RECHTBANK Midden-Nederland Civiel recht Zittingsplaats Lelystad Zaaknummer: C/16/617274 / KL ZA 26-237 Vonnis in kort geding van 23 oktober 2026 in de zaak van 1 [eiser sub 1] , wonende te [woonplaats] , hierna te noemen: [eiser sub 1] , 2. [eiser sub 2], wonende te [woonplaats] , hierna te noemen: [eiser sub 2] , eisende partijen, hierna samen te noemen: [eiser sub 1] en [eiser sub 2] , advocaat: mr. A. Laghmouchi, tegen DE STAAT DER NEDERLANDEN (MINISTERIE VAN FINANCIËN, DIRECTORAAT-GENERAAL BELASTINGDIENST), zetelend te 's-Gravenhage, gedaagde partij, hierna te noemen: de Belastingdienst, advocaat: mr. G.J. Harryvan en mr. J.J.G. Bouma. 1De procedure 1.1 De volgende stukken zitten in het procesdossier: - de dagvaarding met 50 producties;- de conclusie van antwoord met 17 producties; - de akte eiswijzing met de aanvullende producties 51, 52, 53a en 53b. 1.2 Op 9 oktober 2026 heeft de mondelinge behandeling plaatsgevonden. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat er is besproken en de advocaten van partijen hebben spreekaantekeningen voorgedragen, die ook aan het procesdossier zijn toegevoegd. Aan het eind van de zitting heeft de rechter bepaald dat uiterlijk op 30 oktober 2026 vonnis zal worden gewezen. Het vonnis is eerder klaar, dus wordt vandaag uitgesproken. 2De kern van de zaak 2.1 In het vonnis van 7 juli 2026 (hierna: het dwangsomvonnis) zijn [eiser sub 1] en [eiser sub 2] op straffe van verbeurte van een dwangsom veroordeeld tot het verlenen van medewerking aan de verstrekking van bepaalde informatie aan de Belastingdienst. [eiser sub 1] en [eiser sub 2] menen dat zij aan de veroordeling hebben voldaan. Ze vorderen in deze procedure onder meer schorsing c.q. staking van de (verdere) executie van het vonnis, in het bijzonder de dwangsomveroordeling daarin, en opheffing van (een deel van) de beslagen die de Belastingdienst ter executie van het vonnis heeft gelegd. Voor zover nog niet aan de veroordelingen is voldaan, vorderen [eiser sub 1] en [eiser sub 2] dat de dwangsommen worden opgeheven, de looptijd ervan wordt opgeschort of de dwangsommen worden verminderd. De Belastingdienst stelt zich op het standpunt dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] niet (volledig) aan de veroordelingen hebben voldaan, terwijl dat wel mogelijk is. De voorzieningenrechter stelt de Belastingdienst in het gelijk en wijst de vorderingen van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] af. 3De achtergrond 3.1 In het dwangsomvonnis is, voor zover van belang, het volgende beslist: ‘De voorzieningenrechter 4.1. veroordeelt [eiser sub 1] en [eiser sub 2] om binnen twee weken, na betekening van dit vonnis, op grond van artikel 47 lid 1 AWR volledig en onvoorwaardelijk mee te werken aan de verstrekking van de navolgende informatie voor de jaren 2013 tot en met heden: een ingevulde “verklaring vermogen in het buitenland”; een overzicht van alle onroerende zaken die zij in Dubai hebben gekocht, inclusief documenten die aan de aankoop ten grondslag liggen en een verklaring van het vermogen waarmee het onroerend goed is gekocht; een overzicht van het onroerend goed dat op zij op dit moment in bezit hebben en in het verleden in hun bezit hebben gehad in het buitenland, waarbij wordt aangeven wat de aan- en verkoopdatum van het onroerend goed is en wat de waarde van het onroerend goed is geweest, tezamen met de onderliggende stukken; alle documentatie die betrekking heeft op de verhuur van onroerende goederen in het buitenland, inclusief documenten die aan die verhuur ten grondslag liggen en een overzicht van alle huurinkomsten; en verklaring over het buitenlandse onroerende goed van de inmiddels overleden moeder van de heer [eiser sub 1] , mevrouw [A] . De verklaring dient in te gaan op de levering ervan, de wijze van financieren en, in het geval het onroerend goed niet is geleverd, wat met het aankoopbedrag is gebeurd en hoeveel zij daarvan hebben geërfd; een overzicht van alle buitenlandse bankrekeningen die zij hebben aangehouden; afschriften van alle binnenlandse bankrekeningen (zakelijk en privé) die zij hebben (gehad), alleen indien en voor zover deze nog niet zijn aangeleverd; alle documentatie die zij hebben aangeleverd bij financiële instellingen in het kader van het openen (en eventueel sluiten) van (creditcard)rekeningen een verklaring van de herkomst van het vermogen op buitenlandse bankrekeningen en creditcards; indien zij niet langer in het bezit zijn van vermogen in Dubai: een verklaring van wat zij hebben gedaan met het in het verleden aanwezige vermogen en waar dat vermogen zich nu bevindt; een