ECLI:NL:RBOBR:2026:7800 Rechtbank Oost-Brabant , 29-10-2026 / C/01/429993 / KG ZA 26-274

RECHTBANK Oost-Brabant

Civiel recht

Zittingsplaats 's-Hertogenbosch

Zaaknummer: C/01/429993 / KG ZA 26-274

Vonnis in kort geding van 29 oktober 2026

in de zaak van

STICHTING WOONPARTNERS,

gevestigd te Helmond,

eisende partij,

hierna te noemen: Woonpartners,

advocaat: mr. B. Poort te Eindhoven

tegen

[gedaagde] ,

wonende te [woonplaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde] ,

advocaat: mr. D.O.M. Klinkers te Herten.

1De procedure

1.1. Het verloop van de procedure blijkt uit:

• de dagvaarding van 7 oktober 2026 met 11 producties

• de brief van 13 oktober 2026 van Woonpartners met aanvullende producties 12 en 13- de conclusie van antwoord met 12 producties van [gedaagde] van 14 oktober 2026

• de op 14 oktober 2026 namens Woonpartners ingediende aanvullende productie 14- de mondelinge behandeling die plaats heeft gevonden op 15 oktober 2026- de pleitnota van Woonpartners.

1.2. Aan het eind van de mondelinge behandeling heeft de voorzieningenrechter vonnis bepaald op een termijn van twee weken.

2De feiten

2.1.

[gedaagde] huurt vanaf 31 oktober 2015 de zelfstandige woonruimte aan de [adres] te [plaats] (hierna: de woning). De huurovereenkomst is gesloten met de rechtsvoorganger van Woonpartners. De woning maakt deel uit van een complex met meerdere woonruimten die worden verhuurd door Woonpartners.

2.2.

[gedaagde] woont in de woning samen met haar twee zoons, [A] (leeftijd 22 jaar) en [B] (leeftijd 14 jaar). [B] heeft altijd bij [gedaagde] gewoond, [A] woont sinds 13 januari 2026 bij [gedaagde] en woonde voor die tijd (vanaf oktober 2022 tot 13 januari 2026) bij zijn vader.

2.3.

Woonpartners heeft op 27 augustus 2026 kennis genomen van een ‘Drugsbericht’ van de politie (productie 6 bij dagvaarding) waarin melding wordt gemaakt van een instap die in de woning heeft plaatsgevonden op 12 augustus 2026. De inhoud van het bericht luidt – voor zover van belang – als volgt:

‘(…)

Aanleiding

De politie heeft op 12 augustus 2026 op basis van een achtervolging met een personenauto drugs aangetroffen bij een van de inzittenden, daarop is een nader onderzoek ingesteld op het adres, waar de verdachte woonachtig is, [adres] in [plaats] . Het betrof een woning met een berging.

(…)

Aangetroffen materie

a) Hoeveelheid strafbare materie:

In totaal 5.279,70 euro in de woonkamer verspreid over meerdere plekken in briefjes van 5 — 10 — 20 en 50 euro. Op basis van wat wij aangetroffen hebben, gaan wij ervanuit dat dit verdiend is met de handel in softdrugs. In de berging werden 2 shells aangetroffen (illegaal vuurwerk) en 18 stuks vuurwerk afkomstig uit Polen met opdruk Bull Dogs. Tevens werd een langwerpig mes aangetroffen.

b) Aangetroffen druggerelateerde stoffen en voorwerpen inclusief duiding:

In de slaapkamer van de verdachte werden 40 (lege) lachgasflessen aangetroffen. In de woonkamer werden 104 voorgedraaide joints aangetroffen. In de berging werd hennep (54,74 gram) aangetroffen, hasj (189,43 gram) en 365 voorgedraaide joints en 5 (lege) lachgasflessen. De aangetroffen joints in zowel de woonkamer als de berging bevatten bij elkaar 92,0 gram aan hasj en 1.8 gram aan hennep.

c) De vermoedelijke periode van de drugsproductie, verwerking, opslag van en/of handel in drugs?

