RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: UTR 25/6525 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 24 augustus 2026 in de zaak tussen [eiser] , uit ' [plaats] , eiser en het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Wijdemeren, het college (gemachtigde: J. Oosterhof). Als derde-partijen nemen aan de zaak deel: - Gemeenteraad Wijdemeren uit Loosdrecht, de gemeenteraad. Inleiding en procesverloop 1. Op 25 oktober 2023 heeft eiser een omgevingsvergunning aangevraagd voor de bouw van een meergeneratiewoning aan de [adres 1] in ’ [plaats] (hierna: het perceel). 1.1. Op het perceel is het bestemmingsplan ‘Wijdemeren, Kern 's-Graveland en landgoederen’ van toepassing, met als bestemming ‘Tuin’. Daarnaast ligt het perceel in het werkingsgebied van het Natuurnetwerk Nederland (NNN) en het MRA – Landelijk gebied, zoals vastgelegd in de Provinciale Omgevingsverordening Noord-Holland 2020 (POV NH2020). Het bouwplan is daardoor niet toegestaan volgens zowel het bestemmingsplan als de POV NH2020. 1.2. Op 30 mei 2024 is het ontwerp-weigeringsbesluit vvgb besproken in de gecombineerde commissie Ruimte en Economie/Bestuur en Middelen van de gemeenteraad. Om te onderzoeken of medewerking aan het bouwplan toch mogelijk is, heeft het college op verzoek van de gemeenteraad middels een aantal prealabele vragen bij Gedeputeerde Staten (GS) geïnformeerd of zij bereid zouden zijn een ontheffing te verlenen van de instructieregels zoals opgenomen in de POV NH2020. 1.3. Vervolgens hebben GS met een brief van 19 december 2024 medegedeeld niet bereid te zijn middels een ontheffing af te wijken van de instructieregels en niet over te willen gaan tot herbegrenzing van het NNN en het MRA – Landelijk gebied. De gemeenteraad is hiervan op de hoogte gesteld. 1.4. Daarna is op 4 maart 2025 een ontwerpweigeringsbesluit genomen door het college en van 6 maart tot en met 17 april 2025 ter inzage gelegd. Eiser heeft een zienswijze ingediend tegen het ontwerpbesluit. 1.5. Op 25 september 2025 heeft de gemeenteraad de nota van zienswijzen vastgesteld en de verklaring van geen bedenkingen (vvgb) definitief geweigerd. 1.6. Met het bestreden besluit van 2 oktober 2025 heeft het college de door eiser aangevraagde omgevingsvergunning geweigerd. 1.7. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. 1.8. Voorafgaand aan de zitting heeft eiser een nader stuk ingediend met betrekking tot zijn beroep op het gelijkheidsbeginsel. Het college heeft, op verzoek van de rechtbank, het ontwerpbesluit van 4 maart 2025 aan de rechtbank gestuurd. 1.9. De rechtbank heeft het beroep op 1 juni 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, samen met zijn partner en de gemachtigde van het college. Beoordeling door de rechtbank Overgangsrecht 2. Op 1 januari 2024 is de Wabo ingetrokken en is de Omgevingswet in werking getreden. Omdat voor die datum de aanvraag om de omgevingsvergunning is ingediend, is in deze zaak de Wabo met de onderliggende regelingen nog van toepassing. Toetsingskader 3. De rechtbank stelt voorop dat de gemeenteraad het orgaan binnen de gemeente is dat bestemmingsplannen vaststelt en daarmee zeggenschap heeft over het ruimtelijk beleid van een gemeente. Het is dan ook de gemeenteraad die door middel van het wel of niet afgeven van een vvgb mag bepalen of zij wel of niet wil meewerken aan een afwijking van het bestemmingplan, in de vorm van een omgevingsvergunning die verleend wordt op grond van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder 3º, van de Wabo. In deze afweging heeft de gemeenteraad een onafhankelijke positie, ook ten opzichte van het college van burgemeester en wethouders. 