verklaring over de relatie die zij hebben met de onderneming [bedrijf 1] , tezamen met onderliggende documentatie. Daaronder ook begrepen welke inkomsten zij hebben ontvangen van deze onderneming; een verklaring over de relatie die zij hebben met de onderneming [bedrijf 2] , tezamen met onderliggende documentatie. Daaronder ook begrepen welke inkomsten zij hebben ontvangen van deze onderneming; een verklaring bij welke andere ondernemingen (rechtspersonen en niet- rechtspersonen) zij een belang hadden of hebben en/of werkzaamheden (in de breedste zin van het woord) voor hebben verricht; een overzicht van alle afgesloten kapitaal-en levensverzekeringen, inclusief onderliggende documentatie; indien verzekeringen zijn stopgezet: het verstrekken van relevante documentatie daaromtrent en een verklaring op welke rekening de uitbetaling heeft plaatsgevonden; alle beschikbare documenten over de beweerdelijke Joint Venture, zoals oprichtingsdocumenten, jaarrekeningen en (financiële) administratie, alsmede de gevoerde correspondentie. 4.2. veroordeelt [eiser sub 1] en [eiser sub 2] om een antwoord te geven op eventuele vervolgvragen van de Belastingdienst over de onderwerpen genoemd onder 4.1, op de door de inspecteur aangegeven wijze en binnen de door de inspecteur nader te bepalen termijn, 4.3. veroordeelt [eiser sub 1] en [eiser sub 2] dat zij, overeenkomstig artikel 49 AWR, de onder 4.1 en 4.2 bedoelde inlichtingen en/of verklaringen duidelijk, stellig en zonder voorbehoud verstrekken, 4.5. veroordeelt [eiser sub 1] en [eiser sub 2] om aan de Belastingdienst een dwangsom te betalen van € 2.500,00 voor iedere dag of gedeelte daarvan dat zij niet aan de hoofdveroordelingen voldoen, tot een maximum van € 500.000,00 is bereikt, (...)’ 3.2 Het dwangsomvonnis is op 8 juli 2026 betekend, zodat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] uiterlijk op 22 juli 2026 aan de veroordeling in rechtsoverweging 4.1 van dat vonnis hadden moeten voldoen. 4De beoordeling het toetsingskader in dit executiegeschil 4.1 Een vonnis waarin een veroordeling op straffe van verbeurte van een dwangsom is uitgesproken, geeft de bevoegdheid dwangsommen te executeren. Voor de executie van de dwangsommen is vereist dat de geëxecuteerde niet aan de veroordelingen heeft voldaan. Op de executant rusten de stelplicht en bewijslast ten aanzien van het niet voldoen door de andere partij aan de veroordelingen. 4.2 Als tussen partijen onenigheid bestaat over de executie, kan een executiegeschil aanhangig worden gemaakt op grond van artikel 438 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben tijdens de mondelinge behandeling desgevraagd verklaard dat geen hoger beroep is ingesteld van het vonnis van 7 juli 2026. Een executierechter heeft bij een vordering tot opheffing van een executoriaal beslag en staking van de executie van dwangsommen dan slechts een beperkte taak. Hij kan alleen in de executie ingrijpen indien (a) geen dwangsommen zijn verbeurd omdat tijdig en volledig aan het te executeren vonnis is voldaan, (b) de verbeurde dwangsommen reeds volledig zijn voldaan of (c) de executant zich door de executie schuldig maakt aan misbruik van bevoegdheid. De executierechter zal bij de beantwoording van de vraag of dwangsommen zijn verbeurd (zie hiervoor onder a) moeten onderzoeken of de prestatie is verricht waaraan de dwangsom als sanctie is verbonden. Dat wil zeggen: hij moet de ter uitvoering van het veroordelend vonnis verrichte handelingen toetsen aan de inhoud van de veroordeling zoals deze door uitleg moet worden vastgesteld. De rechter heeft dan dus niet tot taak de rechtsverhouding tussen partijen zelfstandig opnieuw te beoordelen. Het dictum moet worden uitgelegd met inachtneming van de overwegingen die tot de beslissing hebben geleid. Bij het geven van deze uitleg moet het doel en de strekking van de veroordeling tot richtsnoer worden genomen, in die zin dat de veroordeling niet verder strekt dan tot het bereiken van het daarmee beoogde doel. 4.3 De vraag rijst wat dit betekent voor de situatie dat de geëxecuteerde, zoals hier, in kort geding staking of schorsing van de executie vordert. De rechter in kort geding moet dan beoordelen of de bodemrechter, als in het executiegeschil een bodemprocedure wordt gevoerd, tot het oordeel zal komen dat de dwangsommen zijn verbeurd. Dat betekent dat de voorzieningenrechter een inschatting zal moeten maken van de kans dat de executant in een eventuele bodemprocedure er in zal slagen te bewijzen dat de geëxecuteerde niet (volledig) aan de veroordeling heeft voldaan. Gelet op het feit dat de bewijslast op de executant rust, is een vordering tot schorsing van de executie in beginsel toewijsbaar wanneer niet met voldoende mate van zekerheid kan worden vastgesteld dat de geëxecuteerde niet (volledig) aan de veroordeling heeft voldaan. 