Is nog in onderzoek.

(…)’

2.4. Op het moment dat de huiszoeking plaats vond was [gedaagde] met haar jongste zoon, [B] , op vakantie in Marokko (van 30 juli 2026 tot 23 augustus 2026).

2.5. Op 10 augustus 2026 heeft [gedaagde] meerdere keren geprobeerd [A] telefonisch te bereiken, maar zij kreeg geen contact. [gedaagde] heeft hierop contact opgenomen met de politie en gevraagd of de politie bij de woning langs zou kunnen gaan. De politie is langs gegaan en enkele uren later heeft [gedaagde] een bericht ontvangen van haar zoon waarna zij de politie heeft geïnformeerd dat de situatie was opgelost.

2.6. Nadat [gedaagde] op de hoogte was geraakt van de huiszoeking en hetgeen aldaar is aangetroffen heeft zij telefonisch contact opgenomen met [A] en heeft zij besloten [A] naar Marokko te laten komen zodat zij hem daar op kon vangen. [A] is in de periode van 16 tot 23 augustus in Marokko geweest.

2.7. Naar aanleiding van het bericht dat Woonpartners van de politie heeft ontvangen is [gedaagde] bij brief van 31 augustus 2026 door Woonpartners uitgenodigd voor een gesprek dat heeft plaats gevonden op 3 september 2026 op het kantoor van Woonpartners.

2.8.

Van dit gesprek, waarbij behalve [gedaagde] , [C] aanwezig was en [D] , beiden wijkadviseur bij Woonpartners, is een verslag opgemaakt (productie 8 bij dagvaarding). Voor zoveel hier van belang luidt dit verslag als volgt:

‘(…)

Zij ( [gedaagde] , vrzr) geeft aan dat zij op de dag van het incident niet in Nederland was. Ik hoor haar zeggen ‘Ik was van 30 juli tot 23 augustus in Marokko . Ik kreeg via mijn buurvrouw te horen dat de politie in mijn woning was. Daarna heb ik zelf de politie gebeld. Ik kreeg de politie aan de lijn terwijl zij in mijn woning waren”.

(…)

De huurder ( [gedaagde] , vrzr) geeft aan dat zij als moeder eveneens wil weten wat er is gebeurd. Zij verklaart dat zij niets wist van de aanhouding van haar zoon en evenmin van de goederen die in haar woning zijn gevonden.

(…)

De huurder antwoordt dat de politie tegen haar heeft gezegd dat spullen zichtbaar in de woonkamer lagen en niet waren verstopt. Zij denkt daarom dat dit tijdens haar afwezigheid moet zijn gebeurd.

(…)

De huurder vertelt dat zij de slaapkamer van haar oudste zoon niet controleert. Zij respecteert zijn privacy en komt niet meer in zijn kamer omdat hij rommelig is en zijn kamer niet opruimt. Zij licht toe dat zij met rommel doelt op kleding, drinkblikjes en verpakkingen van etenswaren. Haar zoon is 21 jaar en zij vindt dat hij zelf verantwoordelijk is voor het opruimen van zijn kamer.

(…)

De huurder vertelt dat haar oudste zoon sinds ongeveer december 2025 of januari 2026 weer bij haar in huis woont. Daarvoor woonde hij bij zijn vader. De verhouding met zijn vader werd volgens haar moeilijk nadat zijn vader binnen zijn nieuwe huwelijk een kind had gekregen. Haar zoon verbleef vervolgens bij verschillende vrienden. De huurder vond dit als moeder moeilijk en heeft hem tijdelijk weer bij haar laten wonen totdat hij andere woonruimte zou vinden.

(…)

De huurder geeft aanvullend aan dat zij haar zoon op 10 augustus 2026 niet kon bereiken. Zij maakte zich grote zorgen en heeft die avond zelf de politie gebeld met het verzoek naar haar woning te gaan. Zij zegt hierover dat zij de politie niet zelf naar de woning zou hebben gestuurd als zij had geweten dat daar verboden goederen lagen.