3.1. Gelet op artikel 2.20a van de Wabo moet het college een omgevingsvergunning voor een activiteit weigeren, als de gemeenteraad weigert een voor die activiteit benodigde vvgb af te geven. Op grond van artikel 6.5, tweede lid, van het Bor kan een vvgb alleen worden geweigerd in het belang van een goede ruimtelijke ordening. De rechtmatigheid van het besluit van de gemeenteraad over de vvgb wordt getoetst in het kader van het beroep tegen het besluit van het college over de omgevingsvergunning. De gemeenteraad komt bij de beslissing om al dan niet toepassing te geven aan de hem toegekende bevoegdheid om een vvgb af te geven, beleidsruimte toe en moet alle betrokken belangen, waaronder provinciale belangen, afwegen. De bestuursrechter beoordeelt aan de hand van de beroepsgronden of het besluit in overeenstemming is met het recht. Daarbij kan aan de orde komen of de nadelige gevolgen van het besluit onevenredig zijn in verhouding tot de met dat besluit te dienen doelen. 3.2. De rechtbank zal eerst stilstaan bij de besluitvorming van de gemeenteraad in het kader van de vvgb en daarna bij het besluit van het college, die uiteindelijk de vergunning heeft geweigerd. 3.3. Daarbij herhaalt de rechtbank dat niet in geschil is dat het plan van eiser in strijd is met het bestemmingsplan en de POV NH2020. Het gaat dan ook om (het antwoord op) de vraag of de gemeenteraad deugdelijk heeft gemotiveerd waarom zij niet wil meewerken aan het afwijken van het gemeentelijk en provinciaal beleid. De (motivering van de) weigering van de vvgb – gemeentelijk beleid: de goede ruimtelijke ordening 4. De rechtbank merkt op dat eiser ten aanzien van strijd met het gemeentelijk beleid in het kader van het belang van een goede ruimtelijke ordening geen inhoudelijke gronden heeft aangevoerd. Desalniettemin zal de rechtbank toetsen of de gemeenteraad de weigering van de vvgb op dit punt deugdelijk heeft gemotiveerd. 4.1. Ten aanzien van het gemeentelijk beleid heeft de gemeenteraad gemotiveerd dat bij uitvoering van het plan een goede ruimtelijke ordening in het geding raakt. Zo zou de stedenbouwkundige en ruimtelijke structuur, zoals deze is vastgelegd in bestemmingsplannen, worden aangetast. Ook zou, indien het plan doorgang zou vinden, sprake zijn van precedentwerking, wat niet wenselijk is, omdat de gemeente Wijdemeren een aanzienlijke hoeveelheid beschermde groenlocaties kent rondom vrijstaande woonbebouwing. Bovendien raken de belangen van omwonenden in het geding door de ondermaatse kwaliteit van de gevoerde participatie. 4.2. De rechtbank is van oordeel dat de gemeenteraad deugdelijk en navolgbaar heeft gemotiveerd dat en waarom de goede ruimtelijke ordening bij uitvoering van het plan van eiser in het geding raakt, namelijk in verband met de stedenbouwkundige en ruimtelijke structuur, de precedentwerking en de belangen van omwonenden. De rechtbank heeft ook anderszins geen reden aan deze motivering te twijfelen, ook omdat eiser geen inhoudelijke gronden tegen (dit deel van) deze motivering heeft aangevoerd. De (motivering van de) weigering van de vvgb – provinciaal beleid I: de POV NH2020 5. Volgens eiser boden GS, ondanks strijd met de POV NH2020, mogelijkheden tot een ontheffing van de instructieregels of tot herbegrenzing van het MRA – Landelijk gebied en het NNN. De gemeenteraad is hierover door het college echter onvoldoende geïnformeerd. Als de gemeenteraad deze kennis wél had gehad, was de vvgb dan ook niet geweigerd. Bovendien is het compensatieplan van eiser ten onrechte niet in de afweging door de gemeenteraad betrokken. 5.1. Het college stelt dat het plan van eiser op voorhand juridisch en planologisch niet haalbaar was. GS hebben bovendien op voorhand laten weten niet bereid te zijn een ontheffing te verlenen van de instructieregels of tot herbegrenzing over te gaan. De gemeenteraad was van al deze informatie op de hoogte en mocht dan ook in redelijkheid de vvgb weigeren. Het compensatieplan is verder niet in de afweging betrokken, omdat dat pas aan de orde is als GS en de gemeenteraad hun medewerking aan het plan zouden willen verlenen. 