RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: UTR 25/5048 proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer van 31 maart 2026 in de zaak tussen [eiser] , uit [woonplaats] , eiser (gemachtigde: mr. J.C.N.T. van Haren), en de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, (gemachtigde: mr. D.L. van der Wijst). Inleiding In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de weigering om aan hem een Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG) te verlenen. Eiser heeft deze VOG aangevraagd voor de functie van buschauffeur. De staatssecretaris heeft deze aanvraag met het besluit van 19 februari 2025 afgewezen omdat op het uittreksel justitiële documentatie van eiser strafbare feiten staan vermeld binnen de terugkijktermijn. Deze strafbare feiten vormen volgens de staatssecretaris, indien herhaald, een belemmering voor de behoorlijke uitoefening van de functie van buschauffeur. Ook vindt de staatssecretaris dat het belang van de samenleving bij bescherming tegen de risico’s zwaarder dienen te wegen dan het belang dat eiser heeft bij afgifte van de VOG. Met het bestreden besluit van 18 juli 2025 op het bezwaar van eiser is de staatssecretaris bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. De staatssecretaris heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. De rechtbank heeft het beroep van eiser tegen het bestreden besluit van de staatssecretaris op 31 maart 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de staatssecretaris. Na afloop van zitting heeft de rechtbank onmiddellijk uitspraak gedaan. Beoordeling door de rechtbank 1. De rechtbank is van oordeel dat de staatssecretaris aan eiser geen VOG hoefde verstrekken. De rechtbank verklaart het beroep dan ook ongegrond. Wel ziet de rechtbank in de toepassing van artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) aanleiding om de staatssecretaris het door eiser betaalde griffierecht te laten vergoeden en de staatssecretaris te veroordelen in de door eiser gemaakte proceskosten in beroep. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 2. De staatssecretaris beoordeelt een aanvraag voor een VOG aan de hand van de Beleidsregels VOG-NP-RP 2025 (de beleidsregels). Daarin staat dat wordt getoetst aan het objectieve en het subjectieve criterium. 3. Het objectieve criterium houdt in dat de staatssecretaris een VOG weigert als er binnen de terugkijktermijn justitiële gegevens over de aanvrager zijn aangetroffen, die – als ze worden herhaald – een risico vormen voor de functie waarvoor de VOG is aangevraagd. 4. De staatssecretaris heeft de VOG van eiser geweigerd, omdat op het uittreksel justitiële documentatie van eiser strafbare feiten staan vermeld. Voor deze functie geldt een terugkijktermijn van vier jaar. Omdat eiser binnen de terugkijktermijn in detentie zat of onder toezicht stond van justitie, heeft de staatssecretaris de terugkijktermijn verlengd. De staatssecretaris heeft erkend dat de verlengde terugkijktermijn in het bestreden besluit niet juist staat vermeld. Ook staat in het bestreden besluit per abuis dat er sprake was van een voorwaardelijke taakstraf in plaats van een onvoorwaardelijke taakstraf. Dit maakt dat er sprake is van een zorgvuldigheidsgebrek. De rechtbank ziet echter aanleiding om dit gebrek te passeren met toepassing van artikel 6:22 van de Awb omdat aannemelijk is dat eiser hierdoor niet is benadeeld. 5. Binnen de (verlengde) terugkijktermijn trof de staatssecretaris strafbare feiten aan. Op 20 september 2023 is eiser veroordeeld wegens mishandeling onder strafverzwarende omstandigheden tot een gevangenisstraf van 70 dagen (waarvan 48 voorwaardelijk) met een proeftijd van 3 jaar, met bijzondere voorwaarden. Op 31 mei 2023 is eiser veroordeeld wegens mishandeling tot een voorwaardelijke taakstraf van 60 uur met een proeftijd van 3 jaar, met bijzondere voorwaarden. Deze proeftijd is met 1 jaar verlengd. Op 31 maart 2021 is eiser veroordeeld wegens mishandeling tot een geldboete van € 400,-. 