(…)

Ik ( [C] , vrzr) vraag waar haar jongste zoon tijdens de vakantie verbleef. De huurder bevestigt dat hij met haar in Marokko was. De oudste zoon wilde niet mee en verbleef gedurende haar afwezigheid alleen in de woning.

Ik leg de huurder uit dat Woonpartners zeer streng optreedt wanneer in een huurwoning verboden drugs of daaraan gerelateerde goederen worden aangetroffen. Ik vertel dat de huurovereenkomst op haar naam staat en dat zij als hoofdhuurder verantwoordelijk wordt gehouden voor wat in de woning gebeurt, ook wanneer zij tijdelijk in het buitenland verblijft en de gedragingen mogelijk door een inwonende zoon zijn verricht.

Ik deel de huurder mee dat Woonpartners haar zal verzoeken de huur vrijwillig op te zeggen. Wanneer zij daarmee instemt, kunnen wij een einddatum afspreken voor het opleveren van de woning en het inleveren van de sleutels. Ik leg uit dat normaal gesproken een opzegtermijn van één maand geldt en dat over een beperkte extra termijn kan worden gesproken.

De huurder reageert dat zij dit niet eerlijk vindt voor haarzelf en haar gezin. Zij vraagt of geen tussenoplossing mogelijk is, bijvoorbeeld door haar oudste zoon uit te schrijven. Ik antwoord dat dit volgens het door Woonpartners gehanteerde beleid geen oplossing is.

De huurder zegt: “Wat gebeurt er met mij? De wereld die ik in elf jaar heb opgebouwd, moet ik opeens verlaten terwijl het niet mijn schuld is”. Ik leg uit dat ik alleen iets kan zeggen over de woning en de huurovereenkomst. Ik vertel dat met de gemeente kan worden overlegd over de positie van haar jongste zoon en dat zijn vader volgens haar verklaring in [plaats] woont en hem kan opvangen.

De huurder vraagt waar zij naartoe moet en zegt dat zij niemand heeft. Ik erken dat de boodschap voor haar zeer ingrijpend is. Ik leg uit dat wij het gesprek voeren vanuit de verantwoordelijkheid van de woningcorporatie en het beleid dat Woonpartners in dit soort situaties hanteert.

Ik vertel dat, wanneer de huurder de huur niet vrijwillig opzegt, Woonpartners de zaak aan haar advocaat zal overdragen en een gerechtelijke procedure zal starten met als doel de ontbinding van de huurovereenkomst en de ontruiming van de woning.

(…)’

2.9. Bij e-mailbericht van 3 september 2026 aan de politie heeft Woonpartners door middel van een aantal vragen nog nadere informatie opgevraagd. Eén van de vragen was of [A] in de afgelopen vijf jaar antecedenten heeft. De politie heeft deze vraag beantwoord met ‘ja’.

3Het geschil

3.1.

Woonpartners vordert samengevat -:

Primair: [gedaagde] te veroordelen de woning binnen 14 dagen na de datum van dit vonnis te ontruimen;

Subsidiair: [gedaagde] (voorwaardelijk) te veroordelen om binnen 14 dagen de woning te ontruimen, indien voldaan is aan één van de in het petitum van de dagvaarding genoemde voorwaarden;

[gedaagde] in alle gevallen te veroordelen in de proceskosten.

3.2.

Woonpartners legt aan de vorderingen – zakelijk weergegeven – het volgende ten grondslag.

[gedaagde] is ernstig tekortgeschoten in de nakoming van haar verplichtingen uit de huurovereenkomst en heeft zich niet als goed huurder gedragen en in strijd gehandeld met het Vuurwerkbesluit, het Bbl, de Omgevingset en het Omgevingsplan, en de Opiumwet. Blijkens het politiebericht heeft zij de woning gebruikt/laten gebruiken om daar verdovende middelen en illegaal vuurwerk op te slaan. Gelet op de hoeveelheid softdrugs en de aantallen (lege) lachgasflessen die zijn aangetroffen moet ervan uitgegaan worden dat de drugs en de lachgasflessen werden opgeslagen om daarmee handel te drijven. [gedaagde] heeft de aanwezigheid van de aangetroffen zaken niet ontkend en gelet op de locaties waar deze zaken zijn gevonden is aannemelijk dat [gedaagde] van de aanwezigheid wist of behoorde te weten.