5.2. De rechtbank herhaalt dat het perceel van eiser binnen het MRA – Landelijk gebied en het NNN ligt. Onder de POV NH2020 is sprake van een expliciet verbod op het toestaan van nieuwe kleinschalige woningbouwlocaties in MRA – Landelijk gebied. Verder zijn ontwikkelingen die nadelige gevolgen kunnen hebben voor het NNN, behoudens een aantal uitzonderingen, waaronder de situatie waarin de ontwikkeling met compensatie leidt tot een meerwaarde voor het NNN, niet toegestaan. Desondanks heeft het college navraag gedaan bij GS over de mogelijkheid om af te wijken van de provinciale instructieregels middels een ontheffing of een herbegrenzing van het MRA – Landelijk gebied en het NNN. GS hebben hier echter afwijzend op gereageerd, door te stellen dat van de regels voor het NNN weliswaar onder zeer strikte voorwaarden kan worden afgeweken, maar dat regels voor het MRA – Landelijk gebied woningbouw op de locatie niet mogelijk maken. Ook willen GS niet meewerken aan herbegrenzing van het MRA – Landelijk gebied of het NNN, omdat het niet wenselijk wordt geacht om op basis van individuele omstandigheden begrenzingen aan te passen. Het perceel van eiser is immers aangewezen als MRA – Landelijk gebied en NNN met het oog op de provinciale doelstelling dat ontwikkelingen passend moeten zijn bij de waarden, de karakteristiek en het draagvermogen van het landschap. Het college heeft de gemeenteraad hierover geïnformeerd met de raadsinformatiebrief van 18 februari 2025 en de gemeenteraad was dan ook van alle informatie op de hoogte ten tijde van de weigering van de vvgb. Uit de door eiser ingebrachte correspondentie tussen hemzelf en (een medewerker van) GS blijkt ook niet dat GS wel bereid zouden zijn om mee te werken. In die correspondentie werd eiser namelijk alleen gewezen op de omstandigheid dat, als de gemeenteraad akkoord zou gaan met een voorstel van het college, GS een wijziging van de NNN-begrenzing in behandeling zouden nemen, nadat zij daarvoor een verzoek van het college zouden hebben ontvangen. Echter, met de beantwoording van de prealabele vragen hebben GS al laten weten sowieso niet over te willen gaan tot afwijking van de instructieregels middels een ontheffing of herbegrenzing. Dit leidt er ook toe dat het compensatieplan van eiser niet in de afweging hoefde te worden betrokken. Compensatie van bouwactiviteiten binnen het NNN is immers pas aan de orde als een plan volgens de gemeenteraad daadwerkelijk doorgang kan vinden, wat hier niet het geval is, omdat onverkort sprake is van een verbod op grond van de regels van het MRA – Landelijk gebied. De beroepsgrond slaagt dus niet. De (motivering van de) weigering van de vvgb – provinciaal beleid II: de POV NH2022 6. Volgens eiser biedt de recentere POV NH2022 wél ruimte om zijn bouwplan te realiseren. Op grond van art. 6.59a van deze nieuwere omgevingsverordening zijn namelijk kleinschalige woningbouwontwikkelingen mogelijk aan de rand van kernen of dorpslinten. GS, en in navolging daarvan het college, hadden moeten toetsen aan deze nieuwere POV NH2022 en op basis daarvan de vergunning moeten verlenen. Ook biedt het coalitieakkoord 2023-2027 van de provincie Noord-Holland ruimte voor het plan van eiser, omdat daarin staat dat “verantwoorde verdichting van de linten met behoud van de kwaliteit van het landschap en de cultuurhistorie mogelijk is.” 6.1. Het college stelt dat ook onder de nieuwe POV NH2022 geen ontheffing kan worden verleend, omdat het perceel niet aan de rand van een kern of dorpslint is gelegen. Daardoor is een uitzondering op grond van art. 6.59a van de POV NH2022 niet mogelijk. Tot slot kan eiser geen beroep doen op het coalitieakkoord 2023-2027 van de Provincie Noord-Holland, omdat dat geen juridisch bindend toetsingskader vormt. 