4.4 Verder geldt dat de rechter die een dwangsom heeft opgelegd op grond van artikel 611d lid 1 Rv, op vordering van de geëxecuteerde, kan ingrijpen wanneer sprake is van onmogelijkheid om aan de veroordeling te voldoen. Daarvan kan sprake zijn in een situatie waarin het onredelijk zou zijn om meer inspanning en zorgvuldigheid te vergen dan de geëxecuteerde heeft betracht. De stelplicht en bewijslast rusten bij een beroep op artikel 611d Rv op de partij die zich beroept op de onmogelijkheid om aan de veroordeling te voldoen. de uitleg van de dwangsomveroordeling 4.5 Partijen twisten over het antwoord op de vraag of [eiser sub 1] en [eiser sub 2] de dwangsom zoals bedoeld in rechtsoverweging 4.5 van het dwangsomvonnis gezamenlijk verbeuren of ieder van hen afzonderlijk. 4.6 De Belastingdienst heeft in de procedure die tot het dwangsomvonnis heeft geleid met dezelfde dagvaarding voor afzonderlijke berechting vatbare vorderingen ingesteld tegen verschillende partijen. Op grond van artikel 47 lid 1 gelezen in samenhang met artikel 49 lid 1 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) rust immers op zowel [eiser sub 1] als [eiser sub 2] een informatieplicht om alle informatie die mogelijk relevant is voor de belastingheffing stellig, duidelijk en zonder voorbehoud te verstrekken. De vorderingen zijn door de Belastingdienst ingesteld met het oog op het afdwingen van de nakoming van deze verplichting. Dat in het dwangsomvonnis de vorderingen zijn toegewezen betekent dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] ieder afzonderlijk zijn veroordeeld om de in het vonnis vermelde informatie aan de Belastingdienst te verstrekken. Aan deze afzonderlijke veroordelingen is de dwangsom verbonden. [eiser sub 1] en [eiser sub 2] kunnen ieder voor zich besluiten of, wanneer en hoe zij aan de veroordelingen in het vonnis willen voldoen. Bovendien kan niet uitgesloten worden dat voor ieder van hen iets anders nodig is om aan hun respectievelijke verplichtingen te voldoen. Daarom is er geen grondslag om te veronderstellen dat de dwangsom niet aan ieder van hen afzonderlijk is opgelegd. De enkele stelling van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] , dat de voorzieningenrechter het maximumbedrag van de gevorderde dwangsom heeft beperkt tot € 500.000,00 en dat met twee afzonderlijke dwangsommen met dat maximumbedrag alsnog het gevorderde maximum van € 1.000.000,00 kan worden bereikt, is daarvoor onvoldoende. In de rechtsoverweging van het dwangsomvonnis waarin deze beperking door de voorzieningenrechter wordt gemotiveerd, te weten rechtsoverweging 3.22, is te lezen dat de rechter de vordering van de Belastingdienst zo heeft begrepen dat zij vordert ‘dwangsommen te verbinden aan de jegens [eiser sub 1] en [eiser sub 2] uit te spreken bevelen tot informatieverstrekking voor het geval niet aan deze bevelen wordt voldaan’. Met andere woorden: de Belastingdienst heeft gevorderd aan meer dan één bevel tot informatieverstrekking meer dan één dwangsom met een maximumbedrag van € 1.000.000,00 op te leggen. Deze vordering is vervolgens toegewezen, waarbij is beslist dat “de gevorderde dwangsom zal worden beperkt tot € 2.500,00 per dag en het maximumbedrag zal worden gesteld op € 500.000,00.” Dat betekent dat de dwangsom voor ieder van hen afzonderlijk is beperkt tot een bedrag van € 500.000,00. Het dwangsomvonnis biedt geen aanknopingspunten om te kunnen concluderen dat de dwangsommen van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] bij elkaar opgeteld niet kunnen oplopen tot een bedrag van € 1.000.000,00. de afwijzing van de vorderingen tot schorsing c.q. staking van de executie en opheffing van (een deel van) de beslagen die de Belastingdienst ter executie van het vonnis heeft gelegd 4.7 De voorzieningenrechter zal de vorderingen van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] tot schorsing c.q. staking van de executie van het dwangsomvonnis afwijzen. Datzelfde geldt voor de vordering tot opheffing van (een deel van) de beslagen die de Belastingdienst ter executie van het vonnis heeft gelegd. De reden daarvoor is dat de Belastingdienst in dit kort geding voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] aan meer dan één van de onderdelen (a) tot en met (p) van de veroordeling in rechtsoverweging 4.1 van het dwangsomvonnis niet (volledig) hebben voldaan, terwijl