13 van het Besluit 1/80, dan wel artikel 41, eerste lid, van het Aanvullend Protocol, omdat hij niet binnen de reikwijdte van deze artikelen valt. Eiser heeft geen verblijfsrecht als gezinslid van een Turkse werknemer op grond van artikel 7 van het Besluit 1/80. Hoewel referente naast de Nederlandse ook de Turkse nationaliteit bezit en werkzaam is in Nederland, is niet gebleken dat eiser de in artikel 7 van het Besluit 1/80 vereiste toestemming heeft gekregen om zich bij haar te voegen. Verder is ook niet gebleken dat eiser zelf is aan te merken als Turkse werknemer dan wel Turkse zelfstandige. De beroepsgrond slaagt niet. Unierechtelijk evenredigheidsbeginsel 7. Eiser heeft in beroep aangevuld dat het feit dat hij is geslaagd voor het basisexamen inburgering, had moeten worden meegenomen als bijzondere individuele omstandigheid. Ter onderbouwing hiervan heeft eiser een op 4 augustus 2026 afgegeven certificaat overgelegd. 7.1. De rechtbank overweegt dat uit het arrest Yön volgt dat het Unierechtelijke evenredigheidsbeginsel vereist dat de regels voor het vasthouden aan het mvv-vereiste niet verder gaan dan noodzakelijk is om het daarmee nagestreefde doel te verwezenlijken. De Afdeling heeft in haar uitspraak van 29 maart 2019 uiteengezet hoe de toets aan bijzondere individuele omstandigheden moet worden toegepast. De minister moet bij die toets eerst uitgaan van de veronderstelling dat aan alle materiële voorwaarden voor de vergunning wordt voldaan. Vervolgens moet de minister toetsen of de aangevoerde bijzondere omstandigheden, in combinatie met het voldoen aan de voorwaarden, maken dat het onevenredig is om vast te houden aan het mvv-vereiste. Als dat het geval is, dan moet de minister vervolgens toetsen aan de inhoudelijke voorwaarden voor de vergunning. Hieruit volgt dat de bijzondere individuele omstandigheden niet al op zichzelf de hoge lat van de onevenredigheid behoeven te halen, maar slechts zwaarwegend genoeg moeten zijn om – in samenhang met de aanname dat wordt voldaan aan de voorwaarden – tot onevenredigheid te concluderen. De lat waaraan de bijzondere omstandigheden moeten voldoen ligt bij deze toets dus lager dan dat zij op zichzelf al moeten leiden tot onevenredigheid. 7.2. De rechtbank oordeelt dat de minister heeft mogen concluderen dat het bestreden besluit niet in strijd is met de rechten van referente onder het Turks Associatierecht. Referente kan weliswaar rechten ontlenen aan het Turks Associatierecht, maar naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich op het standpunt mogen stellen dat niet is gebleken van bijzondere individuele omstandigheden die maken dat referente wordt gedwongen om Nederland te verlaten als eiser naar Turkije moet om een mvv aan te vragen. De rechtbank licht dit hieronder toe. 7.3. De rechtbank volgt de minister dat de omstandigheden die eiser heeft aangevoerd, namelijk dat hij en zijn echtgenote de Turkse nationaliteit hebben, dat zij arbeid als zelfstandige verricht, dat eiser daarmee onder het toepassingsbereik van Besluit 1/80 valt en dus voldoet aan de voorwaarden voor de gevraagde verblijfsvergunning, en dat referente afhankelijk is van eiser vanwege haar medische klachten, niet kwalificeren als bijzondere individuele omstandigheden waardoor het onevenredig bezwarend zou zijn om een mvv van eiser te verlangen, als hij aan alle materiële vereisten zou voldoen. Uit de overgelegde stukken volgt niet dat referente volledig afhankelijk is van de zorg van eiser. Eiser heeft ook niet nader toegelicht wat de zorg voor referente concreet inhoudt en niet is gebleken dat referente geen ondersteuning kan krijgen van anderen in de afwezigheid van eiser. De feiten en omstandigheden zijn daarom niet onevenredig bezwarend. 7.4. Wat betreft het basisexamen inburgering, komt de rechtbank tot de conclusie dat zij deze omstandigheid niet kan meenemen in haar beoordeling. De rechtbank stelt vast dat eiser deze omstandigheid pas in beroep heeft aangevoerd. Uit het beleid volgt dat het aan de vreemdeling is om bijzondere omstandigheden bij indiening van de aanvraag aan te voeren en met bewijsmiddelen te onderbouwen. De rechtbank laat het basisexamen inburgering daarom buiten beschouwing. 7.5. De enkele stelling van eiser dat vrijstelling op grond van bijzondere individuele omstandigheden een lege huls is, omdat een beroep hierop nooit wordt toegewezen, verandert dit oordeel niet. De gemachtigde van eiser heeft ter zitting verwezen naar een soortgelijke zaak, waarin de gemachtigde van de minister zou hebben bevestigd dat een vrijstelling op deze grond in de praktijk nooit wordt verleend. De minister betwist deze stelling van eiser en de rechtbank ziet in de uitspraak in de betreffende zaak geen aanwijzingen om wel tot deze conclusie te komen. De rechtbank volgt eiser dan ook niet. De beroepsgrond slaagt niet. Hoorplicht 8. Gelet op het voorgaande, is de rechtbank van oordeel dat de minister het bezwaar terecht als kennelijk ongegrond heeft afgewezen en om die reden kon afzien van horen.Terugkeerbesluit 9. Gelet op het feit dat de afwijzing van de aanvraag van eiser in stand blijft, is de rechtbank van oordeel dat verweerder terecht het terugkeerbesluit in bezwaar heeft gehandhaafd. Conclusie en gevolgen 10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Omdat het beroep ongegrond, is er geen aanleiding om een voorlopige voorziening te treffen. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten. Beslissing De rechtbank, in de zaak geregistreerd onder nummer NL25.20310: - verklaart het beroep ongegrond. De voorzieningenrechter, in de zaak geregistreerd onder NL24.47202: - wijst het verzoek af. Deze uitspraak is gedaan door mr. N. Boonstra, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. C.L. Vrije, griffier. Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Tegen de uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening staat geen rechtsmiddel open. Met de beslissing op bezwaar is het verzoek om een voorlopige voorziening op grond van 8:81, vijfde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) omgeklapt naar beroep. Machtiging tot voorlopig verblijf. Besluit nr. 1/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Turkije (Besluit 1/80). Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Artikel 13 van het Besluit 1/80. Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Dit volgt onder andere uit de uitspraken van 1 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:2935 en van 9 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3171. Aanvullend Protocol bij de op 12 september 1963 te Ankara ondertekende Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en Turkije. Arrest van het Hof van Justitie van 7 augustus 2018, ECLI:EU:C:2018:632. Uitspraak van 29 maart 2019, ECLI:NL:RVS:2019:1001. Zie ook de uitspraak van de meervoudige kamer van deze rechtbank van 18 oktober 2024, ECLI:NL:RBDHA:2024:16963. Dit volgt uit B1/4.1.2. van de Vreemdelingencirculaire 2000. Uitspraak van rechtbank en zittingsplaats Den Haag, 7 mei 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:10884. Artikel 7:3, onder b, van de Awb.