6.2. De rechtbank stelt voorop dat het plan in beginsel moet worden getoetst aan de POV NH2020, omdat de aanvraag is ingediend toen deze omgevingsverordening van kracht was. Desondanks hebben de gemeenteraad en GS ook gekeken naar de recente en thans geldende POV NH2022. Art. 6.59a van deze POV NH2022 biedt ruimte voor kleinschalige woningbouw aan de rand van een kern of dorpslint. Dat is van toepassing op percelen die – kort gezegd – een aaneengesloten bebouwing vormen met een samenhangende structuur (kern), dan wel een lijn van bebouwing in het landelijk gebied (dorpslint). GS stelde in het antwoord op de prealabele vragen van het college dat deze verruiming niet van toepassing is op (het perceel van) eiser, omdat dit perceel solitair in het landelijk gebied is gelegen en dus niet is gelegen aan een kern of dorsplint. De gemeenteraad hoefde aan dit oordeel van GS niet te twijfelen, waarbij de rechtbank opmerkt dat ten aanzien van het perceel van eiser sprake is van een enkel aangrenzend perceel ( [adres 2] ) en dat van andere percelen in een samenhangende structuur of een lijn van bebouwing geen sprake is. Ten aanzien van het coalitieakkoord 2023-2027 van de Provincie Noord-Holland overweegt de rechtbank dat dit, volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling), een politiek akkoord is tussen coalitiepartijen, waarin politieke vraagstukken en standpunten in een document zijn gezet. Dit akkoord maakt daarom geen deel uit van het ruimtelijke beleid van de provincie. De rechtbank kan dus niet toetsen aan dit akkoord. De beroepsgrond van eiser slaagt dus niet. Overige gronden 7. Voordat de rechtbank ingaat op de vraag of het college de vergunning van eiser redelijkerwijs mocht weigeren, zullen eerst de andere beroepsgronden van eiser worden besproken. Welstandscommissie en QuickScan 8. Eiser vindt dat het bestreden besluit niet zorgvuldig tot stand is gekomen. In de eerste afwijzing (van 6 juli 2023) op zijn principeverzoek (van 21 juni 2023) werd namelijk vermeld dat het plan zou zijn voorgelegd aan de welstandscommissie, terwijl dat feitelijk niet is gebeurd. Ook zou de door eiser uitgevoerde ecologische QuickScan zijn genegeerd. 8.1. Het college stelt dat het plan van eiser op voorhand juridisch en planologisch onhaalbaar was, wegens strijd met gemeentelijk en provinciaal beleid. Hierdoor hoefde het plan niet te worden voorgelegd aan de welstandscommissie en er hoefde ook geen QuickScan te worden uitgevoerd. 8.2. De rechtbank merkt op dat de welstandcommissie niet naar het principeverzoek van eiser heeft gekeken. De vermelding in de afwijzing van het principeverzoek van eiser dat dit wél het geval was, was dan ook onjuist. Dit is op zichzelf weliswaar onzorgvuldig, maar dit maakt niet dat het bestreden besluit van 2 oktober 2025 onzorgvuldig is. Dat besluit zag namelijk niet op het principeverzoek van 21 juni 2023, maar op de aanvraag van de omgevingsvergunning van 25 oktober 2023. De welstandscommissie heeft overigens ook niet naar het plan van eiser gekeken in het kader van de aanvraag van de omgevingsvergunning, maar dat hoefde ook niet. De vergunning was namelijk al geweigerd, omdat de gemeenteraad geen vvgb wilde afgeven. De (zelfstandige) weigeringsgrond van een toets door de welstandscommissie (art. 2.10, eerste lid onder d) doet zich hier dan ook niet voor. Aan de door eiser uitgevoerde QuickScan is terecht geen aandacht besteed, nu zo’n QuickScan pas aan de orde is als de gemeenteraad wil meewerken aan de vergunningverlening. Dat was hier, getuige de weigering van de vvgb, niet het geval. De beroepsgrond slaagt dus niet. Digitale bekendmaking besluit 9. Eiser stelt dat het bestreden besluit ten onrechte alleen digitaal bekend is gemaakt, terwijl eiser daar geen toestemming voor heeft gegeven. Ook dit is volgens eiser in strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel. 9.1. Het college stelt dat eiser op de hoogte moet zijn geweest van de inhoud van het bestreden besluit. Hij heeft immers tijdig beroep ingesteld. Hij is dan ook niet in zijn belangen geschaad. 