RECHTBANK LIMBURG Zittingsplaats Roermond Bestuursrecht zaaknummer: ROE 25/1729 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 3 november 2026 in de zaak tussen [eiser] , uit [woonplaats] , eiser (gemachtigde: mr. S.D. Worotikan), en de minister van Infrastructuur en Waterstaat, verweerder (gemachtigde: L.C. Joustra en R.J. Brighton). Als derde-partij neemt aan de zaak deel: Maasgrind Ontwikkeling B.V. uit Maasbracht (vergunninghoudster). Samenvatting 1. Deze uitspraak gaat over de aan vergunninghoudster verleende omgevingsvergunning voor de beperkingengebiedactiviteit met betrekking tot een waterstaatswerk in beheer bij het Rijk, voor de bouw van een uitkijktoren. Verweerder heeft het bezwaar van eiser niet-ontvankelijk verklaard wegens het ontbreken van belanghebbendheid. Eiser is het hier niet mee eens en voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. 1.1. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep van eiser ongegrond is. Verweerder heeft terecht overwogen dat eiser geen belanghebbende is. Eiser krijgt dus geen gelijk. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Procesverloop Bij besluit van 4 februari 2025 (het primaire besluit) heeft verweerder op grond van de Omgevingswet aan vergunninghoudster een omgevingsvergunning verleend voor de beperkingengebiedactiviteit met betrekking tot een waterstaatswerk in beheer bij het Rijk, voor de bouw van de uitkijktoren ‘ [naam] ’ op het perceel, kadastraal bekend als gemeente [kadasternummer] . Eiser heeft hiertegen bezwaar gemaakt. Bij besluit van 4 juli 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser niet-ontvankelijk verklaard wegens het ontbreken van belanghebbendheid. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. De rechtbank heeft het beroep op 9 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en de gemachtigden van eiser en verweerder. Overwegingen Totstandkoming van het bestreden besluit 2. Vergunninghoudster heeft op 2 december 2024 een aanvraag ingediend voor een beperkingengebiedactiviteit ten behoeve van het realiseren van de uitkijktoren de [naam] op het perceel, kadastraal bekend als gemeente [kadasternummer] . De locatie van de uitkijktoren ligt in een oppervlaktewaterlichaam waar Rijkswaterstaat de beheerder van is. Eiser is woonachtig aan de [adres] te [woonplaats] . 2.1. Verweerder heeft bij het primaire besluit de aangevraagde omgevingsvergunning verleend, omdat de in de vergunning opgenomen voorschriften de doelstellingen van het waterbeheer voldoende beschermen. 2.2. Eiser heeft bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit. In het bestreden besluit heeft verweerder, voor zover relevant, het bezwaar van eiser niet-ontvankelijk verklaard wegens het ontbreken van belanghebbendheid. Verweerder heeft dit gebaseerd op het afstand- en zichtcriterium. 2.3. Eiser is het niet eens met het bestreden besluit en heeft daarom beroep ingesteld. Beoordeling 3. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eiser niet als belanghebbende bij de omgevingsvergunning kan worden aangemerkt. Volgens verweerder kan er voor het afstand- en zichtcriterium aansluiting worden gezocht bij de jurisprudentie inzake windmolens. Omdat de uitkijktoren 83 meter hoog zal worden en eiser woonachtig is op een afstand die groter is dan 830 meter, is eiser volgens verweerder geen belanghebbende. Ook ligt de woning van eiser niet in het beperkingengebied waardoor ook vanuit dit oogpunt eiser volgens verweerder niet als belanghebbende kan worden aangemerkt. 4. Eiser heeft zich op het standpunt gesteld dat vanuit de te realiseren uitkijktoren direct en ongehinderd zicht zal ontstaan op de woning van eiser. Volgens eiser is er door de aard en het doel van de uitkijktoren sprake van een directe visuele verbinding die de persoonlijke levenssfeer aantast. 5. De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of verweerder terecht eiser niet als belanghebbende heeft aangemerkt en daarmee het bezwaar van eiser niet-ontvankelijk heeft kunnen verklaren. 