Het feit dat zij niet in de woning verbleef toen de drugs en het illegaal vuurwerk werden aangetroffen neemt niet weg dat zij als huurder verantwoordelijk is voor gedragingen van personen die zij in de woning toelaat en voor zaken die zich in de woning bevinden. [gedaagde] had toezicht moeten houden op haar zoon terwijl hij buiten haar aanwezigheid in de woning verbleef en dat heeft zij in onvoldoende mate gedaan. Tijdens het gesprek dat Woonpartners met [gedaagde] heeft gevoerd is duidelijk geworden dat [gedaagde] niet bereid is om de huurovereenkomst op te zeggen noch ervoor te zorgen dat haar zoon de woning verlaat en niet meer in de woning verblijft.

Gelet op het door Woonpartners gevoerde ‘zerotolerance-beleid’ ten aanzien van overtredingen van de Opiumwet, en vanwege de verantwoordelijkheid van Woonpartners jegens omwonenden, heeft Woonpartners een spoedeisend belang om, vooruitlopend op de ontbinding van de huurovereenkomst in de bodemprocedure, de woning te ontruimen.

Dit belang moet zwaarder wegen dan het belang van [gedaagde] om - met haar minderjarige zoon - in de woning te kunnen blijven wonen.

3.3.

[gedaagde] voert verweer en concludeert tot niet-ontvankelijkheid van Woonpartners, dan wel tot afwijzing van de vorderingen, met veroordeling van Woonpartners in de kosten en in de nakosten van deze procedure.

3.4.

[gedaagde] voert – zakelijk weergegeven – het volgende aan.

[gedaagde] was niet op de hoogte van de aanwezigheid van de drugs in de woning en is daarbij ook op geen enkele wijze betrokken geweest. Zij had ook geen enkele aanleiding te vermoeden dat er tijdens haar afwezigheid drugs in de woning zou worden opgeslagen, er zijn nooit signalen of aanwijzingen in die richting geweest. In of rondom het gehuurde zijn ook nooit drugs of drugsgerelateerde activiteiten geconstateerd. Tijdens haar vakantie in Marokko heeft [gedaagde] – zoals zij dat vooraf had afgesproken - dagelijks contact gehouden, telefonisch en via what’s app, met [A] die alleen in de woning verbleef. Daarmee bleef zij goed op de hoogte van het doen en laten van [A] tijdens haar vakantie. Toen zij op 10 augustus ondanks verschillende pogingen geen contact kon krijgen met [A] maakte [gedaagde] zich zorgen over wat er aan de hand kon zijn. Daarom heeft zij contact opgenomen met de politie en hen verzocht langs de woning te gaan. Indien [gedaagde] op de hoogte was geweest van criminele activiteiten die in of rondom de woning zouden plaatsvinden had zij dit nooit gedaan. [gedaagde] bestrijdt dat zij tekort is geschoten als huurde; zij is ook niet tekort geschoten in haar verplichting om er op toe te zien dat haar inwonende meerderjarige zoon de woning gebruikt voor drugshandel of andere strafbare feiten.

[gedaagde] heeft naar aanleiding van de situatie die zich tijdens haar afwezigheid in de woning heeft voorgedaan, concrete maatregelen getroffen om herhaling te voorkomen. In dat verband heeft zij [A] de toegang tot de woning ontzegd. Hij heeft zijn sleutels van de woning aan [gedaagde] moeten inleveren en verblijft daar ook niet meer. [A] is actief op zoek naar een andere woonruimte en heeft hiervoor hulpverlening ingeschakeld.