9.2. De rechtbank stelt voorop dat niet kan worden vastgesteld dat het bestreden besluit op de voorgeschreven wijze aan eiser is uitgereikt, of aan hem is toegezonden (per post of e-mail). Eiser stelt immers het besluit niet te hebben ontvangen, terwijl het college dat niet heeft betwist. Zo had het college met een (al dan niet digitale) verzendbevestiging eenvoudig kunnen aantonen dat het bestreden besluit wél aan eiser was verzonden, maar dat heeft het college niet gedaan. Er kleeft dan ook een gebrek aan het bestreden besluit. Eiser is door dit gebrek echter niet in zijn belangen geschaad, omdat hij tijdig kennis heeft genomen van de inhoud van het besluit en daartegen bovendien tijdig (en voorzien van inhoudelijke gronden) beroep heeft ingesteld. Om die reden ziet de rechtbank aanleiding het gebrek te passeren met toepassing van artikel 6:22 Awb. De beroepsgrond slaagt dan ook niet. Wel zal het college worden veroordeeld in de proceskosten die eiser heeft gemaakt. Procedurele gang van zaken 10. Eiser stelt dat de procedure niet volgens de regels is doorlopen. Na ontvangst van het antwoord van GS van 19 december 2024 is het ontwerp-weigeringsbesluit vvgb namelijk niet ter inzage gelegd, waardoor het bestreden besluit onzorgvuldig is. 10.1. Het college erkent dat de procedure niet helemaal juist is doorlopen, maar stelt dat, toen het college zich hiervan bewust werd, de procedure bewust werd voortgezet. Dit om verdere vertraging te voorkomen, wat ook in het belang van eiser was. 10.2. De rechtbank stelt voorop dat de procedure inderdaad niet helemaal volgens de regels is doorlopen, omdat het ontwerpbesluit weigering vvgb ter inzage had moeten worden gelegd, gelijktijdig met het ontwerpweigeringsbesluit van het college, wat niet is gebeurd. Het college werd zich hiervan pas bewust op 26 augustus 2025. Het college had op dat moment kunnen beslissen het hele proces opnieuw te doorlopen, maar dit had tot grote vertraging geleid, wat ook niet in het belang van eiser zou zijn geweest. Eiser kende de inhoud van het ontwerpbesluit weigering vvgb; hij heeft immers ingesproken tijdens de commissievergadering op 30 mei 2024 waar het ontwerpbesluit is besproken. Door het ontwerpbesluit en de zienswijzennota direct definitief vast te stellen en te publiceren, konden belanghebbenden, waaronder eiser, vervolgens beroep bij de rechtbank instellen. Eiser heeft dit gedaan en had in het voortraject ook al een zienswijze met al zijn bezwaren ingediend. Hij is door deze gang van zaken dan ook niet in zijn belangen geschaad, iets wat op zitting door eiser ook is erkend. De beroepsgrond slaagt dus niet. Vermelding als ‘wooncomplex’ 11. Eiser vindt dat het bestreden besluit niet deugdelijk is gemotiveerd omdat in de stukken zijn (plan voor een) meergeneratiewoning wordt omschreven als een ‘wooncomplex’. 11.1. Het college stelt dat de gemeenteraad een goed beeld had van de aanvraag van eiser. De term ‘wooncomplex’ is bovendien slechts één keer gebruikt en dat heeft dan ook geen invloed gehad op de beeld- en besluitvorming door de gemeenteraad. 11.2. De rechtbank merkt op dat in het raadsvoorstel ten behoeve van de commissievergadering van 30 mei 2024 eenmaal is gesproken over een ‘wooncomplex’ in plaats van een ‘meergeneratiewoning’. Echter, uit niets blijkt dat de gemeenteraad ten tijde van het weigeren van de vvgb een verkeerd beeld heeft gehad van het plan van eiser. Bovendien is het bestreden besluit niet gebaseerd op voornoemd raadsvoorstel, omdat het college naar aanleiding van deze commissievergadering (van 30 mei 2024) eerst nog bij GS navraag heeft gedaan over de haalbaarheid van het plan. Daarna is het plan van eiser wederom besproken in de vergadering van de gecombineerde commissie Ruimte en Economie/Bestuur en Middelen van 18 september 2025. In de bij die commissievergadering behorende stukken wordt wél gesproken van een ‘meergeneratiewoning’ en op basis van die stukken heeft de gemeenteraad op 25 september 2025 de vvgb definitief geweigerd. Het betoog van eiser treft dan ook geen doel en de beroepsgrond slaagt dus niet. Het gelijkheidsbeginsel 12. Volgens eiser is er strijd met het gelijkheidsbeginsel, omdat het college in twee vergelijkbare gevallen (Land en Bosch (Leeuwenlaan 26-40) en Noordereinde 50, die ook in het NNN liggen) wél een omgevingsvergunning voor de activiteit bouwen heeft afgegeven. 