dat wel mogelijk is. De voorzieningenrechter zal zich hierna beperken tot een bespreking van een aantal van deze onderdelen, aangezien partijen het erover eens zijn dat de dwangsom al verbeurd is als [eiser sub 1] en [eiser sub 2] aan één van de onderdelen niet hebben voldaan. Aan een bespreking van de overige onderdelen wordt alleen om die reden niet toegekomen. de onderdelen (a), (i) en (j) 4.8 [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben op 17 juli 2026 een ingevulde ‘verklaring vermogen in het buitenland’ ingediend bij de Belastingdienst. Daarin is opgegeven dat zij ‘geen bezittingen’ en ‘geen schuld’ hebben in het buitenland en is als toelichting daarop gegeven ‘zie werking Joint-Venture overeenkomst’ en als overige opmerking ‘vermogen is ter beschikking gesteld door de investeerder’. Wat betreft het vermogen op buitenlandse bankrekeningen, hebben zij in hun brief van 17 juli 2026 verklaard dat zij nooit vermogen hebben gestald op de bij de Belastingdienst bekende bankrekeningnummers. De Belastingdienst meent dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] beschikken, of hebben beschikt over eigen vermogen in het buitenland en wel vóórdat zij tot de vermeende Joint-Venture toetraden. 4.9 De Belastingdienst heeft in dat kader gewezen op 26 bankrekeningen die [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben gehad in het buitenland. De Belastingdienst heeft ter onderbouwing hiervan twee e-mailberichten van 2 februari 2026 in het geding gebracht (producties 4 en 5 bij de conclusie van antwoord). Het eerste e-mailbericht is van [eiser sub 2] aan Emirates NBD. Daarin staat, voor zover van belang, het volgende: ‘Dear sir/madam, We are reaching out to you with a serious and humble request to you. In 2025 we have made several attempts by passing by and extensive phone calls to your bank trying to get information and extractions of the bank accounts we used to have in the past. I have been told that this is not possible - because after 5 years - there are no records available. Is this the case? I used to have several multi-currency accounts in the period between 2013-2019. Personal data: Mr. [eiser sub 1] (…) Bank accounts : [nummer] Would it be possible to provide us extractions from the moment of opening until closure of the above-mentioned accounts. (…).’ Het tweede e-mailbericht is van [eiser sub 1] aan Emirates NBD. Daarin staat, voor zover van belang, het volgende: ‘Dear sir/madam, We are reaching out to you with a serious and humble request to you. In 2025 we have made several attempts by passing by and extensive phone calls to your bank trying to get information and extractions of the bank accounts we used to have in the past. I have been told that this is not possible - because after 5 years - there are no records available. Is this the case? I used to have several multi-currency accounts in the period between 2013-2019. Personal data : Ms. [eiser sub 2] (…) Bank accounts : [nummer] Would it be possible to provide us extractions from the moment of opening until closure of the above-mentioned accounts. (…).’ 4.10 [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben onvoldoende weersproken dat zij 26 bankrekeningen hebben gehad in het buitenland. [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben immers in hun eigen e-mailberichten deze bankrekeningen genoemd. Op de mondelinge behandeling hebben ze aangevoerd dat ze slechts de door de Belastingdienst genoemde bankrekeningnummers hebben doorgestuurd naar Emirates NBD, terwijl zij eigenlijk maar tien van de nummers herkenden en de overige zestien niet. Dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] op enig moment een voorbehoud of onderscheid tussen de bankrekeningnummers hebben gemaakt, hetzij ten opzichte van Emirates NBD hetzij ten opzichte van de Belastingdienst, is niet gesteld en anderszins ook niet gebleken. Dat had wel voor de hand gelegen als zij daadwerkelijk het overgrote deel van de bankrekeningnummers niet herkenden. Integendeel, in hun brief van 17 juli 2026 hebben [eiser sub 1] en [eiser sub 2] met betrekking tot onderdeel (f) verklaard dat de in de twee e-mailberichten genoemde bankrekeningen alle rekeningen zijn die zij in het buitenland hielden. 