Mede gelet op de hiervoor geschetste omstandigheden en op het zwaarwegende belang van [gedaagde] in de woning te kunnen blijven wonen, waarbij in het bijzonder ook rekening moet worden gehouden met de belangen van de minderjarige zoon van [gedaagde] , dient de ontruimingsvordering te worden afgewezen.

3.5. Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

4De beoordeling

Spoedeisend belang

4.1. Als eerste moet beoordeeld worden of Woonpartners een voldoende spoedeisend belang bij haar vorderingen in deze kort gedingprocedure heeft. Die vraag beantwoordt de voorzieningenrechter bevestigend. Gelet op het ‘zero-tolerance-beleid’ dat Woonpartners voert, heeft Woonpartners er belang bij dat zij in situaties als deze, waarin – naar zij stelt – sprake is van een handelshoeveelheid softdrugs in de woning – een vordering tot ontruiming van het gehuurde – vooruitlopend op een te verwachten ontbinding door de rechter in de bodemprocedure – aan de voorzieningenrechter kan voorleggen die daar op korte termijn op beslist. Het antwoord op de vraag óf de aan de vorderingen van Woonpartners ten grondslag gelegde feiten in voldoende mate aannemelijk zijn geworden om toewijzing van de vorderingen te rechtvaardigen, vergt een inhoudelijke beoordeling die hierna volgt.

Toetsingskader

4.2.

De voorzieningenrechter stelt voorop dat een bij voorlopige voorziening bevolen ontruiming, zoals Woonpartners die vordert, een maatregel is die diep ingrijpt in het gebruiksrecht en de daarmee verbonden huurbescherming van de huurder.

Bij de beoordeling van een dergelijke vordering moet – volgens vaste jurisprudentie – grote terughoudendheid worden betracht, omdat in een kort gedingprocedure geen plaats is voor een – diepgaand – onderzoek naar bestreden feiten en omdat een ontruiming in kort geding vergaande, veelal onomkeerbare gevolgen heeft.

De voorzieningenrechter moet bij de beoordeling de vraag betrekken of de bodemrechter, in een door Woonpartners te voeren bodemprocedure waarin zij de vordering tot het beëindigen van de huurovereenkomst en tot ontruiming van de huurwoning voorlegt, met een grote mate van waarschijnlijkheid zal oordelen dat [gedaagde] in strijd heeft gehandeld met haar verplichtingen uit de huurovereenkomst alsook dat deze tekortkoming dermate ernstig is dat dit ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van het gehuurde rechtvaardigt.

Vervolgens moet beoordeeld worden of er – gelet op de omstandigheden van het geval en na afweging van de over en weer bij ontruiming betrokken belangen – aanleiding is om in kort geding, vooruitlopend op die beslissing van de bodemrechter, [gedaagde] te veroordelen de woning al vast te ontruimen.

Inhoudelijk oordeel

4.3.

Niet ter discussie staat dat in de woning een hoeveelheid softdrugs is aangetroffen en dat op het moment dat deze zaken zijn aangetroffen, [gedaagde] met haar minderjarige zoon op vakantie was in Marokko terwijl de andere (meerderjarige) zoon van [gedaagde] in de woning verbleef. Tegelijk met de drugsvondst is in de berging voorts een (beperkte) hoeveelheid illegaal vuurwerk aangetroffen. Zowel de hoeveelheid aangetroffen softdrugs alsook de vorm en mate waarin deze (deels) was verwerkt doet vermoeden dat de middelen met een handelsoogmerk aanwezig waren en (dus) niet bestemd waren voor eigen gebruik.