12.1. Het college stelt dat geen sprake is van vergelijkbare gevallen, waardoor er geen strijd is met het gelijkheidsbeginsel. Zo was in de door eiser aangevoerde gevallen sprake van herbouw, terwijl de afwijking in het plan van eiser groter is, omdat sprake is van complete nieuwbouw. 12.2. De rechtbank stelt voorop dat het gelijkheidsbeginsel ziet op gelijke behandeling in gelijke gevallen. Van gelijke gevallen is echter geen sprake. Zo hadden (en hebben) de door eiser ingebrachte percelen (Leeuwenlaan 26-40 en Noordereinde 50) de bestemming ‘Gemengd-2’, waardoor (onder voorwaarden) ruimte wordt geboden om te bouwen. Het perceel van eiser heeft echter de bestemming ‘Tuin’, wat volgens het bestemmingsplan in het geheel geen ruimte geeft om te bouwen. Bovendien, zo heeft het college op zitting toegelicht, was het plan van eiser van een grotere omvang dan de plannen waarvoor op de andere percelen wel een omgevingsvergunning was verleend. Dat alle percelen binnen het NNN vallen, is weliswaar een overeenkomst, maar dat maakt het niet tot gelijke gevallen. De beroepsgrond slaagt dus niet. Conclusie: mocht het college de vergunning weigeren? 13. Zoals de rechtbank hiervoor heeft overwogen, heeft de gemeenteraad de weigering om een vvgb af te geven deugdelijk gemotiveerd, namelijk in het belang van een goede ruimtelijke ordening (zie 4.2.) en wegens strijd met provinciaal beleid (zie 5.2. en 6.2.). Na de geweigerde vvgb kon het college niet anders dan de aanvraag tot een omgevingsvergunning van eiser weigeren. Om de vergunning te kunnen verlenen, is een vvgb van de gemeenteraad immers een vereiste, gelet op het onder 3.1. vermelde toetsingskader. De overige gronden van eiser (weergegeven onder 8. tot en met 12.) geven geen aanleiding voor een ander oordeel. 13.1. Alhoewel de onvrede van eiser begrijpelijk is, mede doordat de procedure niet altijd even goed en duidelijk is doorlopen, waarvoor het college ook zal worden veroordeeld in de proceskosten, leidt dit niet tot de conclusie dat het bestreden besluit geen stand kan houden. Het beroep van eiser is dan ook ongegrond. Conclusie en gevolgen 14. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. 15. Vanwege het passeren van het hiervoor onder 9.2 besproken gebrek, zal de rechtbank bepalen dat het college het door eiser betaalde griffierecht aan hem vergoedt. Er zijn geen andere proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen. Beslissing De rechtbank verklaart het beroep ongegrond; draagt het college op het door eiser betaalde griffierecht van € 194,- te vergoeden. Deze uitspraak is gedaan door mr. mr. J.B.P. Terwindt, rechter, in aanwezigheid van mr. J.M.J. Kooistra, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 24 augustus 2026. griffier rechter De griffier is verhinderd deze uitspraak mede te ondertekenen. Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Dat volgt uit het overgangsrecht van artikel 4.3 van de Invoeringswet Omgevingswet. Zie de uitspraak van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 13 januari 2016, ECLI:NL:RVS:2016:921, onlangs nog bevestigd in de uitspraak van 15 juli 2026, ECLI:NL:RVS:2026:4135. Zie de uitspraak van de Afdeling van 12 juli 2023, ECLI:NL:RVS:2023:2674 Zie de uitspraak van de Afdeling van 12 april 2023, ECLI:NL:RVS:2023:1445 Op grond van artikel 3:41 jo. art. 2:14 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 4 mei 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1318.