5.1. In artikel 1:2, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is geregeld dat onder belanghebbende wordt verstaan: ‘’degene wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken’’. Uit vaste rechtspraak volgt dat degene die een voldoende objectief en actueel, eigen en persoonlijk belang heeft dat rechtstreeks betrokken is bij het bestreden besluit, belanghebbende is als bedoeld in artikel 1:2, eerste lid, van de Awb. Wie rechtstreeks feitelijke gevolgen ondervindt van een activiteit waarop het besluit ziet, is in beginsel belanghebbende bij dat besluit. Daarbij is bij een verleende omgevingsvergunning van belang welke activiteiten de betreffende omgevingsvergunning mogelijk maakt. Het criterium ‘gevolgen van enige betekenis’ van de activiteit is een correctie op dit uitgangspunt. Zonder gevolgen van enige betekenis heeft iemand geen persoonlijk belang bij het besluit. Hij onderscheidt zich dan onvoldoende van anderen. Rechtstreeks belang 6. De rechtbank overweegt dat aan vergunninghoudster een omgevingsvergunning is verleend voor een beperkingengebiedactiviteit en niet voor de daadwerkelijke bouw van de uitkijktoren. De vereiste omgevingsvergunning die betrekking heeft op een wateractiviteit in een beperkingengebied kan alleen verleend worden indien de activiteit verenigbaar is met het belang van: a. het voorkomen en waar nodig beperken van overstromingen, wateroverlast en waterschaarste; b. het beschermen en verbeteren van de chemische en ecologische kwaliteit van watersystemen; en c. het vervullen van maatschappelijke functies door watersystemen. 6.1. De rechtbank is van oordeel dat eiser geen rechtstreeks belang heeft bij de verleende omgevingsvergunning. De betekenis van de verleende omgevingsvergunning is gelegen in de waterstaatkundige kwaliteit van het betreffende beperkingengebied. De uiterlijke verschijningsvorm van de uitkijktoren is voor de waterstaatkundige beoordeling niet relevant. Het gaat om het volume dat een bouwwerk in beslag neemt voor zover dat invloed kan hebben op de waterstaatkundige kwaliteit. In de omgevingsvergunning is in voorschrift 1 opgenomen dat de uitkijktoren dient te worden gemaakt en behouden ter plaatse zoals is aangegeven op de bij de beschikking behorende tekening. Dat in dit voorschrift is opgenomen dat de bij de omgevingsvergunning overgelegde tekening gevolgd moet worden wil nog niet zeggen dat de nog aan te vragen omgevingsvergunning voor de bouwactiviteit met de in de tekening vermelde hoogte vergund mag worden. Welke uitkijktoren en in welke omvang er gerealiseerd mag worden, wordt, onder meer, geregeld in het Omgevingsplan. Het doel van het voorschrift is het vastleggen van de waterstaatkundige situatie waarmee bij de beoordeling rekening is gehouden. Eiser is niet woonachtig in het beperkingengebied en zal daardoor geen wateroverlast kunnen ondervinden. Het is niet doorslaggevend of eiser zicht heeft op de nog te realiseren uitkijktoren. Van een rechtstreeks belang is dus geen sprake. Persoonlijk belang 7. De rechtbank overweegt ten overvloede dat er ook geen sprake is van een persoonlijk belang. De kortste afstand van het perceel waar de uitkijktoren op zal worden gerealiseerd tot aan de flat waar eiser woonachtig is, bedraagt ongeveer 1,75 kilometer. Dat nog niet duidelijk is waar de toren precies komt op het perceel doet daar niet aan af, want de afstand van de uitkijktoren tot aan de flat kan niet kleiner zijn dan 1,75 kilometer gelet op de perceelsgrens. Eiser heeft aannemelijk gemaakt dat er vanaf de uitkijktoren zicht is op zijn flat, maar de afstand is dermate groot dat er geen sprake is van feitelijke gevolgen van enige betekenis. Ook de bedoeling van een uitkijktoren, namelijk zicht hebben op de omgeving, maakt gelet op de afstand niet dat er gevolgen van enige betekenis zijn. 8. Nu de rechtbank van oordeel is dat eiser niet als belanghebbende kan worden aangemerkt, komt zij niet toe aan een inhoudelijke beoordeling. Conclusie en gevolgen 9. Verweerder heeft het bezwaar van eiser terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep is ongegrond en eiser krijgt dus geen gelijk. 9.1. Eiser krijgt het griffierecht niet terug en er bestaat ook geen aanleiding voor een proceskostenvergoeding. Beslissing De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door mr. M.B.L. van der Weele, rechter, in aanwezigheid van mr. K.J.M. Thelen, griffier. Uitgesproken in het openbaar op: 3 november 2026 griffier de is rechter is verhinderd deze uitspraak te ondertekenen Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: 3 november 2026 Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 23 augustus 2017, ECLI:NL:RVS:2017:2271. Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 16 maart 2016, ECLI:NL:RVS:2016:737. Artikel 8:84, eerste lid, van het Besluit kwaliteit leefomgeving.