Voor zover Woonpartners stelt dat de drugs en andere zaken zich ook al voor het vertrek van [gedaagde] naar Marokko in de woning bevonden, zodat [gedaagde] van de aanwezigheid van deze zaken op de hoogte moet zijn geweest, overweegt de voorzieningenrechter dat deze stelling onvoldoende is onderbouwd en dat daarvoor ook geen steun te vinden is in de door Woonpartners overgelegde stukken, terwijl [gedaagde] deze bewering van Woonpartners gemotiveerd heeft betwist. Uit het door Woonpartners overgelegde bericht van de politie blijkt ook niet dat de woning reeds vóór de huiszoeking op 12 augustus 2026 in verband is gebracht met drugsgerelateerde activiteiten. Over de (vermoedelijke) periode van de opslag van de aangetroffen drugs is (tot op heden) niets bekend (vgl. politiebericht, deels geciteerd in overweging 2.3, waarin staat dat dit nog in onderzoek is, hetgeen wordt herhaald in het e-mailbericht van de politie aan Woonpartners van 8 september 2026, naar aanleiding van namens Woonpartners aan de politie gestelde vragen, productie 11 bij dagvaarding).

4.4. Op basis van de in deze procedure voorliggende feiten en omstandigheden moet er voorshands van uit worden gegaan dat [gedaagde] geen wetenschap had van de aanwezigheid van softdrugs en het illegale vuurwerk in haar woning.

4.5. Namens Woonpartners is er, onder verwijzing naar jurisprudentie van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (arrest van 24 maart 2020) en van de Hoge Raad (arrest van 22 juni 2006) op gewezen dat, ook indien [gedaagde] niet op de hoogte was, de aanwezigheid van de aangetroffen zaken haar toegerekend kan worden omdat die aanwezigheid het gevolg is geweest van het in gebruik geven van de woning aan haar meerderjarige zoon en van het vervolgens onvoldoende toezicht houden op dat gebruik.

4.6. De voorzieningenrechter volgt Woonpartners niet in haar stelling en overweegt hiertoe als volgt.

4.6.1.

In voornoemd arrest overweegt het Hof – kort samengevat – dat in het geval van aansprakelijkheid van een huurder met betrekking tot gedragingen van door hem toegelaten derden die niet tot schade aan het gehuurde hebben geleid, er geen sprake is van risicoaansprakelijkheid van artikel 7:219 BW, maar van een eigen tekortschieten van de huurder in zijn verplichtingen, bijvoorbeeld door niet in te grijpen of door onvoldoende toezicht te houden. In het hiervoor aangehaalde arrest van de Hoge Raad werd overwogen:

“Gelet op de bewoordingen van art. 1602 BW, zoals die luidden tot 1 januari 1992 en de totstandkomingsgeschiedenis van de tekst zoals deze vanaf die datum geldt, een en ander als weergegeven in de conclusie van de Advocaat-Generaal onder 7, moet worden aangenomen dat art. 7A:1602 (oud) BW - thans 7:219 BW - aansprakelijkheid vestigt van de huurder jegens de verhuurder voor schade, toegebracht aan het gehuurde door derden die met goedvinden van de huurder het gehuurde gebruiken, dan wel zich met diens goedvinden op het gehuurde bevinden. Deze bepaling brengt echter niet mee dat een verzoek tot beëindiging van een opgezegde huurovereenkomst als bedoeld in art. 7A:1623c lid 2 (oud), reeds toewijsbaar is op de enkele grond dat personen die met goedvinden van de huurder het gehuurde gebruiken of zich daarop bevinden, gedragingen hebben verricht die weliswaar niet tot schade aan het gehuurde hebben geleid, maar die, als zij zouden zijn verricht door de huurder, in strijd zouden zijn met diens verplichting zich als een goed huurder te gedragen en bovendien voldoende ernstig zijn om beëindiging van de opgezegde huurovereenkomst te rechtvaardigen. Beslissend is of geoordeeld moet worden dat de huurder zich, in het licht van die gedragingen, zelf niet als een goed huurder heeft gedragen. Bij de beantwoording van de vraag of hiervan sprake is, dient de rechter rekening te houden met alle omstandigheden van het geval, waaronder de vraag of er een voldoende verband bestaat tussen die gedragingen en het gebruik van het gehuurde. Daarvan in in elk geval sprake indien de huurder van (het voornemen tot) die gedragingen op de hoogte was, of daarmee ernstig rekening had te houden, maar heeft nagelaten de in verband daarmee redelijkerwijs van hem te verlangen maatregelen te treffen.”