4.11 Uit een overzicht van de bankrekening van [eiser sub 1] met nummer [nummer] dat de Belastingdienst in het geding heeft gebracht (productie 6 bij de conclusie van antwoord) blijkt dat op 19 januari 2011 een bedrag van € 161.425,72 op die rekening is bijgeschreven door een andere bankrekening van [eiser sub 1] met nummer [nummer] . De Joint Investment Capital Agreement is van 14 maart 2011. Dat betekent dat [eiser sub 1] vóór het sluiten van deze overeenkomst heeft beschikt over dit vermogen. [eiser sub 1] en [eiser sub 2] zijn in het dwangsomvonnis weliswaar veroordeeld mee te werken aan de verstrekking van informatie vanaf 2013, maar onderdeel (j) verplicht hen een verklaring te geven van wat zij hebben gedaan met het in het verleden aanwezige vermogen en waar dat vermogen zich nu bevindt. [eiser sub 1] heeft niet, althans onvoldoende onderbouwd bestreden dat over het bedrag van € 161.425,72 niet is verklaard wat daarmee is gedaan en waar dat geld zich nu bevindt. 4.12 Uit een transactieoverzicht dat de Belastingdienst heeft verkregen via zijn ‘Central Liaison Office’ (CLO) (producties 7 en 8 bij de conclusie van antwoord) blijkt dat op 7 januari 2019, 3 april 2019 én 13 juli 2019 door [eiser sub 2] gelden zijn ontvangen op haar bankrekening met nummer [nummer] . Het gaat om steeds een bedrag van 25.000 VAE-dirham. Die gelden zijn overgemaakt door ‘ [B] ’. Ook blijkt uit het transactieoverzicht dat op 25 juli 2019 door [eiser sub 1] gelden zijn ontvangen op zijn bankrekening met nummer [nummer] . Het gaat om een bedrag van 69.832,75 dollar. Dat geld is afkomstig van ‘ [naam 1] ’. Daarnaast blijkt uit het transactieoverzicht dat [eiser sub 2] twee bedragen van respectievelijk 503.833,00 VAE-dirham en 335.889,00 VAE-dirham heeft overgemaakt van haar bankrekening met nummer [nummer] naar een rekening op naam van ‘ [naam 2] ’. Gelet op het voorgaande is aannemelijk dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] op bovenstaande data vermogen hebben ontvangen op hun buitenlandse bankrekeningen en dat vermogen (deels) hebben verplaatst. Dat vermogen is niet vermeld in de ‘verklaring vermogen in het buitenland’. Bovendien hebben [eiser sub 1] en [eiser sub 2] niet onderbouwd bestreden dat zij over dat vermogen niet hebben verklaard wat de herkomst daarvan is en waar dat geld zich nu bevindt. De stelling van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] dat alle gelden die zij in het buitenland hebben ontvangen aan de investeerder toekwamen en dat de investeerder als enige hun bankrekeningen in het buitenland kon beheren is, zonder nadere onderbouwing die ontbreekt, onaannemelijk. Uit de stellingen van partijen kan worden afgeleid dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] op grond van de Joint Investment Capital Agreement een mandaat hadden tot exploitatie van onroerende zaken en aandelen voor de duur van de overeenkomst. Dat veronderstelt dat zij in zekere zin betrokken zijn geweest bij het beheer van uit de exploitatie ontvangen gelden. Over het ontvangen bedrag van 69.832,75 dollar heeft de Belastingdienst aangevoerd dat het de uitbetaling van een op naam van [eiser sub 1] gesloten levensverzekering betreft. Onbegrijpelijk is waarom de gelden van een op naam van [eiser sub 1] gesloten verzekering zouden toekomen aan de investeerder. het onderdeel (d) 4.13 [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben in hun brief van 17 juli 2026 verklaard dat zij géén huurpenningen hebben ontvangen en niet beschikken over een huuradministratie of betalingsbewijzen. Voor zover al sprake is van huuropbrengsten, kwamen deze volgens hen toe aan de investeerder. De Belastingdienst meent dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] op dit punt meer informatie kunnen verschaffen dan zij tot op heden hebben gedaan. 4.14 De voorzieningenrechter is dit met de Belastingdienst eens. De Belastingdienst heeft een registratieformulier van een huurovereenkomst tussen [eiser sub 2] en ‘ [B] ’ in het geding gebracht (productie 14 bij de conclusie van antwoord). De registratie heeft betrekking op de onroerende zaak ‘ [adres] ’, een zaak waarover [eiser sub 1] en [eiser sub 2] in hun brief van 17 juli 2026 hebben verklaard dat deze op naam van [eiser sub 2] stond geregistreerd. In de registratie staat genoemd als startdatum 25 september 2018 en als einddatum 24 september 2019. Verder staat in de registratie vermeld een huurwaarde van 100.000 VAE-dirham. Dit registratieformulier is weliswaar geen huurovereenkomst, maar in combinatie met de drie betalingen door ‘ [B] ’ aan [eiser sub 2] op 7 januari 2019, 3 april 2019 en 13 juli 2019 die uit het transactieoverzicht blijken, rechtvaardigt het formulier het vermoeden dat [eiser sub 2] , anders dan zij heeft verklaard, wel degelijk huurpenningen heeft ontvangen en de documenten bezit of kan bezitten die aan de verhuur ten grondslag liggen. Dat de huurpenningen uiteindelijk toekwamen aan de investeerder is door [eiser sub 1] en [eiser sub 2] niet onderbouwd en staat dus niet vast. Maar ook als dit wel zo zou zijn doet het ook niet aan de voorgaande conclusie af. De verplichting in onderdeel (d) omvat immers alle documentatie die betrekking heeft op de verhuur van onroerende zaken in het buitenland, ongeacht wat met de huurinkomsten is gebeurd. het onderdeel (h) 4.15 [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben in hun brief van 17 juli 2026 verklaard dat zij niet beschikken over de documentatie in het kader van het openen (en eventueel sluiten) van hun bankrekeningen bij de Emirates NBD en dat zij daaraan ook niet kunnen komen, ondanks hun pogingen daartoe. In deze procedure hebben zij als producties bij de dagvaarding twee berichten van Emirates NBD in het geding gebracht (productie 44a en productie 44b bij de dagvaarding). De eerste heeft betrekking op [eiser sub 2] . Daarin staat dat op 1 oktober 2019 haar bankrekeningen met nummers [nummer] en [nummer] zijn gesloten en dat op 10 oktober 2019 haar bankrekeningen met nummers [nummer] , [nummer] , [nummer] en [nummer] zijn gesloten. De tweede heeft betrekking op [eiser sub 1] . Daarin staat dat op 22 januari 2011 zijn bankrekening met nummer [nummer] is gesloten en dat op 14 november 2019 zijn bankrekeningen met nummers [nummer] , [nummer] en [nummer] zijn gesloten. 4.16 [eiser sub 1] heeft met de verstrekte berichten informatie verschaft over slechts vier van zijn bankrekeningen. Over de resterende acht bankrekeningnummers op zijn naam staat in deze berichten geen informatie. [eiser sub 2] heeft met de verstrekte bevestiging informatie verschaft over slechts zes van haar bankrekeningen. Over de resterende acht bankrekeningnummers op haar naam staat in deze berichten geen informatie. Dat rechtvaardigt op zich de conclusie dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] niet hebben voldaan aan de verplichting in onderdeel (h). Bovendien hebben [eiser sub 1] en [eiser sub 2] geen informatie aangeleverd over een rekening bij de Barclays-bank in Dubai, terwijl zij niet hebben weersproken dat een van hen een aanvraagformulier voor een rekening bij de Barclays-bank heeft ondertekend op 5 april 2011. Datzelfde geldt voor de stelling van de Belastingdienst dat een van hen een bankrekening heeft gehad bij de ADCB-bank. Dat, zoals [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben aangevoerd, dit informatie is die de Belastingdienst pas in de conclusie van antwoord vrijgeeft, wordt door de Belastingdienst weersproken. Bovendien miskennen [eiser sub 1] en [eiser sub 2] daarmee dat de verplichting in onderdeel (h) door hen moet worden nagekomen ongeacht de informatie die de Belastingdienst daarover aan hen vrijgeeft en het moment waarop zij dat doet. de onderdelen (n) en (o) 4.17 [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben in hun brief van 17 juli 2026 verklaard dat een verzekeringsaanvraagformulier bij ‘ [naam 1] ’ is ingevuld, maar dat die aanvraag is beëindigd, in de zin dat het niet heeft geleid tot een lopende verzekering. Ook hebben zij verklaard dat een contract, polisvoorwaarden of betalingsstukken voor deze verzekering nooit in hun bezit zijn geweest. In deze procedure voeren [eiser sub 1] en [eiser sub 2] echter aan dat de polis wel heeft bestaan, maar dat zij daaruit nooit een uitkering hebben ontvangen en dat de polis in 2019 is beëindigd. Ter onderbouwing van dit laatste hebben [eiser sub 1] en [eiser sub 2] een e-mail van [naam 1] ( [naam 1] ) in het geding gebracht, waarin dat wordt bevestigd. De Belastingdienst meent dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] op dit punt meer informatie kunnen verschaffen dan zij tot op heden hebben gedaan. 4.18 In een formulier dat de Belastingdienst in het geding heeft gebracht (productie 9 bij het verweerschrift) staat een opdracht aan [naam 1] voor een uitbetaling van 69.832,75 dollar aan [eiser sub 1] die op 17 juli 2019 is voorbereid en op 18 juli 2019 is goedgekeurd. De stelling van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] , dat dit formulier niet aantoont dat de betaling daadwerkelijk is geïnitieerd en aan wie het geld is voldaan, snijdt geen houdt. Het is aannemelijk dat de betaling door ‘ [naam 1] ’ aan [eiser sub 1] van 69.832,75 dollar op 25 juli 2019 zoals weergegeven in het transactieoverzicht deze uitbetaling betreft. Als de polis inderdaad is beëindigd, brengt de verplichting in onderdeel (o) mee dat relevante documentatie daarover moet worden verstrekt en dat moet worden verklaard op welke rekening de uitbetaling heeft plaatsgevonden. Uit de correspondentie