6. Omdat deze justitiële gegevens over eiser zijn aangetroffen, is aan het objectieve criterium voldaan. Eisers betoog over dat zijn detentie niet heeft geleid tot veroordelingen volgt de rechtbank dan ook niet. Daarnaast heeft de staatssecretaris toegelicht dat de detentieperioden worden gebruikt om de terugkijktermijn te verlengen en niet om het objectief criterium te beoordelen. 7. De staatssecretaris kan op grond van paragraaf 3.1.4 van de beleidsregels, ondanks dat voldaan is aan het objectieve criterium, toch overgaan tot verstrekking van de VOG als het belang van de aanvrager zwaarder weegt dan het belang van de samenleving (het subjectieve criterium). De vraag die de rechtbank moet beantwoorden is of het belang van eiser in dit geval zwaarder moet wegen. 8. Eiser voert aan dat de staatsecretaris geen of onvoldoende gewicht heeft gegeven aan de deskundige van de reclassering, die bij uitstek geschikt is om een risico inschatting op eiser kan geven. Daarnaast is eiser zeer schuldbewust en heeft hij geen enkel contact meer met personen uit het negatieve netwerk. Ook wil eiser graag de verantwoordelijkheid van een buschauffeur dragen en zal een misstap uitblijven omdat hij therapie heeft gevolgd bij [instelling] . Er is dan ook geen risico van geweldpleging in de context van de functie van buschauffeur. Verder voert eiser aan dat de eerste veroordeling slechts een voorwaardelijke taakstraf betreft en de laatste veroordeling een geldboete. Dit heeft te maken met de geringe ernst van de feiten volgens eiser. Tot slot vindt eiser dat de nadelige gevolgen van het bestreden besluit evident onevenredig zijn met het besluit te dienen doel. 9. De rechtbank is van oordeel dat de staatssecretaris geen VOG hoefde te verstrekken op grond van het subjectieve criterium. De staatssecretaris mocht – gelet op de ernst van de strafbare feiten, de herhaling ervan, het beperkte tijdsverloop en het feit dat er nog twee proeftijden lopen – vinden dat de door eiser genoemde omstandigheden niet zwaar genoeg wegen om in aanmerking te komen voor een VOG. De rechtbank ziet, net als de staatssecretaris, dat de reclassering positief is over eiser en dat hij zijn behandeling positief heeft afgesloten. Dat is echter onvoldoende om de belangenafweging in het voordeel van eiser te laten uitvallen. Het is aan eiser om te laten zien dat hij ook na afloop van zijn proeftijd niet terugvalt in oud gedrag. Eiser heeft niet toegelicht of onderbouwd wat maakt dat het bestreden besluit zo onevenredig is dat het niet in stand kan blijven. Daarnaast is ook niet gebleken dat eiser geen andere werkzaamheden (tijdelijk) kan uitvoeren. Conclusie en gevolgen Het beroep is ongegrond. Het bestreden besluit kan in stand blijven. Dat betekent dat de staatssecretaris geen VOG aan eiser hoefde te verstrekken. Wel ziet de rechtbank in de toepassing van artikel 6:22, van de Awb, aanleiding om de staatssecretaris het door eiser betaalde griffierecht te laten vergoeden. De rechtbank veroordeelt de staatssecretaris ook in de door eiseres gemaakte proceskosten in beroep. Deze stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht vast op € 1.868,- (hierbij geldt 1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 934,- en wegingsfactor gemiddeld). Partijen zijn gewezen op de mogelijkheid om tegen de mondelinge uitspraak in hoger beroep te gaan op de hieronder omschreven wijze. Beslissing De rechtbank verklaart beroep ongegrond. Deze uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 31 maart 2026 door mr. I. Helmich, rechter, in aanwezigheid van mr. K.E. Pruntel, griffier. griffier rechter Een afschrift van dit proces-verbaal is verzonden aan partijen op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop dit proces-verbaal is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.