4.6.2. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter zijn er in dit geval onvoldoende omstandigheden aannemelijk geworden die het voorshands oordeel kunnen schragen dat [gedaagde] ernstig rekening had moeten houden met de (zich tijdens haar vakantie verwezenlijkte) mogelijkheid dat haar oudste zoon [A] in de woning hoeveelheden softdrugs voorhanden zou hebben voor handelsdoeleinden. Hierbij is van belang dat er, tot de dag van de huiszoeking nooit drugs of drugsgerelateerde activiteiten in of rondom de woning van [gedaagde] zijn waargenomen of gerapporteerd en dat ook niet is gesteld of gebleken dat er bij de politie al eerder (al dan niet anonieme) meldingen van dien aard bekend waren.

4.6.3.

Woonpartners heeft bij de mondelinge behandeling nog aangevoerd dat zij daags vóór de mondelinge behandeling nog navraag bij de politie heeft gedaan naar de in het e-mailbericht van 8 september 2026 door de politie genoemde (maar niet nader toegelichte) vijf antecedenten waarbij [A] in het verleden betrokken zou zijn geweest.

Volgens Woonpartners zou de politie hierover hebben verklaard dat drie van de vijf antecedenten drugsgerelateerd waren, te weten een aanhouding in november 2025 in een auto waarbij joints en hash is aangetroffen; een aanhouding begin januari 2025 eveneens in een auto waarbij joints, gripzakjes en andere drugsgerelateerde zaken zijn aangetroffen, en een aanhouding in april in een auto waarbij joints zijn aangetroffen.

Daargelaten dat deze summiere en niet nader onderbouwde stellingen van Woonpartners naar het oordeel van de voorzieningenrechter in een zodanig laat stadium (ter zitting) naar voren zijn gebracht dat [gedaagde] zich daartegen niet adequaat kan verweren (en deze stellingen om die reden reeds op voorhand buiten beschouwing dienen te blijven) kunnen deze stellingen ook niet tot de conclusie leiden dat [gedaagde] wist of redelijkerwijs had moeten vermoeden dat haar zoon zich kennelijk bezig hield met de handel in (soft-) drugs, dat zij er uit dien hoofde ook rekening mee had moeten houden dat haar woning tijdens haar afwezigheid voor dat doel zou worden gebruikt alsook dat zij onvoldoende toezicht heeft uitgeoefend op zulks te voorkomen.

4.6.4.

[gedaagde] heeft onweersproken gesteld en adequaat met stukken onderbouwd dat zij tijdens haar verblijf in Marokko dagelijks contact had met [A] en op die wijze ook toezicht uitoefende op haar inwonende zoon die tijdens haar vakantie in de woning achterbleef alsook dat zij op 10 augustus 2026, nadat [gedaagde] vergeefs trachtte contact te krijgen met haar zoon, de politie heeft gevraagd om bij haar aan de deur te gaan om te kijken wat er aan de hand was. Onder de gegeven omstandigheden en aangezien [A] meerderjarig is valt voorshands niet in te zien dat [gedaagde] ondanks dit alles tijdens haar afwezigheid (nog) méér toezicht op [A] had moeten houden dan zij feitelijk heeft gedaan. Woonpartners lijkt uit het oog te verliezen dat [gedaagde] niet risico-aansprakelijk is voor alle (niet schadeveroorzakende) gedragingen van haar inwonende zoon. Zij is verantwoordelijk indien zij tekort geschoten is in haar verplichting toezicht te houden. De omvang van die verplichting wordt ingekleurd door hetgeen zij wist of redelijkerwijs had moeten weten omtrent het risico op gedragingen zoals die ten tijde van de doorzoeking op 12 augustus 2026 zijn geconstateerd.

Dit leidt tot de conclusie dat voorshands met onvoldoende mate van zekerheid valt te verwachten dat de bodemrechter tot het oordeel zal komen dat [gedaagde] tekort is geschoten in haar verplichtingen als huurder en een vordering tot ontbinding en ontruiming uit dien hoofde zal toewijzen.