tussen partijen voorafgaand aan deze procedure en het standpunt dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] in deze procedure aannemen, te weten dat de polis in 2019 is beëindigd zonder dat een uitkering heeft plaatsgevonden, volgt dat [eiser sub 1] aan deze verplichting niet heeft voldaan. de afwijzing van de vordering tot opheffing, opschorting of vermindering van de dwangsom 4.19 De voorzieningenrechter zal de vorderingen van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] tot opheffing, opschorting of vermindering van de dwangsom afwijzen. De reden daarvoor is dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] onvoldoende feiten en omstandigheden hebben aangevoerd die de conclusie kunnen rechtvaardigen dat zij al het redelijkerwijs mogelijke hebben gedaan om aan de veroordelingen in het dwangsomvonnis te voldoen, dat dat voor hen onmogelijk is gebleken en dat een prikkel tot nakoming daarom niet meer zinvol is. 4.20 De stelling van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] komt in wezen erop neer dat zij niet de stukken kunnen verkrijgen die nodig zijn om (volledig) te voldoen aan de onderdelen (b), (c), (h) en (p). Voor zover [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben bedoeld dat zij ook aan andere onderdelen niet te kunnen voldoen, hebben zij onvoldoende duidelijk naar voren gebracht welke onderdelen dat zijn. 4.21 Ten aanzien van onderdelen (b) en (c) voeren [eiser sub 1] en [eiser sub 2] aan dat het Dubai Land Department geen stukken verstrekt van meer dan vijf jaar oud aan hen die geen belanghebbende meer zijn. Ter onderbouwing daarvan wordt verwezen naar een verklaring van [C] , de fiscaal adviseur van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] (productie 51 bij de dagvaarding). Daarin staat dat [C] met [eiser sub 1] en [eiser sub 2] in de periode 27 april tot en met 11 mei 2026 bij het Dubai Land Department zijn langs geweest en daar om voornoemde reden geen informatie over ‘Title deeds’ op naam van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben kunnen verkrijgen. De Belastingdienst voert terecht aan dat dit bezoek voorafgaand aan het dwangsomvonnis is gedaan en destijds door de voorzieningenrechter is meegewogen in zijn oordeel dat onaannemelijk is dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] niet meer documenten kunnen verstrekken dan zij hebben gedaan. Dat bezoek kan dan ook niet worden aangemerkt als een inspanning om aan de veroordelingen in het dwangsomvonnis te voldoen. [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben verder aangevoerd dat zij in september 2026 schriftelijke verzoeken hebben gedaan aan het Dubai Land Department en dat op een van die verzoeken niet inhoudelijk is geantwoord en op een ander verzoek nog niet is gereageerd. De termijn voor een reactie op dit laatste verzoek is reeds verstreken. Tot de mogelijkheden van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] behoren in ieder geval nog het verzenden van een sommatiebrief en (het dreigen met) het starten van een juridische procedure. Dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] die mogelijkheden hebben benut, is niet gesteld en anderszins ook niet gebleken. 4.22 Ten aanzien van onderdeel (h) voeren [eiser sub 1] en [eiser sub 2] aan dat Emirates NBD de gegevens van gesloten rekeningen definitief uit haar systemen heeft verwijderd en dat na een bezoek aan een filiaal van de bank in Dubai, tegen betaling, alsnog de sluitingsverklaringen zoals bedoeld in rechtsoverweging 4.15 van dit vonnis zijn verkregen. In rechtsoverweging 4.16 van dit vonnis is overwogen dat die verklaringen betrekking hebben op slechts een deel van de bankrekeningen van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] bij Emirates NBD. Niet in te zien valt waarom [eiser sub 1] en [eiser sub 2] voor de resterende bankrekeningen bij Emirates NBD niet ook een dergelijke verklaring hebben kunnen verkrijgen. Bovendien is in het geheel geen informatie verstrekt over een eventuele bankrekening bij Barclays-bank en een bankrekening bij ADCB bank. 4.23 Ten aanzien van onderdeel (p) voeren [eiser sub 1] en [eiser sub 2] aan dat zij alleen in het bezit waren van de Joint Investment Capital Agreement en een Acknowledgment waarmee [eiser sub 2] aan de overeenkomst is toegevoegd en dat oprichtingsdocumenten, administratie en schriftelijke correspondentie over de overeenkomst niet hebben bestaan. Alle communicatie met de investeerder heeft volgens [eiser sub 1] en [eiser sub 2] mondeling plaatsgevonden. Voor zover de investeerder nog relevante stukken heeft, voeren [eiser sub 1] en [eiser sub 2] aan dat zij hem niet meer kunnen bereiken en dat zij dat zij de afgifte van die stukken niet kunnen afdwingen. De Belastingdienst heeft onweersproken aangevoerd dat [eiser sub 2] tijdens een bespreking van 11 september 2026 heeft verklaard dat zij ook per Whatsapp contact heeft gehad met de investeerder. [eiser sub 1] heeft tijdens de mondelinge behandeling ook verklaard dat hij in ieder geval met feestdagen nog een whatsappbericht heeft gestuurd naar de investeerder. Dit staat haaks op de stelling van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] dat alle communicatie met de investeerder mondeling verliep. De voorzieningenrechter is het met de Belastingdienst eens dat, ook als [eiser sub 1] en [eiser sub 2] niet meer stukken kunnen verstrekken over de Joint Investment Capital Agreement, van hen mag worden verwacht dat zij op zijn minst een heldere verklaring geven over de precieze werking, de oprichting en de beëindiging van de overeenkomst. Dit geldt temeer nu de Joint Investment Capital Agreement in 2011 is gesloten en volgens [eiser sub 1] en [eiser sub 2] pas in 2019 tot een eind is gekomen. Omdat de overeenkomst acht jaar heeft voortgeduurd is onaannemelijk dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] niet meer over de overeenkomst kunnen verklaren dan dat zij tot op heden hebben gedaan. de afwijzing van het verzoek op grond van artikel 22 Rv 4.24 Het verzoek van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] om de Staat te bevelen over te leggen (i) de door haar als producties 6, 7 en 8 in het geding gebrachte stukken in ongelakte vorm, (ii) de door de haar als productie 11 in het geding gebrachte stuk in ondertekende vorm en (iii) de overige stukken van [naam 1] waarover de Staat beschikt, zal worden afgewezen. Daartoe is het volgende redengevend. 4.25 Op grond van het bepaalde in artikel 22 Rv kan de rechter - in elke stand van de procedure - partijen, dan wel één van hen, bevelen bepaalde stellingen toe te lichten of bepaalde bescheiden over te leggen. Of de rechter van die bevoegdheid gebruik maakt is overgelaten aan zijn procesbeleid. Anders dan [eiser sub 1] en [eiser sub 2] kennelijk menen, komt hen op grond van artikel 22 Rv geen vorderingsrecht toe. De Belastingdienst heeft in dit kort geding voldoende aannemelijk gemaakt dat zij in een eventuele bodemprocedure er in zal slagen te bewijzen dat [eiser sub 1] en [eiser sub 2] niet (volledig) aan de veroordelingen in het dwangsomvonnis hebben voldaan. [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hebben daarentegen onvoldoende aannemelijk gemaakt dat het voor hen niet mogelijk is om aan (een deel van) de veroordelingen in het dwangsomvonnis te voldoen. De voorzieningenrechter ziet dan ook geen aanleiding om van haar (discretionaire) bevoegdheid gebruik te maken. [eiser sub 1] en [eiser sub 2] moeten de proceskosten betalen 4.26 [eiser sub 1] en [eiser sub 2] zijn in het ongelijk gesteld en moeten daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van de Belastingdienst worden begroot op: - griffierecht € 735,00 - salaris advocaat € 1.177,00 - nakosten € 189,00 (plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) Totaal € 2.101,00 4.27 De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing. 4.28 De veroordeling wordt (deels) hoofdelijk uitgesproken. Dat betekent dat iedere veroordeelde kan worden gedwongen het hele bedrag te betalen. Als de één (een deel) betaalt, hoeft de ander dat (deel van het) bedrag niet meer te betalen aan de wederpartij. 5De beslissing De voorzieningenrechter 5.1 wijst de vorderingen van [eiser sub 1] en [eiser sub 2] af, 5.2 veroordeelt [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hoofdelijk in de proceskosten van € 2.101,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [eiser sub 1] en [eiser sub 2] niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend, 5.3 veroordeelt [eiser sub 1] en [eiser sub 2] hoofdelijk tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald 5.4 verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad. Dit vonnis is gewezen door mr. M.M.J. Schoenaker en in het openbaar uitgesproken op 23 oktober 2026. 5932 Gerechtshof Leeuwarden 21 februari 2012 (ECLI:NL:GLHEE:2012:BV6494), r.o. 7. Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 21 mei 2020 (ECLI:NL:GHARL:2020:3686), r.o. 3.1. Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 21 mei 2020 (ECLI:NL:GHARL:2020:3686), r.o. 3.3 en Gerechtshof Leeuwarden 21 februari 2012 (ECLI:NL:GLHEE:2012:BV6494), r.o. 9. Hoge Raad 20 februari 2025 (ECLI 396), r.o. 3.5.1. e.v.