Belangenafweging

4.7.

Ook in het – zich hier niet voordoende - geval dat wel serieus rekening moet worden gehouden met de mogelijkheid dat de bodemrechter een vordering tot ontbinding en ontruiming zal toewijzen, is de voorzieningenrechter van oordeel dat de belangen van Woonpartners bij een veroordeling in kort geding tot onmiddellijke ontruiming van de woning minder zwaar wegen dan de belangen van [gedaagde] bij het afwachten van de uitkomst in een bodemprocedure, dit mede gelet op de belangen van de bij [gedaagde] inwonende minderjarige zoon.

De voorzieningenrechter neemt hierbij tevens in aanmerking de omstandigheid dat [gedaagde] voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat zij maatregelen heeft getroffen om het risico op herhaling te voorkomen door [A] uit de woning te weren. [gedaagde] heeft dit, anders dan Woonpartners stelt, ook al op 3 september 2026, tijdens het gesprek met Woonpartners voorgesteld, door te vragen of er een tussenoplossing mogelijk is en daarbij concreet voor te stellen om haar oudste zoon uit te schrijven.

Ter zitting heeft [gedaagde] verklaard dat zij [A] niet (meer) tot haar woning toelaat en dat hij op dit moment elders verblijft. [gedaagde] heeft gedocumenteerd gesteld dat [A] thans in de noodopvang verblijft en dat hulpverlening betrokken is bij het zoeken naar vervangende huisvesting.

Met betrekking tot het inwonende minderjarige kind van [gedaagde] heeft Woonpartners zich op het standpunt gesteld dat het kind onderdak kan vinden bij zijn vader zolang [gedaagde] nog geen passende vervangende huisvesting elders heeft gevonden. Gesteld noch gebleken is evenwel dat aan dit standpunt enig eigen onderzoek door Woonpartners aangaande de huisvestingssituatie van de vader ten grondslag ligt, terwijl een dergelijk onderzoek wel in de rede ligt gegeven het feit dat vader is hertrouwd en met zijn nieuwe partner een kind heeft.

4.8. Bovenstaande overwegingen leiden tot de conclusie dat de primaire vordering (onvoorwaardelijke ontruiming) moet worden afgewezen. Er bestaat op grond van diezelfde overwegingen evenmin grond om de subsidiair gevorderde voorwaardelijke ontruiming toe te wijzen. Er zijn immers naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter onvoldoende feiten en omstandigheden gebleken om aan te nemen dat de bodemrechter tot het oordeel zal komen dat sprake is van een tekortkoming die ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van het gehuurde rechtvaardigt.

4.9.

Woonpartners is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten betalen. Voor veroordeling in de nakosten zoals door [gedaagde] is verzocht bestaat geen grond, nu de kostenveroordeling ook voor deze nakosten een executoriale titel oplevert.

Omdat [gedaagde] heeft geprocedeerd op basis van een toevoeging, zal Woonpartners niet worden veroordeeld tot betaling van de betekeningskosten. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op:

• griffierecht

€

93,00

• salaris advocaat

€

1.177,00

Totaal

€

1.270,00

5De beslissing

De voorzieningenrechter

5.1. wijst de vorderingen van Woonpartners af,

5.2. veroordeelt Woonpartners in de proceskosten van € 1.270,00

5.3. verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. W. Schoorlemmer en in het openbaar uitgesproken op 29 oktober 2026.

Op basis van de in het drugsbericht gerapporteerde hoeveelheden komt de voorzieningenrechter tot een totaalhoeveelheid van 338 gram hennep en hasj (met inbegrip van de in de joints verwerkte middelen)

Er werden in totaal 469 voorgedraaide joints aangetroffen

ECLI:NL:GHSHE:2020:1083 en eerder ECLI:NL:HR:2007:AZ8743 (Land van Rode/Siedow)

Vgl. HR 10 maart 2010, ECLI:NL:HR:2010:BL1116 en HR 10 juni 2022, ECLI:NL:HR:2022:853